Իռլանդիայի տնակը, երկրորդ հատոր

History

Այս աշխատությունը 17-րդ դարի վերջին շրջանի կարևոր աղբյուր է, որը ներկայացնում է Հայաստանի և հայ ժողովրդի աշխարհիկ ու հոգևոր կյանքի վերաբերյալ եվրոպական պատկերացումները։ Այն անդրադառնում է Հայաստանի աշխարհագրական միջավայրին, բնակավայրերին, բնակչությանը, հասարակական հարաբերություններին, կենցաղին, սովորույթներին և մշակութային առանձնահատկություններին՝ ձևավորելով ժամանակաշրջանի հայկական իրականության բավական լայն նկարագիր։ Աշխատության առանձնահատկությունն այն է, որ Հայաստանի վիճակը դիտարկվում է միաժամանակ աշխարհիկ և հոգևոր տեսանկյուններից։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հայերի կրոնական կյանքին, եկեղեցական կազմակերպությանը, հոգևորականությանը, քրիստոնեական տարբեր համայնքների փոխհարաբերություններին և եկեղեցական ավանդույթներին։ Հեղինակը ներկայացնում է նաև հայ բնակչության առօրյային, սոցիալական հարաբերություններին, առևտրական գործունեությանը և համայնքային կյանքին վերաբերող տեղեկություններ, որոնք արժեքավոր են տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակության կառուցվածքն ու կենսակերպը հասկանալու համար։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայ-եվրոպական մշակութային և կրոնական կապերի ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ այն արտացոլում է այն ժամանակաշրջանի եվրոպական հետաքրքրությունը Հայաստանի և Մերձավոր Արևելքի քրիստոնյա ժողովուրդների նկատմամբ։ Հեղինակի դիտարկումները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու ոչ միայն Հայաստանի ներքին կյանքի, այլև այն մասին, թե ինչպես էր հայկական իրականությունն ընկալվում Արևմտյան Եվրոպայում վաղ նոր ժամանակաշրջանում։ Աղբյուրը հետաքրքիր է նաև իր պատմաաշխարհագրական և ազգագրական տեղեկություններով, որոնք կարող են օգտագործվել բնակավայրերի, բնակչության տեղաբաշխման, սովորույթների, հասարակական կյանքի և մշակութային միջավայրի ուսումնասիրության ընթացքում։ Միաժամանակ աշխատության բովանդակությունը անհրաժեշտ է դիտարկել պատմաքննադատական մոտեցմամբ՝ հաշվի առնելով հեղինակի կրոնական աշխարհայացքը, եվրոպական միջավայրը և այն ժամանակաշրջանի միսիոներական ու արևելագիտական պատկերացումները։ Այս առանձնահատկությունները չեն նվազեցնում աշխատության արժեքը, այլ հնարավորություն են տալիս այն ուսումնասիրել նաև որպես Հայաստանի մասին եվրոպական ընկալումների պատմական վկայություն։ Աշխատությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է հայագիտության, պատմական աշխարհագրության, ազգագրության, եկեղեցագիտության և հայ-եվրոպական հարաբերությունների պատմության ուսումնասիրության համար։

History

Աշխատությունը նվիրված է Ղարաբաղի տարածաշրջանի քաղաքական և սոցիալ-տնտեսական իրավիճակի ուսումնասիրությանը 1813-1867 թվականների ընթացքում՝ ընդգրկելով Պարսկաստանի և Ռուսական կայսրության միջև տարածքային վերաձևումների, վարչական համակարգերի փոփոխությունների և տեղական կառավարման առանձնահատկությունների փուլը։ Հեղինակը վերլուծում է 1813 թվականի Գյուլիստանի պայմանագրից հետո Ղարաբաղի անցումը Ռուսական կայսրության ազդեցության ոլորտ, ինչպես նաև տարածաշրջանում ձևավորված նոր վարչական կառուցվածքները, ներառյալ խանության համակարգի վերացումը և կայսերական կառավարման ներդրումը։ Գրքում ներկայացվում են բնակչության էթնիկ կազմի փոփոխությունները, գյուղատնտեսության զարգացումը, հարկային համակարգի առանձնահատկությունները, հողային հարաբերությունները և տեղական տնտեսության վերակազմավորումը ռուսական վարչական քաղաքականության պայմաններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալական հարաբերություններին, գյուղական համայնքների կազմակերպմանը, քաղաքային կենտրոնների զարգացմանը և տարածաշրջանի տնտեսական ինտեգրմանը Ռուսական կայսրության ընդհանուր համակարգում։ Հեղինակը նաև ուսումնասիրում է քաղաքական կայունության և հակասությունների դինամիկան, տեղական վերնախավերի դերը կառավարման մեջ և տարածաշրջանի ռազմավարական նշանակությունը Կովկասում Ռուսաստանի արտաքին քաղաքականության համատեքստում։ Աշխատությունը արժեքավոր աղբյուր է Կովկասի պատմության, Ղարաբաղի սոցիալ-տնտեսական զարգացման և XIX դարի կայսերական քաղաքականությունների ուսումնասիրության համար։

Economics

Գիրքը ներկայացնում է Հայաստանի Հանրապետությունում փոքր և միջին ձեռնարկությունների վարկունակության գնահատման և կառավարման տեսական ու գործնական հիմնախնդիրները՝ անդրադառնալով ֆինանսական կայունության, վարկային ռիսկերի գնահատման, վճարունակության վերլուծության և ֆինանսավորման արդյունավետ մեխանիզմների կիրառմանը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է ՓՄՁ-ների դերը երկրի տնտեսական զարգացման մեջ, վերլուծում է դրանց առջև ծառացած հիմնական ֆինանսական խոչընդոտները, ինչպես նաև բանկային համակարգի և վարկային կազմակերպությունների կողմից կիրառվող գնահատման չափանիշներն ու մոտեցումները։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են վարկունակության բարձրացման գործոնները, ֆինանսական ցուցանիշների վերլուծության մեթոդները, ռիսկերի կառավարման ժամանակակից գործիքները և միջազգային փորձի համեմատությունը Հայաստանի պայմանների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ոլորտի օրենսդրական, ինստիտուցիոնալ և տնտեսական միջավայրին, ինչպես նաև առաջարկվում են գործնական լուծումներ և բարեփոխումների ուղղություններ, որոնք կարող են նպաստել փոքր և միջին ձեռնարկությունների ֆինանսական հասանելիության, մրցունակության և կայուն զարգացման ապահովմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, բանկային ոլորտի մասնագետների, ֆինանսական վերլուծաբանների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և ձեռնարկատերերի համար, ովքեր հետաքրքրված են վարկային քաղաքականության, ֆինանսական կառավարման և ձեռնարկատիրության զարգացման հարցերով։

Informatics

Գիտատեխնիկական և կրթական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է սովորողների գիտելիքների ստուգման համար կիրառվող թեստերի որակի գնահատման մեթոդների մշակմանը և այդ գործընթացն ավտոմատացնող ծրագրային համակարգի ստեղծմանը։ Ուսումնասիրվում են թեստային առաջադրանքների արդյունավետությունը բնութագրող հիմնական չափանիշները, հարցերի բարդության աստիճանը, տարբերակիչ կարողությունը, արդյունքների հուսալիությունը և գնահատման օբյեկտիվությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում թեստավորման արդյունքում ստացված տվյալների հավաքագրմանը, մշակմանը և վիճակագրական վերլուծությանը, որոնց միջոցով հնարավոր է բացահայտել անարդյունավետ, չափազանց հեշտ կամ չափազանց բարդ առաջադրանքները և գնահատել ամբողջ թեստի համապատասխանությունը նախատեսված ուսումնական նպատակներին։ Քննարկվում են թեստային արդյունքների համեմատման, գնահատականների ձևավորման և սովորողների գիտելիքների մակարդակի որոշման մեթոդական մոտեցումները։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից է ծրագրային համակարգի նախագծումը, որը հնարավորություն է տալիս ավտոմատացնել թեստերի ստեղծման, անցկացման, արդյունքների պահպանման, մշակման և որակական ցուցանիշների հաշվարկման գործընթացները։ Դիտարկվում են համակարգի կառուցվածքը, տվյալների կազմակերպման սկզբունքները և թեստերի վերաբերյալ վերլուծական տեղեկատվության ներկայացման հնարավորությունները։ Մշակված մոտեցումները կարող են նպաստել գիտելիքների գնահատման գործընթացի ճշգրտության և արդյունավետության բարձրացմանը, ինչպես նաև կրթական հաստատություններում էլեկտրոնային թեստավորման համակարգերի կատարելագործմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել կրթական տեխնոլոգիաների մասնագետների, ծրագրավորողների, մանկավարժների, թեստավորման համակարգեր մշակողների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

