Շուրաբիլ լճի բնական և մարդածին աղտոտիչների ուսուսնասիրությունն ու բացահայտումը և պահպանման ուղիները

Informatics

Գիրքը նվիրված է արդյունաբերական ինֆորմացիոն կառավարման համակարգերի գործիքային միջոցների նախագծման և իրականացման տեսական ու գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են արդյունաբերական գործընթացների կառավարման համար նախատեսված տեղեկատվական համակարգերի կառուցման սկզբունքները, ծրագրային և ապարատային լուծումների մշակման մոտեցումները, ինչպես նաև դրանց կիրառման առանձնահատկությունները արտադրական միջավայրում։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է տվյալների հավաքագրման, մշակման, պահպանման և փոխանցման մեխանիզմներին, կառավարման համակարգերի արդյունավետության բարձրացման եղանակներին և ժամանակակից տեխնոլոգիաների կիրառմանը։ Ներկայացվում են համակարգերի նախագծման փուլերը, գործիքային միջոցների ընտրության չափանիշները, ինտեգրման խնդիրները և արդյունաբերական օբյեկտների ավտոմատացված կառավարման հնարավորությունները։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի արտադրական գործընթացների թվայնացման, կառավարման արդյունավետության բարձրացման և տեղեկատվական ենթակառուցվածքների զարգացման տեսանկյունից։ Այն արժեքավոր աղբյուր է տեղեկատվական տեխնոլոգիաների մասնագետների, ավտոմատացման ինժեներների, համակարգային վերլուծաբանների, հետազոտողների, տեխնիկական բուհերի դասախոսների և ուսանողների համար։

Literature

Այս գրականագիտական աշխատանքը նվիրված է Ն. Ա. Օստրովսկու ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը և նրա գրականության օրինակով սոցիալիստական ռեալիզմի տեսական ու գեղագիտական մի շարք հարցերի քննությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հեղինակի ստեղծագործությունների գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկություններն են, հերոսների կերպարավորման սկզբունքները, հասարակական միջավայրի ներկայացումը և անհատի ձևավորման գործընթացի արտացոլումը։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է Օստրովսկու գրականությունը ոչ միայն որպես առանձին ստեղծագործությունների ամբողջություն, այլև որպես որոշակի պատմական և հասարակական իրականության գեղարվեստական արտացոլում, որի միջոցով կարելի է ուսումնասիրել տվյալ ժամանակաշրջանի գրական մտածողության հիմնական միտումները։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում սոցիալիստական ռեալիզմի այն սկզբունքներին, որոնք արտահայտվում են հեղինակի ստեղծագործություններում՝ հասարակական կյանքի պատկերումը, հերոսի գաղափարական զարգացումը, անհատի և կոլեկտիվի փոխհարաբերությունը, աշխատանքի ու պայքարի թեմաները և նոր հասարակական արժեքների ձևավորման գործընթացը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև կերպարների վերլուծությունը, հատկապես այն հերոսների, որոնց կյանքի փորձությունը, ներքին փոփոխությունները և նպատակներին հասնելու ձգտումը ներկայացվում են որպես անձի ձևավորման ու հասարակական գիտակցության զարգացման գործընթաց։ Հեղինակի ստեղծագործական մեթոդի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ նաև գրական կերպարի և իրականության փոխհարաբերությանը, բնավորության ձևավորման սոցիալական պայմաններին և գրական ստեղծագործության գաղափարական ուղղվածությանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել սոցիալիստական ռեալիզմի տեսությամբ զբաղվող հետազոտողներին, քանի որ Օստրովսկու ստեղծագործությունը դիտարկվում է ոչ միայն պատմական գրական գործընթացի համատեքստում, այլև տեսական ընդհանրացումների աղբյուրի տեսանկյունից։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են հեղինակի գեղարվեստական լեզվի, պատումի կառուցվածքի, հերոսների հոգեբանական պատկերման և կյանքի իրադարձությունների գեղարվեստական վերարտադրության առանձնահատկությունները։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են գրական ստեղծագործության գաղափարական բովանդակությունն ու գեղարվեստական ձևը փոխկապակցվում և ինչպես են դրանք ծառայում հեղինակի կողմից առաջադրվող հասարակական ու բարոյական հարցերի արտահայտմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է կոնկրետ գրողի ստեղծագործության վերլուծությունը և գրականության տեսական խնդիրների ուսումնասիրությունը՝ ներկայացնելով Օստրովսկու ստեղծագործական ժառանգությունը որպես սոցիալիստական ռեալիզմի ձևավորման ու գործնական դրսևորման կարևոր օրինակ և անդրադառնալով այդ գրական ուղղության գաղափարական, գեղագիտական ու կերպարային առանձնահատկություններին։

