Հռոմեական հին տոմարի համառոտ նկարագրություն, որով ընդհանուր առմամբ առաջնորդվում է հայ ժողովուրդը

Political Science

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ազգային երեսփոխանական ընդհանուր ժողովի վաթսունհինգերորդ նիստի պաշտոնական ատենագրությունը՝ որպես 19-րդ դարի հայ համայնքային կառավարման պատմության արժեքավոր վավերագիր։ Այն պահպանում է ժողովի գործունեության ընթացքի, քննարկումների և մասնակիցների ելույթների մասին տեղեկությունները՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու ազգային ներկայացուցչական մարմնի աշխատանքը և դրա կազմակերպական առանձնահատկությունները։ Արձանագրությունը կարևոր նյութ է նիստի ընթացակարգերը, հարցերի քննարկման ձևերը, տեսակետների արտահայտման կարգը և ժողովական որոշումների ձևավորման գործընթացը դիտարկելու համար։ Ազգային երեսփոխանական ընդհանուր ժողովի գործունեության փաստագրումը լուսաբանում է Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի ինքնակառավարման ավանդույթները, ազգային հաստատությունների դերակատարությունը և համայնքային նշանակության խնդիրների լուծման մեխանիզմները։ Նմանատիպ ատենագրությունները կարևոր սկզբնաղբյուրներ են նաև ժամանակաշրջանի հասարակական հարաբերությունների, պաշտոնական լեզվի և վարչական հաղորդակցության ուսումնասիրության համար։ Դրանք հնարավորություն են տալիս համադրելու տարբեր նիստերի արձանագրությունները, հետևելու ժողովական աշխատանքի շարունակականությանը և վերակազմելու ազգային կառույցների գործունեության պատմական ընթացքը։ Հրատարակությունը նշանակալի է արևմտահայության հասարակական-քաղաքական պատմության և 19-րդ դարի հայ վավերագրական ժառանգության ուսումնասիրության համար։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է գլխուղեղի թարախաօջախային ախտահարումների կլինիկական ընթացքի, ախտորոշման և վիրահատական բուժման առանձնահատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այս ծանր նյարդաբանական վիճակների զարգացման օրինաչափությունների, կլինիկական դրսևորումների բազմազանության և ժամանակին ու ճշգրիտ ախտորոշման խնդիրներն են։ Ուսումնասիրվում են հիվանդության առաջացմանը նպաստող գործոնները, վարակի տարածման հնարավոր ուղիները, ախտաբանական օջախների տեղակայման առանձնահատկությունները և դրանց ազդեցությունը հիվանդի ընդհանուր ու նյարդաբանական վիճակի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կլինիկական պատկերի վերլուծությանը՝ ներառյալ գլխացավը, ջերմությունը, գիտակցության և ընդհանուր վիճակի փոփոխությունները, ներգանգային ճնշման բարձրացման նշանները, օջախային նյարդաբանական ախտանշանները և այլ դրսևորումներ։ Ախտորոշման բաժնում քննարկվում են կլինիկական, լաբորատոր և գործիքային հետազոտությունների հնարավորությունները, ինչպես նաև ժամանակակից նեյրոպատկերավորման մեթոդների նշանակությունը ախտաբանական օջախի հայտնաբերման, դրա չափերի, տեղակայման և շրջակա հյուսվածքների վիճակի գնահատման համար։ Կարևորվում է նաև տարբերակիչ ախտորոշումը, քանի որ նմանատիպ կլինիկական և պատկերային դրսևորումներ կարող են հանդիպել գլխուղեղի այլ հիվանդությունների դեպքում։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է վիրահատական բուժման տակտիկայի ուսումնասիրությունը։ Վերլուծվում են վիրահատական միջամտության ընտրության սկզբունքները, ախտաբանական օջախի հեռացման կամ դրենավորման հնարավոր մեթոդները, միջամտության ծավալի ընտրության վրա ազդող գործոնները և հետվիրահատական վարումը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բուժման արդյունավետության գնահատմանը, հնարավոր բարդություններին, հիվանդության կրկնության ռիսկին և հիվանդների հետագա վերականգնմանը։ Հետազոտությունը կարևորում է բուժման համալիր մոտեցումը, որի շրջանակում վիրահատական մեթոդները դիտարկվում են ընդհանուր հակավարակային և օժանդակ բուժման հետ փոխկապակցված։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել ախտորոշման և բուժական տակտիկայի կատարելագործմանը, հիվանդության ծանր բարդությունների կանխարգելմանը և բուժման արդյունքների բարելավմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել նյարդավիրաբույժներին, նյարդաբաններին, վարակաբաններին, ռեանիմատոլոգներին, ճառագայթաբաններին, բժշկական հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

