Քննադատությունն իբրև գործնական գրականագիտություն

History

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Երևանի հանրային տարածքների ձևավորման, զարգացման և փոխակերպման գործընթացների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով քաղաքային միջավայրում տեղի ունեցած սոցիալական, մշակութային, պատմական և քաղաքաշինական փոփոխություններին։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես են տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում վերափոխվել քաղաքի հրապարակները, զբոսայգիները, փողոցները և հանրային օգտագործման այլ տարածքները, ինչպես նաև ուսումնասիրում է այդ փոփոխությունների ազդեցությունը քաղաքացիների առօրյա կյանքի, հասարակական փոխհարաբերությունների և քաղաքային ինքնության ձևավորման վրա։ Աշխատությունում ներկայացվում են հանրային տարածքների գործառույթների, խորհրդանշական նշանակության և օգտագործման ձևերի փոփոխությունները՝ դիտարկելով պետական քաղաքականության, տնտեսական գործընթացների, շուկայական հարաբերությունների, մշակութային միտումների և բնակչության սոցիալական վարքագծի փոխազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հետխորհրդային շրջանի վերափոխումներին, որոնց ընթացքում հանրային տարածքները ձեռք են բերել նոր նշանակություններ և կիրառություններ՝ արտացոլելով հասարակական, քաղաքական և մշակութային փոփոխությունները։ Ուսումնասիրությունը հիմնված է ազգագրական դիտարկումների, դաշտային հետազոտությունների, պատմական աղբյուրների և տեսական վերլուծությունների վրա՝ ներկայացնելով Երևանի քաղաքային տարածքների զարգացման բազմաշերտ պատկերը։ Գիրքը նախատեսված է ազգագրության, քաղաքագիտության, քաղաքաշինության, մշակութաբանության և սոցիոլոգիայի մասնագետների, բուհերի ուսանողների, ինչպես նաև բոլոր այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են Երևանի քաղաքային միջավայրի, հանրային տարածքների և դրանց պատմամշակութային փոխակերպումների ուսումնասիրությամբ։

History

Այս աշխատությունը ներկայացնում է Ելիզավետպոլի նահանգի համապարփակ պատմաաշխարհագրական և սոցիալ-տնտեսական նկարագիրը՝ որպես Ռուսական կայսրության կարևոր վարչատարածքային միավորներից մեկը Կովկասում, ընդգրկելով նրա ձևավորման պատմական նախադրյալները, վարչական կառուցվածքը, բնակչության էթնիկ կազմը և տնտեսական զարգացման հիմնական ուղղությունները։ Նահանգը ձևավորվել է 19-րդ դարի երկրորդ կեսին և իր կենտրոնով՝ Ելիզավետպոլ քաղաքով (ներկայիս Գյանջա), դարձել է տարածաշրջանային կառավարման, առևտրի և մշակութային փոխազդեցությունների կարևոր հանգույց։ Աշխատության մեջ մանրամասնորեն ներկայացվում են նահանգի բնական պայմանները՝ լեռնային և հարթավայրային գոտիների համադրությամբ, կլիմայական առանձնահատկությունները և դրանց ազդեցությունը գյուղատնտեսության զարգացման վրա, որտեղ հիմնական տեղ են զբաղեցրել հացահատիկային մշակաբույսերը, այգեգործությունը, խաղողագործությունը և անասնապահությունը։ Միաժամանակ վերլուծվում է նահանգի տնտեսական ենթակառուցվածքը՝ ներառյալ ճանապարհային ցանցի զարգացումը, շուկաների ձևավորումը և Կովկասյան երկաթուղու ազդեցությունը տարածաշրջանի ինտեգրման վրա համառուսական տնտեսական համակարգին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բազմազգ բնակչության կառուցվածքին, որտեղ համակեցել են տարբեր էթնիկ և կրոնական խմբեր, ինչը ձևավորել է բարդ սոցիալական հարաբերությունների համակարգ և երբեմն նաև հակասություններ։ Աշխատությունը անդրադառնում է նաև վարչական կառավարման մեխանիզմներին, դատական և հարկային համակարգերին, ինչպես նաև տեղական ինքնակառավարման սահմանափակ ձևերին, որոնք բնորոշ էին կայսերական կառավարման մոդելին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը Ելիզավետպոլի նահանգը ներկայացնում է որպես անցումային տարածաշրջան՝ որտեղ համադրվել են ավանդական գյուղատնտեսական տնտեսությունը, կայսերական վարչական վերահսկողությունը և աստիճանական արդիականացման գործընթացները, ձևավորելով Կովկասի պատմական զարգացման կարևոր շերտերից մեկը։