Linguistics

Լեզվաբանական և իրանագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Կովկասյան տարածաշրջանում տարածված պարսկերենի լեզվական առանձնահատկությունների, պատմական զարգացման և այլ իրանական լեզուների ու բարբառների հետ ունեցած փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում կովկասյան պարսկերենի ձևավորման պատմական նախադրյալները, տարածման աշխարհագրական շրջանակները և տարածաշրջանի լեզվամշակութային միջավայրի ազդեցությունը դրա զարգացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվի հնչյունաբանական, ձևաբանական, շարահյուսական և բառապաշարային առանձնահատկություններին՝ դրանք համադրելով գրական պարսկերենի և իրանական լեզվաընտանիքի այլ ներկայացուցիչների համապատասխան իրողությունների հետ։ Վերլուծվում են լեզվական փոփոխությունների պատմական օրինաչափությունները, հնագույն լեզվական տարրերի պահպանման հնարավոր դրսևորումները, փոխառությունները և հարևան լեզուների հետ շփումների հետևանքով առաջացած կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են նաև կովկասյան պարսկերենի բարբառային տարբերակների դասակարգման, պատմական աղբյուրների լեզվաբանական մեկնաբանության և համեմատական վերակառուցման մեթոդաբանական խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարածաշրջանի իրանական լեզվական ժառանգության զարգացման միտումները և գնահատելու դրա նշանակությունը Կովկասի պատմական լեզվական փոխազդեցությունների ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել իրանագիտության, պատմահամեմատական լեզվաբանության, բարբառագիտության և կովկասագիտության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Philosophy

