Կառուցվածքային քաղաքականությունը ՀՀ արդյունաբերությունում արդի փուլում

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության աշխատաշուկայի, բնակչության զբաղվածության կառուցվածքի և գործազրկության սոցիալ-տնտեսական պատճառների ուսումնասիրությանը՝ տվյալ ժամանակաշրջանի տնտեսական պայմանների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում աշխատանքային ռեսուրսների ձևավորման և օգտագործման առանձնահատկություններն են, տնտեսապես ակտիվ բնակչության կառուցվածքը, զբաղվածության ոլորտային բաշխումը և աշխատուժի պահանջարկի ու առաջարկի միջև հարաբերակցությունը։ Քննվում են գործազրկության ձևավորման հիմնական գործոնները՝ տնտեսական կառուցվածքի առանձնահատկությունները, արտադրական կարողությունների օգտագործման մակարդակը, ներդրումային ակտիվությունը, ձեռնարկատիրության զարգացման պայմանները, մասնագիտական պատրաստվածության և աշխատաշուկայի պահանջների համապատասխանությունը, ինչպես նաև ժողովրդագրական ու միգրացիոն գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում քաղաքային և գյուղական բնակավայրերում զբաղվածության տարբերություններին, գյուղատնտեսության, արդյունաբերության, շինարարության, ծառայությունների և տնտեսության այլ ոլորտների՝ աշխատատեղերի ձևավորման գործում ունեցած նշանակությանը։ Գործազրկությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տնտեսական, այլև որպես սոցիալական խնդիր՝ կապված բնակչության եկամուտների, կենսամակարդակի, աղքատության, աշխատանքային միգրացիայի և մարդկային ներուժի արդյունավետ օգտագործման հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել աշխատաշուկայի վիճակագրական ցուցանիշների, զբաղվածության մակարդակի, գործազուրկների կազմի և աշխատուժի ոլորտային տեղաբաշխման համեմատական վերլուծության մեթոդներ։ Կարևորվում է նաև երիտասարդների և աշխատաշուկայում մրցունակության խնդիրներ ունեցող խմբերի զբաղվածության ուսումնասիրությունը։ Գործազրկության կրճատման հնարավորությունները դիտարկվում են տնտեսական ակտիվության խթանման, նոր աշխատատեղերի ձևավորման, փոքր և միջին ձեռնարկատիրության զարգացման, մասնագիտական կրթության և վերապատրաստման համակարգերի կատարելագործման ու աշխատաշուկայի տեղեկատվական ապահովման տեսանկյունից։ Ուշադրություն է դարձվում նաև զբաղվածության քաղաքականության արդյունավետության գնահատմանը և տնտեսական զարգացման ու աշխատատեղերի ստեղծման միջև կապի ամրապնդմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է աշխատանքի տնտեսագիտության, սոցիալական քաղաքականության և տարածաշրջանային տնտեսագիտության մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով բացահայտել զբաղվածության կառուցվածքային առանձնահատկությունները, գործազրկության հիմնական պատճառները և դրա նվազեցմանն ուղղված սոցիալ-տնտեսական քաղաքականության հնարավոր ուղղությունները։

Other Subjects

Հայաստանում «նոր գրքերի» մասին ինֆորմացիոն ցանկերը սովորաբար ներկայացվում են որպես մատենագիտական կամ գրադարանային տեղեկատուներ, որտեղ համակարգված ձևով ամփոփվում են տարբեր հրատարակչությունների նոր լույս տեսած աշխատությունները։ Այդպիսի ցանկերի հիմնական նպատակն է ընթերցողներին, գրադարաններին և հետազոտողներին տրամադրել արագ կողմնորոշվելու հնարավորություն ժամանակակից գրական հոսքերում՝ ընդգրկելով գիտական, գեղարվեստական, ուսումնական և տեղեկատու բնույթի հրատարակություններ։ Օրինակ՝ Հայաստանում ակտիվորեն գործում են պարբերական «Նոր գիրք» նախագծերը, որտեղ յուրաքանչյուր շաբաթ կամ ամիս ներկայացվում են նոր հրատարակություններ տարբեր ոլորտներից՝ գրականություն, պատմություն, հասարակագիտություն, արվեստ և գիտություն, ինչը թույլ է տալիս հետևել հրատարակչական գործընթացների ընթացիկ զարգացումներին և գրքային շուկայի միտումներին ։ Բացի այդ, մատենագիտական ցանկերի ավելի մասնագիտական ձևաչափերը, որոնք պատրաստվում են գրադարանային և գիտական հաստատությունների կողմից, ընդգրկում են նաև գրքերի ամբողջական տվյալներ՝ հեղինակ, վերնագիր, հրատարակության վայր, տարեթիվ և թեմատիկ դասակարգում, ինչը նպաստում է գիտական տեղեկատվության համակարգմանն ու որոնելիության բարձրացմանը ։ Նման տեղեկատուները կարևոր դեր ունեն ազգային գրադարանային համակարգում՝ ապահովելով նոր գրականության մատչելիությունը և աջակցելով կրթական ու գիտական գործընթացներին, ինչպես նաև նպաստելով ընթերցանության մշակույթի զարգացմանը Հայաստանում։

