Հայ բանասիրության և գեղարվեստական գրականության մատենագիտության պատմություն

Other Subjects

Ժամանակակից էկոլոգիական կրթության ռազմավարական ուղղությունները Հայաստանի Հանրապետությունում ձևավորվում են կայուն զարգացման գաղափարախոսության, բնապահպանական անվտանգության ապահովման և հասարակության էկոլոգիական գիտակցության բարձրացման անհրաժեշտության հիման վրա՝ նպատակ ունենալով կրթական համակարգի բոլոր մակարդակներում ձևավորել բնության նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունք և գիտակցված վարքագիծ։ Այս ռազմավարական ուղղությունները ներառում են էկոլոգիական կրթության ինտեգրումը դպրոցական և բարձրագույն կրթական ծրագրերում՝ որպես միջառարկայական բաղադրիչ, բնապահպանական արժեքների և կայուն զարգացման սկզբունքների ուսուցումը վաղ տարիքից, ինչպես նաև գործնական հմտությունների ձևավորումը՝ կապված բնության պահպանության, ռեսուրսների խնայող օգտագործման և թափոնների կառավարման հետ։ Կարևոր ուղղություններից է նաև ուսուցիչների մասնագիտական պատրաստվածության բարձրացումը և նրանց շարունակական վերապատրաստումը, որպեսզի նրանք կարողանան ժամանակակից մեթոդներով փոխանցել էկոլոգիական գիտելիքները և ձևավորել սովորողների ակտիվ քաղաքացիական դիրքորոշում։ Զուգահեռաբար զարգանում են ոչ ֆորմալ կրթության ձևերը՝ էկոլոգիական ակումբներ, երիտասարդական նախաձեռնություններ, հասարակական կազմակերպությունների ծրագրեր և համայնքային նախագծեր, որոնք նպաստում են գործնական ներգրավվածությանը և բնապահպանական խնդիրների լուծմանը տեղական մակարդակում։ Ռազմավարական ուղղությունների մեջ կարևոր տեղ ունի նաև տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառումը կրթական գործընթացում՝ էլեկտրոնային ռեսուրսների, ինտերակտիվ հարթակների և հեռավար ուսուցման միջոցով էկոլոգիական գիտելիքների տարածման համար։ Այս քաղաքականությունը համակարգվում է պետական կրթական կառույցների, մասնավորապես Ministry of Education, Science, Culture and Sports of the Republic of Armenia-ի կողմից՝ համագործակցելով բնապահպանական կազմակերպությունների և միջազգային գործընկերների հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս համապատասխանեցնել ազգային կրթական համակարգը գլոբալ էկոլոգիական կրթության չափանիշներին և ապահովել երկարաժամկետ կայուն զարգացման նպատակների իրականացումը Armenia-ում։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի քերականության կարևոր բաժիններից մեկին՝ բառագիտությանը, և կենտրոնանում է խոսքի ութ մասերի ուսումնասիրության վրա։ Այն ներկայացնում է բառերի դասակարգման և լեզվական կառուցվածքի ըմբռնման այն սկզբունքները, որոնք անհրաժեշտ են հայերենի քերականական համակարգը ճանաչելու համար։ Խոսքի մասերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու բառերի իմաստային, քերականական և գործառական առանձնահատկությունները, հասկանալու դրանց դերը նախադասության կառուցման մեջ և ճիշտ կիրառելու լեզվական կանոնները։ Քերականական այս բաժինը կարևոր հիմք է ընթերցանության, գրավոր խոսքի, շարադրության և լեզվական վերլուծության հմտությունների զարգացման համար։ Ձեռնարկը կարող էր ծառայել որպես ուսումնական նյութ հայերեն սովորողների, աշակերտների և լեզվի դասավանդմամբ զբաղվողների համար՝ համակարգված ձևով ներկայացնելով բառերի տեսակները և դրանց տարբերակման հիմքերը։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու XIX դարի հայ քերականագիտական մտքի և հայերենի ուսուցման մեթոդների առանձնահատկություններին։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հայ լեզվաբանական գրականության պատմության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է մայրենի լեզվի կանոնների ուսումնասիրման, դասակարգման և կրթական նպատակներով մատուցման ավանդույթը։ Այն կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, հայերենի ուսուցիչներին, ուսանողներին և պատմական քերականական աշխատություններ ուսումնասիրողներին։

Biology

Կենսաքիմիական և ֆիզիոլոգիական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ՊԲՊ-1 նեյրոպեպտիդի դերի ուսումնասիրությանը ածխաջրաֆոսֆորային փոխանակությանը մասնակցող ֆերմենտների ակտիվության կարգավորման գործընթացներում։ Քննության են առնվում նեյրոպեպտիդների ազդեցության կենսաքիմիական մեխանիզմները, բջջային նյութափոխանակության տարբեր օղակների հետ դրանց փոխազդեցությունը և ֆերմենտային համակարգերի գործունեության կարգավորման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ածխաջրերի փոխակերպման և ֆոսֆորային միացությունների նյութափոխանակության հետ կապված ֆերմենտների ակտիվության փոփոխություններին։ Վերլուծվում են ՊԲՊ-1-ի ազդեցության պայմաններում նյութափոխանակային գործընթացների հնարավոր փոփոխությունները և դրանց կապը բջիջների էներգետիկ ու ֆունկցիոնալ վիճակի հետ։ Քննարկվում են նաև նյարդային և կենսաքիմիական կարգավորման փոխկապակցվածությունը, ֆերմենտային ռեակցիաների ինտենսիվության վերահսկման մեխանիզմները և նեյրոպեպտիդների մասնակցությունը օրգանիզմի նյութափոխանակային հավասարակշռության պահպանմանը։ Հետազոտությունը նպաստում է նեյրոպեպտիդային կարգավորման և ածխաջրաֆոսֆորային փոխանակության կենսաքիմիական հիմքերի առավել ամբողջական ըմբռնմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել կենսաքիմիայի, ֆիզիոլոգիայի, նյարդաքիմիայի և մոլեկուլային կենսաբանության ոլորտների հետազոտողների ու համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Economics

Օժանդակ արտադրամասերի կազմակերպումը արտադրությունում վերաբերում է այն ստորաբաժանումների համակարգված ձևավորմանն ու կառավարմանը, որոնք անմիջականորեն չեն արտադրում հիմնական արտադրանքը, սակայն ապահովում են արտադրական գործընթացի անընդհատությունն ու արդյունավետությունը։ Դրանց էությունը կայանում է նրանում, որ հիմնական արտադրամասերի բնականոն աշխատանքի համար ստեղծվում են անհրաժեշտ տեխնիկական, էներգետիկ և կազմակերպչական պայմաններ։ Օժանդակ արտադրամասերը ներառում են վերանորոգման ծառայությունները, գործիքային արտադրամասերը, էներգետիկ տնտեսությունները, տրանսպորտային և պահեստային ստորաբաժանումները։ Վերանորոգման արտադրամասերը ապահովում են սարքավորումների ժամանակին սպասարկումն ու վերանորոգումը, ինչը նվազեցնում է կանգառները և բարձրացնում արտադրողականությունը։ Գործիքային արտադրամասերը զբաղվում են արտադրության համար անհրաժեշտ գործիքների պատրաստմամբ և պահպանմամբ։ Էներգետիկ ծառայությունները ապահովում են էլեկտրաէներգիայի, ջերմության և այլ էներգիայի աղբյուրների անխափան մատակարարումը։ Տրանսպորտային և պահեստային ծառայությունները կազմակերպում են նյութերի տեղափոխումը և պահպանումը։ Օժանդակ արտադրամասերի ճիշտ կազմակերպումը կարևոր է, քանի որ այն անմիջականորեն ազդում է արտադրության արդյունավետության, ինքնարժեքի նվազեցման և արտադրանքի որակի վրա։ Ժամանակակից արտադրությունում դրանք հաճախ ավտոմատացված են և ինտեգրված միասնական կառավարման համակարգերում, ինչը թույլ է տալիս արագ արձագանքել խնդիրներին և օպտիմալացնել ռեսուրսների օգտագործումը։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է ստորին ծնոտի ալվեոլային ելունի ատրոֆիկ փոփոխությունների պայմաններում դենտալ իմպլանտացիայի կիրառման հնարավորությունների փորձարարական և կլինիկական հիմնավորմանը՝ ոսկրամատրիքսային փոխպատվաստանյութերի համակցված օգտագործմամբ։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն դեպքերի վրա, երբ ոսկրային հյուսվածքի ծավալի նվազումը սահմանափակում է իմպլանտների տեղադրման հնարավորությունները և պահանջում է ոսկրային հիմքի վերականգնման կամ լրացման համապատասխան մոտեցումների կիրառում։ Քննության են առնվում ալվեոլային ոսկրի կառուցվածքային և ձևաբանական փոփոխությունները, ատրոֆիայի աստիճանի գնահատման սկզբունքները, ինչպես նաև իմպլանտացիայի արդյունավետության վրա ազդող անատոմիական և կենսաբանական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ոսկրամատրիքսային փոխպատվաստանյութերի հատկություններին, դրանց ինտեգրմանը շրջակա հյուսվածքների հետ և նոր ոսկրային հյուսվածքի ձևավորման գործընթացում ունեցած հնարավոր նշանակությանը։ Փորձարարական ուսումնասիրությունների միջոցով գնահատվում են փոխպատվաստված նյութի և բնական ոսկրի փոխազդեցությունը, վերականգնողական գործընթացների ընթացքը և ձևավորվող հյուսվածքի կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Կլինիկական մասում դիտարկվում են հիվանդների հետազոտման, ոսկրային հյուսվածքի վիճակի գնահատման, իմպլանտացիայի արդյունքների և հետագա դիտարկման տվյալները՝ առաջարկվող մոտեցման արդյունավետությունն ու կիրառելիությունը գնահատելու նպատակով։ Կարևորվում են իմպլանտի կայունության, ոսկրային հյուսվածքի վերականգնման և օսեոինտեգրման գործընթացների փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև բուժման արդյունքների վրա ազդող տեղային և ընդհանուր գործոնները։ Հետազոտությունը համադրում է փորձարարական տվյալները և կլինիկական դիտարկումները՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել ոսկրային անբավարարության պայմաններում իմպլանտաբանական վերականգնման կենսաբանական հիմքերի մասին։ Առանձին նշանակություն ունի ոսկրային ծավալի վերականգնման և իմպլանտային բուժման փուլերի փոխհամաձայնեցումը, որը դիտարկվում է երկարաժամկետ ֆունկցիոնալ արդյունքների ապահովման տեսանկյունից։ Աշխատությունը նպաստում է ատրոֆիկ փոփոխությունների դեպքում վերականգնողական ստոմատոլոգիայի և իմպլանտոլոգիայի մոտեցումների գիտական գնահատմանը՝ ներկայացնելով ոսկրային փոխպատվաստման և դենտալ իմպլանտացիայի համակցված կիրառման հնարավորությունները։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ստոմատոլոգիայի, դենտալ իմպլանտոլոգիայի, բերանի և դիմածնոտային վիրաբուժության, ոսկրային հյուսվածքի վերականգնման և կլինիկական մորֆոլոգիայի ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, բժիշկների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Chemistry