Այս աշխատությունը նվիրված է Գրիգոր Տաթևացու «Լուծմունք Յոբայ» երկի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով միջնադարյան հայ աստվածաբանական, փիլիսոփայական և մեկնողական գրականության համատեքստում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում Հոբի գրքի մեկնությունն է, դրա բովանդակային կառուցվածքը, գաղափարական շերտերը և այն մեկնողական սկզբունքները, որոնց միջոցով հեղինակը բացահայտում է աստվածաշնչյան տեքստի իմաստային ու բարոյափիլիսոփայական նշանակությունը։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել երկի կառուցվածքը, մեկնության մեթոդաբանությունը, աստվածաբանական հիմնադրույթները և հեղինակի կողմից աստվածաշնչյան պատմության առանձին դրվագների մեկնաբանման եղանակները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում չարիքի, տառապանքի, արդարության, Աստծո նախախնամության, մարդու ազատ կամքի, հավատքի և բարոյական պատասխանատվության հիմնախնդիրներին, որոնք Հոբի գրքի առանցքային թեմաներից են և կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև Տաթևացու մեկնողական համակարգում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես է հեղինակը համադրում աստվածաշնչյան մեկնությունը փիլիսոփայական դատողությունների, բարոյական խրատների և հոգևոր-աստվածաբանական մեկնաբանությունների հետ։ Կարևոր է նաև երկի լեզվական և գրական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ այն կարող է արժեքավոր նյութ տրամադրել միջնադարյան հայերենի, հայ աստվածաբանական բառապաշարի և մեկնողական գրականության լեզվի հետազոտության համար։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Տաթևացու օգտագործած աղբյուրներին և մեկնողական ավանդույթներին՝ բացահայտելով հայ միջնադարյան մտքի կապերը քրիստոնեական ընդհանուր մեկնողական ժառանգության հետ։ Առանձին կարևորություն ունի երկի ձեռագրական ավանդույթի ուսումնասիրությունը, որը կարող է նպաստել ստեղծագործության տարածման, պահպանման և ընթերցման պատմության վերականգնմանը։ Տաթևացու մեկնողական մոտեցումը թույլ է տալիս դիտարկել Հոբի կերպարը ոչ միայն որպես աստվածաշնչյան պատմության հերոս, այլև որպես հավատքի, համբերության, տառապանքի հաղթահարման և մարդու հոգևոր կատարելագործման խորհրդանիշ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է Գրիգոր Տաթևացու աստվածաբանական և փիլիսոփայական ժառանգության ավելի ամբողջական ընկալման համար և հնարավորություն է տալիս գնահատելու նրա ներդրումը հայ միջնադարյան մեկնողական մտքի զարգացման գործում։ Երկի վերլուծությունը արժեքավոր է նաև հայ գրականության, փիլիսոփայության, աստվածաբանության և ձեռագրագիտության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ բացահայտելով միջնադարյան հայ մտավոր մշակույթի այն առանձնահատկությունները, որոնցում աստվածաշնչյան մեկնությունը միավորվում է փիլիսոփայական մտորումների և բարոյական ուսուցման հետ։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է հայ գրականության ծագման, պատմական զարգացման, գեղարվեստական ուղղությունների ձևավորման և գրական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ հայ ժողովրդի մշակութային, հասարակական և հոգևոր կյանքի պատմության համատեքստում։ Գրքում ներկայացվող թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է հայ գրականության զարգացման հիմնական ժամանակաշրջանները՝ սկսած հնագույն բանավոր ստեղծագործություններից և գրավոր մշակույթի սկզբնավորումից մինչև միջնադարյան, նոր և նորագույն գրականության ձևավորումն ու զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայոց գրերի ստեղծման պատմական նշանակությանը, թարգմանական գրականության սկզբնավորմանը, հինգերորդ դարի մշակութային վերելքին և հայ մատենագրության ձևավորման գործընթացներին։ Քննության են առնվում վաղ միջնադարի պատմագրական, աստվածաբանական, փիլիսոփայական և գեղարվեստական երկերի առանձնահատկությունները, դրանց գաղափարական բովանդակությունը և նշանակությունը ազգային ինքնության պահպանման ու զարգացման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում հայ պատմիչների, բանաստեղծների, փիլիսոփաների և հոգևոր հեղինակների ստեղծագործական ժառանգությանը, նրանց գրական մտածողության առանձնահատկություններին և հայ գրավոր մշակույթի զարգացման մեջ ունեցած ներդրմանը։ Ուսումնասիրվում են միջնադարյան հայ գրականության հիմնական ժանրերը, կրոնական և աշխարհիկ գրականության փոխհարաբերությունները, շարականագրության, տաղերգության, առակագրության և պատմագրության զարգացման օրինաչափությունները։ Կարևորվում են Գրիգոր Նարեկացու, Ներսես Շնորհալու, Ֆրիկի, Հովհաննես Թլկուրանցու, Նահապետ Քուչակի և այլ հեղինակների ստեղծագործությունների գեղարվեստական առանձնահատկությունները, մարդասիրական գաղափարները, լեզվական արտահայտչամիջոցները և գրական ավանդույթների զարգացման վրա ունեցած ազդեցությունը։ Հետազոտության թեմատիկ շրջանակում դիտարկվում են նաև հայկական ժողովրդական բանահյուսության, էպիկական ստեղծագործությունների, ավանդությունների, հեքիաթների և ժողովրդական երգարվեստի կապերը գրավոր գրականության հետ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նոր շրջանի հայ գրականության ձևավորմանը, լուսավորական գաղափարների տարածմանը, աշխարհաբարի զարգացմանը և գրականության աշխարհիկացման գործընթացներին։ Քննարկվում են տասնիններորդ դարի հայ գրականության գաղափարական ու գեղարվեստական ուղղությունները, ռոմանտիզմի և ռեալիզմի դրսևորումները, ազգային-ազատագրական գաղափարների արտացոլումը և հասարակական կյանքի հիմնախնդիրների ներկայացումը գրական ստեղծագործություններում։ Անդրադարձ է կատարվում Խաչատուր Աբովյանի, Միքայել Նալբանդյանի, Րաֆֆու, Պերճ Պռոշյանի, Գաբրիել Սունդուկյանի, Հովհաննես Թումանյանի, Ավետիք Իսահակյանի և այլ նշանավոր գրողների ստեղծագործական գործունեությանը՝ հայ գրականության զարգացման ընդհանուր գործընթացների համատեքստում։ Ուսումնասիրվում են արևելահայ և արևմտահայ գրական ավանդույթների ձևավորման առանձնահատկությունները, դրանց լեզվական, մշակութային և գեղարվեստական ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Կարևորվում են արևմտահայ գրականության նշանավոր ներկայացուցիչների ստեղծագործությունները, ազգային ինքնագիտակցության, հասարակական հարաբերությունների, մարդու ներաշխարհի և պատմական իրադարձությունների արտացոլումը գրականության մեջ։ Դիտարկվում են քսաներորդ դարի հայ գրականության զարգացման հիմնական միտումները, գրական նորարարությունները, բանաստեղծության, արձակի և դրամատուրգիայի ժանրային փոփոխությունները, ինչպես նաև պատմական ու հասարակական վերափոխումների ազդեցությունը գրական ստեղծագործության վրա։ Առանձին տեղ է հատկացվում հայկական սփյուռքի գրականությանը, տարբեր երկրներում ստեղծագործող հայ հեղինակների մշակութային գործունեությանը, ազգային հիշողության, ինքնության և հայրենիքի թեմաների գեղարվեստական արտահայտությանը։ Քննության են առնվում հայ գրականության կապերը համաշխարհային գրականության հետ, թարգմանական փոխազդեցությունները, գրական ուղղությունների ներթափանցումը և հայկական գեղարվեստական մտածողության ինքնատիպության պահպանման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու հայ գրականության պատմական շարունակականության, գրական ժանրերի զարգացման, ստեղծագործական անհատականությունների և ազգային մշակութային արժեքների ձևավորման մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, բանասերների, պատմաբանների, մշակութաբանների, հայագիտության մասնագետների, դասախոսների, ուսուցիչների, ուսանողների, ինչպես նաև հայ գրականության պատմությամբ և հայկական մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Economics

