Քրիստոսի 1841 և հայոց ՌՄՂ թվականների օրացույց

Other Subjects

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը՝ նպատակ ունենալով ապահովել ընթերցողների, հետազոտողների և ուսանողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական և վերլուծական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է քաղաքական գիտության, սոցիոլոգիայի, պատմության, տնտեսագիտության, իրավագիտության, միջազգային հարաբերությունների և հարակից այլ ուղղությունների հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են հասարակական գործընթացների ուսումնասիրության ժամանակակից մոտեցումները և տեսական զարգացումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված ներկայացում և մատչելիություն մասնագիտական շրջանակների համար։ Այն ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և վերլուծական աշխատանքի համար՝ օգնելով հետևել ոլորտի նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական արժեքը և կիրառելիությունը հասարակական-քաղաքական երևույթների ուսումնասիրության մեջ։

Other Subjects

Գիրքը՝ «Գծագրական երկրաչափություն», հեղինակը Ադամյան Ս. Ա., հանդիսանում է ուսումնական և տեխնիկական ձեռնարկ, որը նվիրված է տարածական պատկերների երկրաչափական ներկայացման և գծագրական մեթոդների ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է գծագրական երկրաչափության հիմնական սկզբունքները, որոնց միջոցով հնարավոր է եռաչափ առարկաների պատկերումը հարթության վրա՝ պահպանելով դրանց չափերը, ձևը և տարածական հարաբերությունները։ Գրքում մանրամասն քննարկվում են կետերի, ուղիղների և հարթությունների փոխդիրքերը, պրոյեկցիաների տեսակները, կտրվածքների և հատումների կառուցման եղանակները, ինչպես նաև տարածական մարմինների պատկերումը ինժեներական գծագրերում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված տեխնիկական գծագրության կանոններին, չափագրման և ձևավորման ստանդարտներին, ինչպես նաև ինժեներական խնդիրների լուծման գրաֆիկական մեթոդներին։ Ներառված են նաև գործնական առաջադրանքներ, որոնք նպաստում են տարածական մտածողության, վերլուծական ունակությունների և ինժեներական գրաֆիկայի կիրառական հմտությունների զարգացմանը։ Այս աշխատությունը նախատեսված է տեխնիկական բուհերի ուսանողների, ինժեներների և նախագծող մասնագետների համար՝ ապահովելով գծագրական երկրաչափության հիմնարար և կիրառական գիտելիքների համակարգված ընկալում։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է մարդու առողջության պահպանմանն ու ամրապնդմանը և առողջապահական գիտելիքների տարածմանը։ Առողջապահության թեման ընդգրկում է մարդու ֆիզիկական բարեկեցության, հիվանդությունների կանխարգելման, անձնական հիգիենայի և առօրյա ճիշտ սովորությունների ձևավորման կարևոր հարցերը։ Նման բնույթի գրականությունը նպատակ ունի ընթերցողին ծանոթացնելու առողջության վրա ազդող տարբեր գործոններին, մաքրության պահպանման, սննդի, բնակության պայմանների և կենսակերպի նշանակությանը։ Այն կարող է անդրադառնալ նաև հիվանդությունների տարածման կանխարգելմանը, խնամքի հիմնական սկզբունքներին և առողջության պահպանման գործում անհատի ու հասարակության պատասխանատվությանը։ Առողջապահական գիտելիքների տարածումը կարևոր նշանակություն ուներ հատկապես այն ժամանակաշրջանում, երբ բժշկական տեղեկությունները լայն հասարակությանը հասանելի դարձնելը դիտվում էր որպես կրթական և հասարակական առաջընթացի պայման։ Այսպիսի աշխատությունները նպաստում էին առողջության վերաբերյալ գիտակցված վերաբերմունքի ձևավորմանը՝ բժշկական գիտելիքը կապելով ընտանիքի, առօրյա կենցաղի և հանրային բարեկեցության հետ։ Գիրքը արժեքավոր է 19-րդ դարի հայերեն գիտահանրամատչելի և բժշկական գրականության ուսումնասիրության համար՝ ներկայացնելով առողջապահական գաղափարների տարածման ու հասարակական կրթության զարգացման մի կարևոր ուղղություն։

