Քրիստոսի 1842 և հայոց ՌՄՂԱ թվականների օրացույց

Philosophy

Գիրքը ներկայացնում է անտիկ փիլիսոփայության զարգացման հիմնական փուլերը՝ ընդգրկելով հին հունական և հռոմեական փիլիսոփայական մտքի ձևավորումը, նրա գլխավոր ուղղությունները, դպրոցներն ու ներկայացուցիչները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նախասոկրատյան փիլիսոփաների բնափիլիսոփայական հայացքները, Սոկրատեսի էթիկական ուսմունքը, Պլատոնի գաղափարների տեսությունը և Աթենքի ակադեմիայի ազդեցությունը, ինչպես նաև Արիստոտելի համակարգային փիլիսոփայությունը, տրամաբանությունը և բնագիտության վերաբերյալ մոտեցումները։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև հելլենիստական շրջանի փիլիսոփայական դպրոցներին՝ ստոիցիզմ, էպիկուրիզմ և սկեպտիցիզմ՝ ընդգծելով դրանց դերակատարությունը մարդու կյանքի, բարոյականության և երջանկության ընկալման ձևավորման մեջ։ Գրքում քննարկվում է նաև հռոմեական փիլիսոփայության ազդեցությունը և անտիկ մտածողության ժառանգությունը եվրոպական փիլիսոփայական ավանդույթի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում փիլիսոփայական գաղափարների էվոլյուցիային և նրանց կապին ժամանակի սոցիալ-մշակութային միջավայրի հետ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ձևավորել ամբողջական պատկերացում անտիկ փիլիսոփայության հիմնական գաղափարների և դրանց պատմական նշանակության վերաբերյալ՝ օգտակար լինելով փիլիսոփայությամբ հետաքրքրվողների, ուսանողների և հետազոտողների համար։