Այս աշխատությունը վերաբերում է պարտադիր ապահովագրատեսակների ներդրման ազդեցությանը Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության և ապահովագրական շուկայի զարգացման վրա՝ ընդգծելով ֆինանսական կայունության, ռիսկերի բաշխման և ապահովագրական համակարգի ինստիտուցիոնալ զարգացման փոխկապակցված խնդիրները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել պարտադիր ապահովագրության տարբեր տեսակների (օրինակ՝ ավտոքաղաքացիական պատասխանատվության ապահովագրություն և այլ սոցիալական նշանակության ապահովագրական ձևեր) ներդրման տնտեսական հետևանքները և դրանց ազդեցությունը ապահովագրական շուկայի ընդլայնման վրա։ Ուսումնասիրվում են ապահովագրական համակարգի կառուցվածքը, շուկայի մասնակիցների վարքագիծը, ապահովագրական պրեմիաների ձևավորման մեխանիզմները, ինչպես նաև պետական կարգավորման և վերահսկողության դերը ոլորտի զարգացման գործընթացում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պարտադիր ապահովագրության սոցիալ-տնտեսական ազդեցություններին՝ ռիսկերի համընդհանուր բաշխում, քաղաքացիների ֆինանսական պաշտպանվածության բարձրացում, ճանապարհային և այլ ոլորտներում վնասների փոխհատուցման համակարգերի բարելավում։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է ապահովագրական շուկայի զարգացման խոչընդոտները՝ ցածր ապահովագրական մշակույթ, սահմանափակ վստահություն ֆինանսական հաստատությունների նկատմամբ և մրցակցության ոչ բավարար մակարդակ։ Միաժամանակ վերլուծվում է միջազգային փորձը պարտադիր ապահովագրության ներդրման և կարգավորման ոլորտում՝ գնահատելով դրա կիրառելիությունը Հայաստանի պայմաններում։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է ֆինանսական տնտեսագիտության և ապահովագրական համակարգի զարգացման ոլորտում՝ նպաստելով ՀՀ ապահովագրական շուկայի ընդլայնմանը և տնտեսական ռիսկերի կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը։