Յակոբ Օշական-ԱՆՏԻՊ ԷՋԵՐ ՕՇԱԿԱՆԷՆ

Лингвистика

փոխանցման ձևերի համակողմանի վերլուծությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով դրանց ֆոնոստիլիստիկ և շարահյուսական կազմակերպմանը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է, թե ինչպես է վեպում ներկայացվում ուղղակի, անուղղակի և ազատ անուղղակի խոսքը, ինչպես են այդ ձևերը փոխազդում միմյանց հետ և ստեղծում բարդ, բազմաշերտ պատմողական կառուցվածք, որը բնորոշ է Ջոյսի մոդեռնիստական գրականությանը։ Աշխատանքում մանրամասնորեն քննարկվում են խոսքի վերարտադրման միջոցների լեզվական առանձնահատկությունները, դրանց ազդեցությունը տեքստի ռիթմի, ինտոնացիայի և ընդհանուր հնչերանգի վրա, ինչպես նաև այն, թե ինչպես են շարահյուսական կառուցվածքները նպաստում գիտակցության հոսքի տեխնիկայի ձևավորմանը։ Հատուկ շեշտ է դրվում այն բանի վրա, թե ինչպես են տարբեր խոսքային ձևերը ծառայում կերպարների ներքին խոսքի, մտքերի և արտաքին խոսքի սահմանների մշուշմանն ու վերաձևակերպմանը՝ ստեղծելով բազմաձայնության և լեզվական փորձարարության յուրահատուկ համակարգ։

Технология

Ուժեղացված ռեժիմներով աշխատող հիմնային ակումուլյատորներում ցինկե էլեկտրոդների բնութագրերի բարելավումը վերաբերում է այն գիտատեխնիկական մոտեցումներին, որոնք նպատակ ունեն բարձրացնել ցինկ-հիմքով անոդների կայունությունը, էլեկտրաքիմիական արդյունավետությունը և ցիկլային դիմացկունությունը ալկալային միջավայրերում, հատկապես բարձր հոսքային բեռնվածության և արագ լիցքաթափման պայմաններում։ Այս համակարգերում հիմնական խնդիրներից են ցինկի դենդրիտների առաջացումը, կոռոզիոն պրոցեսների արագացումը և ակտիվ նյութի անհավասար լուծարումը, որոնք հանգեցնում են մարտկոցի ծառայության ժամկետի կրճատման և արդյունավետության անկման։ Բարելավման ժամանակակից ուղիները ներառում են էլեկտրոդի մակերեսային մոդիֆիկացիան՝ համաձուլվածքային հավելումների կիրառմամբ (օրինակ՝ արծաթ, բիսմութ կամ ալյումին), որոնք նպաստում են ցինկի նստեցման ավելի համասեռ բաշխմանը և նվազեցնում են դենդրիտների աճը։ Կարևոր ուղղություն է նաև կոմպոզիտային կառուցվածքների ստեղծումը՝ ցինկի մատրիցայի ներսում ներդնելով հաղորդիչ կամ պորոզ նյութեր, որոնք բարելավում են իոնների դիֆուզիան և բարձրացնում էլեկտրաքիմիական մակերեսի ակտիվությունը։ Բացի այդ, էլեկտրոլիտի կազմի օպտիմալացումը՝ հավելանյութերի միջոցով, թույլ է տալիս նվազեցնել կոռոզիոն ակտիվությունը և կայունացնել ցինկի լուծման-կուտակման հավասարակշռությունը։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է օսմանյան թուրքերենի քերականությանը՝ մասնավորապես բառերի ձևափոխության և խոսքի մասերի քերականական ձևերի ուսումնասիրությանը։ Այն կարող է ներկայացնել բառերի կազմության ու փոփոխության կանոնները, գոյականների և բայերի ձևերը, քերականական վերջավորությունների կիրառությունը, ինչպես նաև բառերի միջև քերականական կապերի արտահայտման եղանակները։ Օսմանյան թուրքերենը, որը գործածվել է Օսմանյան կայսրության պետական կառավարման, գրագրության, գրականության և կրթության մեջ, առանձնանում էր թուրքերեն քերականական կառուցվածքի, արաբերեն ու պարսկերեն բառապաշարի և գրավոր լեզվի ավանդույթների համադրությամբ։ Նմանատիպ ձեռնարկները կարևոր նշանակություն են ունեցել լեզվի կանոնավոր ուսուցման, գրավոր խոսքի զարգացման և պաշտոնական ու գրական տեքստերի ընթերցման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել օսմանյան լեզվաբանության, թուրքերենի պատմական քերականության, հայերենով լեզվական գիտելիքների փոխանցման և Կոստանդնուպոլսի կրթական ու հրատարակչական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է նաև օգտակար լինել հետազոտողներին, որոնք ուսումնասիրում են հայերենով կազմված օսմանյան թուրքերենի դասագրքերը և լեզուների փոխազդեցությունը բազմալեզու հասարակության մեջ։ Գրքի կոնկրետ բաժինները, քերականական կանոնների շարադրանքի ձևը և օրինակների բնույթը պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել բնագիրը կամ բովանդակության ցանկը։

