Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է գիտական իմացության հիմնական մեթոդների կիրառման մանկավարժական և մեթոդական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը ֆիզիկայի ուսուցման գործընթացում։ Հետազոտության կենտրոնում սովորողների գիտական մտածողության, հետազոտական կարողությունների և ֆիզիկական երևույթները պատճառահետևանքային կապերով ընկալելու հմտությունների ձևավորումն է։ Ֆիզիկայի ուսուցումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պատրաստի տեսական գիտելիքների փոխանցման գործընթաց, այլև որպես գիտական ճանաչողության տրամաբանությանը ծանոթանալու և այն ուսումնական գործունեության մեջ գործնականորեն կիրառելու հնարավորություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում դիտման, փորձի, համեմատության, չափման, վերլուծության, համադրման, վերացարկման, ընդհանրացման, մոդելավորման, վարկածի առաջադրման և ստուգման մեթոդներին։ Դրանց նպատակային կիրառումը կարող է օգնել սովորողներին հասկանալու, թե ինչպես են փորձնական տվյալներից ձևավորվում գիտական եզրահանգումներ, ինչպես են կառուցվում ֆիզիկական մոդելները և ինչպիսի կապ գոյություն ունի տեսական դրույթների ու փորձարարական փաստերի միջև։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել խնդրային ուսուցման, ֆիզիկական փորձերի, լաբորատոր աշխատանքների, ցուցադրական փորձերի և հետազոտական առաջադրանքների հնարավորությունները՝ գիտական մեթոդների յուրացումը կազմակերպելու տեսանկյունից։ Կարևորվում է սովորողի ակտիվ մասնակցությունը ճանաչողական գործընթացին, երբ նա ոչ միայն վերարտադրում է արդեն հայտնի գիտելիքը, այլև ձևակերպում է խնդիր, առաջարկում հնարավոր բացատրություններ, համադրում տվյալները և հիմնավորում ստացված եզրակացությունները։ Առանձին ուղղություն է մոդելավորման դերի ուսումնասիրությունը, քանի որ ֆիզիկական իրականության բազմաթիվ երևույթների բացատրությունը հիմնվում է իդեալականացված համակարգերի և մաթեմատիկական նկարագրությունների վրա։ Կարող է քննության առնվել նաև ուսուցչի դերը հետազոտական գործունեության կազմակերպման մեջ՝ որպես սովորողների ինքնուրույն մտածողությունն ուղղորդող և գիտական դատողության մշակույթ ձևավորող գործոն։ Գիտական իմացության մեթոդների համակարգված կիրառումը նպաստում է նաև քննադատական մտածողության զարգացմանը՝ սովորեցնելով տարբերակել ենթադրությունը, փորձարարական փաստը, մոդելը և տեսական եզրահանգումը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ֆիզիկայի դասավանդման մեթոդիկայի, մանկավարժության, գիտության մեթոդաբանության և հետազոտական ուսուցման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ֆիզիկայի դասավանդումը դարձնել գիտելիքի ակտիվ բացահայտման և գիտական մտածողության ձևավորման գործընթաց։

Աշխատությունը նվիրված է Էժեն Իոնեսկոյի դրամատուրգիական ժառանգության մեջ աբսուրդի և օտարացման երևույթների գեղարվեստական, փիլիսոփայական և թատերագիտական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն առանձնահատուկ աշխարհընկալումն է, որի միջոցով մարդկային գոյությունը ներկայացվում է որպես հակասություններով, հաղորդակցական խզումներով, անորոշությամբ և իրականության սովորական տրամաբանության խախտմամբ բնութագրվող վիճակ։ Աբսուրդը դիտարկվում է ոչ միայն որպես դրամատիկական կառուցվածքի կամ ոճական արտահայտչամիջոցների համակարգ, այլև որպես մարդու և շրջապատող աշխարհի միջև հարաբերությունների մեկնաբանման սկզբունք։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կերպարների օտարացմանը, նրանց միջև լիարժեք հաղորդակցության դժվարություններին, անհատի մեկուսացմանը և հասարակական միջավայրում սեփական ինքնության պահպանման խնդրին։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել երկխոսությունների կառուցվածքը, կրկնությունները, լեզվական կաղապարները, տրամաբանական կապերի խախտումները, գրոտեսկային իրավիճակները և պայմանական բեմական իրականությունը՝ բացահայտելու դրանց դերը աբսուրդի զգացողության ձևավորման մեջ։ Կարևորվում է հատկապես լեզվի գործառույթը, քանի որ խոսքը հաճախ դադարում է մարդկանց միջև արդյունավետ հաղորդակցության միջոց լինելուց և վերածվում է նրանց մեկուսացումն ու փոխադարձ անհասկացողությունը ընդգծող գեղարվեստական գործոնի։ Օտարացման խնդիրը կարող է ուսումնասիրվել նաև անձի և հասարակության հարաբերությունների տեսանկյունից՝ դիտարկելով զանգվածային վարքագծի, հասարակական կարծրատիպերի, անհատականության կորստի և իրականության նկատմամբ մարդու անզորության թեմաները։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև կատակերգականի և ողբերգականի փոխներթափանցմանը, քանի որ արտաքինից զավեշտական իրավիճակները հաճախ բացահայտում են գոյաբանական անհանգստության և մարդկային հարաբերությունների ճգնաժամի ավելի խոր շերտեր։ Իոնեսկոյի ստեղծագործական մեթոդի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզաբանելու նաև աբսուրդի թատրոնի գեղագիտական սկզբունքները և նրա տեղը XX դարի եվրոպական դրամատուրգիայի զարգացման մեջ։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է գրականագիտության, թատերագիտության, փիլիսոփայական մեկնաբանության և դրամայի տեսության մոտեցումները՝ բացահայտելով աբսուրդի ու օտարացման փոխկապակցվածությունը և դրանց նշանակությունը Իոնեսկոյի գեղարվեստական աշխարհի կառուցման մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է գոտկասրբանային հատվածի տարբեր ախտահարումներ ունեցող հիվանդների նյարդավիրաբուժական օգնության նվազ ինվազիվ մոտեցումների կլինիկական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն ժամանակակից մեթոդներն են, որոնց նպատակն է անհրաժեշտ վիրաբուժական արդյունքը ապահովել հնարավորինս սահմանափակ միջամտությամբ և շրջակա առողջ հյուսվածքների նվազ վնասմամբ։ Գոտկասրբանային հատվածի ախտահարումները կարող են ուղեկցվել ցավային, շարժողական և նյարդաբանական տարբեր խանգարումներով, ուստի բուժման ռազմավարության ընտրության համար կարևոր նշանակություն ունեն հիվանդի կլինիկական վիճակի, ախտահարման բնույթի և պատկերային հետազոտությունների համալիր գնահատումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հիվանդների ընտրության չափանիշներին և տարբեր կլինիկական իրավիճակներում նվազ ինվազիվ նյարդավիրաբուժական մոտեցումների կիրառելիության գնահատմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել բուժման արդյունքները՝ դիտարկելով նյարդաբանական ախտանշանների փոփոխությունը, ցավային համախտանիշի նվազումը, շարժունակության վերականգնումը, հիվանդանոցային հսկողության տևողությունը և հետագա վերականգնման ընթացքը։ Կարևորվում է նաև միջամտությունների անվտանգության գնահատումը և հետվիրահատական բարդությունների ընդհանուր վերլուծությունը՝ տարբեր մեթոդների առավելություններն ու սահմանափակումները պարզաբանելու նպատակով։ Նվազ ինվազիվ մոտեցումների ուսումնասիրությունը կապված է նաև ժամանակակից պատկերային և տեխնիկական միջոցների զարգացման հետ, որոնք հնարավորություն են տալիս բարձրացնել վիրաբուժական գործողությունների ճշգրտությունն ու վերահսկելիությունը։ Միաժամանակ աշխատանքում կարող է ընդգծվել, որ բուժման արդյունավետությունը պայմանավորված է ոչ միայն ընտրված վիրաբուժական մեթոդով, այլև նախավիրահատական գնահատման, համապատասխան կլինիկական ցուցումների, հետվիրահատական հսկողության և վերականգնողական միջոցառումների համադրմամբ։ Երկարաժամկետ արդյունքների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու բուժման կայունությունը, հիվանդների ֆունկցիոնալ վիճակի փոփոխությունները և կյանքի որակի հետ կապված ցուցանիշները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է նյարդավիրաբուժության, ողնաշարի վիրաբուժության, նյարդաբանության և բժշկական պատկերավորման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով գնահատել գոտկասրբանային հատվածի ախտահարումների դեպքում նվազ ինվազիվ բուժման հնարավորությունները և դրա կլինիկական արդյունավետության հիմնական գործոնները։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության բյուջետային համակարգի շրջանակում սոցիալական հիմնախնդիրների լուծման ֆինանսատնտեսական և