Հայոց լեզու և հայ գրականություն 2-րդ մաս

Agriculture

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հողային հարաբերությունների ձևավորման, հողային բարեփոխումների ընթացքի և գյուղատնտեսական հողօգտագործման տնտեսագիտական հիմնախնդիրների համակողմանի վերլուծությանը։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է հողային սեփականության և օգտագործման համակարգերի փոխակերպումը՝ կենտրոնական պլանային մոդելից դեպի շուկայական հարաբերություններ անցման համատեքստում, ինչպես նաև այդ գործընթացի սոցիալ-տնտեսական հետևանքները գյուղական բնակչության համար։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հողերի մասնատվածության, արտադրողականության անկման կամ տատանումների, ոռոգման համակարգերի արդյունավետության, ինչպես նաև հողօգտագործման կառավարման ինստիտուցիոնալ խնդիրներին։ Վերլուծվում են նաև հողի շուկայի ձևավորման խոչընդոտները, ներդրումային միջավայրի սահմանափակումները և գյուղատնտեսության մրցունակության բարձրացման հնարավոր ուղիները։ Աշխատությունը ներկայացնում է հողային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը որպես կայուն գյուղատնտեսական զարգացման և պարենային անվտանգության ապահովման կարևոր նախապայման։

Psychology

Գիրքը ընդգրկում է՝ հոգեբանական անվտանգության հիմնական հասկացությունները և տեսական մոտեցումները, մարդու գործունեության մեջ սթրեսի, լարվածության և ռիսկային գործոնների ազդեցությունը, անձի հուզական կայունության և դիմակայունության մեխանիզմները, անվտանգ վարքագծի հոգեբանական պայմանները տարբեր սոցիալական միջավայրերում, հոգեբանական պաշտպանության և ինքնակարգավորման ռազմավարություններ։ Այն օգտակար է՝ հոգեբանության և մանկավարժության ուսանողների համար, կազմակերպչական հոգեբանության և մարդկային ռեսուրսների ոլորտի մասնագետների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են անձի հոգեբանական կայունությամբ և անվտանգության խնդիրներով։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը տալիս է անձի հոգեբանական անվտանգության վերաբերյալ համակարգված գիտական պատկերացում՝ ընդգծելով դրա դերը արդյունավետ և առողջ կենսագործունեության մեջ։

Mathematics

Աշխատությունը նվիրված է առանց տիպային սահմանափակումների ֆունկցիոնալ ծրագրերի ձևափոխման տեսական հիմքերի և այդ ձևափոխությունների պրոցեդուրային սեմանտիկայի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում ծրագրերի այնպիսի փոխակերպումներն են, որոնց միջոցով հնարավոր է փոփոխել ծրագրի կառուցվածքը՝ պահպանելով դրա հաշվարկային իմաստը և ստացվող արդյունքների համարժեքությունը։ Առանց տիպերի ֆունկցիոնալ ծրագրավորումը դիտարկվում է որպես մաթեմատիկական ձևակերպման համար հարմար միջավայր, որտեղ հաշվարկները կարելի է ներկայացնել ֆունկցիաների սահմանման, կիրառման, փոխարինման և արտահայտությունների հաջորդական պարզեցման միջոցով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ծրագրային արտահայտությունների վերագրման կանոններին, ֆունկցիաների կոմպոզիցիային, միջանկյալ կառուցվածքների վերացմանը և հաշվարկների կազմակերպման տարբեր ռազմավարություններին։ Քննվում է, թե ինչ պայմաններում կարող է մի ծրագրային արտահայտություն փոխարինվել մեկ այլ արտահայտությամբ՝ առանց ծրագրի դիտարկելի վարքագիծը փոխելու։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պրոցեդուրային կամ օպերացիոն սեմանտիկան, որի միջոցով ծրագրի իմաստը նկարագրվում է ոչ միայն վերջնական արդյունքով, այլև հաշվարկի իրականացման քայլերի հաջորդականությամբ։ Այդ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ձևականորեն ներկայացնել արտահայտությունների պարզեցման կարգը, ֆունկցիաների կանչերի իրականացումը և ծրագրի կատարման ընթացքում առաջացող միջանկյալ վիճակները։ Ուսումնասիրվում են տարբեր հաշվարկային ռազմավարությունների առանձնահատկությունները և դրանց ազդեցությունը ծրագրի ավարտելիության, հաշվարկային քայլերի քանակի ու կատարման արդյունավետության վրա։ Առանձին նշանակություն ունի ծրագրային ձևափոխությունների ճշգրտության հիմնավորումը, քանի որ օպտիմալացման նպատակով կատարված կառուցվածքային փոփոխությունը պետք է պահպանի սկզբնական ծրագրի սեմանտիկական հատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են նաև ֆունկցիոնալ ծրագրերի համարժեքության, նորմալ ձևերի և վերագրման համակարգերի հետ կապված տեսական խնդիրներ։ Նման մոտեցումները կարևոր են ծրագրերի ավտոմատ վերլուծության և օպտիմալացման համար, քանի որ հնարավորություն են տալիս մշակել ծրագրային կոդի վերափոխման ձևականորեն հիմնավորված մեթոդներ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ծրագրավորման լեզուների տեսության, ֆունկցիոնալ ծրագրավորման, մաթեմատիկական տրամաբանության և ձևական սեմանտիկայի մոտեցումները՝ ուղղված ծրագրերի կառուցվածքային ձևափոխությունների օրինաչափությունների և դրանց հաշվարկային իմաստի պահպանման սկզբունքների բացահայտմանը։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է սրտանոթային հիվանդությունների դեպքում անձի հոգեբանական առանձնահատկությունների, հուզական խանգարումների և կյանքի որակի փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում կենսահոգեբանական մոտեցումն է, որի համաձայն հիվանդության ընթացքը և մարդու առօրյա կենսագործունեությունը նպատակահարմար է դիտարկել ոչ միայն ֆիզիկական առողջության, այլև հոգեբանական և սոցիալական գործոնների համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անձնային պրոֆիլի այն բնութագրերին, որոնք կարող են կապված լինել հիվանդության նկատմամբ անհատական արձագանքի, սթրեսային իրավիճակների ընկալման, հուզական վիճակի և առողջական սահմանափակումներին հարմարվելու առանձնահատկությունների հետ։ Հուզական ոլորտի ուսումնասիրությունը կարող է ներառել տրամադրության, տագնապային և դեպրեսիվ ախտանշանների, հոգեբանական լարվածության և ընդհանուր հուզական բարեկեցության գնահատում՝ առանց դրանք դիտարկելու սրտանոթային հիվանդությունների միակ կամ ուղղակի պատճառ։ Կարևոր ուղղություն է կյանքի որակի բազմակողմանի գնահատումը, որը կարող է ընդգրկել ֆիզիկական ակտիվության հնարավորությունները, առօրյա գործունեությունը, սոցիալական հարաբերությունները, հոգեբանական բարեկեցությունը և սեփական առողջական վիճակի սուբյեկտիվ ընկալումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել, թե սրտանոթային հիվանդության բնույթը և արտահայտվածությունը ինչպես են փոխկապակցվում հոգեբանական ցուցանիշների և կյանքի որակի տարբեր բաղադրիչների հետ։ Միաժամանակ անձնային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հիվանդների միջև անհատական տարբերությունները և հասկանալու, թե ինչու նույնատիպ ֆիզիկական սահմանափակումները տարբեր մարդկանց մոտ կարող են ուղեկցվել կյանքի որակի