Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը նվիրված է բնագիտության բուսաբանական բաժնի տարբերակված ուսուցման մանկավարժական և մեթոդական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը հատուկ կրթական աջակցություն տրամադրող դպրոցական միջավայրում։ Հետազոտության կենտրոնում սովորողների անհատական կրթական կարիքներին, ճանաչողական հնարավորություններին, ուսուցման տեմպին և գիտելիքների յուրացման առանձնահատկություններին համապատասխան դասավանդման կազմակերպումն է։ Բույսերի վերաբերյալ ուսումնական նյութը դիտարկվում է որպես բնության մասին համակարգված պատկերացումների ձևավորման կարևոր միջոց, որի միջոցով սովորողները կարող են ճանաչել բույսերի հիմնական կառուցվածքային առանձնահատկությունները, կենսագործունեությունը, բազմազանությունը, շրջակա միջավայրի հետ կապերը և մարդու կյանքում դրանց նշանակությունը։ Տարբերակված ուսուցման շրջանակում կարևորվում է ուսումնական նյութի մատչելի ներկայացումը, առաջադրանքների բարդության աստիճանական փոփոխությունը և սովորողների անհատական առաջընթացի հաշվառումը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են ուսումնասիրվել տեսողական նյութերի, բնական առարկաների դիտարկման, պարզ փորձերի, գործնական առաջադրանքների, նկարների, սխեմաների և ուսուցողական խաղերի կիրառման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տեսական գիտելիքը առօրյա փորձի հետ կապելուն, քանի որ բույսերի անմիջական դիտարկումը և դրանց մասին գործնական գործունեությունը կարող են նպաստել հասկացությունների ավելի կայուն յուրացմանը։ Կարող են դիտարկվել նաև ուսումնական նյութի փոքր փուլերի բաժանման, կրկնության, ամրապնդման և անհատական աջակցության մեթոդները՝ յուրաքանչյուր սովորողի համար հասանելի ուսումնական միջավայր ձևավորելու նպատակով։ Կարևորվում է ուսուցչի կողմից սովորողների կրթական առաջընթացի շարունակական գնահատումը, որի արդյունքների հիման վրա հնարավոր է փոփոխել առաջադրանքների ծավալը, բարդությունը և ներկայացման եղանակները։ Բուսաբանական գիտելիքների յուրացումը կարող է նպաստել ոչ միայն առարկայական գիտելիքների ձևավորմանը, այլև դիտողականության, համեմատելու, դասակարգելու, պատճառահետևանքային կապեր բացահայտելու և բնության նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունք զարգացնելու կարողություններին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բնագիտության դասավանդման մեթոդիկայի, հատուկ մանկավարժության և տարբերակված ուսուցման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով հիմնավորել բուսաբանական նյութի արդյունավետ ու սովորողների անհատական կարիքներին համապատասխան ուսուցման մանկավարժական պայմանները։

Աշխատությունը նվիրված է շերտավոր առաձգական մարմինների լարվածադեֆորմացիոն վիճակի տեսական ուսումնասիրությանը հակահարթ դեֆորմացիայի և ոլորման պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում բազմաշերտ կառուցվածքների մեխանիկական վարքն է՝ հաշվի առնելով առանձին շերտերի առաձգական հատկությունների տարբերությունները, դրանց փոխազդեցությունը և արտաքին բեռնավորման բնույթը։ Շերտավոր մարմինները դիտարկվում են որպես տարբեր մեխանիկական բնութագրերով նյութերից կազմված համակարգեր, որոնցում լարումների և դեֆորմացիաների բաշխումը կարող է էապես տարբերվել համասեռ առաձգական մարմինների համապատասխան պատկերից։ Հակահարթ դեֆորմացիայի դեպքում ուսումնասիրվում է այնպիսի վիճակ, երբ հիմնական տեղաշարժը տեղի է ունենում դիտարկվող հարթությանը ուղղահայաց ուղղությամբ, ինչը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել կառուցվածքի սահքային վարքի կարևոր օրինաչափությունները։ Ոլորման խնդիրներում ուշադրությունը կենտրոնացվում է արտաքին ոլորող ազդեցությունների հետևանքով առաջացող տեղաշարժերի, սահքային լարումների և դեֆորմացիաների տարածական բաշխման վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ձևակերպվել առաձգականության տեսության համապատասխան սահմանային խնդիրները և ուսումնասիրվել դրանց լուծումները տարբեր երկրաչափական ու նյութական պայմաններում։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն շերտերի սահմաններում կիրառվող համակցման պայմանները, քանի որ դրանց միջոցով ապահովվում է հարակից նյութերի մեխանիկական փոխազդեցության նկարագրությունը։ Կարող է ուսումնասիրվել շերտերի հաստության, առաձգական պարամետրերի հարաբերակցության և մարմնի երկրաչափական կառուցվածքի ազդեցությունը լարվածադեֆորմացիոն վիճակի վրա։ Կարևորվում է նաև լարումների հնարավոր կենտրոնացման տիրույթների բացահայտումը, հատկապես տարբեր նյութերի սահմանների և կառուցվածքային առանձնահատկությունների շրջակայքում։ Վերլուծական և թվային մոտեցումների համադրումը հնարավորություն է տալիս համեմատելու տարբեր կառուցվածքային տարբերակների մեխանիկական արձագանքը և գնահատելու կիրառվող մոդելների ճշգրտությունը։ Նման խնդիրների ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի կոմպոզիտային և բազմաշերտ նյութերից պատրաստված ինժեներական տարրերի հաշվարկման համար, քանի որ դրանց հուսալիությունը մեծապես պայմանավորված է առանձին շերտերի և միջշերտային սահմանների մեխանիկական աշխատանքով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է առաձգականության տեսության, շարունակական միջավայրի մեխանիկայի, կոմպոզիտային նյութերի մեխանիկայի և կիրառական մաթեմատիկայի մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել շերտավոր առաձգական համակարգերի դեֆորմացման ու լարվածային վիճակի հիմնական օրինաչափությունները։

