Ready-made Materials

Աշխատությունը նվիրված է անասնակերի սիլոսացման տեխնոլոգիական գործընթացների և դրանց իրականացման համար կիրառվող մեքենաների ու սարքավորումների կատարելագործման գիտատեխնիկական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բուսական հումքի հավաքումից և նախապատրաստումից մինչև պահեստավորում իրականացվող գործողությունների արդյունավետ կազմակերպումն է՝ նպատակ ունենալով նվազեցնել հումքի և պատրաստի կերի կորուստները, բարձրացնել աշխատանքների մեքենայացման մակարդակը և ապահովել ստացվող անասնակերի կայուն որակը։ Սիլոսացման գործընթացը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված տեխնոլոգիական գործողությունների համակարգ, որի արդյունավետությունը կախված է ինչպես մշակվող բուսական զանգվածի հատկություններից, այնպես էլ կիրառվող տեխնիկական միջոցների կառուցվածքային և աշխատանքային բնութագրերից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել բուսական զանգվածի մանրացման, տեղափոխման, բաշխման և խտացման գործընթացները, ինչպես նաև դրանց փոխազդեցությունը տեխնոլոգիական ընդհանուր շղթայում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սարքավորումների աշխատանքային օրգանների կառուցվածքային լուծումների գնահատմանը և այն պարամետրերի հիմնավորմանը, որոնք ազդեցություն ունեն արտադրողականության, աշխատանքի կայունության, էներգատարության և մշակվող նյութի որակի վրա։ Կարող են դիտարկվել մեքենաների շարժման ռեժիմների, աշխատանքային օրգանների փոխազդեցության և բուսական զանգվածի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների միջև կապերը՝ տեխնիկական համակարգի արդյունավետ աշխատանքի պայմանները բացահայտելու նպատակով։ Կարևոր ուղղություն է տեխնոլոգիական գործընթացների մեքենայացման և ավտոմատացման հնարավորությունների ուսումնասիրությունը, ինչը կարող է նպաստել աշխատանքի կազմակերպման բարելավմանը և մարդկային գործոնի ազդեցության նվազեցմանը։ Սարքավորումների կատարելագործման ընթացքում նշանակություն ունեն նաև դրանց հուսալիությունը, սպասարկման հարմարավետությունը և տարբեր արտադրական պայմաններում կիրառելիությունը։ Տեխնոլոգիական ու կառուցվածքային տարբերակների համեմատական գնահատումը հնարավորություն է տալիս ընտրելու այնպիսի լուծումներ, որոնք համատեղում են արտադրողականությունը, ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը և պատրաստվող կերի որակի պահպանման պահանջները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գյուղատնտեսական մեքենաշինության, անասնակերի արտադրության, տեխնոլոգիական գործընթացների մեքենայացման և ինժեներական նախագծման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով գիտականորեն հիմնավորել սիլոսացման տեխնոլոգիական համակարգերի և համապատասխան սարքավորումների կատարելագործման հիմնական ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ոռոգման համակարգերում մեխանիկական ջրամատակարարումից ինքնահոս եղանակի անցման ջրատնտեսական նպատակահարմարության և հիմնավորման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ոռոգման ջրի տեղափոխման ու բաշխման գործող համակարգերի արդյունավետության գնահատումն է՝ հաշվի առնելով ջրային ռեսուրսների օգտագործումը, տեղանքի ռելիեֆային պայմանները, ոռոգվող հողատարածքների տեղաբաշխումը և համակարգերի տեխնիկական առանձնահատկությունները։ Մեխանիկական ոռոգման դեպքում ջրի տեղափոխումը կապված է պոմպային համակարգերի աշխատանքի և համապատասխան էներգետիկ ծախսերի հետ, մինչդեռ ինքնահոս համակարգերում ջրի շարժման համար հնարավորության սահմաններում օգտագործվում է տեղանքի բնական բարձրությունների տարբերությունը։ Այդ պատճառով հետազոտության կարևոր ուղղություններից է այն տարածքների և ջրատնտեսական համակարգերի առանձնացումը, որտեղ ինքնահոս ջրամատակարարման կիրառումը կարող է տեխնիկապես և տնտեսապես հիմնավորված լինել։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ջրաղբյուրների և ոռոգվող տարածքների փոխադարձ բարձրադիր դիրքերը, ջրանցքների ու խողովակաշարերի կառուցվածքը, ջրի պահանջարկը, տեղափոխման ընթացքում առաջացող կորուստները և գործող պոմպակայանների շահագործման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ջրային հաշվեկշռի գնահատումը, որի միջոցով հնարավոր է համադրել առկա ջրային ռեսուրսները գյուղատնտեսական հողերի ոռոգման պահանջարկի հետ և որոշել համակարգի աշխատանքի հնարավոր սահմանափակումները։ Կարող է գնահատվել նաև մեխանիկական և ինքնահոս տարբերակների տնտեսական արդյունավետությունը՝ դիտարկելով էներգիայի սպառման, ենթակառուցվածքների պահպանման, վերակառուցման և երկարաժամկետ շահագործման հետ կապված գործոնները։ Ինքնահոս համակարգերի զարգացման հարցը կարևոր է նաև էներգաարդյունավետության տեսանկյունից, քանի որ պոմպային բարձրացումների նվազեցումը կարող է սահմանափակել ոռոգման համակարգի կախվածությունը էլեկտրաէներգիայից։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել ջրամատակարարման հուսալիությունը, սեզոնային ջրապահովվածությունը, տարածքային առանձնահատկությունները և ոռոգման ցանցի կառավարման պահանջները, որպեսզի համակարգի վերափոխումը չհանգեցնի ջրի հասանելիության անհավասարության։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ջրային տնտեսության, հիդրոտեխնիկայի, ոռոգման համակարգերի կառավարման և գյուղատնտեսական ջրօգտագործման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով հիմնավորել մեխանիկական ոռոգման համակարգերի հնարավոր փոխարինումը ինքնահոս ջրամատակարարմամբ և բարձրացնել Հայաստանի ոռոգման ենթակառուցվածքների ջրային ու էներգետիկ արդյունավետությունը։

Աշխատությունը նվիրված է ճագարների մոտ հանդիպող մակաբուծային հիվանդության տարածման օրինաչափությունների, առաջացմանը նպաստող գործոնների և դրա վերահսկման արդյունավետ մոտեցումների գիտական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հիվանդության համաճարակաբանական առանձնահատկություններն են՝ տարբեր տնտեսություններում և կենդանիների խմբերում հանդիպման հաճախականությունը, տարածման հնարավոր աղբյուրները, փոխանցմանը նպաստող պայմանները և հիվանդացության վրա ազդող սեզոնային, տարիքային ու պահվածքային գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կենդանիների պահման պայմանների, խտության, հիգիենիկ վիճակի և ընդհանուր խնամքի նշանակությանը, քանի որ նման գործոնները կարող են ազդեցություն ունենալ մակաբուծային հիվանդությունների տարածման ինտենսիվության վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հիվանդության կլինիկական դրսևորումները և ախտորոշման ընդհանուր սկզբունքները՝ համադրելով կենդանու վիճակի գնահատումը համապատասխան անասնաբուժական հետազոտությունների հետ։ Համաճարակաբանական տվյալների համակարգումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու առավել նշանակալի ռիսկային գործոնները և հասկանալու հիվանդության տարածման ընդհանուր պատկերը ճագարաբուծական տնտեսություններում։ Աշխատանքի մյուս կարևոր ուղղությունը տարբեր անասնաբուժական բուժական մոտեցումների արդյունավետության գիտական գնահատումն է՝ ուշադրություն դարձնելով կենդանիների առողջական վիճակի բարելավմանը, հիվանդության կրկնության նվազեցմանը և կիրառվող միջոցների անվտանգության վերահսկմանը։ Միաժամանակ կարող է ուսումնասիրվել բուժման և կանխարգելման միջոցառումների համադրման նշանակությունը, քանի որ միայն առանձին հիվանդ կենդանիների նկատմամբ միջամտությունը միշտ չէ, որ բավարար է տնտեսությունում հիվանդության տարածումը սահմանափակելու համար։ Կարևորվում են անասնաբուժական հսկողությունը, կենդանիների պահման պայմանների բարելավումը և հիվանդության ժամանակին հայտնաբերումը՝ որպես ընդհանուր վերահսկման համակարգի բաղադրիչներ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ ճագարաբուծության անասնաբուժական բարեկեցության բարձրացման, կենդանիների առողջության պահպանման և մակաբուծային հիվանդությունների հետևանքով առաջացող տնտեսական կորուստների նվազեցման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է անասնաբուժական մակաբուծաբանության, համաճարակաբանության, կլինիկական անասնաբուժության և կենդանիների առողջության կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ամբողջական պատկերացում ձևավորել հիվանդության տարածման առանձնահատկությունների և դրա վերահսկման արդյունավետ ռազմավարությունների վերաբերյալ։

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի երկրորդ կեսի հայ թատրոնի զարգացման պատմությանը՝ առանցքային ուշադրություն դարձնելով Ազնիվ Հրաչյայի բեմական գործունեությանը և նրա ստեղծագործական անհատականության ձևավորմանը։ Դերասանուհու գործունեության սկզբնական շրջանը դիտարկվում է արևմտահայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի կայացման գործընթացների համատեքստում, երբ հայկական բեմարվեստում միաժամանակ տեղի էին ունենում խաղացանկային, գեղագիտական և դերասանական արվեստին վերաբերող էական փոփոխություններ։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է այն անցումային ժամանակաշրջանը, երբ պատմահայրենասիրական ողբերգությունների կողքին աստիճանաբար տարածվում էին արևմտաեվրոպական ռոմանտիկական դրաման և հետագայում նաև քաղքենիական մելոդրաման՝ դերասաններին առաջադրելով կերպարի մեկնաբանման և բեմական արտահայտչականության նոր պահանջներ։ Ազնիվ Հրաչյայի ստեղծագործական ուղու ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էր անհատական դերասանական արվեստը փոխկապակցվում ժամանակաշրջանի թատերական ընդհանուր զարգացումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել դերասանուհու խաղաոճի ձևավորմանը, դերերի ընտրությանը, կերպարների մեկնաբանման առանձնահատկություններին և տարբեր դրամատիկական ժանրերում նրա բեմական հնարավորությունների դրսևորմանը։ Միաժամանակ քննության է առնվում XIX դարի երկրորդ կեսի հայկական թատերական միջավայրը, որի զարգացման գործում կարևոր դեր ունեին վառ ստեղծագործական անհատականությունները։ Այս տեսանկյունից դերասանական անհատականությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ներկայացման առանձին բաղադրիչ, այլև որպես ազգային բեմարվեստի գեղարվեստական ուղղությունների ձևավորման նշանակալի գործոն։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև արևմտաեվրոպական դրամատուրգիայի ազդեցությանը հայկական թատրոնի խաղացանկի և դերասանական մշակույթի վրա՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին նոր դրամատիկական ձևերն ու կերպարային համակարգերը յուրացվում հայկական բեմում։ Կարևորվում են թատերական քննադատության, ժամանակաշրջանի մամուլի, հուշագրական նյութերի և այլ պատմական աղբյուրների հնարավորությունները դերասանական արվեստի վերականգնման ու գնահատման համար։ ՀՀ ԳԱԱ արվեստի ինստիտուտում 2020 թվականին հրատարակված 22 էջանոց սեղմագիրը ներկայացնում է թատերագիտական հետազոտության հիմնական խնդիրները, մոտեցումները և գիտական ուղղվածությունը՝ Ազնիվ Հրաչյայի ստեղծագործական ժառանգությունը դիտարկելով XIX դարի երկրորդ կեսի հայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի պատմական ու գեղարվեստական զարգացման լայն համապատկերում։

Աշխատությունը նվիրված է որոշ երկրորդային նեֆրոպաթիաների վաղ հայտնաբերման կլինիկական և ախտորոշիչ չափանիշների ուսումնասիրմանը նախահիվանդանոցային բժշկական օգնության փուլում։ Հետազոտության կենտրոնում երիկամների այն ախտահարումների ժամանակին ճանաչման խնդիրն է, որոնք կարող են զարգանալ այլ հիվանդությունների կամ համակարգային խանգարումների հետևանքով և սկզբնական փուլերում արտահայտվել ոչ սպեցիֆիկ կամ սահմանափակ կլինիկական նշաններով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն ցուցանիշների համակարգմանը, որոնք կարող են նպաստել երիկամների ֆունկցիոնալ փոփոխությունների ավելի վաղ հայտնաբերմանը և հետագա մասնագիտացված հետազոտության անհրաժեշտության գնահատմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հիվանդների կլինիկական տվյալները, հիվանդության պատմությունը, ռիսկի գործոնները և լաբորատոր հետազոտություններով ստացվող ընդհանուր ցուցանիշները՝ դրանց ախտորոշիչ նշանակությունը գնահատելու նպատակով։ Կարևորվում է առանձին չափանիշների զգայունության և տեղեկատվական արժեքի համադրումը, քանի որ վաղ փուլերում միայն մեկ ցուցանիշը կարող է բավարար չլինել երիկամային ախտահարման բնույթը գնահատելու համար։ Նախահիվանդանոցային փուլի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև բժշկական օգնության հաջորդականության տեսանկյունից. առաջնային օղակում հնարավոր փոփոխությունների ժամանակին ճանաչումը կարող է նպաստել հիվանդի համապատասխան մասնագետի մոտ ուղղորդմանը և լրացուցիչ հետազոտությունների կազմակերպմանը։ Առանձին ուղղություն է տարբեր պատճառներով առաջացած երկրորդային նեֆրոպաթիաների ընդհանուր և տարբերակիչ առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, ինչը հնարավորություն է տալիս գնահատելու վաղ ախտորոշման չափանիշների կիրառելիությունը տարբեր կլինիկական իրավիճակներում։ Հետազոտության մեջ կարող է կարևորվել նաև հիվանդների հետագա հսկողությունը՝ նախնական գնահատման տվյալները մասնագիտացված հետազոտությունների արդյունքների հետ համադրելու և առաջարկվող չափանիշների կլինիկական նշանակությունը պարզելու համար։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս վաղ ախտորոշումը դիտարկել ոչ թե որպես առանձին հետազոտության արդյունք, այլ որպես կլինիկական տվյալների, ռիսկի գործոնների և համապատասխան հետազոտությունների համալիր գնահատման գործընթաց։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է նեֆրոլոգիայի, ներքին հիվանդությունների, լաբորատոր ախտորոշման և առաջնային բժշկական օգնության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բարելավել երկրորդային երիկամային ախտահարումների վաղ ճանաչումն ու մասնագիտացված բժշկական գնահատման ժամանակին կազմակերպումը։

Հրատարակությունը 1975 թվականին կազմված հանձնարարական մատենագիտական նյութ է, որի նպատակն է ընթերցողներին ուղղորդել բանվորական աշխատանքի, աշխատավոր մարդու հասարակական դերի, մասնագիտական գործունեության և աշխատանքային մշակույթի վերաբերյալ գրականության ընտրության հարցում։ Երկրորդ պրակը շարունակում է համապատասխան թեմատիկ շարքը՝ ներկայացնելով գրքեր, հոդվածներ, ակնարկներ և այլ տպագիր նյութեր, որոնք տվյալ ժամանակաշրջանի գաղափարական ու սոցիալ-մշակութային միջավայրում լուսաբանում էին բանվոր դասակարգի գործունեությունը և աշխատանքի հասարակական նշանակությունը։ Նյութերի ընտրության մեջ կարող են արտացոլվել արդյունաբերական արտադրության զարգացումը, տարբեր մասնագիտությունների ներկայացուցիչների աշխատանքային փորձը, արտադրական կոլեկտիվների