Աշխատությունը նվիրված է ֆունկցիոնալացված տրիֆենիլֆոսֆոնիումային աղերի և դրանց համապատասխան դիֆենիլֆոսֆորիլային միացությունների ստացման մեթոդների մշակմանը, սինթեզի օրինաչափությունների բացահայտմանը և ստացված նյութերի կառուցվածքային ու ֆիզիկաքիմիական հատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ֆոսֆոր պարունակող օրգանական միացությունների նպատակային կառուցման վրա՝ ելանյութերի ընտրության, ռեակցիայի պայմանների և մոլեկուլում տարբեր ֆունկցիոնալ խմբերի առկայության ազդեցության գնահատմամբ։ Տրիֆենիլֆոսֆոնիումային աղերը դիտարկվում են որպես օրգանական սինթեզի կարևոր միջանկյալ նյութեր, որոնց կառուցվածքային առանձնահատկությունները հնարավորություն են տալիս իրականացնել տարբեր տեսակի քիմիական փոխակերպումներ և ստանալ նոր ածանցյալներ։ Քննության են առնվում դրանց առաջացման մեխանիզմները, համապատասխան ֆոսֆոր պարունակող ռեագենտների և օրգանական սուբստրատների փոխազդեցությունները, ինչպես նաև փոխարինիչների բնույթի ազդեցությունը ռեակցիաների ընթացքի և վերջնական արգասիքների ելքի վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ֆունկցիոնալ խմբերի ներմուծմանը, քանի որ դրանց տեսակը և դիրքը կարող են էապես փոխել ստացվող միացությունների ռեակցունակությունը, կայունությունը և հետագա քիմիական փոխակերպումների հնարավորությունները։ Ուսումնասիրվում են այն պայմանները, որոնցում հնարավոր է բարձր ընտրողականությամբ ստանալ նպատակային ֆոսֆոնիումային աղեր՝ նվազեցնելով կողմնակի ռեակցիաների և անցանկալի արգասիքների առաջացումը։ Այդ նպատակով դիտարկվում են լուծիչի բնույթի, ջերմաստիճանի, ռեագենտների հարաբերակցության, ռեակցիայի տևողության և այլ տեխնոլոգիական գործոնների ազդեցությունները։ Կարևորվում է նաև ստացված նյութերի առանձնացման և մաքրման արդյունավետ մեթոդների ընտրությունը, քանի որ միացությունների մաքրությունը որոշիչ նշանակություն ունի դրանց կառուցվածքի հաստատման և հետագա փոխակերպումների ուսումնասիրության համար։ Առանձին ուղղություն է համապատասխան դիֆենիլֆոսֆորիլային ածանցյալների ստացումը։ Քննության են առնվում ֆոսֆոնիումային համակարգերի և ֆոսֆորիլային միացությունների միջև կառուցվածքային ու քիմիական փոխկապակցվածությունները, ինչպես նաև այն ռեակցիաները, որոնց միջոցով հնարավոր է անցում կատարել մի տեսակի ֆոսֆորօրգանական կառուցվածքից մյուսին։ Ուսումնասիրվում է ֆոսֆորի ատոմի շրջապատի փոփոխության ազդեցությունը մոլեկուլի ընդհանուր էլեկտրոնային կառուցվածքի, կայունության և ռեակցունակության վրա։ Դիֆենիլֆոսֆորիլային խմբի առկայությունը կարող է պայմանավորել միացությունների հատուկ քիմիական հատկություններ և հնարավորություն տալ դրանք օգտագործել հետագա բազմափուլ օրգանական սինթեզներում։ Հատուկ նշանակություն է տրվում սինթեզված նյութերի կառուցվածքի հաստատմանը։ Այդ նպատակով կիրառվող սպեկտրային և ֆիզիկաքիմիական հետազոտությունները հնարավորություն են տալիս պարզել մոլեկուլներում ֆունկցիոնալ խմբերի առկայությունը, ֆոսֆորի ատոմի քիմիական միջավայրը և ստացված միացությունների համապատասխանությունը նախատեսված կառուցվածքներին։ Միջուկային մագնիսական ռեզոնանսի սպեկտրադիտումը հատկապես կարևոր է ֆոսֆորօրգանական միացությունների հետազոտության համար, քանի որ տարբեր միջուկների սպեկտրային տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս մանրամասն գնահատել մոլեկուլի կառուցվածքը։ Ինֆրակարմիր սպեկտրադիտման և այլ վերլուծական մեթոդների միջոցով հնարավոր է բացահայտել բնորոշ ֆունկցիոնալ խմբերը և հետևել ելանյութերի՝ վերջնական արգասիքների փոխակերպմանը։ Անհրաժեշտության դեպքում կառուցվածքային տվյալները կարող են լրացվել տարրային վերլուծությամբ, զանգվածային սպեկտրաչափությամբ և այլ ֆիզիկաքիմիական մեթոդներով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կառուցվածք-ռեակցունակություն կապի բացահայտմանը։ Տարբեր էլեկտրոնատու կամ էլեկտրոնակցեպտոր փոխարինիչների առկայությունը կարող է ազդել ֆոսֆոր պարունակող կենտրոնի և մոլեկուլի մյուս ռեակցիոն հատվածների հատկությունների վրա։ Համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս որոշել, թե կառուցվածքային փոփոխությունները ինչպես են անդրադառնում ռեակցիայի արագության, ընտրողականության, ստացվող արգասիքների կայունության և հետագա ֆունկցիոնալացման հնարավորությունների վրա։ Նման օրինաչափությունների բացահայտումը կարևոր է նոր միացությունների նպատակային սինթեզի համար, քանի որ թույլ է տալիս նախապես գնահատել որոշակի կառուցվածքով նյութերի ստացման առավել արդյունավետ ուղիները։ Քննության են առնվում նաև ֆոսֆոնիումային աղերի կիրառման հնարավորությունները ածխածին-ածխածին կապերի ձևավորման ռեակցիաներում։ Ֆոսֆորօրգանական ռեագենտները լայնորեն օգտագործվում են օրգանական քիմիայում՝ կառուցվածքային բարդության տարբեր աստիճան ունեցող մոլեկուլների ստացման համար, և ֆունկցիոնալացված ածանցյալների ստեղծումը կարող է ընդլայնել նման փոխակերպումների շրջանակը։ Ֆունկցիոնալ խմբերի պահպանման և հետագա ընտրողական փոխակերպման հնարավորությունը հատկապես կարևոր է բազմափուլ սինթեզներում, որտեղ յուրաքանչյուր փուլ պետք է իրականացվի առանց մոլեկուլի մյուս ռեակցունակ հատվածների անցանկալի փոփոխության։ Դիտարկվում է նաև նոր ֆոսֆորօրգանական միացությունների սինթետիկ ներուժը՝ որպես ավելի բարդ օրգանական կառուցվածքների ստացման ելանյութեր կամ միջանկյալ նյութեր։ Դրանց կիրառումը կարող է հնարավորություն տալ ձևավորել նոր կապեր, փոխակերպել ֆունկցիոնալ խմբերը և կառուցել տարբեր ածխածնային կմախքներ։ Առանձին կարևորություն ունի սինթեզի մեթոդների վերարտադրելիությունը և նպատակային նյութերի բարձր ելքի ապահովումը։ Փորձարարական պայմանների համակարգված փոփոխությունը և ստացված արդյունքների համեմատությունը հնարավորություն են տալիս ընտրել առավել արդյունավետ պայմանները և մշակել տարբեր կառուցվածք ունեցող ածանցյալների ստացման ընդհանուր մոտեցումներ։ Այսպիսի ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն առանձին նոր նյութերի սինթեզի, այլև ֆոսֆորօրգանական միացությունների ռեակցունակության ընդհանուր օրինաչափությունների պարզաբանման տեսանկյունից։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նոր ֆունկցիոնալացված ֆոսֆոր պարունակող միացությունների ստացմամբ, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունների բացահայտմամբ և սինթետիկ փոխակերպումների հնարավորությունների ընդլայնմամբ։ Ստացված արդյունքները կարող են հիմք ծառայել ֆոսֆորօրգանական քիմիայի հետագա ուսումնասիրությունների և նպատակային հատկություններով նոր օրգանական նյութերի ստեղծման համար։ Հետազոտության կիրառական նշանակությունը կապված է նման միացությունների՝ նուրբ օրգանական սինթեզում, նյութագիտության, կենսաբանորեն ակտիվ նյութերի որոնման և այլ քիմիական տեխնոլոգիաների շրջանակներում որպես միջանկյալ կամ ֆունկցիոնալ նյութեր օգտագործելու հնարավորությունների հետ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել օրգանական և ֆոսֆորօրգանական քիմիայի, սինթետիկ քիմիայի, դեղագործական քիմիայի և նյութագիտության ոլորտների հետազոտողների, քիմիկոսների, դասախոսների և ուսանողների համար։