Նախադպրոցական տարիքի երեխաների էլեմենտային կարգավիճակի հիգիենիկ գնահատականը

Political Science

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում քաղաքական էլիտայի ձևավորման և հավաքագրման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը և դրանց փոխկապակցվածությանը պետական կառավարման արդյունավետության հետ։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են քաղաքական էլիտայի ձևավորման հիմնական ուղիները, քաղաքական դերակատարների ընտրության և առաջխաղացման գործընթացները, քաղաքական համակարգում տարբեր ինստիտուտների ու սոցիալական խմբերի ազդեցությունը, ինչպես նաև էլիտայի վերարտադրության առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գործոններին, որոնք կարող են նպաստել պետական կառավարման համակարգում մասնագիտական կարողությունների, կառավարչական հմտությունների, պատասխանատվության և հանրային շահի նկատմամբ կողմնորոշման ձևավորմանը։ Աշխատությունում քննարկվում է նաև քաղաքական էլիտայի որակի և պետական կառավարման արդյունավետության միջև կապը՝ անդրադառնալով որոշումների կայացման գործընթացին, կառավարման ինստիտուտների գործունեությանը, քաղաքական պատասխանատվությանը, հաշվետվողականությանը և հանրային վստահությանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև քաղաքական կադրերի ընտրության և նշանակման մեխանիզմների ազդեցությունը պետական կառավարման կայունության, շարունակականության և արդյունավետության վրա։ Վերլուծվում են հնարավոր ինստիտուցիոնալ և կազմակերպական խնդիրները, ինչպես նաև այն պայմանները, որոնք կարող են նպաստել քաղաքական էլիտայի առավել բաց, մրցակցային և մասնագիտական ձևավորմանը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու քաղաքական էլիտայի հավաքագրման համակարգի ուժեղ և թույլ կողմերը և առաջարկելու պետական կառավարման արդյունավետության բարձրացմանն ուղղված հնարավոր մոտեցումներ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքագետների, հանրային կառավարման մասնագետների, պետական ծառայողների, հետազոտողների, ուսանողների և քաղաքական ինստիտուտների ու կառավարման գործընթացների ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Literature

Գիրքը Ժենովևայի կերպարի շուրջ կառուցված բարոյախոսական պատմություն է, որը ներկայացնում է առաքինի կնոջ կերպարը և նրա բարոյական հատկանիշները։ Վերնագրում առանձնացվում է հերոսուհու ազնիվ ու օրինակելի նկարագիրը՝ ընթերցողին ուղղորդելով դեպի ստեղծագործության դաստիարակչական նպատակը։ Նման պատմությունները 19-րդ դարի գրականության մեջ ծառայում էին բարոյական արժեքների տարածմանը և ընթերցողների վարքագծի ձևավորմանը։ Դրանցում կարևոր տեղ էին զբաղեցնում հավատարմությունը, համեստությունը, համբերությունը, բարությունը, պարտքի գիտակցումը և դժվարությունների պայմաններում բարոյական սկզբունքներին հավատարիմ մնալը։ Հերոսուհու կերպարը կարող էր ներկայացվել որպես օրինակ, որի միջոցով ընդգծվում էին անձնական առաքինության և հասարակության կողմից ընդունված բարոյական չափանիշների կապը։ Ստեղծագործության կանանց դաստիարակությանն ուղղված բնույթը հնարավորություն է տալիս այն դիտարկելու ընտանեկան հարաբերությունների, կնոջ հասարակական դերի և բարոյական կրթության մասին պատմական պատկերացումների համատեքստում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում բարոյախոսական գրականության ժանրի, 19-րդ դարի հայերեն տպագիր գրքերի և թարգմանական գրականության տարածման պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն նաև նյութ է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին ժամանակի ընթերցողական միջավայրում ներկայացվում կանացի առաքինության և օրինակելի վարքագծի գաղափարները։

Pedagogy

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է ուսուցման գործընթացում ձևամոլության երևույթի բացահայտմանը, դրա առաջացման պատճառների վերլուծությանը, հիմնական դրսևորումների ուսումնասիրությանը և հաղթահարման մանկավարժական արդյունավետ ուղիների ներկայացմանը։ Աշխատության կենտրոնում այն խնդիրն է, երբ կրթական գործընթացի արտաքին ձևերը՝ դասի կազմակերպումը, փաստաթղթավորումը, գնահատումը, առաջադրանքների կատարումը կամ սահմանված ընթացակարգերի պահպանումը, սկսում են գերակշռել ուսուցման իրական բովանդակության և կրթական նպատակների նկատմամբ։ Այս իրավիճակում ուսուցումը կարող է պահպանել իր արտաքին կազմակերպվածությունը, սակայն չապահովել սովորողների գիտելիքների խորքային յուրացումը, մտածողության զարգացումը, ինքնուրույնությունը և գործնական կարողությունների ձևավորումը։ Ձևամոլությունը կրթական միջավայրում կարող է դրսևորվել տարբեր մակարդակներում։ Դասավանդման ժամանակ այն կարող է արտահայտվել դասի մեխանիկական կառուցվածքով, նյութի վերարտադրությամբ, սովորողների իրական առաջընթացի փոխարեն ձևական ցուցանիշների վրա կենտրոնանալով, գնահատականը որպես ինքնանպատակ օգտագործելով կամ ուսուցչի և սովորողի միջև իրական փոխգործակցության բացակայությամբ։ Սովորողն իր հերթին կարող է ձգտել ոչ թե նյութը հասկանալուն, այլ միայն պահանջվող աշխատանքը կատարելու, ճիշտ պատասխանը վերարտադրելու կամ բարձր գնահատական ստանալու։ Այս դեպքում կրթական գործունեության արտաքին արդյունքը կարող է չհամապատասխանել սովորողի իրական գիտելիքներին և կարողություններին։ Ուսումնասիրության կարևոր հարցերից է ձևամոլության առաջացման պատճառների բացահայտումը։ Դրանց թվում կարող են լինել ուսուցման չափազանց վարչականացված կազմակերպումը, ուսումնական արդյունքների քանակական ցուցանիշների նկատմամբ գերակշռող ուշադրությունը, ուսուցչի աշխատանքի նկատմամբ ձևական վերահսկողությունը, դասագրքային նյութի մեխանիկական վերարտադրությունը, գնահատման ոչ արդյունավետ համակարգերը և սովորողների անհատական առանձնահատկությունների անտեսումը։ Ձևամոլությանը կարող է նպաստել նաև այնպիսի կրթական միջավայրը, որտեղ սխալը ընկալվում է ոչ թե որպես սովորելու բնական բաղադրիչ, այլ որպես բացասական արդյունք, ինչի հետևանքով սովորողները կարող են խուսափել հարցեր տալուց, սեփական տեսակետն արտահայտելուց կամ ինքնուրույն լուծումներ առաջարկելուց։ Խնդրի հաղթահարման հիմնական ուղղությունը ուսուցման բովանդակության և ձևերի միջև հավասարակշռության վերականգնումն է։ Ուսուցման կազմակերպչական ձևերը պետք է ծառայեն կրթական նպատակներին և ոչ թե փոխարինեն դրանց։ Այդ նպատակով կարևոր է կիրառել սովորողակենտրոն, համագործակցային և ակտիվ ուսուցման մեթոդներ, որոնք հնարավորություն են տալիս սովորողին մասնակցել գիտելիքի կառուցման գործընթացին։ Խնդրահարույց իրավիճակների ստեղծումը, քննարկումները, նախագծային աշխատանքները, հետազոտական առաջադրանքները, գործնական խնդիրների լուծումը և ինքնագնահատումը կարող են նվազեցնել մեխանիկական ուսուցման դերը և մեծացնել սովորողի իրական ներգրավվածությունը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև գնահատման համակարգի կատարելագործումը։ Եթե գնահատվում է միայն վերջնական պատասխանը կամ ճիշտ վերարտադրությունը, սովորողը կարող է կենտրոնանալ ձևական արդյունքի վրա։ Ավելի արդյունավետ է գնահատել նաև մտածողության ընթացքը, հիմնավորումները, խնդիրների լուծման ռազմավարությունը, ստեղծագործական մոտեցումը և գիտելիքը նոր իրավիճակներում կիրառելու կարողությունը։ Ձևամոլության հաղթահարման համար անհրաժեշտ է նաև ուսուցչի մասնագիտական դիրքորոշման փոփոխություն։ Ուսուցիչը պետք է կարողանա տարբերել կրթական գործընթացի իրական արդյունքը դրա արտաքին ցուցանիշներից և մշտապես գնահատել՝ արդյոք կիրառվող մեթոդները նպաստո՞ւմ են սահմանված կրթական նպատակների իրականացմանը։ Դասի պլանը, ուսումնական փաստաթղթերը և մեթոդական պահանջները կարևոր են այնքանով, որքանով օգնում են արդյունավետ կազմակերպել ուսուցումը, սակայն դրանք չպետք է վերածվեն ինքնանպատակ ձևականությունների։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրությունը կարևորում է նաև մանկավարժական ստեղծագործականության դերը։ Տարբեր դասարաններ, սովորողների տարբեր խմբեր և տարբեր ուսումնական առարկաներ պահանջում են համապատասխան մեթոդական լուծումներ, ուստի մեկ ընդհանուր ձևի մեխանիկական կիրառումը կարող է նվազեցնել ուսուցման արդյունավետությունը։ Ուսուցման գործընթացի իրական արդյունավետությունը պետք է որոշվի ոչ թե միայն դասի արտաքին կազմակերպվածությամբ, այլ այն արդյունքով, թե որքանով է սովորողը հասկացել նյութը, կարողանում այն կիրառել, ինքնուրույն մտածել, հիմնավորել իր տեսակետը և շարունակել սովորել առանց մշտական արտաքին վերահսկողության։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ ձևամոլության խնդրի վերլուծությունը կարող է օգնել ուսուցիչներին, դասախոսներին և կրթության կազմակերպիչներին վերանայել ուսուցման կազմակերպման որոշ մոտեցումներ և ավելի մեծ ուշադրություն դարձնել կրթության իրական բովանդակությանը։ Այն նաև կարևոր է կրթության որակի ապահովման տեսանկյունից, քանի որ ձևական ցուցանիշների և իրական ուսումնական արդյունքների միջև տարբերությունը կարող է խոչընդոտել կրթական համակարգի զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևոր մանկավարժական խնդիր է դիտարկում՝ ցույց տալով, որ արդյունավետ կրթությունը չի կարող սահմանափակվել միայն սահմանված ձևերի և ընթացակարգերի պահպանմամբ։ Դրա հիմնական նպատակը սովորողի անձի, գիտելիքների, կարողությունների և մտածողության զարգացումն է, իսկ կրթական ձևերն ու մեթոդները պետք է ընտրվեն հենց այդ նպատակին ծառայելու համար։ Թեման կարող է հետաքրքրել մանկավարժներին, ուսուցիչներին, դասախոսներին, մեթոդիստներին, կրթության կառավարման մասնագետներին, մանկավարժական բուհերի ուսանողներին և կրթության որակի խնդիրներով զբաղվող հետազոտողներին։

Economics

Գիրքը ուսումնասիրում է կառավարման արդյունավետության տնտեսագիտական և կառավարչական մոտեցումները՝ բացահայտելով կազմակերպությունների գործունեության գնահատման, ռեսուրսների օգտագործման և արդյունքների օպտիմալացման հիմնական սկզբունքները։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են կառավարման արդյունավետության չափման ցուցանիշները, արտադրողականության բարձրացման գործոնները, ծախսերի և արդյունքների հարաբերակցության գնահատման մեթոդները, ինչպես նաև կառավարչական որոշումների տնտեսական հիմնավորվածության հարցերը։ Հեղինակը վերլուծում է կառավարման համակարգերի արդյունավետության վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, կազմակերպական կառուցվածքի դերը, մարդկային ռեսուրսների կառավարման ազդեցությունը և ռազմավարական պլանավորման նշանակությունը երկարաժամկետ արդյունքների ապահովման գործում։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տնտեսագիտական և կառավարչական մոտեցումների համադրությանը, արդյունավետության գնահատման ժամանակակից մեթոդաբանություններին, ինչպես նաև պետական և մասնավոր հատվածներում կառավարման որակի բարելավման խնդիրներին։ Քննարկվում են նաև կառավարման արդյունավետության բարձրացման գործիքները՝ նորարարություն, թվայնացում, մոտիվացիոն համակարգեր և կազմակերպական փոփոխությունների կառավարում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ձևավորել ամբողջական պատկերացում կառավարման արդյունավետության գնահատման և բարելավման գիտական ու գործնական հիմքերի վերաբերյալ՝ օգտակար լինելով ուսանողների, հետազոտողների և կառավարման ոլորտի մասնագետների համար։

Other Subjects

Աշխատությունը նվիրված է գրադարանային և մատենագիտական գործունեության այն ուղղություններին, որոնք կապված են ընթերցողին նպատակային գրականություն առաջարկելու, ընթերցողական հետաքրքրությունների ձևավորման և ինքնուրույն ընթերցանության մշակույթի զարգացման հետ։ Հետազոտության առանցքում հանձնարարական մատենագիտության նշանակությունն է՝ որպես ընթերցողի և գրականության միջև միջնորդող տեղեկատվական համակարգ, որի միջոցով հնարավոր է տարբեր թեմաների, գիտելիքի բնագավառների և ընթերցողական խմբերի համար ընտրել ու ներկայացնել առավել համապատասխան հրատարակություններ։ Քննվում են հանձնարարական մատենագիտական ցանկերի, ուղեցույցների, ակնարկների և այլ տեղեկատվական նյութերի կազմման ընդհանուր սկզբունքները, դրանց բովանդակային կառուցվածքը, գրականության ընտրության չափանիշները և ընթերցողական նպատակներին համապատասխանեցման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ընթերցանության ղեկավարման գաղափարին, որը դիտարկվում է ոչ թե որպես ընթերցողի ընտրության սահմանափակում, այլ որպես խորհրդատվական և կրթական աջակցություն՝ նպաստելով գրականության բազմազանության մեջ կողմնորոշվելուն և ընթերցողական հետաքրքրությունների ընդլայնմանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գրադարանավարի մասնագիտական գործունեությունը՝ ընթերցողի տարիքային, կրթական և անհատական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունից մինչև համապատասխան գրականության առաջարկություն և հետագա ընթերցողական հետաքրքրությունների զարգացում։ Անդրադարձ է կատարվում անհատական և խմբային աշխատանքի ձևերին, թեմատիկ ցուցադրություններին, գրքի քննարկումներին, մատենագիտական տեսություններին և տեղեկատվական այլ միջոցներին։ Ուսումնասիրվում է նաև հանձնարարական մատենագիտության կրթական և մշակութային գործառույթը, դրա կապը ինքնակրթության, գիտելիքների ընդլայնման և գրական ճաշակի ձևավորման հետ։ Հատուկ նշանակություն ունի երեխաների և երիտասարդների ընթերցանության կազմակերպումը, որտեղ գրականության ընտրությունը պահանջում է հաշվի առնել տարիքային ընկալումը, հետաքրքրությունները և կրթական պահանջները։ Միաժամանակ կարևորվում է ընթերցողի ինքնուրույնության զարգացումը՝ նրան անհրաժեշտ որոնողական և մատենագիտական հմտություններով ապահովելու միջոցով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է հանձնարարական մատենագիտությունն ու ընթերցանության կազմակերպումը որպես փոխկապակցված գրադարանային գործընթացներ, որոնք նպաստում են տեղեկատվության նպատակային տարածմանը, ընթերցողական պահանջմունքների զարգացմանը, գրքի և ընթերցողի արդյունավետ կապի ձևավորմանն ու հասարակության ընթերցողական մշակույթի բարձրացմանը։

Other Subjects

Աշխատությունը մանրամասն վերլուծում է թունաքիմիկատների կիրառման ռիսկերի նվազեցման մեթոդները՝ ճիշտ դեղաչափերի ընտրություն, կիրառման ժամկետների և եղանակների օպտիմալացում, պաշտպանիչ գոտիների պահպանում և տեխնիկական միջոցների ճիշտ օգտագործում։ Գրքում ընդգրկված են նաև ինտեգրված բույսերի պաշտպանության սկզբունքները, որոնք համադրում են կենսաբանական, ագրոտեխնիկական և քիմիական մեթոդները՝ նվազեցնելով քիմիական միջամտության անհրաժեշտությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև կենսաբանական այլընտրանքներին՝ օգտակար միջատների, միկրոօրգանիզմների և բիոպրեպարատների կիրառմանը, ինչպես նաև հողի և ջրի աղտոտման կանխարգելման միջոցառումներին։ Աշխատությունը ներկայացնում է նաև թունաքիմիկատների անվտանգ պահեստավորման, տեղափոխման և կիրառման կանոնները՝ ապահովելու աշխատողների և շրջակա միջավայրի պաշտպանությունը։ Այն նախատեսված է գյուղատնտեսական մասնագետների, ագրոնոմների, բույսերի պաշտպանության աշխատողների և ուսանողների համար, ովքեր զբաղվում են կայուն և էկոլոգիապես անվտանգ գյուղատնտեսության զարգացմամբ։