History

Աշխատությունը նվիրված է Սասունի պատմական իրադարձություններին և հատկապես այն ծանր ու ողբերգական դեպքերին, որոնց հետևանքով տարածաշրջանը ենթարկվել է ավերածությունների, բնակչության կորստի և սոցիալ-տնտեսական ծանր ցնցումների։ Վերնագրի ձևակերպումը մատնանշում է պատմողական և հուշագրական բնույթ՝ փորձելով ներկայացնել տեղի ունեցած իրադարձությունները ոչ միայն որպես քաղաքական կամ ռազմական գործընթաց, այլև դրանց ազդեցությունը Սասունի բնակչության, գյուղերի, ընտանիքների և համայնքային կյանքի վրա։ Նյութում կարող են ներկայացվել Սասունի բնակչության դիմադրությունը, զինված բախումները, բնակավայրերի ավերումը, խաղաղ բնակչության կրած կորուստները և այդ իրադարձությունների հետևանքով առաջացած տեղահանության ու սոցիալական խաթարման գործընթացները։ Աշխատությունը կարող է կարևոր լինել նաև Սասունի ինքնապաշտպանական պայքարի և տեղի բնակչության պատմական հիշողության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով դիտարկել իրադարձությունները ժամանակակիցների վկայությունների, պատմական փաստերի և ժողովրդական հիշողության համադրությամբ։ Հուշագրական բնույթը կարող է ընթերցողին մոտեցնել պատմական իրադարձությունների մարդկային կողմին՝ ներկայացնելով ոչ միայն ռազմական գործողությունների ընթացքը, այլև դրանց հետևանքով մարդկանց առօրյայի, համայնքային հարաբերությունների և մշակութային միջավայրի փոփոխությունները։ Նյութը կարող է արժեքավոր սկզբնաղբյուր լինել Սասունի և Արևմտյան Հայաստանի պատմության, հայ բնակչության սոցիալական ու ժողովրդագրական վիճակի, ազգային-ազատագրական շարժումների և Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի հասարակական-քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Այն հատկապես կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ազգագրագետներին, հուշագրական գրականության ուսումնասիրողներին և Սասունի պատմական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Culture

Այս թեման վերաբերում է հայ ժողովրդի պատմության ամենակարևոր իրադարձություններից մեկին՝ հայ գրերի ստեղծմանը և դրա հեղինակ Մեսրոպ Մաշտոցի գործունեությանը, որը համարվում է ազգային մշակույթի և ինքնության հիմնադիրներից մեկը։ Մեսրոպ Մաշտոցը ծնվել է մոտ 362 թվականին Տարոնում և կրթություն ստացել հունարեն, ասորերեն ու պարսկերեն լեզուներով՝ դառնալով բարձր կրթված հոգևորական և պետական գործիչ։ Նրա հիմնական նպատակն էր ստեղծել հայոց լեզվի համար սեփական այբուբեն, քանի որ մինչ այդ հայերենը գրավոր համակարգ չուներ, և կրոնական ու կրթական տեքստերը հիմնականում գրվում էին օտար լեզուներով, ինչը դժվարացնում էր ժողովրդի կրթությունը և ազգային ինքնության պահպանումը։ Մաշտոցը, համագործակցելով կաթողիկոս Սահակ Պարթևի հետ, ձեռնամուխ եղավ հայոց գրերի ստեղծմանը և մոտ 405 թվականին ստեղծեց հայոց այբուբենը, որը բաղկացած էր 36 տառից (հետագայում ավելացվել են ևս 2-ը)։ Հայոց գրերի ստեղծումը դարձավ շրջադարձային իրադարձություն, քանի որ այն հնարավորություն տվեց թարգմանել Աստվածաշունչը հայերեն, զարգացնել գրականությունը, կրթությունը և գիտությունը։ Այս գործընթացը հայտնի է որպես «Ոսկեդար» հայ մշակույթի մեջ, երբ ձևավորվեցին առաջին հայ պատմիչները, թարգմանիչները և գրական գործերը։ Մեսրոպ Մաշտոցը նաև հիմնել է բազմաթիվ դպրոցներ Հայաստանի տարբեր շրջաններում՝ նպաստելով գրագիտության տարածմանը և ազգային կրթական համակարգի ձևավորմանը։ Նրա գործունեությունը ոչ միայն կրոնական, այլև քաղաքական և մշակութային մեծ նշանակություն ուներ, քանի որ այն ամրապնդեց հայ ժողովրդի ինքնությունը օտար ազդեցությունների պայմաններում։ Մեսրոպ Մաշտոցը մահացել է 440 թվականին, սակայն նրա ստեղծած այբուբենը մինչ այսօր շարունակում է օգտագործվել և հանդիսանում է հայ ժողովրդի մշակութային և ազգային ինքնության անբաժանելի մասը։ Նրա ժառանգությունը համարվում է հայ ժողովրդի պատմության ամենախոշոր նվաճումներից մեկը, որը ապահովեց լեզվի պահպանությունը և մշակույթի շարունակական զարգացումը դարերի ընթացքում։

