ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՀԱՐՑԸ ԵՎ ՀԱՅԵՐԻ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ-Արման Կիրակոսյան

Pedagogy

Աշխատությունը ներկայացնում է հայոց եկեղեցական-ծխական ուսումնարանների գործունեությունը կարգավորող կանոնները՝ անդրադառնալով եկեղեցու հովանավորությամբ գործող կրթական հաստատությունների կազմակերպչական հիմքերին, կառավարման սկզբունքներին և կրթական առաքելությանը։ Եկեղեցական-ծխական դպրոցները կարևոր դեր են ունեցել հայ ժողովրդի կրթական և մշակութային կյանքում՝ նպաստելով գրագիտության տարածմանը, հայոց լեզվի ուսուցմանը, կրոնական գիտելիքների փոխանցմանը և ազգային ինքնության պահպանմանը։ Դրանց գործունեությունը սերտորեն կապված էր եկեղեցական համայնքների, ծխական կառույցների, հոգևորականության և տեղական հասարակության մասնակցության հետ։ Նման կանոնակարգերի մշակումը նպատակ ուներ սահմանելու ուսումնարանների գործունեության ընդհանուր սկզբունքները, հստակեցնելու կառավարման և պատասխանատվության շրջանակները, ամրապնդելու կրթական գործընթացի կազմակերպվածությունը և ապահովելու դպրոցների աշխատանքը եկեղեցական ու ազգային կրթական ավանդույթներին համապատասխան։ Փաստաթուղթն արտացոլում է հայ կրթական կյանքի այն պատմական փուլը, երբ դպրոցների կազմակերպման, վերահսկողության և ուսուցման միասնականացման հարցերը կարևոր նշանակություն էին ձեռք բերել։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու եկեղեցու մասնակցությունը կրթության կառավարմանը, դպրոցական հաստատությունների իրավական ու վարչական հիմքերի ձևավորումը և համայնքային կրթության դերը հայ հասարակության զարգացման մեջ։ Հրատարակությունը արժեքավոր սկզբնաղբյուր է հայ մանկավարժության պատմության, եկեղեցական կառավարման, ազգային դպրոցի զարգացման և կրթական հաստատությունների գործունեության ուսումնասիրության համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, մանկավարժների, հայ եկեղեցու պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների և XIX դարի հայ կրթական համակարգի կառուցվածքն ու կազմակերպչական առանձնահատկություններն ուսումնասիրող ընթերցողների համար։

Tourism

Աշխատությունը ներկայացնում է զբոսաշրջության ոլորտի տեսական հիմքերը, աշխարհագրական առանձնահատկությունները, զարգացման մոդելները և միջազգային զբոսաշրջային գործընթացները։ Գիրքը նպատակ ունի ընթերցողին տալ ամբողջական պատկեր՝ ինչպես զբոսաշրջության արդյունաբերության կառուցվածքի, այնպես էլ աշխարհագրական տարածքային գործոնների մասին, որոնք ազդում են զբոսաշրջության զարգացման վրա։ Աշխատությունը օգտակար է զբոսաշրջության, հոսթելինգի, տնտեսագիտության, աշխարհագրության և կառավարման ոլորտների ուսանողների, մասնագետների և ոլորտով հետաքրքրված անձանց համար։ Այն նաև կիրառական արժեք ունի՝ օգնելով մշակել զբոսաշրջային ծրագրեր, ուսումնասիրել զբոսաշրջային ուղղությունները, գնահատել ռիսկերը և զարգացնելու տարածքային ռազմավարություններ։

