Միջանձնային կոնֆլիկտների դրսևորումների հոգեբանական առանձնահատկությունները կրթության կառավարման միջին օղակում

Political Science

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի ազգային շահերի պաշտպանության խնդիրների և ռազմավարական մոտեցումների ուսումնասիրությանը Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման երկարատև գործընթացի համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն քաղաքական, դիվանագիտական, իրավական, անվտանգային և տարածաշրջանային գործոնների վրա, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում պայմանավորել են հայկական կողմի դիրքորոշումների ձևավորումը և բանակցային առաջնահերթությունները։ Ազգային շահ հասկացությունը դիտարկվում է որպես պետության անվտանգության, ինքնիշխանության, արտաքին քաղաքական դիրքերի, բնակչության անվտանգության, տարածաշրջանային կայունության և երկարաժամկետ զարգացման հետ կապված նպատակների ամբողջություն։ Այս տեսանկյունից հակամարտության կարգավորումը ներկայացվում է ոչ միայն որպես տարածքային կամ քաղաքական վեճի լուծման խնդիր, այլև որպես Հայաստանի արտաքին քաղաքականության և անվտանգության համակարգի վրա երկարատև ազդեցություն ունեցած գործընթաց։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է ազգային շահերի բովանդակության սահմանման խնդիրը, քանի որ դրանց պաշտպանությունը պահանջում է ռազմավարական նպատակների հստակ ձևակերպում և առաջնահերթությունների սահմանում։ Քննության են առնվում պետական անվտանգության, սահմանների կայունության, տարածաշրջանային հաղորդակցությունների, միջազգային հարաբերությունների, տնտեսական զարգացման և հակամարտությունից անմիջականորեն տուժած բնակչության իրավունքների ու անվտանգության հետ կապված հարցերը։ Ազգային շահերի համակարգում տարբեր նպատակներ կարող են փոխկապակցված լինել, իսկ որոշ իրավիճակներում դրանց միջև կարող են առաջանալ բարդ ընտրության խնդիրներ։ Այդ պատճառով ռազմավարության մշակումը ենթադրում է ոչ միայն ցանկալի նպատակների սահմանում, այլև միջազգային միջավայրի, ուժային հարաբերակցության, բանակցային հնարավորությունների և առկա սահմանափակումների իրատեսական գնահատում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հակամարտության պատմական և քաղաքական նախադրյալներին, քանի որ բանակցային գործընթացի տարբեր փուլերում առաջադրված լուծումների տրամաբանությունը հնարավոր չէ հասկանալ առանց հակամարտության ձևավորման և զարգացման ընդհանուր համատեքստի։ Դիտարկվում են զինված դիմակայությունից բանակցային գործընթացի անցման պայմանները, հրադադարի նշանակությունը և միջազգային միջնորդական մեխանիզմների ձևավորումը։ Մինչև 2020 թվականը բանակցային գործընթացում կենտրոնական դեր ուներ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահության ձևաչափը, իսկ Հայաստանի պաշտոնական դիրքորոշումներում խաղաղ կարգավորումը ներկայացվում էր որպես հիմնական ուղի։ Այդ ժամանակաշրջանի պաշտոնական փաստաթղթերում և հայտարարություններում առանձնացվում էին կարգավիճակի, ինքնորոշման, անվտանգության, ուժի կամ ուժի սպառնալիքի չկիրառման և բանակցային գործընթացում համապատասխան կողմերի մասնակցության հարցերը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է միջազգային իրավունքի սկզբունքների և քաղաքական բանակցությունների փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Հակամարտության շուրջ քննարկումներում տարբեր կողմերը տարբեր շեշտադրումներով հղում են կատարել