Թռչնորս

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է Իրանի Համադանի և Ֆարսի շրջանների հետ կապված ֆահլավիյաթի՝ միջնադարյան իրանական տեղական լեզուներով ու բարբառներով ստեղծված բանաստեղծական ժառանգության լեզվական, գրական և պատմամշակութային ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այն չափածո բնագրերն են, որոնք արժեքավոր նյութ են իրանական լեզուների պատմական զարգացման, տարածաշրջանային խոսվածքների և դասական պարսկերենի հետ դրանց փոխհարաբերությունների բացահայտման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պահպանված տեքստերի բառապաշարին, հնչյունական և քերականական առանձնահատկություններին, ձևաբանական կառուցվածքներին ու բարբառային տարրերին, որոնց համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու տվյալ ժամանակաշրջանի լեզվական պատկերի առանձին կողմեր։ Համադանի և Ֆարսի նյութերը դիտարկվում են ինչպես առանձին տարածաշրջանային ավանդույթների, այնպես էլ իրանական լեզվամշակութային ընդհանուր տարածքի համատեքստում։ Քննվում է ֆահլավիյաթ հասկացության պատմական բովանդակությունը, դրա կիրառությունը միջնադարյան աղբյուրներում և այդ անվան տակ պահպանված ստեղծագործությունների լեզվական պատկանելության որոշման խնդիրը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ձեռագրերում և գրական աղբյուրներում պահպանված տարբերակների տեքստաբանական քննությունը, քանի որ տեղական խոսքի առանձնահատկությունները հետագա ընդօրինակման ընթացքում կարող էին փոփոխվել կամ հարմարեցվել դասական պարսկերենի նորմերին։ Անդրադարձ է կատարվում նաև բանաստեղծական ձևերին, պատկերային համակարգին, սիրային, փիլիսոփայական, կենցաղային և ժողովրդական մոտիվներին՝ ցույց տալով լեզվաբանական նյութի և գեղարվեստական ավանդույթի փոխկապակցվածությունը։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու տարբեր շրջանների լեզվական ընդհանրություններն ու տարբերությունները, ինչպես նաև դրանց կապերը հին և միջին իրանական լեզուների ու նոր իրանական բարբառների հետ։ Այս նյութերի ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև պատմական բարբառագիտության համար, քանի որ որոշ տեղական լեզվական ձևեր առավել ամբողջական կերպով պահպանվել են հենց բանաստեղծական հատվածների միջոցով։ Միաժամանակ ֆահլավիյաթը դիտարկվում է որպես տարածաշրջանային մշակութային ինքնության և բանավոր ու գրավոր ավանդույթների փոխազդեցության արտահայտություն։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է իրանագիտության, պատմական լեզվաբանության, բարբառագիտության, տեքստաբանության և գրականագիտության մեթոդները՝ նպաստելով միջնադարյան Իրանի լեզվական բազմազանության և տեղական բանաստեղծական մշակույթի առավել ամբողջական ընկալմանը։