Religion

Հայ առաքելական եկեղեցու աղոթական, ծիսական և հոգևոր երաժշտական ժառանգության կարևորագույն գրքերից այս հրատարակությունը ներկայացնում է եկեղեցական ժամերգությունների ավանդական կարգը, օրվա տարբեր ժամերին կատարվող հասարակական աղոթքները, սաղմոսները, շարականները, հոգևոր երգերը և պաշտամունքային այլ նյութեր։ Գրքի խորագիրը դրա ստեղծման և ձևավորման ավանդույթը կապում է հայոց մեծագույն հոգևոր ու մշակութային գործիչների՝ Սահակ Պարթևի, Մեսրոպ Մաշտոցի, Գյուտ Արահեզացու, Հովհաննես Մանդակունու և Ներսես Շնորհալու անունների հետ՝ ընդգծելով հայ ժամագրական ժառանգության բազմադարյա պատմությունն ու եկեղեցական հեղինակությունը։ Ժամագիրքը Հայ եկեղեցու ծիսական գրականության հիմնարար տեսակներից է, որի միջոցով կարգավորվում է օրվա ընթացքում կատարվող ժամերգությունների հաջորդականությունը և պահպանվում համայնքային աղոթքի միասնական ավանդույթը։ Նրա բովանդակային առանցքը ժամանակի հոգևոր իմաստավորումն է՝ օրվա յուրաքանչյուր հատվածը աղոթքով, սաղմոսերգությամբ, աստվածաշնչյան ընթերցումներով և հոգևոր խորհրդածությամբ ուղեկցելու քրիստոնեական սկզբունքի հիման վրա։ Հայ եկեղեցական ավանդության համաձայն՝ աղոթքը մարդու և Աստծո հաղորդակցության հիմնական միջոցն է, իսկ կանոնավոր ժամերգությունը հավատացյալի հոգևոր կյանքի կազմակերպման և եկեղեցական համայնքի միասնականության պահպանման կարևոր պայման։ Ժամագրքում ընդգրկված աղոթական նյութերը նախատեսված են եկեղեցական պաշտամունքի տարբեր պահերի համար և արտահայտում են քրիստոնեական հավատքի հիմնարար գաղափարները՝ Աստծո փառաբանությունը, գոհությունը, ապաշխարությունը, ողորմության հայցումը, հոգևոր մաքրագործումը և փրկության հույսը։ Ժամերգությունների համակարգը ներառում է օրվա տարբեր ժամանակներին համապատասխանող աղոթական կարգեր, որոնցից յուրաքանչյուրն ունի իր խորհրդաբանական նշանակությունը։ Առավոտյան աղոթքը խորհրդանշում է նոր օրվա սկիզբը, Աստծո ողորմության և առաջնորդության հայցումը, իսկ երեկոյան աղոթքը կապված է անցած օրվա խորհրդածության, երախտագիտության և հոգևոր հաշվետվության հետ։ Գիշերային և մյուս ժամերգությունները ևս արտահայտում են քրիստոնեական այն համոզմունքը, որ մարդու կյանքը պետք է մշտապես ընթանա աստվածային ներկայության գիտակցությամբ։ Ժամագրական այս համակարգը ժամանակը վերածում է հոգևոր ծառայության և հավատքի շարունակական դրսևորման միջոցի՝ միավորելով անհատական աղոթքն ու համայնքային պաշտամունքը։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչներից են սաղմոսները, որոնք հայ եկեղեցական աղոթական ավանդության մեջ ունեն առանձնահատուկ դեր։ Դրանք արտահայտում են մարդու հոգևոր ապրումների բազմազանությունը՝ փառաբանությունից ու գոհությունից մինչև զղջում, տագնապ, հույս և աստվածային օգնության հայցում։ Սաղմոսերգությունը կապում է քրիստոնեական պաշտամունքը աստվածաշնչյան աղոթական ժառանգության հետ՝ հավատացյալին հաղորդակից դարձնելով դարերի ընթացքում պահպանված հոգևոր խոսքին։ Ժամագրքի մյուս կարևոր գրական և երաժշտական շերտը կազմում են շարականներն ու հոգևոր երգերը։ Հայ շարականագրությունը ազգային հոգևոր մշակույթի ինքնատիպ ու բարձրարժեք բնագավառներից է, որտեղ միահյուսվում են աստվածաբանական միտքը, բանաստեղծական արտահայտչությունը և երաժշտական արվեստը։ Շարականները նվիրված են եկեղեցական տոներին, սրբերի հիշատակությանը, քրիստոնեական վարդապետության կարևոր գաղափարներին և փրկագործական իրադարձություններին։ Դրանց միջոցով պաշտամունքային արարողությունը ձեռք է բերում ոչ միայն աղոթական, այլև գեղարվեստական ու խորհրդաբանական ամբողջականություն։ Ժամագրքի գաղափարական կարևոր ուղղություններից է հայ եկեղեցու ծիսական միասնականության պահպանումը։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում և աշխարհագրական տարբեր վայրերում ապրող հայ հավատացյալներին միավորել է ընդհանուր պաշտամունքային ավանդույթը, որի պահպանման գործում ժամագրքերը ունեցել են անփոխարինելի դեր։ Դրանց միջոցով հոգևորականությունը և եկեղեցական երգեցողության մեջ ներգրավված անձինք հնարավորություն են ունեցել հետևելու ժամերգությունների ընդունված կարգին՝ պահպանելով աղոթքների, սաղմոսների և շարականների հաջորդականությունը։ Այս հանգամանքը հատկապես կարևոր էր հայկական համայնքների համար, որոնք պատմական հանգամանքների հետևանքով բնակվում էին հայրենիքից հեռու, սակայն ձգտում էին պահպանել իրենց լեզուն, եկեղեցական ավանդույթներն ու ազգային ինքնությունը։ Գրքի խորագրում