History

Աշխատությունը ֆրանսիացի գրող և գիտնական Ժան-Ժակ Բարտելեմիի պատմական, աշխարհագրական և գեղարվեստական բնույթի նշանավոր ստեղծագործության չորրորդ հատորն է, որը ներկայացնում է Հին Հունաստանի աշխարհը՝ ճանապարհորդական պատմության, պատմական տեղեկությունների, մշակութային նկարագրությունների և փիլիսոփայական խորհրդածությունների համադրությամբ։ Ստեղծագործության հիմքում ընկած է կրտսեր Անախարսիսի՝ սկյութական ծագում ունեցող մտավորականի կերպարով ներկայացված ճանապարհորդի ուղևորությունը դեպի Հունաստան, որի միջոցով ընթերցողին հնարավորություն է տրվում ծանոթանալու հին հունական քաղաքակրթության տարբեր կողմերին։ Ճանապարհորդության գրական ձևը հեղինակին թույլ է տալիս պատմական ու աշխարհագրական տեղեկությունները ներկայացնել կենդանի և հաջորդական շարադրանքով՝ միավորելով տարբեր բնակավայրերի, քաղաքների, պատմական վայրերի, հասարակական հաստատությունների և մշակութային ավանդույթների նկարագրությունները։ Հունաստանը ներկայացվում է ոչ միայն որպես որոշակի աշխարհագրական տարածք, այլև որպես քաղաքակրթական միջավայր, որտեղ ձևավորվել և զարգացել են փիլիսոփայությունը, արվեստը, գրականությունը, քաղաքական միտքը, կրթությունը և հասարակական կազմակերպման տարբեր ձևեր։ Ճանապարհորդական պատումի միջոցով բացահայտվում են հին հույների կենցաղը, սովորույթները, կրոնական պատկերացումները, հասարակական հարաբերությունները, պետական կառավարման սկզբունքները, կրթական ավանդույթները, տոնակատարություններն ու մշակութային կյանքի առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև պատմական անցքերի, նշանավոր անձանց, հին քաղաքների, ճարտարապետական հուշարձանների և հունական դիցաբանության հետ կապված պատկերացումների ներկայացումը։ Հեղինակը ձգտում է ցույց տալ, թե ինչպես են աշխարհագրական պայմանները, պատմական զարգացումները և հասարակական կառուցվածքը փոխազդել հունական քաղաքակրթության ձևավորման վրա՝ ընդգծելով առանձին քաղաքների ու շրջանների առանձնահատկությունները և դրանց ներդրումը ընդհանուր մշակութային ժառանգության մեջ։ Ստեղծագործության կարևոր գաղափարներից է տարբեր ժողովուրդների և քաղաքակրթությունների համեմատական ճանաչողությունը։ Օտար մշակույթը դիտարկող ճանապարհորդի հայացքը հնարավորություն է տալիս համադրել սեփական պատկերացումներն ու նոր ստացած գիտելիքները, քննության առնել հասարակական կյանքի տարբեր ձևերը և բացահայտել մարդկային մտքի ու մշակույթի զարգացման ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Գրական առումով երկն առանձնանում է պատմավավերագրական նյութի և գեղարվեստական պատումի միավորմամբ։ Ճանապարհորդության հաջորդականությունը, նկարագրական հատվածները, պատմական տեղեկությունները, երկխոսություններն ու մտորումները ստեղծում են բազմաշերտ շարադրանք, որը միաժամանակ ունի ճանաչողական, կրթական և գրական նշանակություն։ Հատորային կառուցվածքը թույլ է տալիս Հին Հունաստանի մասին նյութը ներկայացնել ծավալուն և մանրամասն՝ ընթերցողին աստիճանաբար ներգրավելով պատմական ու մշակութային տարբեր թեմաների ուսումնասիրության մեջ։ Բարտելեմիի ստեղծագործությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում եվրոպական լուսավորական