History

Այս աշխատությունը վերաբերում է Հայոց ցեղասպանության թեմայի արտացոլմանը թուրքական պաշտոնական պատմագրության մեջ 1923–1970-ական թվականների ընթացքում՝ ընդգծելով Թուրքիայի Հանրապետությունում պատմական հիշողության ձևավորման, պետական գաղափարախոսության և պատմագրական մեկնաբանությունների փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել այն գաղափարական և մեթոդաբանական մոտեցումները, որոնց միջոցով թուրքական պաշտոնական պատմագրությունը ներկայացրել կամ վերաիմաստավորել է Օսմանյան կայսրության վերջին տարիների իրադարձությունները՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով 1915 թվականի դեպքերի լուսաբանման ձևերին և դրանց քաղաքական մեկնաբանություններին։ Ուսումնասիրվում են պատմագրական հիմնական ուղղությունները, պետական պատվերով ձևավորված պատմական նարատիվները, ինչպես նաև պատմական աղբյուրների ընտրության և մեկնաբանության առանձնահատկությունները, որոնք նպաստել են պաշտոնական դիրքորոշման ամրապնդմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գաղափարախոսական շրջանակներին, որոնց միջոցով փորձ է արվել նվազեցնել կամ վերաիմաստավորել ցեղասպանության փաստը՝ այն ներկայացնելով որպես պատերազմի, տեղահանությունների կամ ներքին անվտանգության խնդիրների հետևանք։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է թուրքական պատմագրության զարգացման փուլերը՝ ազգային պետության ձևավորման, քեմալական գաղափարախոսության ամրապնդման և հետպատերազմյան շրջանում պատմական գիտակցության ձևավորման համատեքստում։ Միաժամանակ վերլուծվում են միջազգային գիտական քննարկումների ազդեցությունը թուրքական պատմագրության վրա և հակադիր գիտական մոտեցումների աստիճանական ի հայտ գալը։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է պատմագիտության և ցեղասպանագիտական հետազոտությունների ոլորտում՝ նպաստելով պատմական նարատիվների քննադատական վերլուծությանը և հիշողության քաղաքականության ավելի խորքային ընկալմանը։

Literature

Էռնեստ Հեմինգուեյը (1899–1961) 20-րդ դարի ամերիկյան և համաշխարհային գրականության ամենաազդեցիկ արձակագիրներից է, որի ստեղծագործությունները նոր մոտեցում բերեցին պատմողական արվեստին և մարդու ներքին աշխարհի պատկերմանը։ Նա հայտնի է իր պարզ, հակիրճ և ճշգրիտ գրական ոճով, որը հաճախ անվանում են «այսբերգի սկզբունք»․ տեքստում ներկայացվում է միայն երևացող մասը, իսկ խորքային իմաստներն ու զգացմունքները մնում են ենթատեքստում։ Հեմինգուեյի ստեղծագործությունների հիմնական թեմաներն են պատերազմը, մարդկային արժանապատվությունը, սիրո և կորստի ցավը, անհատի պայքարը կյանքի դժվարությունների դեմ և ներքին ուժի կարևորությունը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի փորձը մեծ ազդեցություն է ունեցել նրա աշխարհընկալման վրա, ինչի արտացոլումն է հատկապես «Հրաժեշտ զենքին» վեպում, որտեղ ներկայացվում են պատերազմի դաժանությունը և մարդու հոգեբանական կոտրվածքը։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործություններից է նաև «Ծերունին և ծովը», որտեղ պարզ պատմության միջոցով բացահայտվում է մարդու և բնության հավերժական պայքարը։ Այստեղ ծեր ձկնորս Սանտյագոն խորհրդանշում է մարդու տոկունությունը, համառությունը և արժանապատվությունը՝ նույնիսկ պարտության պայմաններում։ Հեմինգուեյի կյանքը նույնպես լի էր արկածներով․ նա մասնակցել է պատերազմների, ճանապարհորդել է տարբեր երկրներում և եղել է լրագրող, ինչը հարստացրել է նրա գրական փորձը։ 1954 թվականին նա արժանացել է Նոբելյան մրցանակի գրականության բնագավառում։ Այսպիսով, Էռնեստ Հեմինգուեյը համարվում է ժամանակակից արձակի նորարարներից մեկը, որի ստեղծագործությունները ընդգծում են մարդու ուժը, տոկունությունը և կյանքի իմաստի որոնումը՝ պարզ, բայց խորապես ազդեցիկ գեղարվեստական լեզվով։