հիշատակված հեղինակավոր եկեղեցական հայրերի անունները բացահայտում են հայ ժամագրության ձևավորման պատմական և գաղափարական հիմքերը։ Սահակ Պարթևը և Մեսրոպ Մաշտոցը հայոց հոգևոր ու մշակութային պատմության հիմնադիր դեմքերից են։ Նրանց գործունեությունը կապված է հայ գրերի ստեղծման, հայերեն գրականության սկզբնավորման և քրիստոնեական ուսմունքի հայերեն տարածման հետ։ Հայերեն գրավոր մշակույթի ձևավորումը հնարավորություն տվեց եկեղեցական պաշտամունքն ու աստվածաբանական գիտելիքը զարգացնելու ազգային լեզվով՝ ապահովելով հայ ժողովրդի հոգևոր ինքնուրույնության ամրապնդումը։ Գյուտ Արահեզացին կարևոր տեղ ունի հայ եկեղեցական պատմության մեջ՝ կապված եկեղեցական կյանքի կազմակերպման և հոգևոր մշակույթի զարգացման հետ։ Հովհաննես Մանդակունու անունը կապված է հայ եկեղեցական քարոզչության, ծիսական գրականության և հոգևոր մտքի զարգացման հետ։ Ներսես Շնորհալին իր բազմակողմանի գործունեությամբ մեծ ներդրում է ունեցել հայ հոգևոր բանաստեղծության, շարականագրության, աստվածաբանական մտքի և եկեղեցական երգարվեստի զարգացման գործում։ Նրա ստեղծագործական ժառանգությունը առանձնանում է աղոթական խորությամբ, բանաստեղծական նրբությամբ և քրիստոնեական գաղափարների գեղարվեստական արտահայտությամբ։ Այս հեղինակավոր հայրերի հիշատակումը ժամագրքի խորագրում ընդգծում է այն պատմական ավանդույթը, որի շրջանակում ձևավորվել և սերունդներին է փոխանցվել հայ եկեղեցական աղոթական ժառանգությունը։ Գրական և լեզվական առումով աշխատությունը կարևոր նմուշ է հայ եկեղեցական գրավոր մշակույթի։ Նրան բնորոշ են աղոթական խոսքի հանդիսավորությունը, աստվածաշնչյան պատկերների կիրառությունը, շարականային բանաստեղծության արտահայտչականությունը և եկեղեցական լեզվին հատուկ բառապաշարը։ Ժամագրական տեքստերը համադրում են արձակ ու չափածո ստեղծագործություններ՝ ստեղծելով պաշտամունքային միասնական համակարգ։ Դրանց լեզուն արտահայտում է հայ եկեղեցական գրականության պատմական զարգացումը, գրաբարի հոգևոր ու գրական գործառույթը և ազգային բանաստեղծական ավանդույթի առանձնահատկությունները։ Երաժշտական առումով ժամագիրքը կարևոր նշանակություն ունի հայ հոգևոր երգարվեստի ուսումնասիրության համար, քանի որ շարականների և երգեցողության ավանդույթը հայ ժողովրդի մշակութային ինքնության պահպանման կարևոր բաղադրիչներից է։ Պատմական և մշակութային առումով հրատարակությունը ներկայացնում է հայ եկեղեցական գրքի տարածման աշխարհագրական լայն ընդգրկումը։ 19-րդ դարում Կալկաթան հայ համայնքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ ձևավորվել էին կրթական, տպագրական, կրոնական և հասարակական կյանքի հաստատություններ։ Հնդկաստանի հայ համայնքը մեծ նշանակություն էր տալիս ազգային լեզվի, գրականության և եկեղեցական ավանդույթների պահպանմանը։ Հայերեն ժամագրքի հրատարակությունը Կալկաթայում վկայում է այդ համայնքի հոգևոր պահանջների և հայ եկեղեցական մշակույթը պահպանելու ձգտման մասին։ Պողոս Վիջէնյանի «Արծիւ» տպարանի գործունեությունը կապված է հայ տպագրության աշխարհագրական տարածման և հայկական հոգևոր գրականության միջազգային շրջանառության հետ։ Նման հրատարակությունները հնարավորություն էին տալիս հայրենիքից հեռու ապրող հայերին շարունակելու իրենց եկեղեցական կյանքը մայրենի լեզվով և պահպանելու ազգային կրոնական ինքնագիտակցությունը։ Այս առումով աշխատությունը ոչ միայն ծիսական ձեռնարկ է, այլև հայ ժողովրդի սփյուռքյան մշակութային պատմության կարևոր վկայություն։ Այն արժեքավոր նյութ է հայ ժամագրության, եկեղեցական ծիսագիտության, շարականագրության, հայ հոգևոր երաժշտության, գրաբարի և հայ տպագրության պատմության ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել աստվածաբաններին, հայ եկեղեցու պատմաբաններին, երաժշտագետներին, շարականագետներին, հայագետներին, մատենագետներին, բանասերներին, հոգևորականներին և հայկական սփյուռքի մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Նրա գիտական և ընթերցողական արժեքը պայմանավորված է հայ եկեղեցական ժամերգությունների ավանդույթի պահպանմամբ, հայոց մեծագույն հոգևոր հայրերի ժառանգության ներկայացմամբ և ազգային աղոթական ու երաժշտական մշակույթի շարունակականության ուսումնասիրության հնարավորությամբ։ Հրատարակությունը կարևոր վկայություն է այն մասին, թե ինչպես է հայ ժողովուրդը տարբեր երկրներում ու պատմական պայմաններում պահպանել իր եկեղեցական ավանդույթը՝ ժամերգության, աղոթքի, շարականերգության և մայրենի լեզվով պաշտամունքի միջոցով։

Literature

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է միջնադարյան արաբամուսուլմանական գրավոր մշակույթի կարևորագույն հուշարձաններից մեկին՝ դիտարկելով այն որպես բազմաշերտ անթոլոգիական երկ, որտեղ համադրվում են պատմական հիշողությունը, գրական ստեղծագործությունը, բարոյափիլիսոփայական դատողությունները և արաբական մշակութային ավանդույթների հանրագիտարանային ներկայացումը։ Նյութում ընդգծվում է, որ աշխատությունը կառուցված է թեմատիկ բաժինների համակարգով, որտեղ հավաքված են պոեզիայի, անեկդոտների, պատմական պատմությունների և իմաստասիրական դիտարկումների լայն շրջանակ, ինչը թույլ է տալիս այն դիտարկել ոչ միայն որպես գրական ժողովածու, այլ նաև որպես միջնադարյան մտավոր կյանքի արտացոլում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակային ընտրության սկզբունքներին և տեքստերի կազմակերպման կառուցվածքային տրամաբանությանը, որոնք նպաստում են մշակութային հիշողության պահպանմանն ու փոխանցմանը։ Աշխատությունը նաև ցույց է տալիս, թե ինչպես է այս ստեղծագործությունը դարձել արաբական անդալուսյան մշակույթի ինքնության և գրական ինքնագիտակցության կարևոր աղբյուր՝ միավորելով արիստոկրատական, քաղաքային և ժողովրդական մշակութային շերտերը մեկ միասնական համակարգում։