տարբեր գնահատականներով։ Մեթոդաբանական տեսանկյունից նման աշխատանքներում կարող են համադրվել կլինիկական տվյալները, ստանդարտացված հոգեբանական գնահատման գործիքները և կյանքի որակի հարցաթերթերը՝ ստացված ցուցանիշների միջև վիճակագրական կապերը բացահայտելու նպատակով։ Հետազոտությունը կարևորում է նաև բժշկական օգնության համալիր բնույթը՝ ցույց տալով հիվանդի հոգեբանական և սոցիալական վիճակի գնահատման նշանակությունը ընդհանուր առողջական պատկերի ըմբռնման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը գտնվում է սրտաբանության, բժշկական հոգեբանության և կյանքի որակի հետազոտությունների հատման տիրույթում և նպաստում է սրտանոթային հիվանդություններով մարդկանց առողջական վիճակի ավելի ամբողջական՝ ֆիզիկական, հոգեբանական և սոցիալական բաղադրիչները միավորող գիտական գնահատմանը։

Journalism

Աշխատությունը նվիրված է հեռուստածրագրերի տեսակների, ժանրային կառուցվածքի և գործառութային առանձնահատկությունների համակարգված ուսումնասիրությանը՝ հասարակական հարաբերությունների վերափոխման և նոր տեղեկատվական միջավայրի ձևավորման պայմաններում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է հեռուստատեսության՝ որպես զանգվածային հաղորդակցության ազդեցիկ միջոցի զարգացման վրա և այն փոփոխությունների վրա, որոնք հասարակական, քաղաքական, տնտեսական ու մշակութային գործընթացները առաջացնում են հեռուստատեսային հաղորդումների բովանդակության, կառուցվածքի և նպատակային ուղղվածության մեջ։ Հեռուստածրագրերի տիպաբանությունը դիտարկվում է որպես տարբեր հաղորդումների դասակարգման և դրանց բնորոշ հատկանիշների բացահայտման միջոց՝ հաշվի առնելով թեմատիկան, ժանրը, լսարանը, հաղորդակցական նպատակը, ներկայացման ձևը և հասարակական գործառույթը։ Քննության են առնվում տեղեկատվական, վերլուծական, հրապարակախոսական, կրթական, մշակութային, գիտահանրամատչելի, ժամանցային և այլ բնույթի հաղորդումների առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում լրատվական ծրագրերին, որոնք ապահովում են հասարակության տեղեկացվածությունը ընթացիկ իրադարձությունների վերաբերյալ և էական դեր են կատարում հանրային օրակարգի ձևավորման գործընթացում։ Ուսումնասիրվում են տեղեկատվության ընտրության, կառուցվածքային կազմակերպման և լսարանին ներկայացման սկզբունքները, ինչպես նաև լրատվական հաղորդումների ձևաչափերի փոփոխությունները հասարակական նոր պայմաններում։ Վերլուծական և հրապարակախոսական ծրագրերի ուսումնասիրության ընթացքում կարևորվում է հասարակական նշանակություն ունեցող խնդիրների մեկնաբանման, տարբեր տեսակետների ներկայացման և հանրային քննարկումների կազմակերպման գործառույթը։ Դիտարկվում են հարցազրույցի, բանավեճի, կլոր սեղանի, մեկնաբանության և հեռուստատեսային քննարկման ձևաչափերը՝ որպես հասարակության տարբեր խմբերի, մասնագետների և հանրային դերակատարների միջև հաղորդակցության միջոցներ։ Հասարակական հարաբերությունների փոփոխությունը մեծացնում է հեռուստատեսության դերը ոչ միայն տեղեկատվության փոխանցման, այլև հանրային կարծիքի, արժեքային պատկերացումների և սոցիալական վարքի ձևավորման գործընթացներում։ Այդ պատճառով առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում հեռուստատեսային բովանդակության սոցիալական ազդեցության գնահատմանը։ Քննության է առնվում, թե ինչպես են քաղաքական բազմակարծությունը, շուկայական հարաբերությունների