Other Subjects

Հրատարակությունը խորհրդային ժամանակաշրջանի գրադարանային-մեթոդական և մատենագիտական բնույթի նյութերի ժողովածու է, որը նախատեսված էր գրադարաններում գաղափարաքաղաքական գրականության ներկայացման, հանրահռչակման և ընթերցողների հետ տարվող աշխատանքի կազմակերպման համար։ Այն արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային և կրթական քաղաքականությունը, երբ գրադարանները դիտարկվում էին ոչ միայն որպես գրականության պահպանման ու ընթերցանության կազմակերպման հաստատություններ, այլև որպես պետական գաղափարախոսության տարածման կարևոր օղակներ։ Նյութերում հիմնական ուշադրությունը հատկացվում է քաղաքական գործչի աշխատությունների, կենսագրական նյութերի և նրա գործունեության վերաբերյալ հրատարակությունների համակարգված ներկայացմանը։ Մեթոդական բաժինները կարող էին գրադարանավարներին առաջարկել գրքային ցուցադրությունների, թեմատիկ հավաքածուների, ընթերցողական միջոցառումների, գրականության տեսությունների և այլ մշակութային-լուսավորչական աշխատանքի կազմակերպման ձևեր։ Մատենագիտական բաղադրիչը նպատակ ուներ օգնել համապատասխան գրականության ընտրության, դասակարգման և ընթերցողներին ներկայացման գործում՝ մեկտեղելով սկզբնաղբյուրներն ու դրանց վերաբերյալ երկրորդային գրականությունը։ Հրատարակության բովանդակությունը պետք է դիտարկել Խորհրդային Միության գաղափարախոսական միջավայրի շրջանակում, որտեղ Վլադիմիր Լենինի քաղաքական և տեսական ժառանգությունը պաշտոնական պետական գաղափարախոսության կենտրոնական բաղադրիչներից էր։ Այդ պատճառով ներկայացվող նյութերի ընտրությունը, մեկնաբանման ձևերը և առաջարկվող գրադարանային գործունեությունը պայմանավորված էին ժամանակաշրջանի պաշտոնական քաղաքական ու գաղափարական պահանջներով։ Ժամանակակից հետազոտողի համար նման հրատարակությունը արժեքավոր է ոչ միայն մատենագիտական տեղեկությունների, այլև խորհրդային գրադարանային աշխատանքի, զանգվածային քաղաքական կրթության և ընթերցանության կառավարման մեխանիզմների ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին գրադարանային ցուցադրությունները, գրականության ցանկերը և հանրային միջոցառումները ներգրավվում հիշարժան տարեդարձերի պաշտոնական նշման գործընթացում։ Միաժամանակ նյութը կարող է ծառայել որպես աղբյուր խորհրդային Հայաստանում գրադարանագիտության և մատենագիտության պատմության ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով մասնագիտական մեթոդական աշխատանքի և պետական գաղափարախոսության փոխհարաբերությունը։ Հրատարակության քննադատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակել դրա մասնագիտական գրադարանագիտական բաղադրիչը ժամանակաշրջանին բնորոշ քաղաքական քարոզչական նպատակներից և այն դիտարկել որպես խորհրդային մշակութային քաղաքականության ու գրադարանային պրակտիկայի պատմական վկայություն։

Economics

Այս աշխատանքը նվիրված է աշխատուժի միգրացիայի դերին և հետևանքներին միջազգային տնտեսական հարաբերությունների համատեքստում, հաշվի առնելով Հայաստանի Հանրապետության փորձը։ Նյութում վերլուծվում են արտագաղթի և ներգաղթի հիմնական միտումները, միգրանտների տնտեսական, սոցիալական և մշակութային ազդեցությունը ինչպես մեկուսացված աշխատանքի շուկայի, այնպես էլ երկրի ողջ տնտեսության վրա։ Աշխատությունը ներկայացնում է միջազգային տնտեսական կազմակերպությունների, բաշխման գործիքների և քաղաքական միջամտությունների ազդեցությունը աշխատուժի շարժի վրա, ինչպես նաև մատնանշում է օրենսդրական, սոցիալական և կրթական գործոնների կարևորությունը միգրացիոն գործընթացների կարգավորման համար։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուղեցույցների, պետական ռազմավարությունների և փորձագիտական գնահատումների վերլուծությանը՝ նպատակ ունենալով նվազեցնել արտագաղթի բացասական ազդեցությունը և խթանել մասնագիտական աշխատուժի վերադարձը և տեղայնացումը։ Աշխատությունը կարևոր է տնտեսագետների, պետական քաղաքականության մշակողների, սոցիոլոգների և միջազգային հարաբերությունների մասնագետների համար՝ նպաստելով Հայաստանի տնտեսության կայուն զարգացմանն ու գլոբալ աշխատուժի շուկայի ինտեգրմանը։

