Նշանավոր և հիշարժան տարեթվերի օրացույց 1967։ Հուլիս, օգոստոս, սեպտեմբեր

Biology

Գիրքը նվիրված է կենտրոնական նյարդային համակարգում շնչառության կարգավորման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ թթվածնաքաղցի պայմաններում նշահամալիրի և միջնորմի դերի վերլուծությամբ։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են ուղեղի տարբեր կառուցվածքների փոխազդեցությունները, դրանց մասնակցությունը երկարավուն ուղեղի շնչառական կենտրոնի գործունեության վերահսկման գործընթացում և օրգանիզմի հարմարվողական արձագանքները թթվածնի պակասի պայմաններում։ Հեղինակը ներկայացնում է նյարդաֆիզիոլոգիական մեխանիզմներ, որոնք ապահովում են շնչառական համակարգի կարգավորումը, ինչպես նաև վերլուծում է կենտրոնական կարգավորման խանգարումների հնարավոր դրսևորումները։ Ներկայացված հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի հիպօքսիայի նկատմամբ օրգանիզմի արձագանքների, շնչառության նյարդային կառավարման և ուղեղային համակարգերի ֆունկցիոնալ կապերի խորացված ուսումնասիրման համար։ Աշխատությունը նախատեսված է ֆիզիոլոգների, նյարդաբանների, բժշկական ոլորտի հետազոտողների, կենսաբանների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար՝ որպես գիտական ուսումնասիրության արժեքավոր աղբյուր։

Philosophy

Գիրքը նվիրված է զանգվածային մշակույթի գործառնական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը սպառողական հասարակության պայմաններում՝ դիտարկելով այն որպես սոցիալական արժեքների, վարքագծային մոդելների և սպառողական կողմնորոշումների ձևավորման կարևոր մեխանիզմ։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են զանգվածային մշակույթի կառուցվածքը, դրա տարածման հիմնական ալիքները՝ մեդիա, թվային հարթակներ և գովազդային համակարգեր, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը անհատի և խմբային գիտակցության վրա։ Հեղինակը ուսումնասիրում է սպառողական հասարակության ձևավորման սոցիալ-տնտեսական հիմքերը, մշակութային արտադրության և սպառման փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև արժեքային համակարգերի փոփոխությունները գլոբալիզացիայի պայմաններում։ Գրքում քննարկվում են նաև ինքնության կառուցման, մշակութային ստանդարտացման և զանգվածային հաղորդակցության գաղափարական ազդեցության հարցերը՝ ընդգծելով մշակույթի կոմերցիալացման գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մեդիայի դերին հանրային կարծիքի ձևավորման և սպառողական վարքագծի խթանման գործում։ Աշխատությունը համադրում է տեսական սոցիոլոգիական մոտեցումները և ժամանակակից մշակութային վերլուծությունը՝ առաջարկելով խորքային պատկերացում զանգվածային մշակույթի գործունեության մասին սպառողական հասարակությունում։ Գիրքը նախատեսված է սոցիոլոգների, մշակութաբանների, մեդիա հետազոտողների, ուսանողների և հասարակական գիտություններով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է էլեկտրոէնցեֆալոգրաֆիայի (ԷԷԳ) տվյալների կիրառմանը՝ որպես ագրեսիվ վարքագծի հնարավոր նեյրոֆիզիոլոգիական մարկեր հոգեկան խանգարումներ ունեցող անձանց մոտ։ Քննարկվում են ուղեղի կենսաէլեկտրական ակտիվության առանձնահատկությունները, որոնք կարող են կապ ունենալ իմպուլսիվության, հուզական կարգավորման խանգարումների և ագրեսիվ դրսևորումների հետ։ Վերլուծվում են ԷԷԳ ռիթմերի (ալֆա, բետա, թետա, դելտա) փոփոխությունները, ֆունկցիոնալ կապակցվածության խանգարումները և դրանց հնարավոր ախտորոշիչ ու կանխատեսող նշանակությունը հոգեբուժական տարբեր