տարածքային ամբողջականության, ժողովուրդների իրավահավասարության և ինքնորոշման, ուժի չկիրառման և վեճերի խաղաղ կարգավորման սկզբունքներին։ Աշխատության շրջանակում այդ սկզբունքները կարող են դիտարկվել ոչ թե մեկուսացված, այլ բանակցային գործընթացում դրանց մեկնաբանությունների և քաղաքական կիրառությունների համատեքստում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե իրավական փաստարկները ինչպես են վերածվում դիվանագիտական դիրքորոշումների և ինչ սահմանափակումներ կարող են ունենալ միջազգային բանակցություններում։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում անվտանգության խնդիրը։ Հայաստանի 2020 թվականի ազգային անվտանգության ռազմավարությունը Ղարաբաղյան հակամարտության համատեքստում անվտանգության հարցերը կապում էր խաղաղ կարգավորման, կարգավիճակի, բնակչության անվտանգության, ինքնորոշման և վստահության ամրապնդման միջոցների հետ։ Հետևաբար ազգային շահերի պաշտպանության ռազմավարության ուսումնասիրությունը ներառում է այն հարցը, թե քաղաքական կարգավորումը ինչպիսի անվտանգության երաշխիքներով պետք է ուղեկցվի և ինչպես կարող են դիվանագիտական ու միջազգային մեխանիզմները նպաստել նոր ռազմական սրման վտանգի նվազեցմանը։ Անվտանգությունը այս համատեքստում դիտարկվում է ավելի լայն իմաստով՝ ընդգրկելով ռազմականից բացի քաղաքական, տնտեսական, հասարակական և հումանիտար բաղադրիչները։ Կարևորվում է բանակցային ռազմավարության ուսումնասիրությունը։ Բանակցությունները ենթադրում են նպատակների, նվազագույն ընդունելի պայմանների, հնարավոր փոխզիջումների և անընդունելի ռիսկերի գնահատում։ Պետության համար կարևոր է հասկանալ ոչ միայն սեփական դիրքորոշումը, այլև մյուս մասնակիցների նպատակները, միջազգային միջնորդների հնարավորությունները և արտաքին միջավայրի փոփոխությունները։ Բանակցային ռազմավարության արդյունավետության գնահատումը կարող է ներառել տարբեր ժամանակաշրջաններում ներկայացված առաջարկների, պաշտոնական հայտարարությունների և բանակցային փաստաթղթերի համեմատություն։ Հայաստանի կառավարությունը հրապարակել է մինչև 2020 թվականը բանակցային գործընթացին առնչվող մի շարք փաստաթղթեր, այդ թվում՝ Մադրիդյան սկզբունքների, Կազանյան փաստաթղթի և այլ առաջարկների վերաբերյալ նյութեր, ինչը հնարավորություն է տալիս հետազոտել բանակցային օրակարգի փոփոխությունները և տարբեր փուլերում քննարկված լուծումների կառուցվածքը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում փոխզիջման գաղափարին և դրա սահմաններին։ Խաղաղ կարգավորման բանակցությունները սովորաբար ենթադրում են տարբեր շահերի համաձայնեցում, սակայն պետության համար կարևոր է որոշել, թե որ հարցերը կարող են բանակցային ճկունության առարկա լինել և որոնք են դիտարկվում որպես հիմնարար անվտանգային կամ քաղաքական առաջնահերթություններ։ Այս խնդիրը պահանջում է տարբերակել ռազմավարական նպատակը և դրան հասնելու մարտավարական միջոցները։ Մարտավարական մոտեցումները կարող են փոփոխվել միջազգային և տարածաշրջանային պայմանների ազդեցությամբ, մինչդեռ ռազմավարական նպատակներն ունեն ավելի երկարաժամկետ բնույթ։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է նաև բանակցային դիրքորոշումների շարունակականության և փոփոխության ուսումնասիրությունը՝ տարբեր կառավարությունների և տարբեր փուլերի համեմատությամբ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է միջազգային միջնորդության դերի գնահատումը։ Միջնորդական ձևաչափերը կարող են ապահովել