Sociology

Հայաստանում, մասնավորապես Երևանի պետական համալսարանում (ԵՊՀ), հայաստանցի ուսանողների հանդուրժողականության մակարդակը օտարերկրացի ուսանողների նկատմամբ կարելի է դիտարկել որպես բազմագործոն սոցիալական երևույթ, որը ձևավորվում է մշակութային, կրթական, լեզվական և սոցիալական փոխազդեցությունների ազդեցությամբ։ Ընդհանուր առմամբ, բարձրագույն կրթական միջավայրերում, այդ թվում ԵՊՀ-ում, ուսանողական հանրույթը համեմատաբար բաց է միջազգային շփումների նկատմամբ, քանի որ համալսարանը բազմազգ կրթական միջավայր է, որտեղ սովորում են տարբեր երկրների ուսանողներ, ինչը նպաստում է փոխըմբռնման և մշակութային փոխանակման զարգացմանը։ Հանդուրժողականության մակարդակը մեծապես կախված է ուսանողների անձնական փորձից, միջազգային շփումների հաճախականությունից և լեզվական պատրաստվածությունից։ Այն ուսանողները, ովքեր ունեն օտար լեզուների իմացություն և մասնակցում են միջազգային ծրագրերի կամ փոխանակման նախագծերի, սովորաբար ավելի բարձր մակարդակի հանդուրժողականություն և բացություն են ցուցաբերում օտարերկրացի ուսանողների նկատմամբ։ Միևնույն ժամանակ, սոցիալական միջավայրում երբեմն կարող են առաջանալ որոշակի կարծրատիպեր կամ մշակութային տարբերությունների ընկալման դժվարություններ, որոնք կարող են ժամանակավորապես ազդել փոխհարաբերությունների վրա։ Սակայն կրթական միջավայրը և համատեղ ուսումնական գործունեությունը հիմնականում նպաստում են այդ տարբերությունների հաղթահարմանը և համագործակցության ձևավորմանը։ ԵՊՀ-ում միջազգային ուսանողների ներկայությունը նաև խթանում է միջմշակութային հաղորդակցությունը, ինչը երկարաժամկետ առումով բարձրացնում է հանդուրժողականության ընդհանուր մակարդակը։ Բացի այդ, համալսարանի ակադեմիական քաղաքականությունը և միջազգային համագործակցության ծրագրերը ուղղված են բազմամշակութային միջավայրի զարգացմանը, ինչը ևս դրական ազդեցություն է ունենում ուսանողների վերաբերմունքի վրա։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է Հարություն Ալամդարյանի մանկավարժական գործունեության, կրթական հայացքների և հայ կրթամշակութային կյանքում ունեցած դերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում նրա պատկերացումներն են կրթության և դաստիարակության նպատակների, ուսուցչի առաքելության, սովորողների մտավոր ու բարոյական զարգացման, ինչպես նաև ազգային կրթության կազմակերպման վերաբերյալ։ Նրա մանկավարժական ժառանգությունը դիտարկվում է XIX դարի առաջին կեսի հայ հասարակական և մշակութային կյանքի համատեքստում, երբ կրթական հաստատությունների զարգացումը, աշխարհիկ գիտելիքների տարածումը և նոր ուսուցման սկզբունքների ձևավորումը կարևոր նշանակություն էին ձեռք բերում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նրա ուսուցչական և կրթական կազմակերպչական գործունեությանը, դասավանդման նկատմամբ ունեցած մոտեցումներին և կրթությունը հասարակության մտավոր առաջընթացի կարևոր միջոց դիտարկելու գաղափարին։ Քննվում է ուսուցման ու դաստիարակության փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, որ կրթական գործընթացը կարող էր ընկալվել ոչ միայն որպես գիտելիքների փոխանցում, այլև որպես սովորողի բարոյական, մշակութային և մտավոր ձևավորման ամբողջական համակարգ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ մայրենի լեզվի, գրականության, պատմության և ընդհանուր գիտելիքների նշանակությանը կրթության մեջ, ինչպես նաև սովորողների ինքնուրույն մտածողության և ճանաչողական հետաքրքրությունների զարգացման հարցերին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մանկավարժի և սովորողի փոխհարաբերության խնդիրը, ուսուցչի անձնական օրինակի նշանակությունը և կրթական միջավայրի ազդեցությունը երիտասարդ սերնդի ձևավորման վրա։ Ուսումնասիրվում են նաև նրա գործունեության կապերը ժամանակաշրջանի հայ կրթական կենտրոնների, մշակութային շարժումների և մտավորականության հետ՝ հնարավորություն տալով մանկավարժական հայացքները դիտարկել ավելի լայն պատմամշակութային գործընթացների շրջանակում։ Նրա գործունեության գնահատումը նպաստում է XIX դարի հայ մանկավարժական մտքի զարգացման հիմնական միտումների, ավանդական կրթության և նոր կրթական մոտեցումների փոխհարաբերությունների բացահայտմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մանկավարժության պատմության, հայ մշակույթի պատմության և կրթական մտքի ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Հարություն Ալամդարյանի ներդրումը հայ կրթության զարգացման, ուսուցչական գործունեության և մանկավարժական գաղափարների ձևավորման գործընթացում։

Other Subjects

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է հասարակական, քաղաքական և հումանիտար գիտությունների տարբեր ոլորտներում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը, որի նպատակն է ապահովել ընթերցողների, ուսանողների և հետազոտողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական գրականության լայն դաշտում։ Այն ընդգրկում է հասարակական-քաղաքական գիտություններ, բանասիրություն, գրականագիտություն, լեզվաբանություն, պատմություն և պատմական գիտություններ, աշխարհագրություն, հնագիտություն և ազգագրություն՝ արտացոլելով այս ոլորտներում ձևավորվող ժամանակակից գիտական մոտեցումները, տեսական զարգացումները և մեթոդաբանական նորարարությունները։ Ցանկը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների հիման վրա և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների և ուսումնական գործընթացի համար՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր հրատարակություններին, գնահատել դրանց գիտական արժեքը և կիրառել դրանք տարբեր հումանիտար ուսումնասիրությունների շրջանակներում։ Այն նաև նպաստում է միջգիտակարգային կապերի զարգացմանը՝ ապահովելով գիտելիքի համակարգված տարածում և աջակցելով հումանիտար գիտությունների զարգացման շարունակականությանը։