գործունեությունը, մասնագիտական հմտությունների կատարելագործումը և աշխատանքի նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունքի ձևավորումը։ Հանձնարարական բնույթը նշանակում է, որ մատենագիտական ցանկը նախատեսված է ոչ միայն համապատասխան հրապարակումները գրանցելու, այլև որոշակի ընթերցողական շրջանակի համար առավել օգտակար գրականությունը առանձնացնելու և թեմատիկ ընթերցանությունը կազմակերպելու նպատակով։ Այն կարող էր կիրառվել գրադարանների տեղեկատվական և մշակութային աշխատանքում՝ թեմատիկ ցուցահանդեսների, գրականության տեսությունների, ընթերցողական քննարկումների և այլ միջոցառումների կազմակերպման ժամանակ։ Պատմական տեսանկյունից հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե խորհրդային շրջանում աշխատանքի և բանվորական մասնագիտությունների մասին ինչպիսի պատկերացումներ էին տարածվում գրականության միջոցով և ինչպիսի արժեքներ էին ընդգծվում աշխատավոր մարդու կերպարի ներկայացման ժամանակ։ Այն կարող է տեղեկություններ պարունակել նաև տվյալ ժամանակաշրջանի արդյունաբերական կյանքի, արտադրական հարաբերությունների և աշխատանքային կոլեկտիվների մասին գրականության շրջանակի վերաբերյալ։ Մատենագիտական տեսանկյունից կարևոր են նյութերի ընտրության, դասակարգման և ընթերցողին ներկայացնելու սկզբունքները, որոնք արտացոլում են 1970-ական թվականների հանձնարարական մատենագիտության գործառույթներն ու մեթոդական առանձնահատկությունները։ Նման աղբյուրների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու ոչ միայն ժամանակաշրջանի հրատարակչական և գրադարանային գործունեության պատկերը, այլև հասկանալու աշխատանքի թեմայի տեղը խորհրդային հասարակական ու մշակութային դիսկուրսում։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում մատենագիտության, գրադարանագիտության, աշխատանքի պատմության և խորհրդային շրջանի սոցիալ-մշակութային պատմության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է կաշվի մեխանիկական բնութագրերի որոշման համար նախատեսված ավտոմատացված փորձարարական կայանքի հետազոտման և նախագծման խնդիրներին։ Հետազոտության կենտրոնում նյութի մեխանիկական հատկությունների չափման գործընթացի ավտոմատացումն է, փորձարկումների ճշգրտության և կրկնելիության բարձրացումը, ինչպես նաև չափման արդյունքների համակարգչային գրանցման ու մշակման հնարավորությունների զարգացումը։ Կաշին դիտարկվում է որպես բարդ կառուցվածք ունեցող նյութ, որի մեխանիկական վարքը կարող է կախված լինել բազմաթիվ գործոններից, այդ թվում՝ կառուցվածքային անհամասեռությունից, նմուշի ուղղությունից, արտաքին բեռնավորման բնույթից և փորձարկման պայմաններից։ Այդ պատճառով համապատասխան չափիչ համակարգի նախագծման ժամանակ կարևոր է ապահովել վերահսկվող փորձարկման պայմաններ և ստացված տվյալների հուսալի գրանցում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել կայանքի մեխանիկական հանգույցների, շարժաբեր համակարգի, ուժի և տեղաշարժի չափման միջոցների, տվիչների, տվյալների հավաքագրման սարքավորումների և կառավարման ծրագրային բաղադրիչների փոխկապակցված աշխատանքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում չափման գործընթացի ավտոմատ կառավարմանը, որը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել մարդկային գործոնի ազդեցությունը և տարբեր նմուշների փորձարկումներն իրականացնել միասնական չափանիշներով։ Ստացված տվյալների հիման վրա կարող են գնահատվել նյութի ամրության, առաձգականության, դեֆորմացման և մեխանիկական վարքը բնութագրող այլ ցուցանիշներ։ Կարևոր ուղղություն է չափման համակարգի մետրոլոգիական բնութագրերի գնահատումը՝ ներառելով ճշգրտությունը, զգայունությունը, վերարտադրելիությունը և հնարավոր չափման սխալների աղբյուրների վերլուծությունը։ Նախագծման գործընթացում կարող է դիտարկվել նաև սարքավորման կառուցվածքային պարզեցման, աշխատանքի հուսալիության և փորձարկման արդյունքների մշակման արդյունավետության բարձրացման խնդիրը։ Ավտոմատացված տվյալների հավաքագրումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել նյութի բեռնավորման և դեֆորմացման ընթացքը նկարագրող թվային տվյալների ամբողջություն և այն կիրառել տարբեր նմուշների համեմատական գնահատման համար։ Նման համակարգերը կարող են օգտագործվել կաշվի արտադրության որակի վերահսկման, նյութագիտական հետազոտությունների և տեխնոլոգիական գործընթացների գնահատման շրջանակներում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է նյութագիտության, մեխատրոնիկայի, չափիչ տեխնիկայի, ավտոմատ կառավարման և համակարգչային տվյալների մշակման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ստեղծել կաշվի մեխանիկական հատկությունների օբյեկտիվ և արդյունավետ գնահատման ավտոմատացված տեխնիկական համակարգ։

Աշխատությունը նվիրված է շուկայական հարաբերությունների ձևավորման և տնտեսական համակարգի կառուցվածքային վերափոխումների պայմաններում զբաղվածության հիմնախնդիրների տեսական ու մեթոդաբանական ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության սոցիալ-տնտեսական գործընթացների հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում զբաղվածության՝ որպես տնտեսական և սոցիալական կատեգորիայի բովանդակությունն է, աշխատաշուկայի ձևավորման օրինաչափությունները, աշխատուժի պահանջարկի ու առաջարկի փոխհարաբերությունը և տնտեսական վերափոխումների ազդեցությունը բնակչության աշխատանքային վարքագծի վրա։ Անցումային տնտեսությունը դիտարկվում է որպես առանձնահատուկ միջավայր, որտեղ նախկին տնտեսական համակարգին բնորոշ զբաղվածության կառուցվածքները աստիճանաբար փոխարինվում են շուկայական մեխանիզմներով՝ առաջացնելով աշխատուժի վերաբաշխման, գործազրկության, մասնագիտական անհամապատասխանության և սոցիալական պաշտպանության նոր խնդիրներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում զբաղվածության մակարդակի և կառուցվածքի վրա ազդող մակրոտնտեսական գործոններին՝ տնտեսական ակտիվության, արտադրության կառուցվածքային փոփոխությունների, ներդրումային գործընթացների, աշխատավարձերի և ձեռնարկատիրական գործունեության զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննարկվել զբաղվածության և գործազրկության գնահատման մեթոդաբանական մոտեցումները, աշխատաշուկայի հիմնական ցուցանիշների համակարգը և դրանց կիրառման առանձնահատկությունները վերափոխվող տնտեսության պայմաններում։ Կարևորվում է պաշտոնական և ոչ պաշտոնական զբաղվածության, ինքնազբաղվածության, թերզբաղվածության և աշխատանքային միգրացիայի փոխկապակցված ուսումնասիրությունը, քանի որ միայն գործազրկության մակարդակը միշտ չէ, որ ամբողջությամբ արտահայտում է աշխատաշուկայի իրական վիճակը։ Հայաստանի նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տնտեսական վերափոխումների ընթացքում աշխատուժի ճյուղային և մասնագիտական կառուցվածքի փոփոխությունները, աշխատատեղերի ստեղծման սահմանափակումները և մարդկային կապիտալի օգտագործման արդյունավետության հետ կապված խնդիրները։ Առանձին ուղղություն է զբաղվածության պետական կարգավորման մեխանիզմների վերլուծությունը՝ գնահատելով ակտիվ և պասիվ աշխատաշուկայական քաղաքականության, մասնագիտական կրթության, վերապատրաստման և աշխատանքի տեղավորման համակարգերի նշանակությունը։ Կարող են դիտարկվել նաև տնտեսական աճի և զբաղվածության փոխկապակցվածությունը, աշխատուժի մրցունակության բարձրացման պայմանները և աշխատաշուկայի ինստիտուցիոնալ զարգացման խնդիրները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է աշխատանքի տնտեսագիտության, մակրոտնտեսագիտության, սոցիալական քաղաքականության և տնտեսական վերափոխումների տեսության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ձևավորել անցումային տնտեսությունում զբաղվածության գործընթացների վերլուծության ամբողջական տեսամեթոդաբանական հիմք և բացահայտել Հայաստանի աշխատաշուկայի զարգացման հիմնական օրինաչափությունները։

Աշխատությունը նվիրված է ուղղանկյուն թիթեղների ծռման և կայունության խնդիրների տեսական ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով լայնական սահքային դեֆորմացիաների ազդեցությունը և ճշգրտված սահմանային պայմանների կիրառումը։ Հետազոտության կենտրոնում բարակ և միջին հաստության թիթեղային կառուցվածքների լարվածադեֆորմացիոն վիճակի ու կայունության բնութագրերի առավել ճշգրիտ գնահատումն է։ Դասական թիթեղների տեսության պարզեցված ենթադրությունները որոշ դեպքերում կարող են բավարար չլինել, հատկապես երբ կառուցվածքի հաստությունը կամ բեռնավորման առանձնահատկությունները մեծացնում են լայնական սահքի ազդեցությունը։ Այդ պատճառով աշխատանքում կարևոր նշանակություն է ստանում այնպիսի հաշվարկային մոդելների դիտարկումը, որոնք հնարավորություն են տալիս ավելի ամբողջական ներկայացնելու թիթեղի իրական մեխանիկական վարքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սահմանային պայմանների ձևակերպմանը, քանի որ եզրերի ամրացման և տեղաշարժերի սահմանափակման եղանակները կարող են էականորեն ազդել հաշվարկվող ճկվածքների, ներքին ուժային գործոնների և կրիտիկական բեռնվածքների արժեքների վրա։ Ճշգրտված սահմանային պայմանների կիրառումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են եզրային ազդեցությունները փոխում կառուցվածքի ընդհանուր արձագանքը և որքանով են ստացված արդյունքները տարբերվում դասական մոտեցումներով հաշվարկված արժեքներից։ Ծռման խնդիրների շրջանակում կարող են վերլուծվել թիթեղի տեղաշարժերը, պտույտները, լարումները և դեֆորմացիաները տարբեր բեռնավորման ու ամրացման պայմաններում։ Կայունության ուսումնասիրության ընթացքում հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացվում է այն պայմանների վրա, որոնց դեպքում հարթ հավասարակշռության վիճակը կորցնում է կայունությունը և առաջանում է ծռման նոր ձև։ Կարող են համեմատվել տարբեր տեսական մոդելներով ստացված արդյունքները՝ պարզելու լայնական սահքային դեֆորմացիաների և սահմանային պայմանների ճշգրտման հարաբերական նշանակությունը։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր են շինարարական, մեքենաշինական, ավիացիոն և այլ ինժեներական համակարգերում կիրառվող թիթեղային տարրերի հաշվարկման տեսանկյունից, որտեղ կառուցվածքի հուսալիության գնահատումը պահանջում է մեխանիկական վարքի հնարավորինս իրատեսական նկարագրություն։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է առաձգականության տեսության, թիթեղների մեխանիկայի, կառուցվածքային կայունության և կիրառական մաթեմատիկական մոդելավորման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել ուղղանկյուն թիթեղների ծռման ու կայունության հաշվարկների ճշգրտությունը։

Աշխատությունը նվիրված է հայերեն «մարգարե» բառի ծագման պատմալեզվաբանական և ստուգաբանական քննությանը՝ այն դիտարկելով յաֆեթական լեզվաբանական տեսության շրջանակում։ Հետազոտության հիմնական նպատակը բառի հնագույն ձևերի, իմաստային զարգացման և հնարավոր լեզվական առնչությունների բացահայտումն է՝ համեմատական նյութի և պատմական լեզվաբանության տվյալների միջոցով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բառի հնչյունական կառուցվածքին, առանձին բաղադրիչների մեկնաբանությանը և դրանց ենթադրվող պատմական փոփոխություններին։ Յաֆեթական մոտեցումը ներկայացնում է լեզվաբանության պատմության որոշակի փուլին բնորոշ տեսական ուղղություն, որի շրջանակում տարբեր լեզուների բառային ու կառուցվածքային ընդհանրությունները մեկնաբանվում էին այսօր հիմնականում չընդունվող սկզբունքներով։ Այդ պատճառով նման ուսումնասիրության գիտական արժեքը կարող է դիտարկվել երկու փոխկապակցված տեսանկյունից՝ որպես կոնկրետ հայերեն բառի ծագումը բացատրելու պատմական փորձ և որպես ժամանակի լեզվաբանական գաղափարների ու մեթոդաբանության արտացոլում։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համադրվել հայերենի հին գրավոր վկայությունները, հարակից լեզուներում հանդիպող ձևերը և բառի կրոնական ու մշակութային նշանակության պատմական փոփոխությունները։ Կարևոր է նաև տարբերակել բառի իրական պատմական ծագման խնդիրը և այն մեկնաբանությունը, որն առաջարկվում է յաֆեթական տեսության հիման վրա, քանի որ ժամանակակից պատմահամեմատական լեզվաբանությունը բառերի ազգակցությունն ու փոխառությունները գնահատում է կանոնավոր հնչյունական համապատասխանությունների, ժամանակագրական տվյալների և փաստագրված լեզվական կապերի միջոցով։ Այս առումով աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են նախկին լեզվաբանական դպրոցները փորձել վերականգնել հայերենի բառապաշարի հնագույն շերտերը և ինչպիսի փաստարկներ են կիրառել իրենց ստուգաբանական վարկածները հիմնավորելու համար։ Միաժամանակ այն կարող է նյութ տրամադրել հայերենի կրոնական բառապաշարի պատմության, իմաստային փոփոխությունների և մշակութային փոխազդեցությունների ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայերենի պատմական բառագիտության, ստուգաբանության, պատմահամեմատական լեզվաբանության և լեզվաբանական մտքի պատմության խնդիրները՝ հնարավորություն տալով գնահատել ինչպես տվյալ բառի ծագման վերաբերյալ առաջարկված մեկնաբանությունը, այնպես էլ այն գիտական հայեցակարգը, որի շրջանակում այդ մեկնաբանությունը ձևավորվել է։

Աշխատությունը նվիրված է ֆունկցիոնալ տեղակալված իմիդազոլ-5-ոնների շարքին պատկանող օրգանական միացությունների ստացման ընդհանուր գիտական սկզբունքների և դրանց հակախոլինէսթերազային ակտիվության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում քիմիական կառուցվածքի փոփոխությունների և կենսաբանական հատկությունների միջև հնարավոր փոխկապակցվածությունների բացահայտումն է, ինչը կարևոր ուղղություն է կենսաակտիվ հետերոցիկլային միացությունների հետազոտության բնագավառում։ Իմիդազոլային օղակ պարունակող համակարգերը դիտարկվում են որպես կառուցվածքային հենք, որի տարբեր ֆունկցիոնալ տեղակալումները կարող են փոփոխել միացությունների ֆիզիկաքիմիական և կենսաբանական բնութագրերը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են բնութագրվել ստացված միացությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունները և համեմատվել տարբեր ածանցյալների հատկությունները՝ կառուցվածք-ակտիվություն կապերի վերաբերյալ ընդհանուր օրինաչափություններ հայտնաբերելու նպատակով։ Կենսաբանական ուսումնասիրության հիմնական ուղղությունը կապված է խոլինէսթերազային ֆերմենտների ակտիվության նկատմամբ միացությունների ազդեցության գնահատման հետ։ Այդպիսի ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս պարզաբանելու, թե մոլեկուլի կառուցվածքային որ տարրերն են կապված ֆերմենտային ակտիվության փոփոխության հետ և ինչպես կարող է ֆունկցիոնալ խմբերի բնույթը պայմանավորել կենսաբանական ազդեցության տարբերությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի տարբեր կառուցվածք ունեցող միացությունների համեմատական վերլուծությունը, որի միջոցով հնարավոր է առանձնացնել առավել նշանակալի կառուցվածքային հատկանիշները՝ առանց կենսաբանական ակտիվությունը միայն մեկ քիմիական խմբի առկայությամբ բացատրելու։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ուսումնասիրվող նյութերի ֆիզիկաքիմիական բնութագրերի և կենսաբանական ազդեցության միջև կապերին՝ ձևավորելով հետագա հիմնարար հետազոտությունների համար անհրաժեշտ գիտական պատկերացում։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր են դեղագործական և բժշկական քիմիայի տեսանկյունից, քանի որ ֆերմենտների ակտիվության վրա ազդող նոր կառուցվածքային դասերի ուսումնասիրությունը նպաստում է կենսաբանորեն ակտիվ նյութերի ազդեցության մեխանիզմների ավելի խոր ըմբռնմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է օրգանական և հետերոցիկլային քիմիայի, ֆերմենտաբանության, կենսաօրգանական և դեղագործական քիմիայի մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բնութագրել ֆունկցիոնալ տեղակալված իմիդազոլային ածանցյալների կառուցվածքային բազմազանությունն ու հակախոլինէսթերազային հատկությունների ընդհանուր օրինաչափությունները։

Աշխատությունը նվիրված է հայ-ռուսական փոխգործակցության դերի ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության անվտանգության ապահովման համակարգի ձևավորման և զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում երկու պետությունների միջև ձևավորված քաղաքական, դիվանագիտական, պաշտպանական և անվտանգային համագործակցության մեխանիզմներն են, ինչպես նաև դրանց նշանակության փոփոխությունը տարածաշրջանային և միջազգային հարաբերությունների տարբեր փուլերում։ Հայ-ռուսական հարաբերությունների իրավապայմանագրային հիմքում կարևոր տեղ ունի 1997 թվականի բարեկամության, համագործակցության և փոխադարձ օգնության մասին պայմանագիրը, իսկ անվտանգության ոլորտում փոխգործակցությունը պատմականորեն իրականացվել է նաև բազմակողմ ձևաչափերով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել երկկողմ պայմանագրային հարաբերությունները, պաշտպանական համագործակցությունը, սահմանային անվտանգության հետ կապված փոխգործակցությունը, տարածաշրջանային անվտանգության վերաբերյալ կողմերի մոտեցումները և միջազգային կազմակերպությունների շրջանակներում համագործակցության առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի անվտանգության երաշխավորման հասկացության վերլուծությունը՝ տարբերակելով իրավական պարտավորությունները, քաղաքական փոխգործակցությունը և դրանց գործնական իրականացումը։ Այս համատեքստում կարևոր է նաև հարաբերությունների փոփոխվող բնույթի ուսումնասիրությունը. Հայաստանը շարունակում է Ռուսաստանի հետ ունենալ լայն պայմանագրային և միջպետական հարաբերություններ, սակայն 2024 թվականից պաշտոնապես հայտարարել է ՀԱՊԿ աշխատանքներին իր մասնակցությունը փաստացի սառեցնելու մասին, իսկ 2026 թվականին ՀՀ վարչապետը վերահաստատել է, որ Հայաստանը ներկայում չի մասնակցում կազմակերպության աշխատանքներին՝ դա կապելով նախկին անվտանգային իրադարձությունների նկատմամբ կազմակերպության արձագանքի վերաբերյալ հայկական կողմի գնահատականի հետ։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս հետազոտության մեջ դիտարկել ոչ միայն համագործակցության ավանդական կառուցակարգերը, այլև դրանց արդյունավետության, փոխադարձ ակնկալիքների և անվտանգության քաղաքականության վերափոխման հարցերը։ Կարող է ուսումնասիրվել նաև, թե ինչպես են տարածաշրջանային զարգացումները, արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների փոփոխությունները և անվտանգության միջավայրի վերափոխումը ազդում երկկողմ հարաբերությունների բովանդակության վրա։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է միջազգային հարաբերությունների, անվտանգության ուսումնասիրությունների և արտաքին քաղաքականության վերլուծության մոտեցումները՝ հայ-ռուսական փոխգործակցությունը դիտարկելով որպես Հայաստանի անվտանգության քաղաքականության պատմականորեն կարևոր, սակայն ժամանակի ընթացքում փոփոխվող բաղադրիչ։

Աշխատությունը նվիրված է տնտեսագետ Մենտոր Բունիաթյանի գիտական ժառանգության այն հատվածի ուսումնասիրությանը, որը վերաբերում է տնտեսական ճգնաժամերի տեսությանը, դրանց առաջացման պատճառներին, զարգացման օրինաչափություններին և պատմական դրսևորումներին։ Հետազոտության կենտրոնում գիտնականի տնտեսական հայացքների համակարգն է և այն տեսական սկզբունքները, որոնց միջոցով նա մեկնաբանել է շուկայական տնտեսության պարբերական անկայունությունները, արտադրության տատանումները և տնտեսական ցիկլերի տարբեր փուլերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ճգնաժամերի պատճառների վերաբերյալ նրա մոտեցումների վերակառուցմանը՝ դրանք դիտարկելով ժամանակի տնտեսական մտքի հիմնական ուղղությունների և գիտական բանավեճերի համատեքստում։ Քննության առարկա կարող են դառնալ արտադրության, սպառման, վարկի, դրամաշրջանառության, ներդրումային գործընթացների և շուկայական հավասարակշռության միջև փոխհարաբերությունների վերաբերյալ նրա մեկնաբանությունները։ Տեսական խնդիրների հետ մեկտեղ կարևորվում է պատմական նյութի կիրառումը, քանի որ տնտեսական ճգնաժամերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համադրելու ընդհանուր տեսական դրույթները տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած տնտեսական ցնցումների հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել գիտնականի կողմից օգտագործված պատմական օրինակները, տնտեսական վիճակագրության նկատմամբ նրա մոտեցումը և տեսական եզրահանգումների հիմնավորման մեթոդաբանությունը։ Առանձին ուղղություն է նրա հայացքների համեմատությունը տնտեսական ցիկլերի և ճգնաժամերի վերաբերյալ այլ տնտեսագիտական դպրոցների գաղափարների հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ որոշելու նրա տեղը տնտեսական մտքի պատմության մեջ։ Կարևոր է նաև պարզաբանել, թե նրա աշխատություններում ինչպես են փոխկապակցվում ճգնաժամի տեսական բացատրությունը և տնտեսական զարգացման պատմական առանձնահատկությունները։ Այս տեսանկյունից տնտեսական անկումները ներկայացվում են ոչ միայն որպես առանձին ժամանակաշրջանների երևույթներ, այլև որպես տնտեսական համակարգերի զարգացման տրամաբանության ուսումնասիրության կարևոր խնդիր։ Գիտական ժառանգության քննությունը կարող է նպաստել նաև հայ տնտեսագիտական մտքի պատմության ավելի ամբողջական ներկայացմանը՝ բացահայտելով հայազգի տնտեսագետների մասնակցությունը միջազգային տնտեսական տեսության զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է տնտեսական տեսության, տնտեսական ճգնաժամերի ուսումնասիրության, տնտեսական պատմության և տնտեսագիտական մտքի պատմության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Մենտոր Բունիաթյանի գիտական հայացքների ձևավորումն ու նշանակությունը տնտեսական ցիկլերի և ճգնաժամերի հետազոտության շրջանակում։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում Վեստի համախտանիշի ախտորոշման և բուժման կազմակերպման ու կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում վաղ մանկական տարիքում դրսևորվող այս նյարդաբանական վիճակի ժամանակին ճանաչման, կլինիկական գնահատման և հիվանդության ընթացքի վերահսկման հարցերն են։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում վաղ ախտորոշման նշանակությանը, քանի որ հիվանդության կլինիկական դրսևորումների ժամանակին ճանաչումը և մասնագիտական գնահատումը կարևոր են հետագա բժշկական հսկողության կազմակերպման համար։ Ախտորոշման գործընթացը դիտարկվում է համալիր մոտեցման շրջանակում՝ ներառելով կլինիկական պատկերի գնահատումը, էլեկտրաէնցեֆալոգրաֆիկ հետազոտությունների նշանակությունը և անհրաժեշտության դեպքում պատճառագիտական գործոնների բացահայտմանն ուղղված լրացուցիչ հետազոտությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հիվանդության տարբեր պատճառագիտական ձևերը, կլինիկական ընթացքի առանձնահատկությունները և դրանց կապը բուժման արդյունքների ու հետագա զարգացման հետ։ Կարևոր ուղղություն է կիրառվող բուժական մոտեցումների արդյունավետության համեմատական գնահատումը՝ հաշվի առնելով կլինիկական արձագանքը, նյարդաբանական վիճակի փոփոխությունները և երկարաժամկետ հսկողության արդյունքները։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում բուժման արդյունավետության և անվտանգության շարունակական գնահատման անհրաժեշտությանը՝ յուրաքանչյուր երեխայի կլինիկական առանձնահատկություններին համապատասխան։ Հետազոտության մեջ նշանակություն ունի նաև հիվանդության վաղ հայտնաբերման և մասնագիտացված բժշկական օգնության հասանելիության կազմակերպումը Հայաստանի առողջապահական համակարգում։ Կարող են ուսումնասիրվել ախտորոշման ուշացման պատճառները, տարբեր բժշկական ծառայությունների միջև համագործակցությունը և հիվանդների շարունակական հսկողության կազմակերպման խնդիրները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում երեխայի նյարդահոգեբանական զարգացման գնահատմանը, քանի որ հիվանդության ազդեցությունը կարող է դուրս գալ միայն նոպաների վերահսկման շրջանակից և առնչվել զարգացման տարբեր ոլորտներին։ Այդ պատճառով կարևորվում է բազմամասնագիտական մոտեցումը՝ մանկական նյարդաբանության, նեյրոֆիզիոլոգիայի, զարգացման գնահատման և վերականգնողական աջակցության համադրմամբ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մանկական նյարդաբանության, էպիլեպտոլոգիայի և կլինիկական ախտորոշման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով գնահատել Հայաստանում Վեստի համախտանիշի բժշկական օգնության կազմակերպման առանձնահատկությունները և հիմնավորել ախտորոշման ու բուժման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։