Medicine

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է ստամոքսի և տասներկումատնյա աղու խոցային արյունահոսությունների դեպքում տարբերակված բուժական մարտավարության մշակման և կիրառման սկզբունքների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են հիվանդության կլինիկական դրսևորումները, ախտորոշման ժամանակակից մեթոդները, արյունահոսության ծանրության գնահատման չափանիշները և բուժման տարբեր մոտեցումների արդյունավետությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դեղորայքային, էնդոսկոպիկ և վիրաբուժական բուժման ցուցումներին, հիվանդների ռիսկերի գնահատմանը, հետվիրահատական հսկողությանը և բարդությունների կանխարգելմանը։ Ներկայացվում են նաև կլինիկական հետազոտությունների արդյունքներ և գործնական առաջարկություններ, որոնք նպատակ ունեն բարելավել բուժման արդյունավետությունը, նվազեցնել կրկնակի արյունահոսության հավանականությունը և բարձրացնել հիվանդների վերականգնման հնարավորությունները։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է մեծահասակների գլխուղեղի ուլտրաձայնային հետազոտության հնարավորությունների, մեթոդների և կլինիկական կիրառության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ուլտրաձայնային ախտորոշման ֆիզիկական հիմունքները, գլխուղեղի և ներգանգային անոթների հետազոտման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև մեծահասակների մոտ գանգի ոսկրային կառուցվածքով պայմանավորված մեթոդական սահմանափակումները։ Ներկայացվում են համապատասխան ակուստիկ պատուհանների ընտրության սկզբունքները և տարբեր ուլտրաձայնային եղանակների կիրառման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տրանսկրանիալ ուլտրաձայնային և դոպլերային հետազոտություններին, որոնք հնարավորություն են տալիս գնահատելու ներգանգային անոթներում արյան հոսքի բնութագրերը և դրանց փոփոխությունները։ Քննարկվում են հետազոտության ընթացքում ստացվող հիմնական ցուցանիշների գնահատման սկզբունքները, տվյալների մեկնաբանման առանձնահատկությունները և հնարավոր ախտաբանական փոփոխությունների հայտնաբերման նշանակությունը։ Դիտարկվում է մեթոդի կիրառությունը գլխուղեղի արյան շրջանառության խանգարումների, անոթային փոփոխությունների և որոշ նյարդաբանական վիճակների համալիր գնահատման շրջանակում։ Կարևորվում են հետազոտության ոչ ինվազիվ բնույթը, կրկնակի կիրառման հնարավորությունը և հիվանդի վիճակի դինամիկ վերահսկման համար դրա գործնական նշանակությունը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ուլտրաձայնային հետազոտության արդյունքների համադրմանը կլինիկական տվյալների և նեյրոպատկերագրման այլ մեթոդներով ստացված արդյունքների հետ։ Աշխատությունը նպաստում է մեծահասակների գլխուղեղի ուլտրաձայնային հետազոտության ախտորոշիչ հնարավորությունների և սահմանափակումների վերաբերյալ համակարգված պատկերացման ձևավորմանը և կարող է օգտակար լինել նյարդաբանության, ճառագայթային ու ուլտրաձայնային ախտորոշման ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Law

Աշխատությունը նվիրված է անձի պետաիրավական կարգավիճակի տեսական և իրավական ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով եվրոպական սահմանադրաիրավական զարգացումների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում անհատի և պետության փոխհարաբերություններն են, մարդու հիմնարար իրավունքների և ազատությունների սահմանադրական երաշխավորումը, ինչպես նաև այն իրավական մեխանիզմները, որոնց միջոցով անձը դառնում է ոչ միայն պետական իշխանության պաշտպանության օբյեկտ, այլև սահմանադրական իրավունքների և պարտականությունների ինքնուրույն կրող։ Աշխատության սկզբնական հատվածում անձի պետաիրավական կարգավիճակը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված տարրերի ամբողջություն, որը ներառում է մարդու հիմնական իրավունքներն ու ազատությունները, քաղաքացիությունը, սահմանադրական պարտականությունները, իրավական պաշտպանության միջոցները և պետության կողմից դրանց ապահովման պարտավորությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել անձի ընդհանուր իրավական կարգավիճակը նրա հատուկ սահմանադրական կարգավիճակից և ցույց տալ, թե ինչպես են պետության իրավական համակարգում ամրագրված իրավունքները վերածվում գործնական պաշտպանության ենթակա իրավական հնարավորությունների։ Եվրոպական սահմանադրաիրավական զարգացումների ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է այն պատճառով, որ եվրոպական իրավական տարածքում մարդու իրավունքների պաշտպանության համակարգը ձևավորվել է ազգային սահմանադրությունների, միջազգային պայմանագրերի և վերազգային իրավական մեխանիզմների փոխազդեցության արդյունքում։ Աշխատությունը անդրադառնում է այն սկզբունքներին, որոնք աստիճանաբար դարձել են ժամանակակից եվրոպական սահմանադրականության հիմքեր՝ մարդու արժանապատվության հարգում, իրավահավասարություն, օրենքի գերակայություն, ժողովրդավարություն, հիմնարար իրավունքների երաշխավորում և իշխանության սահմանափակում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես է փոխվել պետության և անհատի հարաբերությունների ընկալումը։ Դասական պետակենտրոն մոդելից աստիճանաբար անցում է կատարվել այնպիսի համակարգի, որտեղ պետական իշխանության լեգիտիմությունը և սահմանները մեծապես պայմանավորված են մարդու իրավունքների ճանաչմամբ և դրանց արդյունավետ պաշտպանությամբ։ Այս համատեքստում սահմանադրությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պետական մարմինների կազմակերպումը կարգավորող փաստաթուղթ, այլև որպես անձի իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության հիմնական իրավական երաշխիք։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ է քաղաքացիության ինստիտուտի ուսումնասիրությունը, քանի որ անձի պետաիրավական կարգավիճակի որոշ տարրեր ուղղակիորեն կապված են պետության հետ նրա իրավական կապի բնույթի հետ։ Միաժամանակ ժամանակակից եվրոպական իրավական զարգացումները ցույց են տալիս, որ մարդու մի շարք հիմնարար իրավունքներ չեն կարող կախված լինել միայն քաղաքացիության առկայությունից։ Այս տարբերակումը հատկապես կարևոր է օտարերկրացիների, փախստականների և քաղաքացիություն չունեցող անձանց իրավունքների պաշտպանության տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև իրավունքների սահմանափակման խնդիրը։ Ժամանակակից սահմանադրական պետությունում մարդու իրավունքները, թեև ունեն բարձրագույն իրավական պաշտպանություն, որոշակի պայմաններում կարող են ենթարկվել սահմանափակումների։ Այդ սահմանափակումները պետք է ունենան իրավական հիմք, հետապնդեն իրավաչափ նպատակ և համապատասխանեն անհրաժեշտության ու համաչափության պահանջներին։ Այս սկզբունքները կարևոր նշանակություն ունեն այն հավասարակշռության ձևավորման համար, որը պետք է գոյություն ունենա անհատի ազատության և հանրային շահերի պաշտպանության միջև։ Եվրոպական սահմանադրաիրավական զարգացումների համատեքստում առանձնահատուկ դեր ունի նաև դատական պաշտպանության ինստիտուտը։ Անձի պետաիրավական կարգավիճակը լիարժեք է միայն այն դեպքում, երբ իրավունքի խախտման դեպքում անձն ունի անկախ և արդյունավետ պաշտպանության հնարավորություն։ Այդ պատճառով հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ սահմանադրական արդարադատությանը, դատական պաշտպանության իրավունքին և մարդու իրավունքների միջազգային պաշտպանության մեխանիզմներին։ Եվրոպական համակարգում այս հարցերի կարևորությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ մարդու իրավունքների պաշտպանության ազգային միջոցներին լրացնում են միջազգային և վերազգային մեխանիզմները, որոնք հնարավորություն են տալիս գնահատել պետությունների գործողությունների համապատասխանությունը ստանձնած պարտավորություններին։ Աշխատության տեսական նշանակությունն այն է, որ անձի պետաիրավական կարգավիճակը դիտարկվում է ոչ թե մեկ իրավական նորմի կամ իրավունքի շրջանակում, այլ որպես ամբողջական սահմանադրաիրավական ինստիտուտ, որի բովանդակությունը զարգանում է հասարակական և քաղաքական փոփոխություններին զուգընթաց։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ եվրոպական սահմանադրականության զարգացման ընթացքում անձի իրավունքների պաշտպանության մակարդակի բարձրացումը դարձել է պետական իշխանության կազմակերպման և գործունեության առանցքային չափանիշներից մեկը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի, մարդու իրավունքների, եվրոպական իրավունքի և պետական կառավարման ոլորտների մասնագետների, իրավաբանների, դասախոսների, ուսանողների և հետազոտողների համար՝ հնարավորություն տալով հասկանալ անձի և պետության իրավական փոխհարաբերությունների ժամանակակից մոդելը և դրա ձևավորման եվրոպական փորձը։