Journalism

Նյութը լրագրողական անդրադարձ է 2023 թվականի սեպտեմբերին Լեռնային Ղարաբաղում տեղի ունեցած կտրուկ քաղաքական, ռազմական և հումանիտար զարգացումներին ու դրանց անմիջական հետևանքներին։ Հոդվածի կենտրոնում ռազմական գործողությունների ավարտից հետո տարածաշրջանում ստեղծված իրավիճակն է՝ ներկայացված տեղում կատարված դիտարկումների, բնակավայրերի ու նախկին դիրքերի նկարագրությունների և հակամարտության հետևանքների մասին տեղեկությունների միջոցով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն արագությանը, որով տարածաշրջանի նախկին քաղաքական և անվտանգության համակարգը դադարեց գործել, ինչպես նաև դրանից հետո առաջացած զանգվածային տեղահանությանը և բնակավայրերի դատարկմանը։ Լրագրողական պատումը լքված տարածքների և առօրյա կյանքի ընդհատման տեսարանների միջոցով փորձում է ցույց տալ իրադարձությունների մարդկային չափումը՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով ոչ միայն քաղաքական որոշումների, այլև սովորական բնակիչների կյանքի կտրուկ փոփոխության վրա։ Նյութում կարևոր տեղ ունի Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչության հեռանալու թեման, որը ներկայացվում է անվտանգության վերաբերյալ մտահոգությունների, անորոշության և նոր քաղաքական պայմաններում ապագայի նկատմամբ անվստահության համատեքստում։ Միաժամանակ անդրադարձ է կատարվում Ադրբեջանի իշխանությունների դիրքորոշումներին և տարածաշրջանի նկատմամբ վերահսկողության հաստատումից հետո առաջադրված մոտեցումներին՝ դրանք ներկայացնելով որպես հակամարտող կողմերից մեկի պաշտոնական տեսակետ։ Հոդվածի կառուցվածքում ռազմական գործողությունների անմիջական հետևանքները զուգակցվում են ավելի լայն քաղաքական հարցերի հետ՝ ներառյալ երկարատև հայ-ադրբեջանական հակամարտության փոփոխված պայմանները, տարածաշրջանի կարգավիճակի շուրջ նախկին քաղաքական համակարգի ավարտը և նոր իրադրության ձևավորումը Հարավային Կովկասում։ Նյութը նաև ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է կարճ ժամանակահատվածում ռազմական և քաղաքական փոփոխությունը հանգեցնել բնակչության տեղաշարժի, կառավարման համակարգերի վերափոխման և նախկին հասարակական կյանքի խաթարման։ Լրագրողական տեսանկյունից այն առանձնանում է իրադարձությունների հետևանքները ֆիզիկական տարածության և մարդկանց առօրյա կյանքի փոփոխությունների միջոցով ներկայացնելու մոտեցմամբ։ Միաժամանակ նման նյութը կարևոր է դիտարկել տվյալ ժամանակաշրջանի լրատվական համատեքստում՝ տարբերակելով տեղում արձանագրված փաստերը, պաշտոնական կողմերի հայտարարությունները և լրագրողական մեկնաբանությունները։ Ընդհանուր առմամբ այն արժեքավոր աղբյուր է 2023 թվականի Լեռնային Ղարաբաղի ճգնաժամի անմիջական հետևանքների, հայ բնակչության զանգվածային տեղահանման և տարածաշրջանում ձևավորված նոր քաղաքական ու հումանիտար իրադրության ուսումնասիրության համար։