զարգացումը, հասարակական ինստիտուտների վերափոխումը և տեղեկատվական մրցակցության ուժեղացումը փոխում հեռուստաընկերությունների գործունեության տրամաբանությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պետական, հանրային և առևտրային հեռարձակման մոդելների տարբերություններին, դրանց ծրագրային քաղաքականությանը և լսարանի հետ հարաբերությունների առանձնահատկություններին։ Շուկայական պայմաններում հեռուստատեսային արտադրանքը դիտարկվում է նաև որպես մրցակցային մեդիաարտադրանք, որի հաջողությունը կապված է լսարանի պահանջների, վարկանիշների, գովազդային շուկայի և հաղորդումների ձևաչափային գրավչության հետ։ Միաժամանակ կարևորվում է հասարակական պատասխանատվության խնդիրը, քանի որ լսարանի հետաքրքրության համար մրցակցությունը չպետք է նվազեցնի տեղեկատվության հավաստիության, մասնագիտական էթիկայի և հանրային նշանակություն ունեցող թեմաների լուսաբանման կարևորությունը։ Հեռուստածրագրերի տիպաբանության ուսումնասիրությունը ներառում է նաև ժամանցային հաղորդումների զարգացումը, որոնց շրջանակում կարող են առանձնացվել երաժշտական, խաղային, հումորային, մշակութային և այլ ձևաչափեր։ Դիտարկվում է տեղեկատվական և ժամանցային տարրերի փոխներթափանցումը, որի արդյունքում ձևավորվում են խառը ժանրեր և նոր հաղորդատեսակներ։ Կարևորվում են հեղինակային հաղորդումները և անհատականացված ներկայացման ձևերը, որտեղ հաղորդավարի կերպարը, խոսքի ոճը և լսարանի հետ հաղորդակցման եղանակը դառնում են ծրագրի կառուցվածքային կարևոր բաղադրիչներ։ Առանձին քննության առարկա է հեռուստալսարանի փոփոխվող դերը։ Հեռուստադիտողը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեղեկատվության պասիվ ընդունող, այլև որպես հաղորդակցական գործընթացի մասնակից, որի պահանջները, հետաքրքրությունները և արձագանքները կարող են ազդել ծրագրային քաղաքականության վրա։ Հասարակական նոր հարաբերությունների պայմաններում մեծանում է հետադարձ կապի նշանակությունը, զարգանում են ինտերակտիվ ձևաչափերը և լսարանի մասնակցությամբ հաղորդումները։ Ուսումնասիրվում է նաև տեխնոլոգիական փոփոխությունների ազդեցությունը հեռուստածրագրերի կառուցվածքի և տարածման վրա։ Թվային հեռարձակումը, ինտերնետային միջավայրը և բազմահարթակ մեդիայի զարգացումը փոխում են ավանդական հեռուստատեսության սահմանները՝ ստեղծելով բովանդակության տարածման և սպառման նոր եղանակներ։ Հեռուստատեսային արտադրանքը կարող է հասանելի դառնալ տարբեր տեխնիկական հարթակներում, ինչը փոխում է նաև ծրագրերի տևողության, կառուցվածքի, տեսողական լեզվի և լսարանի հետ հաղորդակցության սկզբունքները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հեռուստատեսային լեզվին՝ պատկերի, խոսքի, երաժշտության, գրաֆիկական տարրերի, մոնտաժի և այլ արտահայտչամիջոցների փոխհարաբերությանը։ Տարբեր հաղորդատեսակներ ձևավորում են իրենց բնորոշ տեսալսողական կառուցվածքը, որի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ սահմանել դրանց ժանրային և տիպաբանական առանձնահատկությունները։ Հեռուստատեսությունը դիտարկվում է նաև որպես հասարակական արժեքների, մշակութային պատկերացումների և սոցիալական վարքաձևերի տարածման գործոն։ Այդ տեսանկյունից կարևորվում է հաղորդումների ազդեցությունը տարբեր սոցիալական խմբերի վրա, ինչպես նաև զանգվածային հաղորդակցության և հասարակական գիտակցության փոխհարաբերությունը։ Տիպաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս համակարգել հեռուստատեսային արտադրանքի բազմազանությունը, բացահայտել ավանդական ժանրերի փոփոխությունները և ուսումնասիրել նոր ձևաչափերի առաջացման օրինաչափությունները։ Աշխատության տեսական և կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է հեռուստատեսության զարգացման միտումները հասարակական փոփոխությունների հետ փոխկապակցված ուսումնասիրելու հնարավորությամբ։ Այն կարող է նպաստել ծրագրային քաղաքականության, հեռուստատեսային ժանրերի, լսարանի հետ հաղորդակցության և մեդիայի հասարակական գործառույթների առավել ամբողջական ըմբռնմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հեռուստալրագրության, զանգվածային հաղորդակցության, մեդիայի տեսության, սոցիոլոգիայի և հասարակական հաղորդակցության ոլորտների հետազոտողների, լրագրողների, հեռուստատեսային ծրագրերի հեղինակների, խմբագիրների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Religion

Այս աշխատությունը հայ եկեղեցու դավանանքի համառոտ և համակարգված ներկայացումն է, որի նպատակն է ընթերցողին ծանոթացնել Հայ Առաքելական Եկեղեցու հավատքի հիմնական դրույթներին, պատմական ձևավորմանը, եկեղեցական կարգին, ծեսերին և հոգևոր ավանդույթներին։ Գիրքը կազմել է քահանա Սարգիս Մաքսիմաջյանը և առաջին անգամ հրատարակվել է 1899 թվականին Ռոստովում, իսկ երկրորդ հրատարակությունը լույս է տեսել 1909 թվականին։ Աշխատությունը կազմված է մի քանի հիմնական բաժիններից, որոնցում անդրադարձ է կատարվում Հայ եկեղեցու պատմությանը, դավանությանը, Սուրբ Երրորդության խորհրդին, եկեղեցու խորհրդանիշներին, ծագմանը, նվիրապետական կարգին, տոներին և պահքերին։ Աշխատության հիմնական նպատակը ոչ միայն եկեղեցական ուսմունքի դրույթների շարադրումն է, այլև Հայ Եկեղեցու վերաբերյալ տարածված սխալ պատկերացումների պարզաբանումը։ Հեղինակը հատկապես կարևորում է այն հանգամանքը, որ հայ եկեղեցական ավանդության մասին ոչ բավարար գիտելիքները կարող են հանգեցնել սխալ կամ թյուր մեկնաբանությունների։ Այդ պատճառով գիրքը կառուցված է բացատրական սկզբունքով՝ փորձելով մատչելի ձևով ներկայացնել եկեղեցու հավատքի հիմքերը և դրանց պատմական ու աստվածաբանական հիմնավորումները։ Դավանաբանական հատվածներում ուշադրություն է դարձվում քրիստոնեական հիմնական հավատալիքներին՝ Սուրբ Երրորդությանը, Քրիստոսի անձին և փրկագործությանը, Եկեղեցու նշանակությանը, խորհուրդներին և քրիստոնեական պաշտամունքին։ Հայ Եկեղեցու դավանանքի ներկայացումը կարևոր է նաև այն պատճառով, որ դրա պատմական առանձնահատկությունները ձևավորվել են հին արևելյան քրիստոնեական ավանդույթի շրջանակում։ Հայ Առաքելական Եկեղեցին պատկանում է Հին Արևելյան ուղղափառ եկեղեցիների ընտանիքին և չի ընդունում Քաղկեդոնի ժողովի որոշումները, իսկ նրա դավանաբանական ավանդության աղբյուրների շարքում կարևոր դեր ունեն Հավատո հանգանակները, եկեղեցական ժողովների որոշումները և հեղինակավոր հայրերի ու աստվածաբանների երկերը։ Ուսումնասիրության կարևոր կողմերից է եկեղեցու պատմական զարգացման և նրա դավանանքի փոխկապակցվածության ներկայացումը։ Հայոց քրիստոնեական ինքնությունը ձևավորվել է վաղ քրիստոնեական դարաշրջանից սկսած, իսկ Հայ Եկեղեցին դարերի ընթացքում ոչ միայն պահպանել է կրոնական ավանդույթը, այլև դարձել է հայ ժողովրդի ազգային և մշակութային կյանքի կարևորագույն հաստատություններից