բանակցությունների կազմակերպումը, առաջարկությունների մշակումը, կողմերի միջև հաղորդակցությունը և որոշ դեպքերում լարվածության նվազեցմանն ուղղված մեխանիզմների առաջադրումը։ Միաժամանակ միջնորդների արդյունավետությունը կախված է միջազգային քաղաքական միջավայրից, նրանց միջև համագործակցությունից և հակամարտող կողմերի պատրաստակամությունից։ Այդ պատճառով միջնորդական համակարգի ուսումնասիրությունը ներառում է ոչ միայն պաշտոնական մանդատների, այլև մեծ տերությունների տարածաշրջանային շահերի և դրանց փոխհարաբերությունների վերլուծությունը։ Առանձին ուղղություն է Ռուսաստանի, Միացյալ Նահանգների, Ֆրանսիայի և տարածաշրջանային այլ դերակատարների ազդեցության ուսումնասիրությունը տարբեր պատմական փուլերում՝ առանց նրանց քաղաքականության միանշանակ գնահատման։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարածաշրջանային անվտանգության միջավայրի ուսումնասիրությունը։ Հարավային Կովկասը գտնվում է տարբեր աշխարհաքաղաքական շահերի հատման տարածքում, և հակամարտության զարգացումները փոխկապակցված են տարածաշրջանային պետությունների քաղաքականության, հաղորդակցությունների, տնտեսական ծրագրերի և անվտանգության համակարգերի հետ։ Հայաստանի ազգային շահերի պաշտպանության ռազմավարության գնահատումը, հետևաբար, պահանջում է ուսումնասիրել ոչ միայն անմիջական բանակցությունները, այլև ավելի լայն տարածաշրջանային միջավայրը։ Տրանսպորտային ուղիները, տնտեսական կապերը, սահմանային կայունությունը և հարևան երկրների հետ հարաբերությունները կարող են անմիջական կամ անուղղակի ազդեցություն ունենալ պետության բանակցային հնարավորությունների վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դիվանագիտական ռեսուրսների նշանակությանը։ Փոքր պետությունների համար միջազգային կազմակերպություններում ակտիվ գործունեությունը, երկկողմ հարաբերությունների զարգացումը, գործընկերների հետ հաղորդակցությունը և սեփական դիրքորոշումների հստակ ներկայացումը արտաքին քաղաքականության կարևոր գործիքներ են։ Հետազոտության մեջ կարող է գնահատվել, թե միջազգային հարթակների օգտագործումը որքանով է հնարավորություն տվել հայկական կողմին ներկայացնել իր անվտանգային և քաղաքական մտահոգությունները և դրանք ներառել միջազգային քննարկումների օրակարգում։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է նաև բազմակողմ և երկկողմ դիվանագիտության փոխլրացնող դերը։ Կարևոր ուղղություն է տեղեկատվական և հանրային դիվանագիտության ուսումնասիրությունը։ Երկարատև հակամարտությունների դեպքում միջազգային հանրության պատկերացումների ձևավորման վրա ազդում են պետական հաղորդակցությունը, լրատվամիջոցները, հետազոտական կենտրոնները, սփյուռքյան կազմակերպությունները և քաղաքացիական հասարակությունը։ Պետության դիրքորոշումների արդյունավետ ներկայացումը պահանջում է փաստարկների հետևողականություն, հավաստի տեղեկատվություն և տարբեր լսարանների առանձնահատկությունների հաշվառում։ Միաժամանակ տեղեկատվական քաղաքականությունը պետք է տարբերակել քարոզչությունից, քանի որ երկարաժամկետ դիվանագիտական վստահելիությունը կապված է փաստերի ճշգրիտ ներկայացման և իրավական ու քաղաքական փաստարկների հիմնավորվածության հետ։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում հայկական սփյուռքի հնարավոր դերակատարության ուսումնասիրությունը։ Սփյուռքյան համայնքները կարող են մասնակցել Հայաստանի վերաբերյալ տեղեկատվության տարածմանը, մշակութային կապերի զարգացմանը և տարբեր