Finance

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության արդյունաբերության ոլորտում հիմնական կապիտալի օգտագործման արդյունավետության բարձրացման ֆինանսական լծակների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն մեխանիզմներն ու ֆինանսական գործիքներն են, որոնց միջոցով արդյունաբերական կազմակերպությունները կարող են ավելի արդյունավետ օգտագործել շենքերը, սարքավորումները, մեքենաները, արտադրական ենթակառուցվածքները և այլ երկարաժամկետ ակտիվներ՝ բարձրացնելով դրանց արտադրողականությունը, շահութաբերությունը և ներդրումային վերադարձը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են հիմնական կապիտալի կազմը, կառուցվածքը, վերարտադրության և նորացման գործընթացները, ինչպես նաև դրա տեխնիկական վիճակի ու օգտագործման ինտենսիվության ազդեցությունը ձեռնարկության ֆինանսական արդյունքների վրա։ Կարևոր նշանակություն է տրվում հիմնական միջոցների մաշվածությանը, ամորտիզացիոն քաղաքականությանը, վերազինմանը և տեխնոլոգիական արդիականացմանը, քանի որ արտադրական ակտիվների ֆիզիկական և բարոյական մաշվածությունը կարող է նվազեցնել աշխատանքի արտադրողականությունն ու բարձրացնել արտադրանքի ինքնարժեքը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ֆինանսական լծակների ուսումնասիրությունը՝ սեփական և փոխառու միջոցների հարաբերակցության, վարկավորման, լիզինգի, ներդրումային ֆինանսավորման, ամորտիզացիոն միջոցների և շահույթի վերաներդրման հնարավորությունների տեսանկյունից։ Այդ գործիքների ճիշտ համադրումը կարող է արդյունաբերական կազմակերպություններին հնարավորություն տալ իրականացնել հիմնական կապիտալի վերականգնում և ընդլայնում՝ առանց ֆինանսական կայունությունը վտանգելու։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել նաև հիմնական կապիտալի օգտագործման արդյունավետության ցուցանիշները՝ կապիտալի հատույցը, ֆոնդերի վերադարձը, ակտիվների շահութաբերությունը, արտադրական հզորությունների օգտագործման մակարդակը, կապիտալի շրջանառության և ներդրումների արդյունավետության ցուցանիշները։ Դրանց միջոցով հնարավոր է գնահատել, թե որքան արդյունավետ են օգտագործվում կազմակերպության երկարաժամկետ ակտիվները և ինչ ֆինանսական գործոններ են առավել մեծ ազդեցություն ունենում արդյունքի վրա։ Հայաստանի արդյունաբերության օրինակով ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել ոլորտի ֆինանսավորման առանձնահատկությունները, տեխնոլոգիական վերազինման խնդիրները, ներդրումային ռեսուրսների սահմանափակությունը և արտաքին ու ներքին ֆինանսավորման աղբյուրների արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ կարևորություն կարող է ունենալ լիզինգային ֆինանսավորման, բանկային վարկերի, պետական աջակցության ծրագրերի և մասնավոր ներդրումների համադրման ուսումնասիրությունը՝ արտադրական կարողությունների արդիականացման նպատակով։ Աշխատության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ հիմնական կապիտալի օգտագործման արդյունավետության բարձրացման, ֆինանսական ռիսկերի նվազեցման, ներդրումային քաղաքականության կատարելագործման և արդյունաբերական ձեռնարկությունների մրցունակության ամրապնդման առաջարկությունների մշակման համար։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ֆինանսիստներին, արդյունաբերական ձեռնարկությունների ղեկավարներին, ներդրումային և բանկային ոլորտի մասնագետներին, պետական կառավարման մարմինների աշխատակիցներին, հետազոտողներին, ասպիրանտներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։