շրջանի պատմական և ճանապարհորդական գրականության մեջ, քանի որ արտահայտում է անցյալի նկատմամբ գիտական հետաքրքրությունը, հին քաղաքակրթությունների ուսումնասիրության ձգտումը և պատմությունը հասարակական ու մշակութային զարգացման համատեքստում ընկալելու մոտեցումը։ Այն նպաստել է Հին Հունաստանի պատմության, մշակույթի և հասարակական կյանքի վերաբերյալ գիտելիքների տարածմանը՝ հին աշխարհը ներկայացնելով ոչ միայն որպես անցյալի իրադարձությունների ամբողջություն, այլև որպես եվրոպական մտավոր ու մշակութային ժառանգության կարևոր հիմք։ Հայերեն հրատարակությունը նշանակալի է նաև հայ ընթերցողական և կրթական միջավայրում եվրոպական պատմագիտական ու գեղարվեստական գրականության տարածման տեսանկյունից։ Այն հնարավորություն է տվել հայալեզու ընթերցողին ծանոթանալու համաշխարհային պատմության կարևորագույն քաղաքակրթություններից մեկին, ընդլայնելու պատմական և աշխարհագրական գիտելիքները և ավելի խորությամբ ընկալելու հին հունական մշակույթի ազդեցությունը հետագա դարաշրջանների վրա։ Գիրքը արժեքավոր է անտիկ պատմությամբ, հունական քաղաքակրթությամբ, պատմական աշխարհագրությամբ, դիցաբանությամբ, փիլիսոփայությամբ և եվրոպական լուսավորական գրականությամբ հետաքրքրվողների համար, ինչպես նաև հայերեն թարգմանական գրականության, 19-րդ դարի կրթամշակութային կյանքի և պատմական գիտելիքի տարածման գործընթացների ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է Ուիլյամ Շեքսպիրի դրամատուրգիայի ընկալման, բեմականացման և զարգացման պատմությանը հայ թատրոնում՝ մինչև խորհրդային ժամանակաշրջանի սկիզբը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում են անգլիացի դրամատուրգի ստեղծագործությունների մուտքը հայկական մշակութային միջավայր, դրանց թարգմանությունների և բեմական մեկնաբանությունների ձևավորումը, դերասանական արվեստի առանձնահատկությունները և շեքսպիրյան ավանդույթի նշանակությունը հայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի կայացման գործընթացում։ Շեքսպիրի ստեղծագործությունների հայկական բեմական պատմությունը դիտարկվում է հայ թատերական մշակույթի ընդհանուր զարգացման, եվրոպական դրամատուրգիայի յուրացման և ազգային դերասանական դպրոցի ձևավորման համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը հատկացվում է այն պատմամշակութային պայմաններին, որոնցում հայ հանդիսատեսը և թատերական գործիչները ծանոթացել են շեքսպիրյան դրամատուրգիային։ Քննության են առնվում XIX դարում հայկական մշակութային կենտրոններում ծավալված թատերական կյանքը, թարգմանական գրականության զարգացումը և եվրոպական թատրոնի հետ կապերը, որոնք նպաստեցին դասական դրամատուրգիայի տարածմանը։ Շեքսպիրյան ստեղծագործությունների բեմադրությունը հայ թատրոնի համար ներկայացվում է ոչ միայն որպես համաշխարհային դասական ժառանգության յուրացում, այլև որպես դերասանական, ռեժիսորական և բեմական արտահայտչամիջոցների զարգացման կարևոր փորձադաշտ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թարգմանությունների դերին։ Դրամատիկական ստեղծագործության բեմական կյանքը մեծապես պայմանավորված էր հայերեն տարբերակների լեզվական և ոճական որակով, բնագրի պատկերային համակարգի, երկխոսությունների, մենախոսությունների և դրամատիկական լարվածության փոխանցման հնարավորություններով։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են թարգմանական տարբեր մոտեցումները նպաստել ստեղծագործությունների ընկալմանը և ինչ դեր են ունեցել հայերեն շեքսպիրյան բառապաշարի ու բեմական խոսքի ձևավորման գործում։ Թարգմանությունը դիտարկվում է որպես գրական և թատերական մշակույթների փոխազդեցության կարևոր օղակ, որի միջոցով համաշխարհային դրամատուրգիայի