Խորհրդածություններ

Журналистика

Գիտական աշխատանքը նվիրված է ամսագրի՝ որպես լրատվամիջոցի առանձնահատկությունների, գործառույթների, կառուցվածքի և հասարակական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Ամսագիրը պարբերական մամուլի կարևոր տեսակ է, որը տարբերվում է տեղեկատվության տարածման այլ ձևերից իր պարբերականությամբ, թեմատիկ ուղղվածությամբ, նյութերի ընտրության և մատուցման առանձնահատկություններով։ Այն կարող է հանդես գալ որպես տեղեկատվական, վերլուծական, մշակութային, գիտական, հասարակական, քաղաքական կամ մասնագիտական հաղորդակցության միջոց և իր բովանդակությունը համապատասխանեցնել որոշակի լսարանի հետաքրքրություններին ու պահանջներին։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել ամսագրի ձևավորման և զարգացման պատմությունը՝ սկսած պարբերական մամուլի առաջացման վաղ փուլերից մինչև ժամանակակից մեդիա միջավայր։ Պարբերական հրատարակությունների զարգացումը սերտորեն կապված է տպագրական տեխնոլոգիաների կատարելագործման, կրթվածության տարածման, ընթերցողական հանրության ընդլայնման և հասարակական հաղորդակցության նոր պահանջների ձևավորման հետ։ Ամսագիրը ժամանակի ընթացքում վերածվել է ոչ միայն տեղեկատվության փոխանցման, այլև հասարակական կարծիքի ձևավորման, մշակութային արժեքների տարածման և մասնագիտական գիտելիքի շրջանառության կարևոր հարթակի։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է ամսագրի հիմնական գործառույթների բացահայտումը։ Տեղեկատվական գործառույթը ենթադրում է հասարակությանը նորությունների, փաստերի և իրադարձությունների մասին տեղեկությունների տրամադրում, իսկ վերլուծական գործառույթը՝ տվյալ իրադարձությունների պատճառների, հետևանքների և նշանակության մեկնաբանում։ Միաժամանակ ամսագիրը կարող է իրականացնել կրթական, մշակութային, ժամանցային և հասարակական կապերի գործառույթներ։ Բովանդակության բնույթից կախված՝ տարբեր ամսագրեր կարող են առաջնահերթություն տալ այդ գործառույթներից մեկին կամ միավորել դրանցից մի քանիսը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ամսագրային նյութերի ժանրային բազմազանությանը։ Հրապարակումներում կարող են ընդգրկվել հոդվածներ, հարցազրույցներ, ակնարկներ, վերլուծություններ, մեկնաբանություններ, էսսեներ, ռեպորտաժներ և այլ ժանրեր։ Յուրաքանչյուր ժանր ունի տեղեկատվության հավաքագրման, մշակման և մատուցման իր սկզբունքները, իսկ դրանց ճիշտ համադրումը ձևավորում է տվյալ հրատարակության անհատական ոճն ու բովանդակային դիմագիծը։ Ամսագրի՝ որպես լրատվամիջոցի կարևոր առանձնահատկություններից է թեմատիկ մասնագիտացումը։ Ի տարբերություն լայն թեմատիկ ընդգրկում ունեցող որոշ այլ պարբերականների՝ ամսագիրը հաճախ ուղղված է կոնկրետ լսարանի։ Այն կարող է մասնագիտանալ գիտության, գրականության, արվեստի, տնտեսության, քաղաքականության, սպորտի, նորաձևության, տեխնոլոգիաների կամ այլ ոլորտներում։ Այդպիսի մասնագիտացումը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ստանալ ավելի խորքային և նպատակային տեղեկատվություն։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև խմբագրական քաղաքականության դերը։ Ամսագրի բովանդակության ընտրությունը, հեղինակների և թեմաների ընտրության սկզբունքները, նյութերի դասավորությունը, վերնագրերի ձևավորումը և պատկերային բաղադրիչի օգտագործումը ձևավորում են հրատարակության ընդհանուր հաղորդակցական ռազմավարությունը։ Խմբագրական քաղաքականությունը միաժամանակ ազդում է լսարանի ձևավորման և ամսագրի նկատմամբ վստահության մակարդակի վրա։ Կարևոր խնդիր է նաև լրագրողական էթիկայի և տեղեկատվության հավաստիության ապահովումը։ Որպես լրատվամիջոց՝ ամսագիրը պատասխանատվություն է կրում հրապարակվող տեղեկատվության ճշգրտության, աղբյուրների նկատմամբ պատշաճ վերաբերմունքի, հեղինակային իրավունքի պահպանման և հանրության նկատմամբ մասնագիտական պատասխանատվության համար։ Ժամանակակից մեդիա միջավայրում ամսագրի գործունեությունը զգալիորեն փոխվել է թվայնացման ազդեցությամբ։ Տպագիր տարբերակին զուգահեռ կարող են գործել էլեկտրոնային հրատարակություններ, կայքեր և սոցիալական հարթակներ, որոնց միջոցով բովանդակությունը հասանելի է դառնում ավելի լայն լսարանի։ Թվային միջավայրը հնարավորություն է տալիս արագ տարածել նյութերը, օգտագործել տեսանյութեր, ձայնագրություններ, ինտերակտիվ գրաֆիկա և այլ մուլտիմեդիա միջոցներ, սակայն միաժամանակ մեծացնում է մրցակցությունը տեղեկատվական դաշտում։ Աշխատանքի կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել տպագիր և թվային ամսագրերի համեմատական ուսումնասիրությունը։ Տպագիր հրատարակության ուժեղ կողմերից են նյութի ամբողջականությունը, ձևավորված ընթերցողական փորձը և երկարաժամկետ պահպանման հնարավորությունը, մինչդեռ թվային տարբերակն առավելություն ունի արագության, հասանելիության, ինտերակտիվության և տարածման ծավալի առումով։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ամսագիրը դիտարկում է որպես բազմաֆունկցիոնալ լրատվամիջոց, որը միավորում է տեղեկատվական, վերլուծական, կրթական և մշակութային դերեր։ Նրա բովանդակային և տեխնոլոգիական զարգացման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու պարբերական մամուլի տեղն ու նշանակությունը հասարակական հաղորդակցության համակարգում և գնահատելու դրա փոխակերպումները ժամանակակից մեդիա միջավայրի պայմաններում։

Математика

Այս ուսումնական ժողովածուն նախատեսված է թվաբանական գիտելիքների յուրացման, հաշվարկային հմտությունների զարգացման և մաթեմատիկական մտածողության ամրապնդման համար։ Հեղինակ Պ. Եվտուշևսկու անունով ներկայացված աշխատությունը պատկանում է դպրոցական մաթեմատիկայի ուսուցմանն աջակցող գրականության այն տեսակին, որի հիմնական նպատակը տեսական գիտելիքները գործնական վարժությունների և խնդիրների լուծման միջոցով ամրապնդելն է։ Թվաբանական խնդիրների ժողովածուները կարևոր դեր են ունեցել մաթեմատիկայի ուսուցման գործընթացում, քանի որ հնարավորություն են տվել սովորողներին աստիճանաբար յուրացնելու թվերի հետ գործողությունների կատարման եղանակները, զարգացնելու հաշվարկների ճշգրտությունը և սովորելու կիրառել մաթեմատիկական կանոնները տարբեր իրավիճակներում։ Նման ձեռնարկների միջոցով ձևավորվում են տրամաբանական դատողության, խնդրի պայմանը վերլուծելու, անհրաժեշտ տվյալներն առանձնացնելու, լուծման հերթականությունը որոշելու և ստացված արդյունքը ստուգելու հմտություններ։ Խնդրային ուսուցումը նպաստում է նաև ինքնուրույն աշխատանքի կարողության զարգացմանը՝ սովորողին հնարավորություն տալով ոչ միայն վերարտադրելու արդեն յուրացված կանոնները, այլև դրանք կիրառելու նոր առաջադրանքներում։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում մաթեմատիկական կրթության պատմության և հատկապես 19-րդ դարի դպրոցական թվաբանության դասավանդման մեթոդների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել կրթության պատմաբաններին, մաթեմատիկայի ուսուցիչներին և հին ուսումնական գրականությամբ զբաղվող հետազոտողներին՝ որպես թվաբանական գիտելիքների կազմակերպման, խնդիրների միջոցով ուսուցման և դպրոցական կրթության զարգացման պատմական օրինակ։ Ժողովածուն նաև վկայում է հայերեն տպագիր կրթական գրականության մեջ մաթեմատիկական առարկաների ներկայացման և գիտելիքների գործնական յուրացմանն ուղղված ուսումնական նյութերի տարածման մասին։

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է բարձրագույն բժշկական կրթության արդիականացման և կրթության որակի բարելավման գործընթացների ուսումնասիրությանը եվրոպական բարձրագույն կրթական տարածքի սկզբունքների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում ուսումնական գործընթացի կազմակերպման, կրթական ծրագրերի կառուցվածքի, գնահատման համակարգերի, ուսանողակենտրոն ուսուցման և որակի ապահովման մեխանիզմների բարեփոխումներն են։ Քննվում է կրթական համակարգի համապատասխանեցումը բարձրագույն կրթության համադրելիության, թափանցիկության, շարժունության և ուսումնառության արդյունքների ճանաչելիության սկզբունքներին՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով բժշկական կրթության մասնագիտական առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են կրթական ծրագրերի վերանայման, կրեդիտային համակարգի կիրառման, ուսումնական ծանրաբեռնվածության հաշվարկման և ուսումնառության ակնկալվող արդյունքների հստակ սահմանման նշանակությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ուսանողների գիտելիքների, գործնական կարողությունների և մասնագիտական հմտությունների գնահատման մեթոդների կատարելագործումը՝ կրթության արդյունքների առավել օբյեկտիվ և բազմակողմանի գնահատման նպատակով։ Անդրադարձ է կատարվում նաև դասավանդման ավանդական ձևերից դեպի ինտերակտիվ, ինքնուրույն ուսումնառությունը խթանող և ուսանողի ակտիվ մասնակցության վրա հիմնված մոտեցումների անցմանը։ Բժշկական կրթության առանձնահատկություններից ելնելով՝ ուշադրություն է դարձվում տեսական գիտելիքների և կլինիկական պատրաստվածության փոխկապակցմանը, գործնական հմտությունների ձևավորմանը և ապագա մասնագետների մասնագիտական կարողությունների զարգացմանը։ Ուսումնասիրվում են կրթության ներքին որակի ապահովման համակարգերը, ուսանողների և դասախոսների հետադարձ կապի մեխանիզմները, կրթական ծրագրերի պարբերական գնահատման ու վերանայման սկզբունքները, ինչպես նաև դասախոսական կազմի մասնագիտական զարգացման նշանակությունը։ Միջազգային համագործակցությունը և ակադեմիական շարժունությունը դիտարկվում են որպես կրթական փորձի փոխանակման և բարձրագույն բժշկական կրթության միջազգային համադրելիության զարգացման կարևոր ուղղություններ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բարձրագույն կրթության կառավարման, բժշկական կրթության մեթոդաբանության և կրթության որակի ապահովման մոտեցումները՝ ներկայացնելով բարեփոխումների բովանդակությունը, դրանց փոխկապակցվածությունը և կրթական համակարգի շարունակական կատարելագործման համար դրանց նշանակությունը։

География

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տարածքում Արաքսի ավազանի գետերի էքստրեմալ ելքերի հաշվարկին և դրանց հետ կապված ռիսկերի գնահատմանը։ Թեման վերաբերում է այն հիդրոլոգիական գործընթացների ուսումնասիրությանը, որոնց ժամանակ գետերում դիտվում են սովորականից զգալիորեն բարձր կամ ցածր ջրի ելքեր, և դրանց հնարավոր ազդեցությանը բնակավայրերի, ենթակառուցվածքների, գյուղատնտեսության ու ջրային էկոհամակարգերի վրա։ Աշխատանքը 2014 թվականին պաշտպանված աշխարհագրական գիտությունների թեկնածուական հետազոտություն է՝ Երևանի պետական համալսարանի շրջանակում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է Արաքսի ավազանի գետերի հիդրոլոգիական դիտարկումների և բազմամյա տվյալների վերլուծությունը՝ գետային հոսքի ծայրահեղ արժեքների կրկնելիությունը, փոփոխականությունը և տարածական առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։ Արաքսի ավազանը Հայաստանի ջրային համակարգի առանցքային հատվածներից է․ Հայաստանի տարածքի մոտ 76%-ը պատկանում է Արաքսի ավազանին, իսկ Արաքսը Հայաստանի տարածքում անցնում է շուրջ 192 կմ՝ ունենալով մոտ 22,560 կմ² ջրահավաք տարածք։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել գետերի բացարձակ առավելագույն և նվազագույն ելքերը, դրանց ձևավորման բնական և մարդածին գործոնները, ինչպես նաև ծայրահեղ հոսքերի ժամանակային փոփոխությունները։ Հատուկ նշանակություն ունի գարնանային վարարումների, տեղատարափ տեղումների, ձնհալի և այլ հիդրոօդերևութաբանական գործընթացների ազդեցության գնահատումը գետային հոսքի վրա։ Արաքսի ավազանի գետերի ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ ծայրահեղ հոսքերի ձևավորման վրա կարող են միաժամանակ ազդել ինչպես բնական, այնպես էլ մարդածին գործոնները, իսկ տարբեր գետերում առավելագույն և նվազագույն հոսքերի փոփոխության միտումները կարող են էապես տարբերվել։ Ռիսկի գնահատման բաղադրիչը հնարավորություն է տալիս հիդրոլոգիական ծայրահեղ երևույթները կապել դրանց հնարավոր հետևանքների հետ՝ գնահատելով ջրհեղեղների, գետային վարարումների, ջրային ռեսուրսների պակասի և այլ վտանգների նկատմամբ տարածքների խոցելիությունը։ Այս մոտեցումը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ Հայաստանի գետերին բնորոշ են սեզոնային հոսքի զգալի տատանումները՝ գարնանային վարարումներ և ամռանը համեմատաբար ցածր ջրայնություն։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են կիրառվել վիճակագրական հիդրոլոգիական մեթոդներ, հավանականությունների տեսություն, էքստրեմալ արժեքների շարքերի վերլուծություն, կրկնելիության ժամանակաշրջանների գնահատում և ռիսկի քանակական գնահատման մեթոդներ։ Ստացված արդյունքները կարող են օգտագործվել ջրհեղեղների և վարարումների կանխատեսման ու ռիսկի նվազեցման, ջրային ռեսուրսների կառավարման, հիդրոտեխնիկական կառույցների նախագծման և բնակավայրերի տարածական պլանավորման համար։ Թեմայի արդիականությունը պահպանվում է նաև կլիմայի փոփոխության պայմաններում, քանի որ ջերմաստիճանի և տեղումների փոփոխությունները կարող են ազդել գետային հոսքի ռեժիմի և ծայրահեղ հիդրոլոգիական երևույթների բնույթի վրա։

История

Նկարագրվող աշխատությունը ուսումնասիրում է Հայաստանի հասարակական և քաղաքական զարգացման գործընթացները Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո ընկած առաջին տասնամյակում՝ ընդգրկելով 1945-1957 թվականները, երբ երկիրը գտնվում էր Խորհրդային Միության կազմում և ենթարկվում էր կենտրոնացված պետական կառավարման համակարգի ազդեցությանը։ Այս շրջանում Հայաստանում տեղի են ունեցել կարևոր սոցիալ-տնտեսական վերափոխումներ՝ վերականգնվել է պատերազմից վնասված տնտեսությունը, զարգացել են արդյունաբերական և գյուղատնտեսական ոլորտները, իրականացվել են բնակչության սոցիալական կառուցվածքի փոփոխություններ, ինչպես նաև քաղաքաշինական և մշակութային կյանքի ակտիվացման գործընթացներ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են քաղաքական կյանքի առանձնահատկությունները, կուսակցական վերահսկողության մեխանիզմները, գաղափարախոսական քաղաքականության ազդեցությունը հասարակության վրա և պետական կառավարման համակարգի գործելակերպը ստալինյան և հետստալինյան փուլերում։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է ազգային քաղաքականության դրսևորումներին, կրթության և գիտության զարգացման միտումներին, հասարակական կազմակերպությունների գործունեությանը և ժողովրդի առօրյա կյանքում տեղի ունեցող փոփոխություններին՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին համադրվում կենտրոնական խորհրդային քաղաքականությունները և տեղական առանձնահատկությունները։

Лингвистика

1892 թվականին Կոստանդնուպոլսում՝ Միհրան Փափազյանի տպարանում հրատարակված այս՝ 78 էջից բաղկացած աշխատությունն ըստ վերնագրի քերականական ձեռնարկ է, որը նպատակ ունի լեզվական կանոնները ներկայացնել համառոտ և համակարգված ձևով։ Քերականական նման ձեռնարկները XIX դարի կրթական միջավայրում կարևոր նշանակություն ունեին՝ օգնելով սովորողներին հասկանալ լեզվի կառուցվածքը, բառերի կազմությունը, դրանց փոփոխության օրինաչափությունները և նախադասության կառուցման սկզբունքները։ «Նոր քերականություն» ձևակերպումը կարող է մատնանշել քերականական նյութի նորացված շարադրանք կամ տվյալ ժամանակաշրջանում կիրառվող ուսուցման մոտեցում, սակայն միայն վերնագրից հնարավոր չէ որոշել, թե հատկապես որ լեզվի քերականությանն է նվիրված գիրքը։ Հրատարակության վերնագրում լեզուն հստակ նշված չէ, ուստի այն առանց բնագրի ուսումնասիրության միանշանակ հայերենի քերականության դասագիրք համարելը ճիշտ չի լինի։ Կոստանդնուպոլիսը XIX դարում հայալեզու տպագրության, կրթական գործունեության և մտավոր կյանքի կարևոր կենտրոններից էր։ Քաղաքում հրատարակվում էին դպրոցական դասագրքեր, լեզվական ձեռնարկներ և այլ ուսումնական նյութեր, որոնք նպաստում էին գրագիտության տարածմանը և լեզվական գիտելիքների համակարգմանը։ Գրքի համեմատաբար փոքր ծավալը թույլ է տալիս ենթադրել, որ այն նախատեսված է եղել հիմնական քերականական գիտելիքների ամփոփ ներկայացման համար, թեև դրա նպատակային լսարանը և կիրառման ոլորտը վերջնականապես պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել բովանդակությունը։ Աշխատանքը հետաքրքրություն է ներկայացնում XIX դարի վերջի լեզվական ուսումնական գրականության և Կոստանդնուպոլսի հայ տպագրական պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։