Literature

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Օմար Խայամի պոեզիայի ընկալմանն ու վերաիմաստավորմանը XX դարի գրականության և գեղագիտության համատեքստում՝ բացահայտելով նրա ստեղծագործության ազդեցությունը տարբեր գրական միջավայրերի, մտածողության ձևերի և գեղարվեստական որոնումների վրա։ Ուսումնասիրության առանցքում Խայամի քառյակների փիլիսոփայական բովանդակությունն է, դրանցում արտահայտված կյանքի, մահվան, ժամանակի, սիրո, ճակատագրի, մարդու ազատության և գոյության իմաստի վերաբերյալ հարցադրումները, որոնք XX դարում ստացել են նոր մեկնաբանություններ։ Խայամի պոեզիան առանձնանում է աշխարհիկ կյանքի և մարդկային անհատի նկատմամբ առանձնահատուկ ուշադրությամբ։ Նրա քառյակներում հաճախ զգացվում է կյանքի անցողիկության գիտակցումը, ինչի պատճառով ներկա պահը, մարդկային ուրախությունը, սերը և գեղեցիկի ընկալումը ձեռք են բերում բացառիկ արժեք։ Սակայն այդ կենսասիրությունը միահյուսվում է խոր փիլիսոփայական կասկածի հետ․ մարդը փորձում է հասկանալ տիեզերքի օրենքները, իր գոյության սահմանները և այն հարցերը, որոնց վերջնական պատասխանները հաճախ անհասանելի են։ Հենց այս երկակիությունը՝ կյանքի վայելքի և գոյության անորոշության համադրությունը, Խայամի պոեզիան դարձնում է հատկապես հետաքրքիր XX դարի գեղագիտական մտածողության համար։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում այն հարցին, թե ինչպես է Խայամի ստեղծագործությունը տարբեր ժամանակներում ենթարկվել նոր ընթերցումների և ինչու է նրա պոեզիան շարունակել պահպանել իր արդիականությունը։ XX դարը, որը բնորոշվում էր համաշխարհային պատերազմներով, սոցիալական ու մշակութային ցնցումներով, արժեքային համակարգերի փոփոխությամբ և մարդու ներքին աշխարհի նկատմամբ մեծ հետաքրքրությամբ, նոր հնչեղություն է հաղորդել նրա փիլիսոփայական հարցադրումներին։ Մարդու գոյության անորոշությունը, կյանքի սահմանափակության զգացումը և անհատի՝ աշխարհում իր տեղը գտնելու ձգտումը համահունչ էին դարի բազմաթիվ գրական և փիլիսոփայական որոնումներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Խայամի պոեզիայի գեղագիտական արժեքին։ Քառյակի կարճ և խտացված ձևը հնարավորություն է տալիս սահմանափակ ծավալում արտահայտել ընդարձակ մտքեր ու զգացմունքներ։ Յուրաքանչյուր բանաստեղծական միավոր կարող է միաժամանակ պարունակել փիլիսոփայական դիտարկում, հուզական ապրում, կյանքի նկատմամբ վերաբերմունք և գեղագիտական պատկեր։ Այս խտացվածությունը Խայամի պոեզիային հաղորդում է հակիրճության և իմաստային բազմաշերտության յուրահատուկ համադրություն։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է նաև թարգմանությունների և տարբեր մշակույթներում Խայամի ընկալման խնդիրը։ Նրա պոեզիան տարբեր լեզուներով տարածվելով՝ հաճախ ստացել է նոր երանգներ, իսկ թարգմանիչներն ու գրականագետները տարբեր կերպ են մեկնաբանել նրա աշխարհայացքը։ Որոշ ընթերցումների մեջ նա ներկայանում է որպես կենսասիրության և վայելքի բանաստեղծ, մյուսներում՝ որպես խորապես փիլիսոփայական և սկեպտիկ մտածող, իսկ մեկ այլ մոտեցմամբ՝ որպես մարդուն և նրա ազատությանը մեծ արժեք տվող հեղինակ։ Այս բազմազան մեկնաբանությունները ցույց են տալիս, որ նրա ստեղծագործությունը չի սահմանափակվում մեկ գաղափարական կամ գեղագիտական մեկնաբանությամբ։ XX դարի գրական-գեղագիտական համատեքստում Խայամի պոեզիայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս նաև անդրադառնալ արևելյան և արևմտյան գրական ավանդույթների փոխազդեցությանը։ Նրա ստեղծագործության տարածումը նպաստել է արևելյան պոեզիայի նկատմամբ հետաքրքրության խորացմանը և ցույց տվել, որ տարբեր մշակույթների միջև կարող են գոյություն ունենալ ընդհանրական մարդկային հարցադրումներ։ Սիրո, մահվան, ժամանակի, երջանկության և գոյության իմաստի խնդիրները մշակութային սահմաններից դուրս են և յուրաքանչյուր ժամանակաշրջանում կարող են ստանալ նոր մեկնաբանություն։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև նրանով, որ Խայամի պոեզիան ներկայացնում է ոչ միայն որպես միջնադարյան արևելյան գրականության արժեքավոր երևույթ, այլև որպես հետագա դարերի համար շարունակաբար վերաիմաստավորվող գեղարվեստական և փիլիսոփայական ժառանգություն։ Նրա քառյակների պարզ թվացող ձևի ներքո թաքնված են բարդ գաղափարական շերտեր, որոնք ընթերցողին մղում են խորհելու մարդու գոյության, ժամանակի անկասելի ընթացքի և կյանքի արժեքի մասին։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել արևելյան գրականությամբ, համաշխարհային պոեզիայով, XX դարի գրական գործընթացներով և գրական գեղագիտության խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ հնարավորություն տալով հասկանալու, թե ինչպես է միջնադարյան պարսկական պոեզիայի մեծագույն ներկայացուցիչներից մեկի ստեղծագործությունը վերաիմաստավորվել և նոր նշանակություն ստացել ժամանակակից գրական-գեղագիտական մտածողության շրջանակում։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բանկային ռիսկերի կառավարման մոդելավորման հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով ֆինանսական համակարգի կայունության ապահովման մեխանիզմներն ու դրանց կատարելագործման ուղղությունները։ Վերլուծվում են վարկային, շուկայական, իրացվելիության և օպերացիոն ռիսկերի գնահատման ու կանխատեսման ժամանակակից մոդելները, դրանց կիրառելիությունը տեղական բանկային համակարգում, ինչպես նաև տվյալների որակի և ինստիտուցիոնալ սահմանափակումների ազդեցությունը մոդելավորման արդյունավետության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Բազելյան կարգավորումների պահանջների ներդրման առանձնահատկություններին, ռիսկերի չափման քանակական և որակական մոտեցումների համադրությանը, ինչպես նաև ֆինանսական տեխնոլոգիաների կիրառմամբ ռիսկերի վերահսկման նոր հնարավորություններին։ Ուսումնասիրությունը նաև քննարկում է միջազգային լավագույն փորձի ադապտացման խնդիրները ՀՀ բանկային համակարգում՝ առաջարկելով մոդելավորման և կառավարման բարելավման գործնական ուղիներ։ Աշխատությունը նպատակ ունի նպաստել բանկային ռիսկերի գնահատման համակարգերի կատարելագործմանը և ֆինանսական կայունության ամրապնդմանը։