պաթոլոգիաների համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նեյրոֆիզիոլոգիական տվյալների համադրմանը կլինիկական գնահատումների հետ՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել ագրեսիվ վարքագծի կանխատեսման և ռիսկերի գնահատման ճշգրտությունը։ Ուսումնասիրությունը նաև քննարկում է ԷԷԳ-ի կիրառման սահմանափակումները, մեթոդաբանական խնդիրները և էթիկական հարցերը՝ ընդգծելով դրա դերը ժամանակակից հոգեբուժական հետազոտություններում։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է հայ հոգևոր երաժշտական մշակույթի կարևորագույն տեսական և գործնական համակարգերից մեկի՝ ութձայնի դրսևորումների ուսումնասիրությանը Նոր Ջուղայի և հնդկահայ համայնքների եկեղեցական երգեցողության ավանդույթներում։ Հետազոտության կենտրոնում հայ եկեղեցական երաժշտության ձայնեղանակային կազմակերպման սկզբունքներն են, դրանց տեղային տարբերակները, հոգևոր երգերի մեղեդիական կառուցվածքը, ձայնեղանակների գործառութային առանձնահատկությունները և տարբեր համայնքներում պահպանված երգեցողական ավանդույթների փոխհարաբերությունները։ Ութձայն համակարգը դիտարկվում է ոչ միայն որպես հոգևոր երգերի դասակարգման միջոց, այլև որպես պատմականորեն ձևավորված երաժշտական մտածողության համակարգ, որի միջոցով կազմակերպվում են եկեղեցական երգացանկի մեղեդիական, ծիսական և կատարողական առանձնահատկությունները։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ութ հիմնական ձայնեղանակների և դրանց հետ կապված դարձվածքների, մեղեդիական բանաձևերի, հանգուցային հնչյունների, զարգացման սկզբունքների ու ավարտաձևերի ուսումնասիրության վրա։ Եկեղեցական երգեցողության մեջ յուրաքանչյուր ձայն կարող է ունենալ իրեն բնորոշ մեղեդիական շարժումներ և կայուն դարձվածքներ, որոնց ճանաչումը հնարավորություն է տալիս տարբեր հոգևոր երգերի միջև բացահայտել կառուցվածքային ընդհանրություններ։ Միաժամանակ կենդանի երգեցողական ավանդույթում այդ սկզբունքները կարող են դրսևորվել տարբեր ձևերով՝ պայմանավորված տեղական կատարողական սովորույթներով, բանավոր փոխանցման առանձնահատկություններով և պատմական զարգացման տարբեր փուլերով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում Նոր Ջուղայի հայ համայնքի երաժշտական մշակույթի ձևավորման պայմաններին։ Հայկական համայնքային և եկեղեցական կյանքի շարունակականությունը նպաստել է հոգևոր երգեցողության ավանդույթների պահպանմանը և սերնդեսերունդ փոխանցմանը։ Եկեղեցին այս միջավայրում հանդես է եկել ոչ միայն որպես ծիսական կենտրոն, այլև որպես մշակութային հիշողության պահպանման կարևոր հաստատություն։ Երգեցողության միջոցով փոխանցվել են երաժշտական դարձվածքներ, ձայնեղանակային պատկերացումներ և կատարողական սկզբունքներ, որոնք ժամանակի ընթացքում կարող էին ձեռք բերել տեղային առանձնահատկություններ։ Հետազոտության համար հատկապես կարևոր է պարզել, թե այդ առանձնահատկություններից որոնք են ընդհանուր հայկական երաժշտական ավանդույթի շարունակությունը, իսկ որոնք են ձևավորվել տվյալ համայնքի պատմամշակութային միջավայրում։ Հնդկահայ եկեղեցական երգեցողության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս խնդիրը դիտարկել ավելի լայն սփյուռքյան համատեքստում։ Հայկական համայնքների տեղաշարժերը և նրանց միջև պահպանվող կապերը նպաստել են ոչ միայն ձեռագրերի, գրքերի և ծիսական առարկաների, այլև երաժշտական գիտելիքի տարածմանը։ Երգեցողական ավանդույթը մեծ մասամբ փոխանցվել է անմիջական ուսուցման, հիշողության և կատարողական փորձի միջոցով, ինչի