Medicine

Բժշկական գիտությունների, գինեկոլոգիայի և վերարտադրողական առողջության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է գենիտալ էնդոմետրիոզի տարբեր ձևերի և դրանց՝ միոմետրիումի ու էնդոմետրիումի հիպերպլաստիկ գործընթացների հետ համակցությունների համալիր բուժման օպտիմալացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում էնդոմետրիոզի առաջացման և զարգացման վերաբերյալ ժամանակակից պատկերացումները, հիվանդության կլինիկական դրսևորումները, ախտորոշման առանձնահատկությունները և հնարավոր բարդությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում էնդոմետրիոզի տարբեր տեղակայությունների, տարածվածության աստիճանների և ուղեկցող գինեկոլոգիական ախտաբանությունների փոխկապակցվածությանը։ Վերլուծվում են էնդոմետրիոզի համակցությունները միոմետրիումի և էնդոմետրիումի հիպերպլաստիկ փոփոխությունների հետ, դրանց կլինիկական ընթացքի առանձնահատկությունները և բուժման մարտավարության ընտրության վրա ազդող գործոնները։ Քննարկվում են դեղորայքային, հորմոնային և վիրաբուժական բուժման մոտեցումները, ինչպես նաև դրանց համակցված կիրառման հնարավորությունները՝ հաշվի առնելով հիվանդության ձևը, ախտանշանների արտահայտվածությունը և պացիենտի վերարտադրողական նպատակները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել կլինիկական, ուլտրաձայնային, հյուսվածաբանական և այլ ախտորոշիչ մեթոդների նշանակությունը հիվանդության գնահատման ու բուժման արդյունքների վերահսկման գործընթացներում։ Անդրադարձ է կատարվում ցավային համախտանիշի, դաշտանային խանգարումների, պտղաբերության խնդիրների և կյանքի որակի փոփոխությունների գնահատմանը։ Կարևորվում է բուժման արդյունավետության, կրկնությունների հաճախականության, հնարավոր անցանկալի ազդեցությունների և երկարաժամկետ արդյունքների համեմատական ուսումնասիրությունը։ Աշխատանքը կարող է նպաստել համակցված գինեկոլոգիական ախտաբանությունների բուժման անհատականացված մոտեցումների գիտական հիմնավորմանը և համալիր բուժման արդյունավետության գնահատման չափանիշների կատարելագործմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել գինեկոլոգիայի, վերարտադրողական բժշկության, գինեկոլոգիական վիրաբուժության, ախտաբանական անատոմիայի և կլինիկական բժշկության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է ռուսական սիմվոլիզմի պոետիկայում ձևավորված յուրահատուկ սինթետիկ ժանրային երևույթի ուսումնասիրությանը, որի կառուցվածքում գրական խոսքը փոխազդում է երաժշտական մտածողության սկզբունքների հետ։ Հետազոտության առանցքում գրական ստեղծագործության այնպիսի կազմակերպումն է, երբ երաժշտական սիմֆոնիայի կառուցվածքային, ռիթմական, հնչերանգային և կոմպոզիցիոն առանձնահատկությունները վերաիմաստավորվում են խոսքային արվեստի միջոցներով։ Քննվում է գրականության և երաժշտության փոխհարաբերությունը ռուսական սիմվոլիզմի գեղագիտական համակարգում՝ ուշադրություն դարձնելով այն գաղափարին, որ տարբեր արվեստների սահմանների մերձեցումը հնարավորություն է տալիս ստեղծելու բազմաշերտ և ներքին կապերով միավորված գեղարվեստական ամբողջություն։ Սիմֆոնիկ սկզբունքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես երաժշտությունից փոխառված արտաքին ձև, այլև որպես ստեղծագործության կառուցման եղանակ, որտեղ կրկնությունները, թեմաների զարգացումը, մոտիվների փոխակերպումները, հակադրությունները և ռիթմային շարժումը ձևավորում են տեքստի ներքին միասնությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում լեզվի հնչյունական կազմակերպմանը, բառերի և պատկերների կրկնությանը, լեյտմոտիվների համակարգին, շարահյուսական ռիթմին և տարբեր իմաստային շերտերի զուգահեռ զարգացմանը։ Հետազոտությունը բացահայտում է նաև ժանրային սինթեզի առանձնահատկությունները՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են արձակի, պոեզիայի, երաժշտական կոմպոզիցիայի և երբեմն դրամատիկական արտահայտչականության հատկանիշները միավորվել մեկ ստեղծագործական համակարգում։ Կարևորվում է ռուս սիմվոլիստների գեղագիտական հայացքների ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ երաժշտության նկատմամբ նրանց հետաքրքրությունը և երաժշտականությունը որպես աշխարհի ու արվեստի խորքային կապերը բացահայտող սկզբունք ընկալելու միտումը։ Այս համատեքստում կարող է ուսումնասիրվել նաև Անդրեյ Բելիի ստեղծագործական փորձը, որտեղ սիմֆոնիկ կառուցվածքի սկզբունքները կարևոր դեր են ստանում նոր գրական ձևերի որոնման գործընթացում։ Վերլուծության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում խորհրդանիշների, գունային և ձայնային պատկերների, ասոցիատիվ կապերի ու կրկնվող թեմատիկ միավորների գործառույթներին։ Ժանրի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լայնորեն հասկանալ ռուսական սիմվոլիզմի փորձարարական բնույթը, արվեստների համադրության ձգտումը և ավանդական ժանրային սահմանները վերափոխելու միտումները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի գրական ժանրերի տեսության, ռուսական մոդեռնիզմի և միջարվեստային փոխազդեցությունների ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով, թե ինչպես է երաժշտական մտածողությունը վերածվում գրական տեքստի կառուցվածքային և իմաստաստեղծ սկզբունքի։