History

Այս աշխատանքը նվիրված է «Հայկական հարցի» քննարկմանը Լոզանի կոնֆերանսի (1922–1923 թթ.) շրջանակում՝ ընդգծելով Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ձևավորված միջազգային քաղաքական իրավիճակը և Օսմանյան կայսրության ժառանգության վերաձևավորման գործընթացը։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես Հայկական հարցը, որը XIX դարի վերջից և հատկապես 1915 թվականի իրադարձություններից հետո դարձել էր միջազգային դիվանագիտության կարևոր թեմա, աստիճանաբար կորցրեց իր կենտրոնական տեղը մեծ տերությունների օրակարգում՝ նոր աշխարհաքաղաքական հավասարակշռության ձևավորման պայմաններում։ Լոզանի կոնֆերանսում, որտեղ որոշվում էր Թուրքիայի Հանրապետության միջազգային իրավական կարգավիճակը և սահմանները, հայկական պատվիրակությունները և սփյուռքյան կազմակերպությունները փորձում էին բարձրացնել հայ ժողովրդի անվտանգության, տարածքային պահանջների և պետականության վերականգնման հարցերը, սակայն այդ ջանքերը բախվում էին մեծ տերությունների քաղաքական շահերին և Թուրքիայի դիրքորոշմանը։ Աշխատության մեջ մանրամասն ներկայացվում է դիվանագիտական պայքարը, տարբեր առաջարկների քննարկումը, ինչպես նաև այն հանգամանքը, որ Սևրի պայմանագրով նախատեսված հայկական պետականության գաղափարը Լոզանում փաստացի չիրագործվեց։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային հարաբերությունների իրական քաղաքականությանը (realpolitik), որտեղ իրավական և բարոյական հիմնավորումները հաճախ զիջում էին ռազմավարական և տնտեսական շահերին։ Նշվում է նաև հայկական պատվիրակությունների գործունեությունը, նրանց ներկայացրած հուշագրերն ու փորձերը՝ ստանալու միջազգային երաշխիքներ կամ հովանավորություն, որոնք սակայն մնացին առանց գործնական արդյունքի։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Հայկական հարցի աստիճանական մարգինալացումը Լոզանի գործընթացում և դրա հետևանքները հայ ժողովրդի քաղաքական և տարածքային խնդիրների լուծման համար XX դարի առաջին կեսում։

Medicine

Այս աշխատությունը նվիրված է նախադաշտանադադարային և հետդաշտանադադարային շրջանի կանանց միզասեռական խանգարումների ախտորոշման և շտկման ժամանակակից մոտեցումների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով գինեկոլոգիայի և ուրոգինեկոլոգիայի միջդիսցիպլինար կապը և հորմոնալ փոփոխությունների ազդեցությունը կանանց օրգանիզմի ֆունկցիոնալ վիճակի վրա։ Գրքում վերլուծվում են այդ տարիքային փուլերին բնորոշ հիմնական կլինիկական խնդիրները՝ ներառյալ միզային անզսպությունը, կոնքի հատակի թուլությունը, վագինալ ատրոֆիկ փոփոխությունները, սեռական ֆունկցիայի խանգարումները և կրկնվող միզուղիների ինֆեկցիաները՝ դրանց պաթոգենեզի և ռիսկի գործոնների համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժամանակակից ախտորոշիչ մեթոդներին՝ ուլտրաձայնային և ֆունկցիոնալ հետազոտություններ, ուրոդինամիկ թեստեր, լաբորատոր հորմոնալ գնահատում, ինչպես նաև կլինիկական սքորավորման համակարգեր, որոնք թույլ են տալիս օբյեկտիվ գնահատել հիվանդության ծանրությունը և ընթացքը։ Աշխատությունում ներկայացվում են նաև բուժման և շտկման ժամանակակից մոտեցումները՝ հորմոնալ փոխարինող թերապիա, տեղային էստրոգենային բուժում, կոնսերվատիվ վերականգնողական մեթոդներ, կոնքի հատակի մկանների մարզում, ֆիզիոթերապիա, ինչպես նաև վիրաբուժական միջամտությունների ցուցումներ և արդյունավետության գնահատում։ Վերլուծվում է նաև կանխարգելման ռազմավարությունը՝ ուղղված կյանքի որակի բարելավմանը և բարդությունների նվազեցմանը, ինչպես նաև անհատականացված բուժման մոդելների կիրառման կարևորությունը։ Գրքի նպատակն է ձևավորել գիտահեն, համալիր մոտեցում այս տարիքային խմբի կանանց միզասեռական խանգարումների արդյունավետ կառավարման համար։