կերպարներն ու գաղափարները դարձել են հայ հանդիսատեսի մշակութային փորձի մաս։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայկական թատերախմբերի խաղացանկում ողբերգությունների և կատակերգությունների հայտնվելուն, դրանց բեմական պատմությանը և հանդիսատեսի ընդունելությանը։ Դիտարկվում են այն ստեղծագործությունները, որոնք առավել մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ դերասանական արվեստի զարգացման վրա և դարձել են նշանավոր դերասանների ստեղծագործական ինքնադրսևորման կարևոր նյութ։ Շեքսպիրյան բարդ կերպարների մարմնավորումը դերասանից պահանջում էր հոգեբանական խորություն, խոսքի մշակույթ, շարժման արտահայտչականություն և դրամատիկական հակասությունների ամբողջական ընկալում։ Այդ պատճառով նման դերերը հաճախ դիտարկվել են որպես դերասանական վարպետության կարևոր չափանիշ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայ նշանավոր դերասանների շեքսպիրյան դերակատարումներին և նրանց ստեղծած բեմական կերպարների առանձնահատկություններին։ Քննության է առնվում, թե ինչպես էին տարբեր դերասանական անհատականություններ մեկնաբանում ողբերգական հերոսների բնավորությունը, ներքին հակասությունները և բարոյահոգեբանական խնդիրները։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է հատկապես Պետրոս Ադամյանի ստեղծագործական ժառանգության նշանակությունը, քանի որ նրա շեքսպիրյան դերակատարումները կարևոր տեղ են զբաղեցնում XIX դարի հայ թատրոնի պատմության մեջ։ Դերասանական մեկնաբանությունները դիտարկվում են ժամանակաշրջանի գեղագիտական պատկերացումների, ռոմանտիկական և ռեալիստական խաղաոճերի փոխհարաբերության և ազգային բեմական ավանդույթների զարգացման շրջանակում։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում Համլետի կերպարի հայկական բեմական պատմությունը։ Այս կերպարը հնարավորություն էր տալիս դերասաններին բացահայտելու մարդու ներքին երկընտրանքը, բարոյական ընտրության, պատասխանատվության և գործողության խնդիրները։ Տարբեր ժամանակներում ստեղծված մեկնաբանությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայ դերասանական դպրոցի գեղարվեստական սկզբունքների փոփոխությանը։ Նույն կերպ քննության են առնվում այլ հայտնի ողբերգական և կատակերգական կերպարների բեմական մարմնավորումները, որոնց միջոցով ընդլայնվել է հայ թատրոնի կերպարային և ժանրային շրջանակը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում բեմադրական մշակույթին։ Ուսումնասիրվում են ներկայացումների ձևավորման սկզբունքները, բեմական տարածության կազմակերպումը, հագուստը, երաժշտական ուղեկցությունը և զանգվածային տեսարանների կառուցումը՝ այնքանով, որքանով դրանք հնարավոր է վերականգնել պահպանված աղբյուրների միջոցով։ Այս բաղադրիչների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական բեմի նյութական և գեղարվեստական հնարավորությունների մասին։ Շեքսպիրյան ներկայացումների զարգացումը միաժամանակ ցույց է տալիս, թե ինչպես էր հայ թատրոնը աստիճանաբար յուրացնում եվրոպական բեմական մշակույթի փորձը՝ այն համապատասխանեցնելով սեփական պայմաններին և գեղարվեստական ավանդույթներին։ Քննության են առնվում նաև ներկայացումների մասին մամուլի արձագանքները և թատերական քննադատությունը։ Պարբերական մամուլում հրապարակված հոդվածները, գրախոսությունները, հուշագրությունները և այլ նյութերը կարևոր աղբյուր են հանդիսատեսի վերաբերմունքը, դերասանական խաղի գնահատականները և ժամանակաշրջանի գեղագիտական պահանջները հասկանալու համար։ Դրանց միջոցով հնարավոր է վերականգնել ոչ միայն առանձին ներկայացումների պատմությունը, այլև այն բանավեճերը, որոնք ծավալվել են դասական դրամատուրգիայի մեկնաբանման, դերասանական