հասարակություններում հայկական խնդիրների ներկայացմանը։ Սակայն պետական արտաքին քաղաքականության և հասարակական նախաձեռնությունների միջև արդյունավետ համագործակցությունը պահանջում է նպատակների և գործառույթների հստակ տարբերակում։ Հետազոտության մեջ այս հարցը կարող է դիտարկվել որպես ազգային շահերի պաշտպանության ոչ պետական ռեսուրսների կազմակերպման խնդիր։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է տնտեսական անվտանգության և հակամարտության փոխազդեցությունը։ Երկարատև անկայունությունը կարող է ազդել ներդրումային միջավայրի, առևտրային ուղիների, ենթակառուցվածքային նախագծերի և պետական ծախսերի կառուցվածքի վրա։ Միաժամանակ տնտեսական կայունությունը և զարգացման ներուժը կարող են ընդլայնել պետության արտաքին քաղաքական հնարավորությունները։ Այդ պատճառով ազգային շահերի պաշտպանության ռազմավարությունը կարող է դիտարկվել ոչ միայն ռազմական և դիվանագիտական, այլև տնտեսական կարողությունների ամրապնդման տեսանկյունից։ Տնտեսական բազմազանեցումը, ենթակառուցվածքների զարգացումը և արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնումը կարող են դիտարկվել երկարաժամկետ դիմակայունության բաղադրիչներ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ռազմական ուժի և դիվանագիտության հարաբերակցության քաղաքական վերլուծությանը՝ առանց ռազմական գործողությունների իրականացման մեթոդների քննարկման։ Հակամարտության պատմությունը ցույց է տալիս, որ ուժի կիրառումը կարող է կտրուկ փոխել բանակցային միջավայրը և ստեղծել նոր քաղաքական ու հումանիտար իրողություններ։ 2020 թվականի պատերազմը էականորեն փոխեց մինչ այդ գոյություն ունեցած բանակցային և անվտանգային պայմանները, իսկ դրանից հետո նախկին բանակցային համակարգի մի շարք հիմնարար նախադրյալներ վերափոխվեցին։ Այդ պատճառով տարբեր ժամանակաշրջանների ռազմավարությունները գնահատելիս անհրաժեշտ է հստակ տարբերակել մինչև 2020 թվականը ձևավորված քաղաքական մոտեցումները և հետագա իրավիճակը։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է նաև հակամարտությունների կանխարգելման և վստահության ձևավորման միջոցների նշանակությունը։ Երկարաժամկետ խաղաղության համար միայն քաղաքական համաձայնությունը բավարար չէ, եթե պահպանվում են նոր սրման բարձր ռիսկեր։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում հայկական պաշտոնական դիրքորոշումներում շեշտադրվել են հրադադարի պահպանումը, միջադեպերի կանխարգելման մեխանիզմները և խաղաղության համար համապատասխան միջավայրի ձևավորումը։ Նման միջոցները կարող են դիտարկվել որպես բանակցային գործընթացի կայունության և հնարավոր պայմանավորվածությունների իրականացման համար անհրաժեշտ գործոններ։ Առանձին ուղղություն է հակամարտության հումանիտար բաղադրիչի ուսումնասիրությունը։ Տեղահանված բնակչության, քաղաքացիական անձանց անվտանգության, գերիների, անհետ կորածների, մշակութային ժառանգության և այլ հումանիտար խնդիրները կարող են ունենալ ոչ միայն մարդասիրական, այլև քաղաքական և իրավական նշանակություն։ Դրանց ներառումը կարգավորման գործընթացում հնարավորություն է տալիս հակամարտությունը դիտարկել մարդկանց իրավունքների և անվտանգության տեսանկյունից՝ քաղաքական ու տարածքային խնդիրների կողքին։ Հետազոտության մեջ կարող է գնահատվել միջազգային կազմակերպությունների և մարդասիրական մեխանիզմների հնարավոր դերակատարությունը նման հարցերում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հասարակության և պետական