պատճառով տարբեր կենտրոններում նույն սկզբնական երաժշտական նյութը կարող էր ժամանակի ընթացքում ձեռք բերել տարբեր մեկնաբանություններ։ Այդ տարբերակների համեմատական ուսումնասիրությունը կարևոր տեղեկություններ է տալիս հոգևոր երաժշտության բանավոր փոխանցման մեխանիզմների մասին։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է ձայնեղանակային համակարգի տեսական կառուցվածքի և իրական կատարողական նյութի հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Երաժշտական տեսության մեջ նկարագրված կանոնները կենդանի երգեցողության ընթացքում միշտ չէ, որ դրսևորվում են բացարձակ նույնությամբ։ Կատարողները կարող են պահպանել հիմնական մեղեդիական հենքը՝ միաժամանակ կիրառելով տեղական զարդարանքներ, հնչյունային անցումներ, ռիթմական փոփոխություններ կամ դարձվածքային տարբերակներ։ Հետևաբար տեսական համակարգը նպատակահարմար է ուսումնասիրել ոչ միայն գրավոր աղբյուրների, այլև պահպանված երաժշտական գրառումների ու կատարողական տարբերակների համեմատության միջոցով։ Առանձին նշանակություն ունի հոգևոր երգերի մեղեդիական վերլուծությունը։ Տարբեր նմուշներում կարող են առանձնացվել սկզբնական դարձվածքները, մեղեդիական զարգացման կենտրոնները, կրկնվող բանաձևերը, բարձրակետերը և ավարտական կառուցվածքները։ Այս տարրերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել առանձին ձայնեղանակների բնորոշ հատկանիշները և պարզել, թե ինչպես են դրանք դրսևորվում տեղական երգվածքում։ Միաժամանակ հնարավոր է ուսումնասիրել նույն ձայնին պատկանող տարբեր երգերի միջև եղած հարաբերությունները՝ բացահայտելով ընդհանուր կառուցվածքային հիմքը և անհատական մեղեդիական տարբերությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հիմնական և դարձվածքային ձայների հարաբերակցության խնդիրը։ Հայ հոգևոր երաժշտության ձայնեղանակային համակարգը ներառում է ոչ միայն հիմնական դասակարգային միավորներ, այլև դրանց հետ կապված մեղեդիական տարբերակներ և դարձվածքային ձևեր։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմել համակարգի ներքին ճկունության մասին։ Տեղային երգվածքներում այդ հարաբերությունները կարող են ունենալ առանձնահատուկ դրսևորումներ, որոնց բացահայտումը կարևոր է ինչպես տվյալ ավանդույթի բնութագրման, այնպես էլ հայ եկեղեցական երաժշտության ընդհանուր տեսության համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ծիսական գործառույթի և երաժշտական կառուցվածքի փոխհարաբերությանը։ Հոգևոր երգերը կատարվում են եկեղեցական տարվա, ժամերգությունների և տարբեր ծիսական արարողությունների որոշակի հատվածներում, ուստի դրանց երաժշտական կազմակերպումը կապված է նաև ծիսակարգային նշանակության հետ։ Ձայնեղանակների հերթագայությունը և համապատասխան երգերի ընտրությունը ձևավորում են եկեղեցական երաժշտական ժամանակի յուրահատուկ համակարգ։ Այս համատեքստում ութձայնը ներկայանում է ոչ միայն որպես երաժշտական կառուցվածք, այլև որպես ծիսական կարգավորման միջոց, որը կապում է երաժշտությունը եկեղեցական օրացույցի և պաշտամունքային կյանքի հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է բանավոր և գրավոր փոխանցման հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Հայ հոգևոր երաժշտությունը պատմականորեն պահպանվել է տարբեր ձևերով՝ ձեռագիր ժողովածուներում, երաժշտատեսական աշխատություններում, հետագայում նաև ձայնագրված կամ նոտագրված տարբերակներում, սակայն կատարողական բազմաթիվ առանձնահատկություններ շարունակել են փոխանցվել ուսուցչից աշակերտին։ Բանավոր