Psychology

Այս աշխատությունը նվիրված է ուսանող-դասախոս հարաբերությունների կառավարման հոգեբանական մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով կրթական միջավայրում փոխազդեցության որակի, հաղորդակցական արդյունավետության և ուսումնական գործընթացի հաջողության փոխկապակցվածությունը։ Գրքում վերլուծվում են այն հիմնական հոգեբանական գործոնները, որոնք ձևավորում են ուսանողի և դասախոսի միջև հարաբերությունների բնույթը՝ ներառյալ վստահության ձևավորումը, հեղինակության ընկալումը, մոտիվացիայի զարգացումը և էմոցիոնալ ինտելեկտի դերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հաղորդակցության տարբեր մոդելներին՝ ուղղահայաց և հորիզոնական փոխազդեցությունների համատեքստում, ինչպես նաև կոնֆլիկտների առաջացման պատճառներին և դրանց կառավարման արդյունավետ ռազմավարություններին։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև դասավանդման ոճերի ազդեցությունը ուսանողների ակադեմիական ներգրավվածության վրա, խմբային դինամիկայի առանձնահատկությունները և կրթական միջավայրում հոգեբանական հարմարավետության ապահովման մեխանիզմները։ Վերլուծվում են նաև ժամանակակից կրթական մոտեցումները՝ ուսանողակենտրոն ուսուցում, համագործակցային ուսուցում և հետադարձ կապի համակարգեր, որոնք նպաստում են փոխադարձ հարգանքի և արդյունավետ համագործակցության ձևավորմանը։ Գրքի նպատակն է ձևավորել համակարգված պատկերացում ուսանող-դասախոս հարաբերությունների հոգեբանական կառավարման վերաբերյալ՝ բարձրացնելով կրթական գործընթացի ընդհանուր արդյունավետությունը։

Literature

Հայ ժողովրդի պատմական ողբերգության, ազգային հիշողության և արդարության որոնման մասին ստեղծված այս ծավալուն պոեմը համարվում է Հովհաննես Շիրազի ամենահզոր ու նշանակալից գործերից մեկը։ Ստեղծագործության առանցքում Հայոց ցեղասպանության թեման է, սակայն այն չի սահմանափակվում միայն պատմական իրադարձությունների նկարագրությամբ։ Հեղինակը վերածում է ազգային ցավը համամարդկային դատաստանի, որտեղ անցյալի ոճրագործությունները ներկայացվում են որպես մարդկության խղճի մեծագույն փորձություն։ Պոեմում միահյուսվում են պատմությունը, փիլիսոփայությունը, հայրենասիրությունը, ողբը և մեղադրանքը՝ ստեղծելով հզոր գեղարվեստական պատկերաշար։ Շիրազը պատկերում է ոչ միայն հայ ժողովրդի կրած կորուստներն ու տառապանքները, այլև նրա հոգևոր ամրությունը, վերապրելու կամքը և արդարության հանդեպ անսասան հավատը։ Գործի կառուցվածքն ու գաղափարական շերտերը որոշակիորեն հիշեցնում են Դանթե Ալիգիերիի «Դիվական կատակերգությունը», ինչի պատճառով էլ պոեմն ստացել է «Հայոց Դանթեականը» անվանումը։ Հեղինակը խորհրդանշական ճանապարհորդության միջոցով ընթերցողին տանում է ցեղասպանության դժոխային տեսարաններով, զոհերի հիշողություններով և պատմական դատաստանի գաղափարով։ Ստեղծագործությունն առանձնանում է հուզական մեծ լիցքով, պատկերավոր լեզվով, սուր հրապարակախոսական շեշտադրումներով և ազգային արժանապատվության ուժեղ զգացումով։ Տասնամյակներ շարունակ պոեմը բախվել է գրաքննության սահմանափակումների, իսկ ամբողջական տարբերակի հրապարակումը երկար ժամանակ դժվարությունների է հանդիպել, ինչն էլ ավելի է ընդգծել նրա նշանակությունը հայ մշակութային ու պատմական հիշողության մեջ։ Այս ստեղծագործությունը ոչ միայն գրական երկ է, այլև ազգային վկայագիր, հիշողության պահպանման և պատմական արդարության պահանջի հզոր արտահայտություն, որը մինչ օրս շարունակում է ազդեցություն ունենալ ընթերցողների վրա։