Literature

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Ումբերտո Էկոյի ստեղծագործության մեջ Միջնադարի գեղարվեստական և փիլիսոփայական ընկալման ուսումնասիրությանը՝ հատկապես երկու վեպերի համադրական վերլուծության միջոցով։ Հեղինակը Միջնադարը դիտարկում է ոչ միայն որպես պատմական ժամանակաշրջան կամ վեպերի գործողությունների ֆոն, այլ որպես մշակութային, մտավոր և նշանային համակարգ, որը Էկոն վերակառուցում է ժամանակակից ընթերցողի համար։ Էկոյի մոտ Միջնադարը ներկայացվում է բազմաշերտ և հակասական աշխարհ, որտեղ կրոնը, փիլիսոփայությունը, գիտությունը, քաղաքականությունը, իշխանությունը, հերետիկոսությունը, գրականությունը և առասպելը մշտապես փոխազդում են միմյանց հետ։ Նրա պատմական վեպերի ուսումնասիրության մեջ հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ գրողը չի փորձում պարզապես վերարտադրել անցյալը. նա ստեղծում է անցյալի մի մոդել, որի միջոցով հնարավոր է հարցեր բարձրացնել նաև պատմության, ճշմարտության, գիտելիքի և ժամանակակից մշակույթի մասին։ Գիտական ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Էկոյի միջնադարյան վեպերում պատմական ժամանակը կառուցվում է հետմոդեռնիստական սկզբունքներով՝ անցյալի և ներկայի փոխներթափանցմամբ, միջտեքստայնությամբ, պատմողի դիրքի ընդգծմամբ և պատմության նկատմամբ իրատեսական ու միաժամանակ հեգնական վերաբերմունքով։ Առաջին վեպում Միջնադարի պատկերը ձևավորվում է հիմնականում ինտելեկտուալ և կրոնական միջավայրի միջոցով։ Գործողությունները տեղի են ունենում տասնչորսերորդ դարի բենեդիկտյան վանքում, իսկ հետաքննության դետեկտիվ կառուցվածքը զուգակցվում է միջնադարյան աստվածաբանության, փիլիսոփայության, տրամաբանության և գրքային մշակույթի լայն ներկայացման հետ։ Վանքը այստեղ դառնում է ամբողջ միջնադարյան հասարակության յուրօրինակ մոդել, որտեղ իշխանության, հավատքի և գիտելիքի շուրջ պայքարը բացահայտում է դարաշրջանի ներքին հակասությունները։ Հատկապես կարևոր է գրքի և գրադարանի թեման. գիտելիքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մարդու ազատագրման միջոց, այլև որպես իշխանության գործիք, որը կարող է վերահսկվել, սահմանափակվել կամ նույնիսկ ոչնչացվել։ Էկոյի միջնադարյան աշխարհում ճշմարտությունը երբեք ամբողջությամբ և անմիջականորեն հասանելի չէ․ այն ընթերցվում է նշանների, ձեռագրերի, մեկնությունների և տարբեր տեսանկյունների միջոցով։ Այդ պատճառով էլ սեմիոտիկան՝ նշանների և դրանց մեկնաբանության տեսությունը, դառնում է Էկոյի միջնադարյան աշխարհի ընկալման կարևոր բանալին։ Հետազոտություններում առաջին վեպը հաճախ դիտարկվում է որպես Էկոյի սեմիոտիկական և մշակութաբանական գաղափարների գեղարվեստական իրականացում։ Երկրորդ վեպում Միջնադարի պատկերը զգալիորեն փոխվում է։ Եթե առաջին դեպքում գերակշռում է փակ, գրքային, վանական և ինտելեկտուալ միջավայրը, ապա այստեղ ընթերցողը հայտնվում է շարժուն, բազմազան և արկածային աշխարհում, որտեղ իրական պատմական դեմքերն ու իրադարձությունները միախառնվում են առասպելների, կեղծ փաստաթղթերի, հրաշապատումների և երևակայական աշխարհագրության հետ։ Գործողությունների պատմական հիմքը կապված է Ֆրիդրիխ Բարբարոսայի ժամանակաշրջանի, խաչակրաց արշավանքների և հատկապես 1204 թվականի Կոստանդնուպոլսի գրավման հետ, սակայն պատմական նյութը վերածվում է ավելի