Linguistics

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է կրկնության երևույթը խոսույթում՝ ընդգծելով դրա կառուցվածքային, իմաստային և գործառական առանձնահատկությունները տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում։ Նշվում է, որ կրկնությունը խոսքային կազմակերպման կարևոր միջոց է, որը կարող է դրսևորվել բառային, արտահայտական, շարահյուսական և տեքստային մակարդակներում՝ նպաստելով խոսքի համահունչության, արտահայտչականության և իմաստային շեշտադրումների ուժեղացմանը։ Վերլուծվում է, որ խոսքային կրկնությունը հաճախ օգտագործվում է որպես հուզական արտահայտչամիջոց՝ ուժեղացնելու խոսողի դիրքորոշումը, ընդգծելու կարևոր տեղեկատվությունը կամ ստեղծելու ազդեցիկ ոճական էֆեկտ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև կրկնության ճանաչողական և հաղորդակցական գործառույթներին, որտեղ այն նպաստում է տեղեկատվության ընկալման հեշտացմանը, հիշողության ամրապնդմանը և հաղորդագրության կառուցվածքային կազմակերպմանը։ Նշվում է, որ կրկնությունը կարող է ունենալ նաև տարբեր ոճական երանգներ՝ կախված կիրառման կոնտեքստից՝ սկսած բանավոր խոսքի բնական ինքնաբուխությունից մինչև գրական տեքստերի գիտակցված գեղարվեստական միջոցներ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ կրկնությունը խոսույթում բազմաֆունկցիոնալ լեզվական երևույթ է, որը կարևոր դեր է խաղում հաղորդակցության արդյունավետության, արտահայտչականության և իմաստային ամբողջականության ապահովման մեջ։