փոխանցումը կարող է ապահովել ավանդույթի կենսունակությունը, բայց միաժամանակ նպաստել տարբերակների առաջացմանը։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում գրանցված նույն կամ մոտ մեղեդիների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հետևել երաժշտական նյութի պահպանման և փոփոխման ընթացքին։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում խազային ժառանգության և ավելի ուշ երաժշտական գրառումների հետ հարաբերակցության հարցը։ Հին հայկական երաժշտական նշանագրությունը կարևոր աղբյուր է հոգևոր երաժշտության պատմության ուսումնասիրության համար, սակայն դրա և ավելի ուշ գրանցված կենդանի երգեցողական ավանդույթների միջև կապերի բացահայտումը պահանջում է զգուշավոր համեմատական մոտեցում։ Տարբեր աղբյուրների համադրումը կարող է օգնել առանձնացնել շարունակականության որոշ հատկանիշներ՝ առանց տարբեր ժամանակաշրջանների երաժշտական համակարգերը մեխանիկորեն նույնացնելու։ Այս խնդիրը կարևոր է տեղային երգվածքների պատմական շերտերը հասկանալու համար։ Հետազոտության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև կատարողական ոճի առանձնահատկությունները։ Երգեցողության տեմպը, ռիթմական ազատությունը, զարդարանքների կիրառումը, շնչառական բաժանումները, հնչյունների երկարաձգումը և երաժշտական արտահայտչականության այլ միջոցները կարող են էական դեր ունենալ տեղային ավանդույթի ինքնատիպության ձևավորման մեջ։ Նույն մեղեդիական հենքը տարբեր կատարողական միջավայրերում կարող է հնչել տարբեր կերպ՝ պահպանելով ձայնեղանակային հիմնական պատկանելությունը։ Այդ պատճառով երաժշտագիտական ուսումնասիրության համար կարևոր է տարբերակել մեղեդու կառուցվածքային և կատարողական շերտերը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հոգևոր երգեցողության և համայնքային ինքնության փոխհարաբերությանը։ Սփյուռքյան միջավայրում եկեղեցական երաժշտությունը կարող է հանդես գալ որպես պատմական հիշողության և մշակութային շարունակականության պահպանման միջոց։ Ծիսական երգացանկի փոխանցումը նոր սերունդներին միաժամանակ փոխանցում է լեզվական, երաժշտական և կրոնամշակութային ժառանգություն։ Այս տեսանկյունից տեղային երգվածքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոչ միայն երաժշտական առանձնահատկություններ, այլև այն մշակութային մեխանիզմները, որոնց միջոցով համայնքը պահպանել է կապը հայկական ավանդույթի հետ։ Կարևոր ուղղություն է տարբեր հայկական երգեցողական կենտրոնների համեմատությունը։ Նոր Ջուղայում և հնդկահայ միջավայրում պահպանված տարբերակների համադրումը այլ կենտրոնների նյութերի հետ կարող է բացահայտել ինչպես ընդհանուր ձայնեղանակային հիմքը, այնպես էլ տեղային առանձնահատկությունները։ Համեմատության ընթացքում կարող են դիտարկվել մեղեդիական բանաձևերը, ձայնածավալը, հանգուցային հնչյունները, կադանսային կառուցվածքները, ռիթմական կազմակերպումը և զարդարանքները։ Նման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս որոշել տեղային տարբերակների դիրքը հայ հոգևոր երաժշտության ավելի լայն համակարգում։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմքը կարող են կազմել ձեռագիր և տպագիր երաժշտական ժողովածուները, շարականների և այլ հոգևոր երգերի գրառումները, երաժշտատեսական աշխատությունները, արխիվային նյութերը, ինչպես նաև տարբեր ժամանակներում կատարված ձայնագրությունները։ Աղբյուրների համեմատական ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ յուրաքանչյուր աղբյուր կարող է ներկայացնել ավանդույթի միայն