Economics

Ինստիտուտները և արդյունավետ շուկաները ժամանակակից տնտեսագիտության կարևոր հասկացություններից են, որոնք բացատրում են, թե ինչպես է կազմակերպվում տնտեսական վարքագիծը և ինչպես են ձևավորվում ռեսուրսների բաշխման մեխանիզմները։ Ինստիտուտները հասարակության կողմից ձևավորված կանոնների, օրենքների, նորմերի և կազմակերպությունների համակարգ են, որոնք կարգավորում են տնտեսական հարաբերությունները և նվազեցնում անորոշությունը։ Դրանք կարող են լինել ինչպես ձևական՝ օրենքներ, պայմանագրեր, պետական կարգավորումներ, այնպես էլ ոչ ձևական՝ ավանդույթներ, սոցիալական նորմեր և վարքագծային կանոններ։ Ինստիտուտների հիմնական դերը տնտեսության մեջ այն է, որ դրանք ապահովում են սեփականության իրավունքների պաշտպանություն, պայմանագրերի կատարում և գործարքների անվտանգություն, ինչը կարևոր նախապայման է շուկաների արդյունավետ գործունեության համար։ Արդյունավետ շուկան այն շուկան է, որտեղ գները լիարժեք արտացոլում են առկա տեղեկատվությունը, և ռեսուրսները բաշխվում են հնարավորինս օպտիմալ ձևով՝ նվազագույն կորուստներով։ Այս դեպքում շուկայի մասնակիցները՝ գնորդները և վաճառողները, ունեն բավարար տեղեկատվություն և կարող են կայացնել ռացիոնալ որոշումներ։ Ինստիտուտների որակը անմիջական ազդեցություն ունի շուկաների արդյունավետության վրա, քանի որ թույլ ինստիտուտները կարող են առաջացնել կոռուպցիա, տեղեկատվական ասիմետրիա և շուկայական ձախողումներ։ Ընդհակառակը՝ ուժեղ իրավական համակարգը, թափանցիկ կարգավորումները և վստահության բարձր մակարդակը նպաստում են ներդրումների աճին, տնտեսական աճին և մրցակցության զարգացմանը։ Ժամանակակից տնտեսագիտությունում մեծ նշանակություն ունի ինստիտուցիոնալ մոտեցումը, որը շեշտում է, որ տնտեսական զարգացումը կախված է ոչ միայն ռեսուրսներից, այլ նաև այն կանոններից և կառույցներից, որոնք ձևավորում են տնտեսական վարքագիծը։

Other Subjects

Հուշագրական բնույթի այս ստեղծագործությունը ներկայացնում է Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի բռնությունների և տեղահանությունների պայմաններում հայտնված հայ երեխաների ճակատագրերը՝ կենտրոնանալով Անթուրայի որբանոցի հետ կապված փորձառությունների վրա։ Պատմությունը կառուցվում է անձնական հիշողությունների և մանկության վերապրումների շուրջ՝ հնարավորություն տալով պատմական իրադարձությունները դիտարկել երեխայի ընկալման և հետագա հիշողության տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ընտանիքից և հարազատ միջավայրից բաժանմանը, որբության պայմաններում գոյատևմանը, ինքնության պահպանման դժվարություններին և երեխաների նկատմամբ իրականացված հարկադրական մշակութային ու ինքնության փոփոխության քաղաքականության հետևանքներին։ Անթուրայի հաստատությունը ներկայացվում է որպես մի տարածք, որտեղ երեխաների առօրյան, կրթությունը և ինքնության հարցերը ձևավորվում էին ժամանակաշրջանի քաղաքական ու ռազմական իրադարձությունների ազդեցության ներքո։ Անձնական պատմության միջոցով բացահայտվում են հիշողության, կորստի, հայրենիքի, լեզվի և ազգային պատկանելության թեմաները՝ ցույց տալով, թե պատմական մեծ ցնցումները ինչպես կարող են ներգործել անհատի հետագա կյանքի և ինքնընկալման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մանկության հիշողությունների վերականգնումը, քանի որ դրանք ոչ միայն անհատական անցյալի վերապրում են, այլև պատմական վկայության նշանակություն ունեցող նյութ։ Հեղինակի փորձառությունները հնարավորություն են տալիս հասկանալու, թե երեխաներն ինչպես էին փորձում պահպանել իրենց նախկին կյանքի մասին հիշողությունները և հարմարվել անորոշ ու ծանր պայմաններին։ Ստեղծագործության մեջ անձնական հիշողությունը միահյուսվում է հավաքական պատմական հիշողությանը՝ անհատի ճակատագիրը ներկայացնելով ավելի լայն պատմական իրադարձությունների համատեքստում։ Հուշագրությունը կարևոր է նաև երեխաների պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ պատերազմների և զանգվածային բռնությունների պատմությունը հաճախ ներկայացվում է քաղաքական ու ռազմական գործընթացների միջոցով, մինչդեռ այստեղ առաջնային է երեխայի փորձառությունը։ Աշխատությունը արժեքավոր աղբյուր է Հայոց ցեղասպանության պատմության, վերապրածների հիշողությունների, որբացած երեխաների ճակատագրերի, ինքնության պահպանման և պատմական հիշողության ուսումնասիրության համար։