մեկը։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը կարելի է դիտարկել նաև որպես հայ ժողովրդի հոգևոր պատմության վերաբերյալ աղբյուր։ Գիրքը արժեքավոր է հատկապես 19-րդ դարի վերջի հայ հասարակության կրոնական և մշակութային միջավայրն ուսումնասիրելու համար։ Այդ ժամանակաշրջանում Հայ Եկեղեցու դավանանքի վերաբերյալ ռուսերեն լեզվով մատչելի և պարզաբանումներ պարունակող աշխատությունների անհրաժեշտությունը կապված էր նաև Ռուսական կայսրության բազմադավան միջավայրում հայերի և այլ քրիստոնեական համայնքների փոխհարաբերությունների հետ։ Ավելի վաղ՝ 1799 թվականին, ռուսերեն էր հրատարակվել Հայ Եկեղեցու քրիստոնեական հավատքի վերաբերյալ կարևոր մի աշխատություն, իսկ 19-րդ դարում ռուսերենով ստեղծվել և տարածվել են Հայ Եկեղեցու դավանանքին ու պատմությանը նվիրված մի շարք ուսումնասիրություններ։ Այս շարքում Մաքսիմաջյանի աշխատությունը առանձնանում է իր ավելի հանրամատչելի և բացատրական բնույթով։ Այն նախատեսված էր ոչ միայն մասնագետների, այլև այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում էին ընդհանուր պատկերացում կազմել Հայ Եկեղեցու հավատքի և եկեղեցական կյանքի մասին։ Այդ պատճառով նյութը կարևոր է նաև որպես հայ կրոնական ինքնության ներկայացման պատմական օրինակ։ Աշխատության մեջ եկեղեցական կազմակերպության վերաբերյալ տեղեկությունները հնարավորություն են տալիս հասկանալու Հայ Եկեղեցու նվիրապետական կառուցվածքը, հոգևոր աստիճանները և եկեղեցական իշխանության համակարգը։ Տոների և պահքերի վերաբերյալ բաժինները, իրենց հերթին, ներկայացնում են հայկական եկեղեցական օրացույցի և ծիսական կյանքի առանձնահատկությունները՝ ցույց տալով, թե ինչպես է դավանանքը արտահայտվում ոչ միայն տեսական ուսմունքի, այլև հավատացյալի առօրյա հոգևոր կյանքի մեջ։ Հայ Եկեղեցու հավատքի վերաբերյալ նման աշխատությունների կարևորությունը մեծ էր նաև այն պատճառով, որ 19-րդ դարում ռուսական հասարակության մեջ երբեմն տարածվում էին Հայ Եկեղեցու դավանանքի մասին սխալ պատկերացումներ։ 19-րդ դարի ռուս-հայ եկեղեցական հարաբերությունների պատմությանը վերաբերող աղբյուրները ցույց են տալիս, որ Հայ Եկեղեցու դավանանքը տարբեր ժամանակներում դարձել էր նաև աստվածաբանական և հասարակական քննարկումների առարկա։ Այդ համատեքստում գիրքը կարելի է դիտարկել որպես Հայ Եկեղեցու ինքնաներկայացման և սեփական դավանաբանական դիրքորոշումների պարզաբանման փորձ։ Աշխատության պատմական արժեքը պայմանավորված է նաև նրա մատենագիտական հազվադեպությամբ։ Առաջին հրատարակությունը՝ 1899 թվականի, ունեցել է 61 էջ, իսկ երկրորդ հրատարակությունը՝ 1909 թվականի, նույնպես 61 էջ ծավալով է ներկայացվում մատենագիտական աղբյուրներում։ Այսպիսով, այն ոչ միայն կրոնագիտական ուսումնասիրություն է, այլև 19-րդ դարի վերջի հայ եկեղեցական մտքի և հայ համայնքային կյանքի պատմական վկայություն։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարևոր է Հայ Եկեղեցու դավանանքի հիմնական դրույթները, նրա պատմական ինքնագիտակցությունը, եկեղեցական կառուցվածքը և ծիսական ավանդույթները հասկանալու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ եկեղեցու պատմությամբ, հայագիտությամբ, աստվածաբանությամբ, կրոնագիտությամբ, հայ-ռուսական եկեղեցական հարաբերություններով և 19-րդ դարի հայկական համայնքների մշակութային կյանքով զբաղվող հետազոտողներին, պատմաբաններին, աստվածաբաններին, ուսանողներին և ընթերցողներին։