Религия

Հրատարակությունը վերաբերում է ընծայի ընդունմանն առնչվող կրոնական կամ եկեղեցական կարգին և ներկայացնում է ծիսական ու հոգևոր կյանքի հետ կապված նյութ։ Ընծան քրիստոնեական ավանդույթում կարող է ունենալ նվիրաբերման, ընծայման և հոգևոր ծառայության խորհրդանշական նշանակություն՝ արտահայտելով հավատացյալի նվիրվածությունը, երախտագիտությունը և մասնակցությունը եկեղեցական կյանքին։ Այսպիսի բնույթի աշխատությունները կարևոր են եկեղեցական ծեսերի, դրանց կատարման կարգի և դրանց հիմքում ընկած հոգևոր ըմբռնումների ուսումնասիրության համար։ Դրանք կարող են ծառայել որպես ուղեցույց՝ ներկայացնելով ծիսական գործողությունների նշանակությունը, եկեղեցական ավանդույթների պահպանման անհրաժեշտությունը և հոգևոր արարողությունների հետ կապված կանոնները։ Ընծայման գաղափարը քրիստոնեական մտածողության մեջ առնչվում է ոչ միայն նյութական նվիրատվությանը, այլև անձնական նվիրվածությանը, հավատարմությանը և հոգևոր պարտավորության գիտակցմանը։ Այդ պատճառով ընծայի ընդունմանն առնչվող կարգերը դիտարկելի են նաև եկեղեցու և հավատացյալ համայնքի փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել եկեղեցական ծիսակարգի, քրիստոնեական պաշտամունքի պատմության և հոգևոր արարողությունների ձևավորման ուսումնասիրության համար։ Այն նաև արժեքավոր է կրոնական գրականության պատմության տեսանկյունից՝ որպես եկեղեցական կյանքի որոշակի կողմի վերաբերյալ տեղեկություններ պարունակող հրատարակություն։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է հայ կամերային երաժշտության զարգացման կարևոր փուլերից մեկի ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով 1970-ականների կեսերից մինչև դարավերջ ստեղծված լարային կվարտետների գեղարվեստական, ոճական և կառուցվածքային առանձնահատկությունների վրա։ Ուսումնասիրության առանցքում է չորս լարային գործիքների համար ստեղծված ստեղծագործությունների տեղը տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական երաժշտական մշակույթում, դրանց կապը ազգային կոմպոզիտորական ավանդույթների և ժամանակակից երաժշտական մտածողության նոր միտումների հետ։ Քննվում են ժանրի պատմական զարգացման շարունակականությունը, դասական կվարտետային սկզբունքների վերաիմաստավորումը, ձևակառուցման առանձնահատկությունները, թեմատիկ նյութի մշակման եղանակները, հարմոնիկ և պոլիֆոնիկ մտածողությունը, ռիթմական կազմակերպումը, տեմբրային լուծումները և գործիքների փոխհարաբերության սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ազգային երաժշտական լեզվի դրսևորումներին՝ ժողովրդական և հոգևոր երաժշտության ինտոնացիոն տարրերի, մոդալ մտածողության, բնորոշ ռիթմական դարձվածքների և մեղեդիական կառուցվածքների ստեղծագործական վերափոխմանը։ Միաժամանակ դիտարկվում է հայ կոմպոզիտորների երկխոսությունը XX դարի համաշխարհային երաժշտության գեղագիտական ու տեխնիկական միտումների հետ, ինչի արդյունքում ավանդական ժանրային մոդելները կարող էին համադրվել նոր արտահայտչամիջոցների և անհատական հեղինակային ոճերի հետ։ Վերլուծության կարևոր ուղղություն է կվարտետի ներսում յուրաքանչյուր գործիքի դերակատարության փոփոխությունը՝ առաջին ջութակի գերիշխող գործառույթից մինչև բոլոր ձայների համեմատաբար հավասար և ինքնուրույն զարգացում։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ցիկլային կառուցվածքի, առանձին մասերի դրամատուրգիական կապերի, հակադրության և թեմատիկ միասնականության խնդիրներին։ Ժանրի զարգացումը դիտարկվում է ժամանակաշրջանի ընդհանուր մշակութային միջավայրի համատեքստում՝ հաշվի առնելով կատարողական արվեստի, մասնագիտական երաժշտական կրթության և համերգային կյանքի նշանակությունը նոր ստեղծագործությունների տարածման գործում։ Կարևորվում է նաև ստեղծագործության և կատարման փոխհարաբերությունը, քանի որ լարային կվարտետի ժանրը պահանջում է տեխնիկական ճշգրտության հետ մեկտեղ բարձր մակարդակի անսամբլային փոխգործակցություն և միասնական գեղարվեստական մեկնաբանություն։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դարավերջի հայ կամերային երաժշտության ոճական բազմազանությունը, ազգային երաժշտական ավանդույթի շարունակականությունն ու նորացման գործընթացները և լարային կվարտետի նշանակությունը հայկական կոմպոզիտորական դպրոցի զարգացման մեջ։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է պարսկաբանությունների ուսումնասիրությանը ժամանակակից հայ գեղարվեստական գրականության լեզվում՝ բացահայտելով պարսկերենից հայերեն անցած բառերի, արտահայտությունների և լեզվական այլ միավորների գործածության առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ներկայացնել պարսկաբանությունների դերը ժամանակակից հայ գրական լեզվի բառապաշարում, պարզել դրանց ծագումնաբանական, իմաստային, կառուցվածքային և ոճական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ուսումնասիրել դրանց գործածության ձևերը գեղարվեստական ստեղծագործություններում։ Աշխատությունում պարսկաբանությունները դիտարկվում են հայերենի և պարսկերենի երկարատև պատմամշակութային ու լեզվական շփումների համատեքստում՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ հայերենը տարբեր ժամանակաշրջաններում պարսկերենից փոխառել է բազմաթիվ բառեր և արտահայտություններ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են առանձնացվել պարսկական ծագում ունեցող բառապաշարի տարբեր խմբեր՝ կապված կենցաղի, վարչական կառավարման, հասարակական հարաբերությունների, առևտրի, արհեստների, մշակույթի, կրոնի, բնության և այլ ոլորտների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են այդ փոխառությունները հարմարեցվել հայերենի հնչյունական, ձևաբանական և բառակազմական համակարգերին և ինչ փոփոխություններ են կրել իրենց սկզբնական նշանակության համեմատությամբ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է պարսկաբանությունների իմաստային զարգացման ուսումնասիրությունը, քանի որ լեզվական փոխառության արդյունքում բառերը կարող են ձեռք բերել նոր նշանակություններ, նեղացնել կամ ընդլայնել իրենց իմաստային դաշտը և ստանալ հայերենին բնորոշ գործածական երանգներ։ Աշխատությունում կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև գեղարվեստական խոսքում պարսկաբանությունների ոճական գործառույթի ուսումնասիրությունը։ Դրանք կարող են օգտագործվել ոչ միայն անվանողական նպատակով, այլև ստեղծագործության ժամանակաշրջանը, միջավայրը, կերպարների սոցիալական կամ մշակութային պատկանելությունը, խոսքի ազգային երանգը և պատմական մթնոլորտը փոխանցելու համար։ Որոշ դեպքերում պարսկաբանությունների կիրառությունը կարող է նպաստել նաև հեղինակի խոսքի արտահայտչականության, պատկերավորության և լեզվական ինքնատիպության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել տարբեր հեղինակների և գեղարվեստական ստեղծագործությունների լեզվական նյութեր՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու պարսկաբանությունների գործածության հաճախականությունը, տարածվածությունը և գործառութային տարբերությունները։ Կարևորվում է նաև գրական լեզվի և խոսակցական լեզվի փոխհարաբերությունը, քանի որ պարսկական ծագում ունեցող որոշ բառեր ժամանակակից հայերենում կարող են պահպանվել հիմնականում որոշակի խոսքային կամ տարածքային միջավայրերում, մինչդեռ մյուսները լիովին ինտեգրվել են գրական լեզվի բառապաշարին։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև հնացած կամ սահմանափակ գործածություն ունեցող պարսկաբանություններին, դրանց պահպանման կամ աստիճանական դուրսմղման գործընթացներին և ժամանակակից գրականության մեջ դրանց վերակենդանացման հնարավոր դրսևորումներին։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի հայերենի բառապաշարի պատմական շերտերի, լեզվական փոխազդեցությունների և հայ-պարսկական մշակութային կապերի ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու այն մասին, թե ինչպես են օտարալեզու տարրերը յուրացվում հայերենում, վերաիմաստավորվում և դառնում գեղարվեստական խոսքի բնական բաղադրիչ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայագետներին, լեզվաբաններին, բառագետներին, գրականագետներին, հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչներին, ինչպես նաև հայ-պարսկական լեզվամշակութային կապերով հետաքրքրվող ուսանողներին և հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը պարսկաբանությունները ներկայացնում է որպես ժամանակակից հայ գեղարվեստական լեզվի կարևոր բառապաշարային շերտ՝ բացահայտելով դրանց պատմական ծագումը, լեզվական յուրացման առանձնահատկությունները, իմաստային փոփոխությունները և գեղարվեստական խոսքում ունեցած ոճական ու արտահայտչական նշանակությունը։