խաղաոճի և թատրոնի հասարակական նշանակության շուրջ։ Առանձին տեղ է հատկացվում հայկական տարբեր մշակութային կենտրոնների թատերական կյանքին։ Թիֆլիսը, Կոստանդնուպոլիսը և հայ մշակութային գործունեության այլ կենտրոններ կարևոր դեր են ունեցել պրոֆեսիոնալ թատրոնի զարգացման և եվրոպական դրամատուրգիայի տարածման գործում։ Տարբեր քաղաքներում գործող թատերախմբերի և դերասանների փոխադարձ կապերը նպաստել են ներկայացումների տարածմանը, ստեղծագործական փորձի փոխանակմանը և միասնական շեքսպիրյան բեմական ավանդույթի ձևավորմանը։ Միաժամանակ յուրաքանչյուր մշակութային միջավայր ունեցել է իր հանդիսատեսը, կազմակերպական պայմանները և գեղագիտական առանձնահատկությունները, որոնք կարող էին ազդել ներկայացումների բնույթի վրա։ Կարևորվում են նաև հայ և օտար թատերական մշակույթների փոխազդեցությունները։ Ռուսական և եվրոպական բեմական փորձի հետ ծանոթությունը, հյուրախաղերը, դերասանների մասնագիտական շփումները և թատերական գրականության տարածումը նպաստել են նոր խաղաոճերի ու բեմադրական սկզբունքների յուրացմանը։ Սակայն այդ ազդեցությունները չեն դիտարկվում որպես պարզ ընդօրինակում․ ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են արտաքին գեղարվեստական ազդակները վերափոխվել հայկական մշակութային միջավայրում և նպաստել ազգային թատրոնի ինքնուրույն դիմագծի ձևավորմանը։ Շեքսպիրյան դրամատուրգիայի յուրացումը հնարավորություն է տվել հայ թատրոնին անդրադառնալ համամարդկային թեմաների՝ իշխանության և պատասխանատվության, սիրո և հակամարտության, հավատարմության ու դավաճանության, անձնական ընտրության և հասարակական պարտականության խնդիրներին։ Այդ թեմաների բեմական մեկնաբանությունը տարբեր պատմական պայմաններում կարող էր ստանալ նոր շեշտադրումներ և արձագանքել ժամանակակից հանդիսատեսի մտահոգություններին։ Հետևաբար շեքսպիրյան ներկայացումները դիտարկվում են նաև որպես հայ հասարակության մշակութային և մտավոր կյանքի բաղադրիչ։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմքում կարող են ընդգրկվել թատերական ազդագրեր, պարբերական մամուլի հրապարակումներ, դերասանների և մշակութային գործիչների հուշեր, նամակներ, թարգմանություններ, գրականագիտական ու թատերագիտական ուսումնասիրություններ և պահպանված այլ փաստաթղթեր։ Այդ նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել առանձին ներկայացումների ժամանակագրությունը, դերաբաշխումները, բեմական մեկնաբանությունների առանձնահատկությունները և դրանց նկատմամբ ժամանակակիցների վերաբերմունքը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի տարբեր աղբյուրների քննադատական համեմատությունը, քանի որ նախախորհրդային շրջանի ներկայացումների վերաբերյալ տեղեկությունները կարող են լինել մասնակի կամ գնահատողական բնույթի։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է համաշխարհային դասական դրամատուրգիայի և հայկական բեմարվեստի փոխհարաբերությունների պատմական ուսումնասիրությամբ, ինչպես նաև շեքսպիրյան ավանդույթի դերի բացահայտմամբ հայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի զարգացման մեջ։ Այն հնարավորություն է տալիս հետևելու թարգմանության, դերասանական արվեստի, բեմադրական մշակույթի և թատերական քննադատության փոխկապակցված զարգացմանը՝ միաժամանակ ներկայացնելով հայ թատրոնը միջազգային մշակութային փոխազդեցությունների համատեքստում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել թատերագիտության, հայ թատրոնի պատմության, գրականագիտության, շեքսպիրագիտության, թարգմանագիտության և հայ մշակույթի պատմության ոլորտների հետազոտողների, դերասանական և ռեժիսորական արվեստ ուսումնասիրողների, դասախոսների և ուսանողների համար։