որոշակի շերտ։ Գրավոր աղբյուրը կարող է առավել հստակ ներկայացնել մեղեդիական կառուցվածքը, մինչդեռ ձայնագրությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել կատարման այնպիսի նրբություններ, որոնք սովորական նոտագրությամբ ամբողջությամբ չեն արտահայտվում։ Առանձին նշանակություն ունի երաժշտական տեքստի և բանաստեղծական կամ ծիսական տեքստի փոխհարաբերությունը։ Հայ հոգևոր երգարվեստում մեղեդին կառուցվում է բառային նյութի հետ սերտ կապով, և տեքստի շեշտադրությունը, վանկային կառուցվածքը ու իմաստային բաժանումները կարող են ազդել մեղեդիական զարգացման վրա։ Տեղային երգվածքի ուսումնասիրությունը կարող է ցույց տալ, թե ինչպես են կատարողները երաժշտական միջոցներով ընդգծում տեքստի կառուցվածքը և ինչպես են ձայնեղանակային բանաձևերը հարմարեցվում տարբեր ծավալի ու կառուցվածքի տեքստերին։ Այս ուղղությունը միավորում է երաժշտագիտական, լեզվական և ծիսագիտական վերլուծությունը։ Կարևորվում է նաև երաժշտական տարբերակայնության խնդիրը։ Բանավոր ավանդույթում մեղեդու տարբերակների գոյությունը պարտադիր չէ դիտարկել որպես սկզբնական ձևի աղավաղում։ Դրանք կարող են արտահայտել կենդանի ավանդույթի բնական զարգացումը, կատարողների ստեղծագործական մասնակցությունը և տարբեր պատմական շերտերի համադրումը։ Տարբերակների համակարգված համեմատությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել այն տարրերը, որոնք պահպանվում են առավել կայուն կերպով և, հետևաբար, կարող են համարվել տվյալ ձայնեղանակի կամ երգվածքի հիմնական կառուցվածքային հատկանիշներ։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել պատմական երաժշտագիտության, երաժշտական տեքստաբանության, համեմատական վերլուծության, ձայնեղանակային և մեղեդիական վերլուծության, աղբյուրագիտության և երաժշտական ազգագրության մեթոդները։ Մեղեդիների մանրամասն համեմատությունը հնարավորություն է տալիս կազմել բնորոշ դարձվածքների համակարգ, բացահայտել դրանց փոխակերպման ձևերը և որոշել տարբեր երգերի ու երգվածքների միջև առկա կապերը։ Պատմական աղբյուրների ուսումնասիրությունն իր հերթին օգնում է երաժշտական փոփոխությունները կապել համայնքների մշակութային կյանքի և փոխանցման միջավայրի հետ։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայ հոգևոր երաժշտության տեղային ավանդույթների ուսումնասիրության միջոցով ընդհանուր ձայնեղանակային համակարգի պատմական զարգացման և բազմազանության բացահայտման հնարավորությամբ։ Նոր Ջուղայի և հնդկահայ երաժշտական ժառանգությունը կարող է պահպանել այնպիսի կատարողական ու մեղեդիական առանձնահատկություններ, որոնք կարևոր են հայ եկեղեցական երգեցողության պատմության տարբեր փուլերը վերականգնելու համար։ Նման նյութերի հավաքագրումը, համակարգումը և երաժշտագիտական վերլուծությունը նպաստում են նաև վտանգված կամ աստիճանաբար մոռացվող կատարողական ավանդույթների գիտական փաստագրմանը։ Գործնական նշանակությունը կապված է հոգևոր երաժշտական ժառանգության պահպանման, ուսումնասիրման և փոխանցման հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել եկեղեցական երգեցողության պատմությանը նվիրված դասընթացներում, երաժշտագիտական ուսումնասիրություններում, երաժշտական նյութերի գիտական հրատարակություններում և ավանդական երգեցողության վերականգնման աշխատանքներում։ Ձայնեղանակների և բնորոշ մեղեդիական բանաձևերի համակարգված նկարագրությունը կարող է օգտակար լինել նաև այն կատարողների համար, որոնք ուսումնասիրում են հայ հոգևոր երաժշտության տարբեր պատմական ու տեղային