ռազմավարության փոխհարաբերությունը։ Երկարատև հակամարտությունների պայմաններում արտաքին քաղաքական որոշումները հաճախ ունենում են բարձր հասարակական զգայունություն։ Բանակցային գործընթացի վերաբերյալ տեղեկատվության սահմանափակ լինելը կարող է առաջացնել տարբեր սպասումներ և մեկնաբանություններ, մինչդեռ ամբողջական հրապարակայնությունը որոշ փուլերում կարող է դժվարացնել բանակցությունները։ Հետևաբար ռազմավարական հաղորդակցության խնդիրը կապված է թափանցիկության, պետական գաղտնիության և հանրային հաշվետվողականության միջև հավասարակշռության որոնման հետ։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել միջազգային հարաբերությունների տեսության, անվտանգության ուսումնասիրությունների, հակամարտությունների կարգավորման, միջազգային իրավունքի, փաստաթղթային և համեմատական վերլուծության մեթոդները։ Պաշտոնական ռազմավարությունների, բանակցային փաստաթղթերի, պետական հայտարարությունների և միջազգային կազմակերպությունների նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորված քաղաքական մոտեցումները և ուսումնասիրել դրանց փոփոխության պատճառները։ Հատուկ նշանակություն ունի ժամանակագրական տարբերակումը, քանի որ հակամարտության շուրջ քաղաքական և անվտանգային միջավայրը մի քանի անգամ էականորեն փոխվել է, և մեկ ժամանակաշրջանի քաղաքական դրույթները չեն կարող մեխանիկորեն ներկայացվել որպես մյուս ժամանակաշրջանի դիրքորոշում։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է ազգային շահերի պաշտպանության և հակամարտությունների կարգավորման փոխհարաբերության համակարգային ուսումնասիրությամբ։ Այն հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե պետությունը ինչպես է ձևակերպում իր երկարաժամկետ նպատակները բարդ բանակցային միջավայրում, ինչպես են արտաքին քաղաքական, անվտանգային, իրավական և տնտեսական գործոնները փոխազդում միմյանց հետ և ինչպիսի ազդեցություն են ունենում միջազգային միջավայրի փոփոխությունները ռազմավարական ընտրությունների վրա։ Գործնական առումով նման ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել արտաքին քաղաքականության և ազգային անվտանգության ռազմավարությունների պատմական գնահատման, բանակցային գործընթացների ուսումնասիրության և Հարավային Կովկասի տարածաշրջանային քաղաքականության վերլուծության համար։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է Հայաստանի ազգային շահերի պաշտպանության քաղաքական և դիվանագիտական խնդիրների բազմակողմանի ուսումնասիրություն՝ դրանք դիտարկելով հակամարտության կարգավորման պատմական փուլերի, միջազգային միջնորդության, անվտանգության, միջազգային իրավունքի, տարածաշրջանային քաղաքականության, տնտեսական դիմակայունության և հանրային դիվանագիտության համատեքստում։ Այն կարող է օգտակար լինել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, ազգային անվտանգության, հակամարտությունների ուսումնասիրության և Հարավային Կովկասի ժամանակակից պատմության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Economics