Աշխատությունը նվիրված է տարածականորեն սահմանափակ կառուցվածքներում ալիքային դաշտերի անոմալ ուժեղացման ֆիզիկական և մաթեմատիկական օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն պայմաններն են, որոնց դեպքում սահմանափակ չափերով միջավայրերում տարածվող ալիքների ամպլիտուդը որոշակի հաճախականությունների, երկրաչափական բնութագրերի կամ նյութական պարամետրերի դեպքում կարող է էապես մեծանալ։ Նման երևույթները կապված են ալիքների բազմակի անդրադարձումների, միջամտության, ռեզոնանսային գործընթացների և կառուցվածքի սահմանների հետ փոխազդեցության հետ, ինչի հետևանքով ալիքային էներգիայի տարածական բաշխումը կարող է զգալիորեն տարբերվել անսահման կամ համասեռ միջավայրերում դիտվող պատկերից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել էլեկտրամագնիսական, ակուստիկական կամ այլ բնույթի ալիքային համակարգերի ընդհանուր մաթեմատիկական մոդելներ՝ առանձնացնելով այն օրինաչափությունները, որոնք կախված չեն ալիքի կոնկրետ ֆիզիկական բնույթից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կառուցվածքի երկրաչափության, սահմանային պայմանների, միջավայրի նյութական հատկությունների և արտաքին գրգռման հաճախականության ազդեցությանը։ Կարող են ուսումնասիրվել սեփական տատանման ձևերը և ռեզոնանսային հաճախականությունները՝ պարզելու, թե ինչպես է արտաքին ալիքային դաշտի փոխազդեցությունը համակարգի բնական ռեժիմների հետ հանգեցնում դաշտի տեղային կամ ընդհանուր ուժեղացման։ Կարևորվում է նաև դաշտի տարածական տեղայնացման խնդիրը, քանի որ սահմանափակ կառուցվածքի որոշ հատվածներում էներգիայի խտությունը կարող է զգալիորեն գերազանցել այլ տիրույթներում դիտվող արժեքները։ Մաթեմատիկական վերլուծությունը կարող է հիմնվել ալիքային հավասարումների, սպեկտրային խնդիրների և համապատասխան սահմանային պայմանների ուսումնասիրության վրա՝ հնարավորություն տալով որոշել համակարգի բնութագրերի և դաշտի արձագանքի միջև կապերը։ Թվային մոդելավորման կիրառումը կարող է լրացնել տեսական վերլուծությունը՝ ներկայացնելով ալիքային դաշտերի տարածական կառուցվածքը և դրանց փոփոխությունը տարբեր պարամետրերի դեպքում։ Նման հետազոտությունները կարևոր են ալիքատարների, ռեզոնատորների, ֆոտոնային և ակուստիկական կառուցվածքների ու այլ սահմանափակ ալիքային համակարգերի ֆիզիկայի համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ալիքների ֆիզիկայի, տատանումների և ռեզոնանսի տեսության, մաթեմատիկական ֆիզիկայի ու հաշվողական մոդելավորման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել սահմանափակ կառուցվածքներում ալիքային դաշտերի անոմալ ուժեղացման առաջացման հիմնական մեխանիզմներն ու օրինաչափությունները։

Աշխատությունը նվիրված է ագրարային ոլորտում ձեռնարկատիրական գործունեության ձևավորման և զարգացման տնտեսական, կազմակերպական ու կառավարչական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Արարատի մարզի գյուղատնտեսական տնտեսությունների և գործարար միջավայրի օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում գյուղատնտեսական ձեռնարկատիրության զարգացմանը նպաստող և այն սահմանափակող գործոններն են, արտադրական ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետությունը, ֆինանսավորման հասանելիությունը, գյուղատնտեսական արտադրանքի իրացման հնարավորությունները և տնտեսավարող սուբյեկտների մրցունակության բարձրացման պայմանները։ Ագրարային ձեռնարկատիրությունը դիտարկվում է որպես գյուղական տարածքների սոցիալ-տնտեսական զարգացման կարևոր բաղադրիչ, որը փոխկապակցված է զբաղվածության, եկամուտների ձևավորման, գյուղատնտեսական արտադրության արդյունավետության և շուկայական հարաբերությունների զարգացման հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել գյուղացիական տնտեսությունների և ագրարային կազմակերպությունների չափերը, արտադրական մասնագիտացումը, հողային ու աշխատանքային ռեսուրսների օգտագործումը, նյութատեխնիկական ապահովվածությունը և շուկաներին հասանելիությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ֆինանսական ռեսուրսների ներգրավման խնդիրներին, ներդրումային հնարավորություններին, վարկավորման