ավանդույթները։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է հայ եկեղեցական երգեցողության ձայնեղանակային համակարգի և դրա սփյուռքյան տեղային դրսևորումների համալիր երաժշտագիտական ուսումնասիրություն՝ միավորելով պատմական, տեսական, աղբյուրագիտական, կատարողական և համեմատական մոտեցումները։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ երաժշտության պատմությամբ, հոգևոր երաժշտությամբ, միջնադարյան երաժշտական մշակույթով, սփյուռքագիտությամբ, երաժշտական ազգագրությամբ և եկեղեցական երգեցողության տեսությամբ զբաղվող երաժշտագետների, հետազոտողների, դասախոսների, կատարողների և ուսանողների համար։

Mathematics

Աշխատությունը նվիրված է ծակոտկեն միջավայրերում երկրորդային էլեկտրոնների առաջացման, շարժման և բազմացման ֆիզիկական օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն գործընթացների վրա, որոնք տեղի են ունենում, երբ առաջնային լիցքավորված մասնիկների կամ էլեկտրոնների ազդեցության հետևանքով նյութի ներքին մակերևույթներից արտազատվում են երկրորդային էլեկտրոններ և հետագայում շարժվում ծակոտիներով ձևավորված բարդ տարածական կառուցվածքում։ Այսպիսի համակարգերը առանձնանում են նրանով, որ ունեն մեծ ներքին մակերևույթ, բազմաթիվ սահմանային շերտեր և լիցքավորված մասնիկների շարժման բազմակի ուղիներ, ինչի պատճառով էլեկտրոնային գործընթացները կարող են էապես տարբերվել համասեռ խիտ նյութերում դիտվող երևույթներից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է երկրորդային էլեկտրոնային էմիսիայի մեխանիզմների ուսումնասիրությունը։ Քննության է առնվում առաջնային մասնիկների էներգիայի փոխանցումը նյութին, էլեկտրոնների առաջացումը և դրանց՝ մակերևույթից դուրս գալու հնարավորությունը։ Կարևորվում է նյութի ֆիզիկական բնույթի, մակերևույթի վիճակի, ծակոտկենության աստիճանի և կառուցվածքային առանձնահատկությունների ազդեցությունը երկրորդային էլեկտրոնների քանակի և էներգետիկ բնութագրերի վրա։ Ծակոտկեն կառուցվածքում առաջացած էլեկտրոնների մի մասը կարող է կլանվել նյութում, իսկ մյուս մասը՝ հայտնվել ծակոտիների ազատ տարածությունում և մասնակցել հետագա տեղափոխման ու բազմացման գործընթացներին։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում էլեկտրոնների դրեյֆին արտաքին էլեկտրական դաշտի ազդեցությամբ։ Ծակոտիների երկրաչափությունը, դրանց չափերը, փոխկապակցվածությունը և ներքին մակերևույթների դասավորությունը կարող են պայմանավորել էլեկտրոնների շարժման բարդ հետագծեր։ Ուսումնասիրվում է էլեկտրական դաշտի ուժգնության և կառուցվածքային պարամետրերի ազդեցությունը էլեկտրոնների ուղղորդված շարժման, տեղափոխման արդյունավետության և նյութի ներքին մակերևույթների հետ բախումների հաճախականության վրա։ Կարևորվում է նաև էլեկտրոնների պատահական շարժման և ուղղորդված դրեյֆի փոխհարաբերությունը, քանի որ դրանց համատեղ ազդեցությունն է որոշում լիցքի տեղափոխման ընդհանուր բնույթը։ Հետազոտության առանցքային խնդիրներից է երկրորդային էլեկտրոնների բազմացման երևույթի ուսումնասիրությունը։ Ծակոտկեն միջավայրի ներքին մակերևույթի հետ էլեկտրոնի հաջորդական փոխազդեցությունների ընթացքում կարող են առաջանալ նոր երկրորդային էլեկտրոններ, որոնք համապատասխան պայմաններում նույնպես մասնակցում են հետագա շարժմանը և նոր փոխազդեցություններին։ Այսպիսով կարող է ձևավորվել բազմաստիճան գործընթաց, որի արդյունավետությունը կախված է ինչպես նյութի երկրորդային էլեկտրոնային էմիսիայի հատկություններից, այնպես էլ էլեկտրական դաշտից և ծակոտկեն