լայն խաղի՝ փաստի և հորինվածքի սահմանների շուրջ։ Այստեղ առանցքային նշանակություն է ստանում գլխավոր հերոսի՝ Բաուդոլինոյի կերպարը։ Նա օժտված է պատմություններ ստեղծելու, փաստերը վերափոխելու և համոզիչ սուտ հորինելու բացառիկ կարողությամբ, ինչի հետևանքով ընթերցողը մշտապես ստիպված է հարցնել՝ ներկայացված պատմության որ մասն է իրական, իսկ որը՝ հորինված։ Այդ անորոշությունը կարևոր է ամբողջ աշխատության համար, քանի որ ցույց է տալիս Էկոյի վերաբերմունքը պատմության նկատմամբ․ պատմությունը միայն անցյալում տեղի ունեցած փաստերի ամբողջություն չէ, այլ նաև պատմողների, փաստաթղթերի, հիշողությունների և մեկնաբանությունների միջոցով ստեղծվող պատկեր։ Ժամանակակից հետազոտությունները հենց այս առանձնահատկությունն են կապում «անվստահելի պատմողի» և այսպես կոչված «պատմագրական ժամանակի» գաղափարի հետ։ Երկու վեպերի համադրությունը թույլ է տալիս տեսնել Էկոյի Միջնադարի հայեցակարգի գլխավոր առանձնահատկությունը․ նրա համար Միջնադարը ստատիկ և միատարր անցյալ չէ։ Այն բազմակարծիք, փոփոխվող, շարժուն և մշակութային տարբեր շերտերի փոխազդեցությամբ ձևավորվող ժամանակաշրջան է։ Մի գիտական աշխատություն Էկոյի «սեփական» Միջնադարը բնութագրում է որպես անցումային, բազմազանության և բազմակարծության դարաշրջան՝ ընդգծելով նաև դրա շարժունությունն ու ապագային ուղղվածությունը։ Այդ պատճառով Էկոն միաժամանակ հրաժարվում է ինչպես Միջնադարի իդեալականացումից, այնպես էլ այն միայն խավարի, սնահավատության և հետամնացության դարաշրջան ներկայացնելուց։ Նրա գեղարվեստական աշխարհում գիտական միտքը կարող է հարևան լինել միստիկային, բարձր աստվածաբանությունը՝ ժողովրդական հավատալիքներին, իսկ պատմական փաստը՝ գիտակցված կեղծիքին։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս Միջնադարը ներկայացնել որպես մշակութային լաբիրինթոս, որտեղ յուրաքանչյուր պատմություն կարող է ունենալ բազմաթիվ մեկնաբանություններ։ Հետազոտության կարևոր թեմաներից է նաև միջտեքստայնությունը․ Էկոյի վեպերը կառուցված են բազմաթիվ պատմական, փիլիսոփայական, կրոնական և գրական աղբյուրների հետ երկխոսության միջոցով։ Այդ պատճառով նրա Միջնադարը միաժամանակ և՛ պատմական իրականության վերակառուցում է, և՛ արդեն գոյություն ունեցող տեքստերի վերամշակում։ Երկրորդ վեպում այս սկզբունքը հատկապես ակնհայտ է, քանի որ գլխավոր հերոսի պատմությունները, միջնադարյան առասպելները և պատմական իրադարձությունները մշտապես փոխակերպվում են միմյանց ազդեցությամբ։ Արդյունքում աշխատանքը Միջնադարը ներկայացնում է որպես Էկոյի ստեղծագործության հիմնարար գեղարվեստական տարածք, որտեղ հեղինակը կարողանում է միավորել պատմական վեպը, դետեկտիվը, փիլիսոփայական վեպը, արկածային պատմությունը, առասպելը և սեմիոտիկական խաղը։ Երկու վեպերի համադրությամբ բացահայտվում է, որ Էկոյի նպատակը պարզապես ընթերցողին անցյալ տեղափոխելը չէ. նա ստիպում է վերանայել այն, թե ինչպես ենք մենք ընդհանրապես պատկերացնում անցյալը և ինչպես է ձևավորվում պատմական ճշմարտության մասին մեր պատկերացումը։ Այս տեսանկյունից Միջնադարը Էկոյի մոտ դառնում է ոչ միայն նկարագրվող պատմական դարաշրջան, այլև միջոց՝ ուսումնասիրելու մարդկային գիտելիքի սահմանները, ճշմարտության հարաբերականությունը, հիշողությունը, լեզուն, նշանները և պատմություն ստեղծելու մեխանիզմները։