պայմաններին և ձեռնարկատիրական ռիսկերի կառավարմանը, քանի որ գյուղատնտեսական գործունեությունը զգալիորեն կախված է ինչպես տնտեսական, այնպես էլ բնական և շուկայական գործոններից։ Կարևորվում է նաև արտադրողի և սպառողի միջև արդյունավետ տնտեսական կապերի ձևավորումը, գյուղատնտեսական արտադրանքի վերամշակման ու իրացման շղթաների զարգացումը և արտադրողների համագործակցության հնարավորությունների ընդլայնումը։ Արարատի մարզի օրինակով ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ձեռնարկատիրության զարգացման խնդիրները դիտարկել կոնկրետ տարածքային և գյուղատնտեսական առանձնահատկությունների համատեքստում՝ հաշվի առնելով արտադրության մասնագիտացումը և տեղական տնտեսական միջավայրը։ Առանձին ուղղություն կարող է լինել պետական աջակցության, խորհրդատվական ծառայությունների, ենթակառուցվածքների և գյուղատնտեսական կոոպերացիայի դերի գնահատումը՝ փոքր ու միջին տնտեսությունների տնտեսական կենսունակության բարձրացման տեսանկյունից։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև նորարարությունների, ժամանակակից տեխնոլոգիաների և կառավարման արդյունավետ մեթոդների ներդրման հնարավորությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ագրարային տնտեսագիտության, ձեռնարկատիրության, տարածքային զարգացման և գյուղատնտեսական կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ագրարային ձեռնարկատիրության զարգացման հիմնական խոչընդոտները և հիմնավորել դրանց հաղթահարման տնտեսական ու կազմակերպական հնարավոր ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է գիտական իմացության հիմնական մեթոդների կիրառման մանկավարժական և մեթոդական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը ֆիզիկայի ուսուցման գործընթացում։ Հետազոտության կենտրոնում սովորողների գիտական մտածողության, հետազոտական կարողությունների և ֆիզիկական երևույթները պատճառահետևանքային կապերով ընկալելու հմտությունների ձևավորումն է։ Ֆիզիկայի ուսուցումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պատրաստի տեսական գիտելիքների փոխանցման գործընթաց, այլև որպես գիտական ճանաչողության տրամաբանությանը ծանոթանալու և այն ուսումնական գործունեության մեջ գործնականորեն կիրառելու հնարավորություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում դիտման, փորձի, համեմատության, չափման, վերլուծության, համադրման, վերացարկման, ընդհանրացման, մոդելավորման, վարկածի առաջադրման և ստուգման մեթոդներին։ Դրանց նպատակային կիրառումը կարող է օգնել սովորողներին հասկանալու, թե ինչպես են փորձնական տվյալներից ձևավորվում գիտական եզրահանգումներ, ինչպես են կառուցվում ֆիզիկական մոդելները և ինչպիսի կապ գոյություն ունի տեսական դրույթների ու փորձարարական փաստերի միջև։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել խնդրային ուսուցման, ֆիզիկական փորձերի, լաբորատոր աշխատանքների, ցուցադրական փորձերի և հետազոտական առաջադրանքների հնարավորությունները՝ գիտական մեթոդների յուրացումը կազմակերպելու տեսանկյունից։ Կարևորվում է սովորողի ակտիվ մասնակցությունը ճանաչողական գործընթացին, երբ նա ոչ միայն վերարտադրում է արդեն հայտնի գիտելիքը, այլև ձևակերպում է խնդիր, առաջարկում հնարավոր բացատրություններ, համադրում տվյալները և հիմնավորում ստացված եզրակացությունները։ Առանձին ուղղություն է մոդելավորման դերի ուսումնասիրությունը, քանի որ ֆիզիկական իրականության բազմաթիվ երևույթների բացատրությունը հիմնվում է իդեալականացված համակարգերի և մաթեմատիկական նկարագրությունների վրա։ Կարող է քննության առնվել նաև ուսուցչի դերը հետազոտական գործունեության կազմակերպման մեջ՝ որպես սովորողների ինքնուրույն մտածողությունն ուղղորդող և գիտական դատողության մշակույթ ձևավորող գործոն։ Գիտական իմացության մեթոդների համակարգված կիրառումը նպաստում է նաև քննադատական մտածողության զարգացմանը՝ սովորեցնելով տարբերակել ենթադրությունը, փորձարարական փաստը, մոդելը և տեսական եզրահանգումը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ֆիզիկայի դասավանդման մեթոդիկայի, մանկավարժության, գիտության մեթոդաբանության և հետազոտական ուսուցման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ֆիզիկայի դասավանդումը դարձնել գիտելիքի ակտիվ բացահայտման և գիտական մտածողության ձևավորման գործընթաց։

Աշխատությունը նվիրված է Էժեն Իոնեսկոյի դրամատուրգիական ժառանգության մեջ աբսուրդի և օտարացման երևույթների գեղարվեստական, փիլիսոփայական և թատերագիտական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն առանձնահատուկ աշխարհընկալումն է, որի միջոցով մարդկային գոյությունը ներկայացվում է որպես հակասություններով, հաղորդակցական խզումներով, անորոշությամբ և իրականության սովորական տրամաբանության խախտմամբ բնութագրվող վիճակ։ Աբսուրդը դիտարկվում է ոչ միայն որպես դրամատիկական կառուցվածքի կամ ոճական արտահայտչամիջոցների համակարգ, այլև որպես մարդու և շրջապատող աշխարհի միջև հարաբերությունների մեկնաբանման սկզբունք։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կերպարների օտարացմանը, նրանց միջև լիարժեք հաղորդակցության դժվարություններին, անհատի մեկուսացմանը և հասարակական միջավայրում սեփական ինքնության պահպանման խնդրին։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել երկխոսությունների կառուցվածքը, կրկնությունները, լեզվական կաղապարները, տրամաբանական կապերի խախտումները, գրոտեսկային իրավիճակները և պայմանական բեմական իրականությունը՝ բացահայտելու դրանց դերը աբսուրդի զգացողության ձևավորման մեջ։ Կարևորվում է հատկապես լեզվի գործառույթը, քանի որ խոսքը հաճախ դադարում է մարդկանց միջև արդյունավետ հաղորդակցության միջոց լինելուց և վերածվում է նրանց մեկուսացումն ու փոխադարձ անհասկացողությունը ընդգծող գեղարվեստական գործոնի։ Օտարացման խնդիրը կարող է ուսումնասիրվել նաև անձի և հասարակության հարաբերությունների տեսանկյունից՝ դիտարկելով զանգվածային վարքագծի, հասարակական կարծրատիպերի, անհատականության կորստի և իրականության նկատմամբ մարդու անզորության թեմաները։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև կատակերգականի և ողբերգականի փոխներթափանցմանը, քանի որ արտաքինից զավեշտական իրավիճակները հաճախ բացահայտում են գոյաբանական անհանգստության և մարդկային հարաբերությունների ճգնաժամի ավելի խոր շերտեր։ Իոնեսկոյի ստեղծագործական մեթոդի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզաբանելու նաև աբսուրդի թատրոնի գեղագիտական սկզբունքները և նրա տեղը XX դարի եվրոպական դրամատուրգիայի զարգացման մեջ։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է գրականագիտության, թատերագիտության, փիլիսոփայական մեկնաբանության և դրամայի տեսության մոտեցումները՝ բացահայտելով աբսուրդի ու օտարացման փոխկապակցվածությունը և դրանց նշանակությունը Իոնեսկոյի գեղարվեստական աշխարհի կառուցման մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է գոտկասրբանային հատվածի տարբեր ախտահարումներ ունեցող հիվանդների նյարդավիրաբուժական օգնության նվազ ինվազիվ մոտեցումների կլինիկական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն ժամանակակից մեթոդներն են, որոնց նպատակն է անհրաժեշտ վիրաբուժական արդյունքը ապահովել հնարավորինս սահմանափակ միջամտությամբ և շրջակա առողջ հյուսվածքների նվազ վնասմամբ։ Գոտկասրբանային հատվածի ախտահարումները կարող են ուղեկցվել ցավային, շարժողական և նյարդաբանական տարբեր խանգարումներով, ուստի բուժման ռազմավարության ընտրության համար կարևոր նշանակություն ունեն հիվանդի կլինիկական վիճակի, ախտահարման բնույթի և պատկերային հետազոտությունների համալիր գնահատումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հիվանդների ընտրության չափանիշներին և տարբեր կլինիկական իրավիճակներում նվազ ինվազիվ նյարդավիրաբուժական մոտեցումների կիրառելիության գնահատմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել բուժման արդյունքները՝ դիտարկելով նյարդաբանական ախտանշանների փոփոխությունը, ցավային համախտանիշի նվազումը, շարժունակության վերականգնումը, հիվանդանոցային հսկողության տևողությունը և հետագա վերականգնման ընթացքը։ Կարևորվում է նաև միջամտությունների անվտանգության գնահատումը և հետվիրահատական բարդությունների ընդհանուր վերլուծությունը՝ տարբեր մեթոդների առավելություններն ու սահմանափակումները պարզաբանելու նպատակով։ Նվազ ինվազիվ մոտեցումների ուսումնասիրությունը կապված է նաև ժամանակակից պատկերային և տեխնիկական միջոցների զարգացման հետ, որոնք հնարավորություն են տալիս բարձրացնել վիրաբուժական գործողությունների ճշգրտությունն ու վերահսկելիությունը։ Միաժամանակ աշխատանքում կարող է ընդգծվել, որ բուժման արդյունավետությունը պայմանավորված է ոչ միայն ընտրված վիրաբուժական մեթոդով, այլև նախավիրահատական գնահատման, համապատասխան կլինիկական ցուցումների, հետվիրահատական հսկողության և վերականգնողական միջոցառումների համադրմամբ։ Երկարաժամկետ արդյունքների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու բուժման կայունությունը, հիվանդների ֆունկցիոնալ վիճակի փոփոխությունները և կյանքի որակի հետ կապված ցուցանիշները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է նյարդավիրաբուժության, ողնաշարի վիրաբուժության, նյարդաբանության և բժշկական պատկերավորման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով գնահատել գոտկասրբանային հատվածի ախտահարումների դեպքում նվազ ինվազիվ բուժման հնարավորությունները և դրա կլինիկական արդյունավետության հիմնական գործոնները։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության բյուջետային համակարգի շրջանակում սոցիալական հիմնախնդիրների լուծման ֆինանսատնտեսական և կառավարչական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում պետական ֆինանսական ռեսուրսների ձևավորման, բաշխման և օգտագործման գործընթացներն են՝ սոցիալական քաղաքականության նպատակների իրականացման տեսանկյունից։ Բյուջետային համակարգը դիտարկվում է որպես պետական սոցիալական քաղաքականության կարևոր գործիք, որի միջոցով ֆինանսավորվում են սոցիալական պաշտպանության, կրթության, առողջապահության և հասարակական նշանակություն ունեցող այլ ոլորտների ծրագրերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բյուջետային ծախսերի կառուցվածքին և սոցիալական ուղղվածությանը՝ գնահատելով, թե ֆինանսական միջոցների բաշխման մեխանիզմներն ինչպես կարող են նպաստել բնակչության սոցիալական կարիքների բավարարմանը և հանրային ծառայությունների հասանելիության ապահովմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել սոցիալական ծախսերի պլանավորման սկզբունքները, պետական ծրագրերի ֆինանսավորման աղբյուրները, բյուջետային առաջնահերթությունների սահմանման մեխանիզմները և պետական ֆինանսների սահմանափակ հնարավորությունների պայմաններում ռեսուրսների արդյունավետ բաշխման խնդիրները։ Կարևորվում է սոցիալական ծրագրերի ֆինանսավորման արդյունավետության գնահատումը՝ համադրելով հատկացված միջոցները նախատեսված նպատակների և արձանագրված սոցիալ-տնտեսական արդյունքների հետ։ Առանձին ուղղություն է պետական բյուջեի եկամուտների և սոցիալական պարտավորությունների միջև հավասարակշռության ուսումնասիրությունը, քանի որ երկարաժամկետ սոցիալական քաղաքականության իրականացումը կապված է նաև պետական ֆինանսների կայունության հետ։ Կարող են քննության առնվել աղքատության նվազեցման, սոցիալական աջակցության, զբաղվածության խթանման, կենսաթոշակային ապահովության և հանրային ծառայությունների ֆինանսավորման հետ կապված բյուջետային մեխանիզմները՝ առանց դրանք մեկուսացնելու ընդհանուր տնտեսական քաղաքականությունից։ Ուշադրության է արժանի նաև բյուջետային գործընթացի թափանցիկության, վերահսկողության և ծրագրային բյուջետավորման նշանակությունը՝ պետական միջոցների նպատակային և արդյունքահեն օգտագործման տեսանկյունից։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել կենտրոնական և տեղական մակարդակներում սոցիալական խնդիրների ֆինանսավորման փոխհարաբերությունները՝ բացահայտելով ֆինանսական պատասխանատվության և ռեսուրսների բաշխման առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հանրային ֆինանսների, բյուջետային քաղաքականության, սոցիալական պաշտպանության և պետական կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել սոցիալական հիմնախնդիրների լուծման գործում բյուջետային մեխանիզմների դերն ու դրանց արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է պիեզոէլեկտրական ալիքատարներում էլեկտրաառաձգական սահքային ալիքների տարածման առանձնահատկությունների տեսական ուսումնասիրությանը՝ մակերևույթամերձ թույլ անհամասեռությունների առկայության պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում ալիքի ամպլիտուդային և հաճախականային բնութագրերի փոխազդեցությունն է, ինչպես նաև այն ֆիզիկական պայմանները, որոնց դեպքում ալիքային էներգիան կարող է տեղայնացվել ալիքատարի որոշակի տիրույթներում։ Պիեզոէլեկտրական միջավայրի առանձնահատկությունը մեխանիկական և էլեկտրական դաշտերի փոխկապակցվածությունն է, ինչի հետևանքով սահքային դեֆորմացիաները և էլեկտրական պոտենցիալի փոփոխությունները կազմում են միասնական էլեկտրաառաձգական գործընթաց։ Մակերևույթին մոտ տեղակայված թույլ անհամասեռությունները կարող են պայմանավորված լինել նյութական հատկությունների տարածական փոքր փոփոխություններով և ազդել ալիքի տարածման, փուլային ու խմբային բնութագրերի և էներգիայի բաշխման վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել ալիքային հավասարումների համապատասխան մաթեմատիկական մոդելները, սահմանային պայմանները և դիսպերսիոն հարաբերությունները՝ պարզելու հաճախականության, ալիքային թվի և համակարգի նյութական ու երկրաչափական բնութագրերի միջև կապերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ամպլիտուդահաճախականային փոխազդեցության վերլուծությանը, քանի որ տարբեր հաճախականային տիրույթներում թույլ անհամասեռության ազդեցությունը կարող է փոփոխել ալիքային դաշտի կառուցվածքը և տարածման բնույթը։ Տեղայնացման երևույթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե ինչ պայմաններում է ալիքի ամպլիտուդը կենտրոնանում մակերևույթամերձ կամ այլ սահմանափակ տիրույթներում և ինչպես է այդ վարքը կախված միջավայրի անհամասեռության բնութագրերից։ Կարող են համեմատվել համասեռ և թույլ անհամասեռ ալիքատարների տեսական արդյունքները՝ բացահայտելու կառուցվածքային փոքր փոփոխությունների ազդեցությունը դիսպերսիայի և ալիքային էներգիայի տարածական բաշխման վրա։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր են ակուստոէլեկտրոնային և պիեզոէլեկտրական համակարգերի տեսության համար, որտեղ ալիքների կառավարվող տարածումն ու տեղայնացումը կարող են նշանակություն ունենալ սենսորային, ազդանշանային և ալիքատարային սարքերի ֆիզիկական սկզբունքների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է պիեզոէլեկտրականության տեսության, ալիքային մեխանիկայի, շարունակական միջավայրի էլեկտրադինամիկայի և կիրառական մաթեմատիկական մոդելավորման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել թույլ մակերևույթամերձ անհամասեռությունների ազդեցությունը էլեկտրաառաձգական սահքային ալիքների դինամիկական բնութագրերի և տեղայնացման վրա։