Literature

Աշխատանքը նվիրված է Լորենս Ստեռնի և Ջեյմս Ջոյսի վեպերի համադրական պոետիկայի ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով դրանց միջև առկա ինտերտեքստուալ հարաբերությունների, գեղարվեստական կառուցվածքների և գրական ավանդույթի վերաիմաստավորման վրա։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ Ջոյսի ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել նաև ավելի վաղ ձևավորված վեպային փորձարարությունների շարունակության և արմատական վերափոխման համատեքստում, իսկ Ստեռնի նորարարական գրական տեխնիկաների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական հասկանալու Ջոյսի մոդեռնիստական պոետիկայի որոշ առանձնահատկություններ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել երկու վեպերի պատմողական կառուցվածքի ոչ ավանդական բնույթը։ Դասական, գծային և պատճառահետևանքային պատմողականության փոխարեն երկու ստեղծագործություններում էլ կարևոր դեր են ստանում ժամանակի խախտված հաջորդականությունը, պատմողական շեղումները, ասոցիատիվ անցումները, ինքնավերաբերականությունը և ընթերցողի սպասումների միտումնավոր խախտումը։ Այս առանձնահատկությունների համադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու հեղինակների ստեղծագործական մեթոդների ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ժամանակի և տարածության կազմակերպմանը։ Ստեռնի վեպում պատմության ընթացքը հաճախ ընդհատվում է հերոսի հիշողություններով, մեկնաբանություններով և կողմնակի պատմություններով, ինչի հետևանքով ժամանակագրական հաջորդականությունը դառնում է երկրորդական։ Ջոյսի դեպքում ժամանակային կառուցվածքի ապամիավորումը հասնում է ավելի բարդ աստիճանի՝ միաձուլվելով երազային, առասպելական, լեզվական և մշակութային տարբեր շերտերի հետ։ Այս առումով ժամանակը դառնում է ոչ միայն պատմվող իրադարձությունների հերթականություն, այլև գիտակցության և լեզվի շարժման արտահայտություն։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է ինտերտեքստուալության ուսումնասիրությունը։ Երկու վեպերն էլ կառուցվում են բազմաթիվ գրական, պատմական, դիցաբանական, կրոնական և մշակութային հղումների փոխազդեցության միջոցով։ Հատկապես կարևոր է ուսումնասիրել այն եղանակները, որոնցով ավելի վաղ գրական և մշակութային տեքստերը վերափոխվում, պարոդացվում, մեջբերվում կամ վերաիմաստավորվում են նոր ստեղծագործության շրջանակում։ Այդ գործընթացում նախորդ տեքստը պարզապես աղբյուր չէ, այլ նոր իմաստների ձևավորման ակտիվ բաղադրիչ։ Աշխատանքում կարող է քննվել նաև հեղինակի և ընթերցողի հարաբերությունը։ Ստեռնի ստեղծագործական մեթոդը հաճախ խախտում է ընթերցողի սովորական ակնկալիքները՝ նրան ստիպելով հետևել ոչ միայն պատմությանը, այլև պատմելու գործընթացին։ Ջոյսի մոտ այս միտումը դառնում է ավելի ընդգծված․ լեզվական բազմաշերտությունը, բառախաղերը, հնչյունական կապերը և տարբեր լեզուների տարրերի միավորումը պահանջում են ընթերցողից ակտիվ մասնակցություն և բազմաթիվ մշակութային հղումների ճանաչում։ Լեզվի նկատմամբ փորձարարական վերաբերմունքը երկու ստեղծագործությունների համադրության կարևոր բաղադրիչներից է։ Ստեռնի մոտ լեզվական խաղը, բառերի իմաստային երկիմաստությունը, շարադրանքի ընդհատումները և տպագրական ձևերի կիրառումը նպաստում են վեպի ավանդական կառուցվածքի քայքայմանը։ Ջոյսը զարգացնում է այդ հնարավորությունները մինչև ծայրահեղ բարդության՝ ստեղծելով բազմալեզու, հնչյունական և ասոցիատիվ լեզվական համակարգ, որտեղ բառի իմաստը կարող է ձևավորվել միաժամանակ մի քանի լեզվական ու մշակութային կապերի միջոցով։ Հետազոտության մեջ կարող է առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնել պարոդիայի և գրական ավանդույթի վերաիմաստավորման խնդիրը։ Ստեռնի վեպը խաղային և հաճախ ծաղրական վերաբերմունք է ցուցաբերում իր ժամանակի վեպային նորմերի նկատմամբ՝ խախտելով պատմողականության ընդունված կանոնները։ Ջոյսի ստեղծագործության մեջ այդ ավանդույթի հետ խաղը դառնում է ավելի լայնածավալ և ընդգրկում է գրականության, պատմության, առասպելաբանության ու մշակույթի բազմաթիվ շերտեր։ Այսպիսով, ինտերտեքստուալությունը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես հղումների համակարգ, այլև որպես գրական ավանդույթի քննադատական վերակառուցման միջոց։ Կարևոր է նաև հերոսի և պատմողի կերպարների համադրությունը։ Ստեռնի ստեղծագործության մեջ պատմողը մշտապես ընդգծում է իր ներկայությունը և միջամտում պատմության ընթացքին՝ ստեղծելով հեղինակի, պատմողի և ընթերցողի միջև բարդ փոխհարաբերություն։ Ջոյսի դեպքում պատմողական ձայնի կառուցվածքն ավելի բազմաշերտ է, և դրա սահմանները հաճախ դժվար է հստակ տարանջատել տարբեր գիտակցական, լեզվական ու մշակութային ձայներից։ Այս երևույթը նպաստում է պատմողական կենտրոնի ապակայունացմանը և վեպի բազմաձայնությանը։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև կառուցվածքային և տեքստային ձևերի նշանակությունը։ Տպագրական առանձնահատկությունները, էջի կառուցվածքը, կետադրության անսովոր կիրառությունը, հատվածականությունը և տարբեր տեսակի տեքստերի ներմուծումը նպաստում են ավանդական վեպային ձևի վերափոխմանը։ Եթե Ստեռնի մոտ այդ տեխնիկաները հաճախ ունեն խաղային և պարոդիկ բնույթ, ապա Ջոյսի մոտ դրանք դառնում են գեղարվեստական ամբողջ համակարգի հիմնարար տարրեր։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է երկու հեղինակների ստեղծագործական կապերի և նրանց պոետիկայի ընդհանրությունների ու տարբերությունների բացահայտմամբ։ Համադրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալու, թե ինչպես են վաղ շրջանի վեպային փորձարարությունները վերածվում մոդեռնիստական գրականության առավել արմատական ձևերի, և ինչպես է գրական ավանդույթի հետ երկխոսությունը նպաստում նոր գեղարվեստական լեզվի ստեղծմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը երկու վեպերի միջև առկա ինտերտեքստուալ կապերը դիտարկում է որպես գրական շարունակականության և միաժամանակ ստեղծագործական վերափոխման դրսևորում՝ ուսումնասիրելով պատմողական ձևի, ժամանակի, լեզվի, պարոդիայի, բազմաձայնության և մշակութային հղումների միջոցով ձևավորվող ընդհանուր ու տարբեր պոետիկական սկզբունքները։