Այս գիրքը ներկայացնում է տնտեսական իրավիճակների մոդելավորման հիմնական մոտեցումները՝ բացատրելով, թե ինչպես են կառուցվում և կիրառվում մաթեմատիկական և հաշվարկային մոդելները տնտեսագիտական գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Գրքում քննարկվում են միկրո և մակրոտնտեսական համակարգերի մոդելավորման սկզբունքները, պահանջարկի և առաջարկի մոդելները, հավասարակշռության պայմանները և դինամիկ համակարգերի վարքագիծը։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև օպտիմալացման խնդիրներին, խաղերի տեսությանը, ստոխաստիկ մոդելներին և սիմուլյացիոն մեթոդներին, որոնք լայն կիրառություն ունեն ժամանակակից տնտեսագիտական վերլուծություններում։ Նյութը ներկայացնում է, թե ինչպես կարելի է իրական տնտեսական տվյալների հիման վրա կառուցել կանխատեսող մոդելներ և գնահատել տարբեր քաղաքական կամ շուկայական սցենարների հնարավոր արդյունքները։ Գիրքը համադրում է տեսական հիմքերը և կիրառական օրինակները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով զարգացնել համակարգային մտածողություն և տնտեսական գործընթացների մոդելավորման հմտություններ։

Biology

Աշխատությունը նվիրված է կենսաբանական ակտիվ միացությունների և ցածր ինտենսիվությամբ միլիմետրային էլեկտրամագնիսական ալիքներով ճառագայթված ԴՆԹ-ի փոխազդեցության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել, թե ինչպես կարող է ցածր ինտենսիվության էլեկտրամագնիսական ճառագայթումը փոխել ԴՆԹ-ի ֆիզիկաքիմիական հատկությունները և ինչպես են այդ փոփոխությունները դրսևորվում կենսաբանական ակտիվ նյութերի հետ դրա փոխազդեցության ժամանակ։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են ԴՆԹ-ի կառուցվածքային և կոնֆորմացիոն առանձնահատկությունները, դրա փոխազդեցությունը տարբեր ակտիվ միացությունների հետ և ճառագայթման ազդեցության հնարավոր մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այնպիսի գործընթացներին, ինչպիսիք են մոլեկուլների կապումը ԴՆԹ-ին, կապի ուժգնությունը, կառուցվածքային փոփոխությունները և մոլեկուլային փոխազդեցությունների բնույթը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են կիրառվել սպեկտրոսկոպիական, ֆիզիկաքիմիական և կենսաֆիզիկական մեթոդներ՝ ճառագայթված և չճառագայթված նմուշների հատկությունները համեմատելու և դրանց միջև առաջացող տարբերությունները բացահայտելու համար։ Կարևոր է նաև ճառագայթման պարամետրերի՝ հաճախականության, ազդեցության տևողության և ինտենսիվության հնարավոր ազդեցության գնահատումը, ինչպես նաև կենսաբանական ակտիվ միացությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունների և ԴՆԹ-ի հետ դրանց փոխազդեցության կապի ուսումնասիրությունը։ Աշխատությունը կարող է նպաստել ցածր ինտենսիվությամբ միլիմետրային ճառագայթման և կենսաբանական մակրոմոլեկուլների փոխազդեցության վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ընդլայնմանը։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ կենսաֆիզիկայի, մոլեկուլային կենսաբանության, բիոտեխնոլոգիայի և կենսաբանական համակարգերի վրա ֆիզիկական գործոնների ազդեցության հետազոտությունների համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել կենսաֆիզիկոսներին, մոլեկուլային կենսաբաններին, կենսաքիմիկոսներին, ֆիզիկոսներին, դեղագիտական և կենսաբժշկական հետազոտությունների մասնագետներին, ինչպես նաև համապատասխան ոլորտների գիտաշխատողներին և ուսանողներին։

Philosophy

Աշխատությունը նվիրված է իմացաբանության հիմնավորման հիմնախնդրի խորքային ուսումնասիրությանը և դրա մեթոդաբանական վերլուծությանը։ Հետազոտության կենտրոնում մարդկային գիտելիքի հավաստիության, հիմնավորվածության և ճշմարտացիության պայմանների բացահայտումն է, ինչպես նաև այն հարցը, թե ինչ հիմքերի վրա կարող է կառուցվել գիտելիքի վերաբերյալ հիմնավոր դատողություն։ Ուսումնասիրվում են ճանաչողության գործընթացի հիմնական հասկացությունները, գիտելիքի ձևավորման սկզբունքները, համոզմունքի և հիմնավորված համոզմունքի փոխհարաբերությունը, ինչպես նաև այն չափանիշները, որոնց միջոցով հնարավոր է տարբերակել հիմնավորված գիտելիքը ենթադրությունից, կարծիքից կամ սխալ համոզմունքից։ Աշխատության մեջ իմացաբանական հիմնավորումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես առանձին տեսական խնդիր, այլև որպես մեթոդաբանական հարց, որն առնչվում է գիտելիքի ստացման, ստուգման և հիմնավորման ընդհանուր եղանակներին։ Քննարկվում են հիմնավորման հնարավոր աղբյուրները, դրանց փոխհարաբերությունները և սահմանափակումները՝ ներառյալ զգայական փորձը, բանականությունը, տրամաբանական հետևությունը, հիշողությունը, վկայությունը և գիտական հետազոտության մեթոդները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում այն հակասություններին, որոնք առաջանում են, երբ որևէ գիտելիք հիմնավորելու համար անհրաժեշտ է հենվել մեկ այլ գիտելիքի վրա՝ առաջ բերելով հիմնավորման անվերջ հետընթացի, շրջանաձևության կամ որոշակի սկզբնական հիմքերի ընդունման խնդիրը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հիմնավորման տարբեր տեսություններին, դրանց տրամաբանական կառուցվածքին և կիրառելիության սահմաններին՝ հնարավորություն տալով համեմատել գիտելիքի հիմնավորման տարբեր մեթոդաբանական մոտեցումներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սուբյեկտիվ և օբյեկտիվ հիմնավորման հարաբերակցությանը, ճանաչող սուբյեկտի դերին և գիտելիքի հավաստիության գնահատման չափանիշներին։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև գիտական ճանաչողության մեթոդաբանության համար, քանի որ գիտական գիտելիքի արժանահավատությունը մեծապես պայմանավորված է կիրառվող մեթոդների հիմնավորվածությամբ, փաստարկների հետևողականությամբ և ստացված արդյունքների ստուգելիությամբ։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել փիլիսոփաներին, իմացաբանության և գիտության փիլիսոփայության մասնագետներին, տրամաբաններին, մեթոդաբաններին, հետազոտողներին և հումանիտար ու հասարակագիտական ուղղությունների ուսանողներին։

History

Աշխատությունը ներկայացնում է միջնադարյան հայ պատմագրության կարևոր սկզբնաղբյուրներից մեկի թարգմանական և գիտական հրատարակությունը՝ նվիրված VIII դարի Հայաստանի և հարակից տարածաշրջանների քաղաքական, ռազմական, հասարակական ու կրոնական զարգացումներին։ Պատմական շարադրանքի առանցքում արաբական տիրապետության հաստատման և ամրապնդման պայմաններում հայկական իշխանական տների, եկեղեցու և բնակչության դրությունն է, ինչպես նաև տեղի քաղաքական ուժերի հարաբերությունները խալիֆայության վարչական համակարգի հետ։ Հեղինակի պատմական պատումը կարևոր տեղեկություններ է հաղորդում հայ-արաբական հարաբերությունների, հարկային ու վարչական քաղաքականության, իշխանական վերնախավի դիրքի և տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած դիմադրությունների վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի VIII դարի հայկական ապստամբական շարժումների նկարագրությունը, որի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել տեղի ազնվականության քաղաքական նպատակները, ներքին հակասությունները և արտաքին ուժերի հետ հարաբերությունները։ Պատմական իրադարձությունները ներկայացվում են միջնադարյան քրիստոնեական աշխարհընկալմանը բնորոշ մեկնաբանական համակարգում, որտեղ քաղաքական զարգացումները հաճախ իմաստավորվում են բարոյական, կրոնական և աստվածաբանական պատկերացումների միջոցով։ Այդ հանգամանքը նյութը կարևոր է դարձնում ոչ միայն քաղաքական պատմության, այլև միջնադարյան հայ հասարակության մտավոր աշխարհի ուսումնասիրության համար։ Շարադրանքում զգալի տեղ են զբաղեցնում հայկական իշխանական տների գործունեությունը, եկեղեցական գործիչները, ռազմական հակամարտությունները և Հայաստանի տարբեր շրջաններում տեղի ունեցած իրադարձությունները։ Միաժամանակ աղբյուրը հնարավորություն է տալիս դիտարկել Հայաստանը ավելի լայն տարածաշրջանային միջավայրում՝ Բյուզանդական կայսրության, Արաբական խալիֆայության և Հարավային Կովկասի քաղաքական գործընթացների փոխկապակցվածության շրջանակում։ Հատուկ արժեք ունի նաև պատմական աշխատության մեջ պահպանված նամակագրական և վավերագրական բնույթի նյութը, որն ընդլայնում է ժամանակաշրջանի գաղափարական ու քաղաքական հարաբերությունների վերաբերյալ պատկերացումները։ Թարգմանությունն ու գիտական մեկնաբանությունները նպաստում են բնագրում հանդիպող անձանց, տեղանունների, պատմական իրադարձությունների և հասկացությունների նույնականացմանն ու ժամանակագրական համատեքստի պարզաբանմանը։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի վաղ միջնադարյան Հայաստանի պատմության, հայ-արաբական հարաբերությունների և հայկական պատմագրական ավանդույթի ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով VIII դարի իրադարձությունները դիտարկել ժամանակակցին մոտ հայ պատմագրական ընկալման տեսանկյունից։

Chemistry

Նյութագիտության և բարձրաջերմաստիճանային քիմիական գործընթացների բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է սիլիցիում–ածխածին–ազոտ, բոր–ածխածին–ազոտ և բոր–ալյումին–ազոտ համակարգերում ակտիվացված այրման և կառուցվածքագոյացման օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ինքնատարածվող բարձրաջերմաստիճանային սինթեզի ֆիզիկաքիմիական հիմքերը, ելանյութերի փոխազդեցության առանձնահատկությունները և մեխանիկական ու այլ ակտիվացման եղանակների ազդեցությունը այրման գործընթացների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ռեակցիոն խառնուրդների բաղադրությանը, մասնիկների չափերին, ազոտային միջավայրի պայմաններին և ակտիվացման աստիճանին, որոնք կարող են ազդել այրման ճակատի տարածման արագության, ջերմաստիճանի և քիմիական փոխակերպումների ամբողջականության վրա։ Վերլուծվում են սինթեզի ընթացքում ընթացող ֆազային փոխակերպումները, նիտրիդների և այլ կերամիկական միացությունների առաջացման մեխանիզմները, ինչպես նաև ստացվող նյութերի միկրոկառուցվածքի ձևավորման առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են նաև այրման գործընթացների կայունության, ռեակցիաների կինետիկայի, ջերմային ռեժիմների և վերջնական արտադրանքի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների փոխկապակցվածության հարցերը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են ռենտգենաֆազային վերլուծության, միկրոկառուցվածքային հետազոտությունների և ջերմային չափումների կիրառման հնարավորությունները՝ սինթեզի գործընթացների արդյունավետությունը գնահատելու նպատակով։ Անդրադարձ է կատարվում բարձր ջերմակայունությամբ, կարծրությամբ և շահագործական կայունությամբ օժտված կերամիկական ու կոմպոզիտային նյութերի ստացման տեխնոլոգիական հեռանկարներին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել նյութագիտության, անօրգանական քիմիայի, բարձրաջերմաստիճանային սինթեզի և տեխնիկական կերամիկայի ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։