Աշխատությունը նվիրված է անասնակերի սիլոսացման տեխնոլոգիական գործընթացների և դրանց իրականացման համար կիրառվող մեքենաների ու սարքավորումների կատարելագործման գիտատեխնիկական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բուսական հումքի հավաքումից և նախապատրաստումից մինչև պահեստավորում իրականացվող գործողությունների արդյունավետ կազմակերպումն է՝ նպատակ ունենալով նվազեցնել հումքի և պատրաստի կերի կորուստները, բարձրացնել աշխատանքների մեքենայացման մակարդակը և ապահովել ստացվող անասնակերի կայուն որակը։ Սիլոսացման գործընթացը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված տեխնոլոգիական գործողությունների համակարգ, որի արդյունավետությունը կախված է ինչպես մշակվող բուսական զանգվածի հատկություններից, այնպես էլ կիրառվող տեխնիկական միջոցների կառուցվածքային և աշխատանքային բնութագրերից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել բուսական զանգվածի մանրացման, տեղափոխման, բաշխման և խտացման գործընթացները, ինչպես նաև դրանց փոխազդեցությունը տեխնոլոգիական ընդհանուր շղթայում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սարքավորումների աշխատանքային օրգանների կառուցվածքային լուծումների գնահատմանը և այն պարամետրերի հիմնավորմանը, որոնք ազդեցություն ունեն արտադրողականության, աշխատանքի կայունության, էներգատարության և մշակվող նյութի որակի վրա։ Կարող են դիտարկվել մեքենաների շարժման ռեժիմների, աշխատանքային օրգանների փոխազդեցության և բուսական զանգվածի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների միջև կապերը՝ տեխնիկական համակարգի արդյունավետ աշխատանքի պայմանները բացահայտելու նպատակով։ Կարևոր ուղղություն է տեխնոլոգիական գործընթացների մեքենայացման և ավտոմատացման հնարավորությունների ուսումնասիրությունը, ինչը կարող է նպաստել աշխատանքի կազմակերպման բարելավմանը և մարդկային գործոնի ազդեցության նվազեցմանը։ Սարքավորումների կատարելագործման ընթացքում նշանակություն ունեն նաև դրանց հուսալիությունը, սպասարկման հարմարավետությունը և տարբեր արտադրական պայմաններում կիրառելիությունը։ Տեխնոլոգիական ու կառուցվածքային տարբերակների համեմատական գնահատումը հնարավորություն է տալիս ընտրելու այնպիսի լուծումներ, որոնք համատեղում են արտադրողականությունը, ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը և պատրաստվող կերի որակի պահպանման պահանջները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գյուղատնտեսական մեքենաշինության, անասնակերի արտադրության, տեխնոլոգիական գործընթացների մեքենայացման և ինժեներական նախագծման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով գիտականորեն հիմնավորել սիլոսացման տեխնոլոգիական համակարգերի և համապատասխան սարքավորումների կատարելագործման հիմնական ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ոռոգման համակարգերում մեխանիկական ջրամատակարարումից ինքնահոս եղանակի անցման ջրատնտեսական նպատակահարմարության և հիմնավորման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ոռոգման ջրի տեղափոխման ու բաշխման գործող համակարգերի արդյունավետության գնահատումն է՝ հաշվի առնելով ջրային ռեսուրսների օգտագործումը, տեղանքի ռելիեֆային պայմանները, ոռոգվող հողատարածքների տեղաբաշխումը և համակարգերի տեխնիկական առանձնահատկությունները։ Մեխանիկական ոռոգման դեպքում ջրի տեղափոխումը կապված է պոմպային համակարգերի աշխատանքի և համապատասխան էներգետիկ ծախսերի հետ, մինչդեռ ինքնահոս համակարգերում ջրի շարժման համար հնարավորության սահմաններում օգտագործվում է տեղանքի բնական բարձրությունների տարբերությունը։ Այդ պատճառով հետազոտության կարևոր ուղղություններից է այն տարածքների և ջրատնտեսական համակարգերի առանձնացումը, որտեղ ինքնահոս ջրամատակարարման կիրառումը կարող է տեխնիկապես և տնտեսապես հիմնավորված լինել։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ջրաղբյուրների և ոռոգվող տարածքների փոխադարձ բարձրադիր դիրքերը, ջրանցքների ու խողովակաշարերի կառուցվածքը, ջրի պահանջարկը, տեղափոխման ընթացքում առաջացող կորուստները և գործող պոմպակայանների շահագործման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ջրային հաշվեկշռի գնահատումը, որի միջոցով հնարավոր է համադրել առկա ջրային ռեսուրսները գյուղատնտեսական հողերի ոռոգման պահանջարկի հետ և որոշել համակարգի աշխատանքի հնարավոր սահմանափակումները։ Կարող է գնահատվել նաև մեխանիկական և ինքնահոս տարբերակների տնտեսական արդյունավետությունը՝ դիտարկելով էներգիայի սպառման, ենթակառուցվածքների պահպանման, վերակառուցման և երկարաժամկետ շահագործման հետ կապված գործոնները։ Ինքնահոս համակարգերի զարգացման հարցը կարևոր է նաև էներգաարդյունավետության տեսանկյունից, քանի որ պոմպային բարձրացումների նվազեցումը կարող է սահմանափակել ոռոգման համակարգի կախվածությունը էլեկտրաէներգիայից։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել ջրամատակարարման հուսալիությունը, սեզոնային ջրապահովվածությունը, տարածքային առանձնահատկությունները և ոռոգման ցանցի կառավարման պահանջները, որպեսզի համակարգի վերափոխումը չհանգեցնի ջրի հասանելիության անհավասարության։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ջրային տնտեսության, հիդրոտեխնիկայի, ոռոգման համակարգերի կառավարման և գյուղատնտեսական ջրօգտագործման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով հիմնավորել մեխանիկական ոռոգման համակարգերի հնարավոր փոխարինումը ինքնահոս ջրամատակարարմամբ և բարձրացնել Հայաստանի ոռոգման ենթակառուցվածքների ջրային ու էներգետիկ արդյունավետությունը։

Աշխատությունը նվիրված է ճագարների մոտ հանդիպող մակաբուծային հիվանդության տարածման օրինաչափությունների, առաջացմանը նպաստող գործոնների և դրա վերահսկման արդյունավետ մոտեցումների գիտական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հիվանդության համաճարակաբանական առանձնահատկություններն են՝ տարբեր տնտեսություններում և կենդանիների խմբերում հանդիպման հաճախականությունը, տարածման հնարավոր աղբյուրները, փոխանցմանը նպաստող պայմանները և հիվանդացության վրա ազդող սեզոնային, տարիքային ու պահվածքային գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կենդանիների պահման պայմանների, խտության, հիգիենիկ վիճակի և ընդհանուր խնամքի նշանակությանը, քանի որ նման գործոնները կարող են ազդեցություն ունենալ մակաբուծային հիվանդությունների տարածման ինտենսիվության վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հիվանդության կլինիկական դրսևորումները և ախտորոշման ընդհանուր սկզբունքները՝ համադրելով կենդանու վիճակի գնահատումը համապատասխան անասնաբուժական հետազոտությունների հետ։ Համաճարակաբանական տվյալների համակարգումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու առավել նշանակալի ռիսկային գործոնները և հասկանալու հիվանդության տարածման ընդհանուր պատկերը ճագարաբուծական տնտեսություններում։ Աշխատանքի մյուս կարևոր ուղղությունը տարբեր անասնաբուժական բուժական մոտեցումների արդյունավետության գիտական գնահատումն է՝ ուշադրություն դարձնելով կենդանիների առողջական վիճակի բարելավմանը, հիվանդության կրկնության նվազեցմանը և կիրառվող միջոցների անվտանգության վերահսկմանը։ Միաժամանակ կարող է ուսումնասիրվել բուժման և կանխարգելման միջոցառումների համադրման նշանակությունը, քանի որ միայն առանձին հիվանդ կենդանիների նկատմամբ միջամտությունը միշտ չէ, որ բավարար է տնտեսությունում հիվանդության տարածումը սահմանափակելու համար։ Կարևորվում են անասնաբուժական հսկողությունը, կենդանիների պահման պայմանների բարելավումը և հիվանդության ժամանակին հայտնաբերումը՝ որպես ընդհանուր վերահսկման համակարգի բաղադրիչներ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ ճագարաբուծության անասնաբուժական բարեկեցության բարձրացման, կենդանիների առողջության պահպանման և մակաբուծային հիվանդությունների հետևանքով առաջացող տնտեսական կորուստների նվազեցման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է անասնաբուժական մակաբուծաբանության, համաճարակաբանության, կլինիկական անասնաբուժության և կենդանիների առողջության կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ամբողջական պատկերացում ձևավորել հիվանդության տարածման առանձնահատկությունների և դրա վերահսկման արդյունավետ ռազմավարությունների վերաբերյալ։

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի երկրորդ կեսի հայ թատրոնի զարգացման պատմությանը՝ առանցքային ուշադրություն դարձնելով Ազնիվ Հրաչյայի բեմական գործունեությանը և նրա ստեղծագործական անհատականության ձևավորմանը։ Դերասանուհու գործունեության սկզբնական շրջանը դիտարկվում է արևմտահայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի կայացման գործընթացների համատեքստում, երբ հայկական բեմարվեստում միաժամանակ տեղի էին ունենում խաղացանկային, գեղագիտական և դերասանական արվեստին վերաբերող էական փոփոխություններ։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է այն անցումային ժամանակաշրջանը, երբ պատմահայրենասիրական ողբերգությունների կողքին աստիճանաբար տարածվում էին արևմտաեվրոպական ռոմանտիկական դրաման և հետագայում նաև քաղքենիական մելոդրաման՝ դերասաններին առաջադրելով կերպարի մեկնաբանման և բեմական արտահայտչականության նոր պահանջներ։ Ազնիվ Հրաչյայի ստեղծագործական ուղու ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էր անհատական դերասանական արվեստը փոխկապակցվում ժամանակաշրջանի թատերական ընդհանուր զարգացումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել դերասանուհու խաղաոճի ձևավորմանը, դերերի ընտրությանը, կերպարների մեկնաբանման առանձնահատկություններին և տարբեր դրամատիկական ժանրերում նրա բեմական հնարավորությունների դրսևորմանը։ Միաժամանակ քննության է առնվում XIX դարի երկրորդ կեսի հայկական թատերական միջավայրը, որի զարգացման գործում կարևոր դեր ունեին վառ ստեղծագործական անհատականությունները։ Այս տեսանկյունից դերասանական անհատականությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ներկայացման առանձին բաղադրիչ, այլև որպես ազգային բեմարվեստի գեղարվեստական ուղղությունների ձևավորման նշանակալի գործոն։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև արևմտաեվրոպական դրամատուրգիայի ազդեցությանը հայկական թատրոնի խաղացանկի և դերասանական մշակույթի վրա՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին նոր դրամատիկական ձևերն ու կերպարային համակարգերը յուրացվում հայկական բեմում։ Կարևորվում են թատերական քննադատության, ժամանակաշրջանի մամուլի, հուշագրական նյութերի և այլ պատմական աղբյուրների հնարավորությունները դերասանական արվեստի վերականգնման ու գնահատման համար։ ՀՀ ԳԱԱ արվեստի ինստիտուտում 2020 թվականին հրատարակված 22 էջանոց սեղմագիրը ներկայացնում է թատերագիտական հետազոտության հիմնական խնդիրները, մոտեցումները և գիտական ուղղվածությունը՝ Ազնիվ Հրաչյայի ստեղծագործական ժառանգությունը դիտարկելով XIX դարի երկրորդ կեսի հայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի պատմական ու գեղարվեստական զարգացման լայն համապատկերում։

Աշխատությունը նվիրված է որոշ երկրորդային նեֆրոպաթիաների վաղ հայտնաբերման կլինիկական և ախտորոշիչ չափանիշների ուսումնասիրմանը նախահիվանդանոցային բժշկական օգնության փուլում։ Հետազոտության կենտրոնում երիկամների այն ախտահարումների ժամանակին ճանաչման խնդիրն է, որոնք կարող են զարգանալ այլ հիվանդությունների կամ համակարգային խանգարումների հետևանքով և սկզբնական փուլերում արտահայտվել ոչ սպեցիֆիկ կամ սահմանափակ կլինիկական նշաններով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն ցուցանիշների համակարգմանը, որոնք կարող են նպաստել երիկամների ֆունկցիոնալ փոփոխությունների ավելի վաղ հայտնաբերմանը և հետագա մասնագիտացված հետազոտության անհրաժեշտության գնահատմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հիվանդների կլինիկական տվյալները, հիվանդության պատմությունը, ռիսկի գործոնները և լաբորատոր հետազոտություններով ստացվող ընդհանուր ցուցանիշները՝ դրանց ախտորոշիչ նշանակությունը գնահատելու նպատակով։ Կարևորվում է առանձին չափանիշների զգայունության և տեղեկատվական արժեքի համադրումը, քանի որ վաղ փուլերում միայն մեկ ցուցանիշը կարող է բավարար չլինել երիկամային ախտահարման բնույթը գնահատելու համար։ Նախահիվանդանոցային փուլի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև բժշկական օգնության հաջորդականության տեսանկյունից. առաջնային օղակում հնարավոր փոփոխությունների ժամանակին ճանաչումը կարող է նպաստել հիվանդի համապատասխան մասնագետի մոտ ուղղորդմանը և լրացուցիչ հետազոտությունների կազմակերպմանը։ Առանձին ուղղություն է տարբեր պատճառներով առաջացած երկրորդային նեֆրոպաթիաների ընդհանուր և տարբերակիչ առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, ինչը հնարավորություն է տալիս գնահատելու վաղ ախտորոշման չափանիշների կիրառելիությունը տարբեր կլինիկական իրավիճակներում։ Հետազոտության մեջ կարող է կարևորվել նաև հիվանդների հետագա հսկողությունը՝ նախնական գնահատման տվյալները մասնագիտացված հետազոտությունների արդյունքների հետ համադրելու և առաջարկվող չափանիշների կլինիկական նշանակությունը պարզելու համար։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս վաղ ախտորոշումը դիտարկել ոչ թե որպես առանձին հետազոտության արդյունք, այլ որպես կլինիկական տվյալների, ռիսկի գործոնների և համապատասխան հետազոտությունների համալիր գնահատման գործընթաց։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է նեֆրոլոգիայի, ներքին հիվանդությունների, լաբորատոր ախտորոշման և առաջնային բժշկական օգնության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բարելավել երկրորդային երիկամային ախտահարումների վաղ ճանաչումն ու մասնագիտացված բժշկական գնահատման ժամանակին կազմակերպումը։