կառուցվածքի երկրաչափական պարամետրերից։ Քննության է առնվում այն պայմանների ամբողջությունը, որոնց դեպքում բազմացման գործընթացն ուժեղանում կամ, հակառակը, սահմանափակվում է։ Առանձին նշանակություն է տրվում ծակոտկենության ազդեցությանը։ Ծակոտիների չափերի, ձևի և տարածական բաշխման փոփոխությունը կարող է էապես փոխել էլեկտրոնների միջին ազատ ճանապարհը, մակերևույթների հետ փոխազդեցությունների հավանականությունը և ընդհանուր էլեկտրոնային հոսքը։ Շատ փոքր կամ բարդ կառուցվածք ունեցող ծակոտիներում երկրորդային էլեկտրոնների զգալի մասը կարող է կրկին կլանվել, մինչդեռ որոշակի կառուցվածքային պայմաններում հնարավոր է ապահովել դրանց առավել արդյունավետ տեղափոխում։ Հետևաբար ուսումնասիրվում է ծակոտկեն միջավայրի կառուցվածքի և էլեկտրոնային բազմացման գործակցի միջև փոխկապակցվածությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մակերևութային երևույթներին։ Երկրորդային էլեկտրոնային էմիսիան զգալիորեն կախված է նյութի մակերևույթի ֆիզիկական վիճակից, կառուցվածքից և արտաքին ազդեցությունների հետևանքով առաջացող փոփոխություններից։ Հետազոտվում է, թե ինչպես կարող են մակերևութային հատկությունները փոփոխել էլեկտրոնների արտազատման հավանականությունը և դրանով իսկ ազդել ամբողջ բազմացման գործընթացի արդյունավետության վրա։ Ծակոտկեն նյութերում այս խնդիրը հատկապես նշանակալի է, քանի որ արտաքին մակերևույթի համեմատ ներքին ակտիվ մակերևույթի ընդհանուր մակերեսը կարող է շատ մեծ լինել։ Քննության են առնվում նաև տարածական լիցքի ձևավորման երևույթները։ Ծակոտկեն միջավայրում էլեկտրոնների կուտակումը և շարժումը կարող են փոփոխել տեղային էլեկտրական դաշտի բաշխումը, ինչն իր հերթին կարող է ազդել հետագա էլեկտրոնների շարժման վրա։ Այսպիսի փոխադարձ ազդեցությունը կարևոր է հատկապես այն պայմաններում, երբ էլեկտրոնների բազմացումը դառնում է ինտենսիվ։ Տարածական լիցքի ազդեցության գնահատումը հնարավորություն է տալիս ավելի ճշգրիտ նկարագրել էլեկտրոնային հոսքի կայունացման կամ սահմանափակման մեխանիզմները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ժամանակային բնութագրերին։ Երկրորդային էլեկտրոնների առաջացումը, տեղափոխումը և բազմացումը կարող են զարգանալ տարբեր ժամանակային մասշտաբներով, իսկ դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել ծակոտկեն միջավայրի արձագանքի արագությունը արտաքին ազդեցությանը։ Այս հանգամանքը կարևոր է այնպիսի համակարգերի համար, որտեղ անհրաժեշտ է գրանցել արագ փոփոխվող մասնիկային կամ էլեկտրոնային հոսքեր։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել տեսական և փորձարարական մոտեցումները։ Տեսական մոդելավորումը հնարավորություն է տալիս նկարագրել էլեկտրոնների շարժումը արտաքին դաշտում, գնահատել բախումների հավանականությունը և ուսումնասիրել բազմացման գործընթացի կախվածությունը տարբեր ֆիզիկական պարամետրերից։ Փորձարարական ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս որոշել էլեկտրոնային հոսքի, բազմացման գործակցի և այլ բնութագրերի իրական արժեքները և դրանք համեմատել տեսական կանխատեսումների հետ։ Նման համադրումը նպաստում է օգտագործվող ֆիզիկական մոդելների ճշգրտմանը և գործընթացի հիմնական մեխանիզմների բացահայտմանը։ Կարևորվում է նաև էլեկտրոնների էներգետիկ բաշխման ուսումնասիրությունը։ Միջավայրի ներքին մակերևույթների հետ բազմակի փոխազդեցությունների հետևանքով էլեկտրոնների էներգիան կարող է փոփոխվել, և այդ փոփոխությունները պայմանավորում են հաջորդական երկրորդային էմիսիայի արդյունավետությունը։ Էներգետիկ բնութագրերի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե ինչ պայմաններում է ձևավորվում կայուն բազմացման ռեժիմ և ինչպես են նյութի հատկությունները ազդում այդ գործընթացի վրա։ Առանձին տեղ է հատկացվում արտաքին էլեկտրական դաշտի պարամետրերի և նյութի կառուցվածքային բնութագրերի համատեղ ազդեցության գնահատմանը։ Միևնույն նյութը տարբեր ծակոտկենության կամ դաշտային պայմաններում կարող է ցուցաբերել տարբեր էլեկտրոնային հատկություններ, հետևաբար համակարգի արդյունավետության գնահատումը պահանջում է բազմաթիվ գործոնների համատեղ ուսումնասիրություն։ Այդպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս որոշել այն ֆիզիկական պայմանները, որոնցում էլեկտրոնների առաջացման, դրեյֆի և բազմացման գործընթացները առավել արդյունավետ են։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ լիցքավորված մասնիկների գրանցման, էլեկտրոնային հոսքերի ուժեղացման և հատուկ էլեկտրոնային սարքերի ֆիզիկական սկզբունքների զարգացման համար։ Ծակոտկեն միջավայրերում էլեկտրոնային բազմացման մեխանիզմների ըմբռնումը կարող է նպաստել այնպիսի նյութերի և կառուցվածքների ընտրությանը, որոնց էլեկտրոնային հատկությունները համապատասխանեցված են կոնկրետ կիրառական խնդիրներին։ Միաժամանակ աշխատանքն ունի հիմնարար նշանակություն, քանի որ հնարավորություն է տալիս խորացնել պատկերացումները բարդ կառուցվածք ունեցող նյութերում լիցքակիրների տեղափոխման և մակերևութային փոխազդեցությունների մասին։ Հետազոտության գիտական արժեքը պայմանավորված է երկրորդային էլեկտրոնների առաջացման, շարժման և բազմացման գործընթացների փոխկապակցված ուսումնասիրությամբ՝ հաշվի առնելով ծակոտկեն միջավայրի կառուցվածքը, մակերևութային հատկությունները և արտաքին էլեկտրական դաշտը։ Ստացված արդյունքները կարող են նպաստել երկրորդային էլեկտրոնային էմիսիայի տեսության զարգացմանը, ծակոտկեն նյութերում լիցքի տեղափոխման մեխանիզմների ավելի ամբողջական նկարագրմանը և համապատասխան էլեկտրոնային համակարգերի ֆիզիկական բնութագրերի կատարելագործմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել էլեկտրոնային և պինդ մարմնի ֆիզիկայի, նյութագիտության, լիցքավորված մասնիկների ֆիզիկայի, դետեկտորային տեխնիկայի և կիրառական էլեկտրոնիկայի ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Medicine

Այս աշխատանքը նվիրված է որովայնի կպումային հիվանդության (աբդոմինալ ադհեզիվ հիվանդություն) պաթոգենեզի, կանխարգելման և բուժման հիմնական ասպեկտների ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են որովայնային խոռոչում կպումների առաջացման մեխանիզմները՝ որպես վիրահատական միջամտությունների, բորբոքային գործընթացների, տրավմաների և այլ պաթոլոգիական վիճակների հետևանք։ Վերլուծվում են ֆիբրինի կուտակման, հյուսվածքային վերականգնման խանգարումների և իմունաբանական ռեակցիաների դերը կպումների ձևավորման գործընթացում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ռիսկի գործոններին և կանխարգելիչ միջոցառումներին՝ ներառյալ վիրաբուժական տեխնիկայի կատարելագործումը, նվազ ինվազիվ մեթոդների կիրառումը և հակակպումային միջոցների օգտագործումը։ Ներկայացվում են նաև բուժման մոտեցումները՝ կոնսերվատիվ և վիրաբուժական, ինչպես նաև կրկնակի կպումների կանխման ռազմավարությունները։ Աշխատությունը կարևոր է կլինիկական վիրաբուժության համար՝ նպաստելով ախտածագման ավելի խորը ըմբռնմանը և հիվանդության բուժման ու կանխարգելման արդյունավետության բարձրացմանը։