կառավարչական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում պետական ֆինանսական ռեսուրսների ձևավորման, բաշխման և օգտագործման գործընթացներն են՝ սոցիալական քաղաքականության նպատակների իրականացման տեսանկյունից։ Բյուջետային համակարգը դիտարկվում է որպես պետական սոցիալական քաղաքականության կարևոր գործիք, որի միջոցով ֆինանսավորվում են սոցիալական պաշտպանության, կրթության, առողջապահության և հասարակական նշանակություն ունեցող այլ ոլորտների ծրագրերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բյուջետային ծախսերի կառուցվածքին և սոցիալական ուղղվածությանը՝ գնահատելով, թե ֆինանսական միջոցների բաշխման մեխանիզմներն ինչպես կարող են նպաստել բնակչության սոցիալական կարիքների բավարարմանը և հանրային ծառայությունների հասանելիության ապահովմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել սոցիալական ծախսերի պլանավորման սկզբունքները, պետական ծրագրերի ֆինանսավորման աղբյուրները, բյուջետային առաջնահերթությունների սահմանման մեխանիզմները և պետական ֆինանսների սահմանափակ հնարավորությունների պայմաններում ռեսուրսների արդյունավետ բաշխման խնդիրները։ Կարևորվում է սոցիալական ծրագրերի ֆինանսավորման արդյունավետության գնահատումը՝ համադրելով հատկացված միջոցները նախատեսված նպատակների և արձանագրված սոցիալ-տնտեսական արդյունքների հետ։ Առանձին ուղղություն է պետական բյուջեի եկամուտների և սոցիալական պարտավորությունների միջև հավասարակշռության ուսումնասիրությունը, քանի որ երկարաժամկետ սոցիալական քաղաքականության իրականացումը կապված է նաև պետական ֆինանսների կայունության հետ։ Կարող են քննության առնվել աղքատության նվազեցման, սոցիալական աջակցության, զբաղվածության խթանման, կենսաթոշակային ապահովության և հանրային ծառայությունների ֆինանսավորման հետ կապված բյուջետային մեխանիզմները՝ առանց դրանք մեկուսացնելու ընդհանուր տնտեսական քաղաքականությունից։ Ուշադրության է արժանի նաև բյուջետային գործընթացի թափանցիկության, վերահսկողության և ծրագրային բյուջետավորման նշանակությունը՝ պետական միջոցների նպատակային և արդյունքահեն օգտագործման տեսանկյունից։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել կենտրոնական և տեղական մակարդակներում սոցիալական խնդիրների ֆինանսավորման փոխհարաբերությունները՝ բացահայտելով ֆինանսական պատասխանատվության և ռեսուրսների բաշխման առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հանրային ֆինանսների, բյուջետային քաղաքականության, սոցիալական պաշտպանության և պետական կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել սոցիալական հիմնախնդիրների լուծման գործում բյուջետային մեխանիզմների դերն ու դրանց արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է պիեզոէլեկտրական ալիքատարներում էլեկտրաառաձգական սահքային ալիքների տարածման առանձնահատկությունների տեսական ուսումնասիրությանը՝ մակերևույթամերձ թույլ անհամասեռությունների առկայության պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում ալիքի ամպլիտուդային և հաճախականային բնութագրերի փոխազդեցությունն է, ինչպես նաև այն ֆիզիկական պայմանները, որոնց դեպքում ալիքային էներգիան կարող է տեղայնացվել ալիքատարի որոշակի տիրույթներում։ Պիեզոէլեկտրական միջավայրի առանձնահատկությունը մեխանիկական և էլեկտրական դաշտերի փոխկապակցվածությունն է, ինչի հետևանքով սահքային դեֆորմացիաները և էլեկտրական պոտենցիալի փոփոխությունները կազմում են միասնական էլեկտրաառաձգական գործընթաց։ Մակերևույթին մոտ տեղակայված թույլ անհամասեռությունները կարող են պայմանավորված լինել նյութական հատկությունների տարածական փոքր փոփոխություններով և ազդել ալիքի տարածման, փուլային ու խմբային բնութագրերի և էներգիայի բաշխման վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել ալիքային հավասարումների համապատասխան մաթեմատիկական մոդելները, սահմանային պայմանները և դիսպերսիոն հարաբերությունները՝ պարզելու հաճախականության, ալիքային թվի և համակարգի նյութական ու երկրաչափական բնութագրերի միջև կապերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ամպլիտուդահաճախականային փոխազդեցության վերլուծությանը, քանի որ տարբեր հաճախականային տիրույթներում թույլ անհամասեռության ազդեցությունը կարող է փոփոխել ալիքային դաշտի կառուցվածքը և տարածման բնույթը։ Տեղայնացման երևույթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե ինչ պայմաններում է ալիքի ամպլիտուդը կենտրոնանում մակերևույթամերձ կամ այլ սահմանափակ տիրույթներում և ինչպես է այդ վարքը կախված միջավայրի անհամասեռության բնութագրերից։ Կարող են համեմատվել համասեռ և թույլ անհամասեռ ալիքատարների տեսական արդյունքները՝ բացահայտելու կառուցվածքային փոքր փոփոխությունների ազդեցությունը դիսպերսիայի և ալիքային էներգիայի տարածական բաշխման վրա։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր են ակուստոէլեկտրոնային և պիեզոէլեկտրական համակարգերի տեսության համար, որտեղ ալիքների կառավարվող տարածումն ու տեղայնացումը կարող են նշանակություն ունենալ սենսորային, ազդանշանային և ալիքատարային սարքերի ֆիզիկական սկզբունքների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է պիեզոէլեկտրականության տեսության, ալիքային մեխանիկայի, շարունակական միջավայրի էլեկտրադինամիկայի և կիրառական մաթեմատիկական մոդելավորման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել թույլ մակերևույթամերձ անհամասեռությունների ազդեցությունը էլեկտրաառաձգական սահքային ալիքների դինամիկական բնութագրերի և տեղայնացման վրա։

Աշխատությունը նվիրված է անասնակերի սիլոսացման տեխնոլոգիական գործընթացների և դրանց իրականացման համար կիրառվող մեքենաների ու սարքավորումների կատարելագործման գիտատեխնիկական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բուսական հումքի հավաքումից և նախապատրաստումից մինչև պահեստավորում իրականացվող գործողությունների արդյունավետ կազմակերպումն է՝ նպատակ ունենալով նվազեցնել հումքի և պատրաստի կերի կորուստները, բարձրացնել աշխատանքների մեքենայացման մակարդակը և ապահովել ստացվող անասնակերի կայուն որակը։ Սիլոսացման գործընթացը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված տեխնոլոգիական գործողությունների համակարգ, որի արդյունավետությունը կախված է ինչպես մշակվող բուսական զանգվածի հատկություններից, այնպես էլ կիրառվող տեխնիկական միջոցների կառուցվածքային և աշխատանքային բնութագրերից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել բուսական զանգվածի մանրացման, տեղափոխման, բաշխման և խտացման գործընթացները, ինչպես նաև դրանց փոխազդեցությունը տեխնոլոգիական ընդհանուր շղթայում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սարքավորումների աշխատանքային օրգանների կառուցվածքային լուծումների գնահատմանը և այն պարամետրերի հիմնավորմանը, որոնք ազդեցություն ունեն արտադրողականության, աշխատանքի կայունության, էներգատարության և մշակվող նյութի որակի վրա։ Կարող են դիտարկվել մեքենաների շարժման ռեժիմների, աշխատանքային օրգանների փոխազդեցության և բուսական զանգվածի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների միջև կապերը՝ տեխնիկական համակարգի արդյունավետ աշխատանքի պայմանները բացահայտելու նպատակով։ Կարևոր ուղղություն է տեխնոլոգիական գործընթացների մեքենայացման և ավտոմատացման հնարավորությունների ուսումնասիրությունը, ինչը կարող է նպաստել աշխատանքի կազմակերպման բարելավմանը և մարդկային գործոնի ազդեցության նվազեցմանը։ Սարքավորումների կատարելագործման ընթացքում նշանակություն ունեն նաև դրանց հուսալիությունը, սպասարկման հարմարավետությունը և տարբեր արտադրական պայմաններում կիրառելիությունը։ Տեխնոլոգիական ու կառուցվածքային տարբերակների համեմատական գնահատումը հնարավորություն է տալիս ընտրելու այնպիսի լուծումներ, որոնք համատեղում են արտադրողականությունը, ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը և պատրաստվող կերի որակի պահպանման պահանջները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գյուղատնտեսական մեքենաշինության, անասնակերի արտադրության, տեխնոլոգիական գործընթացների մեքենայացման և ինժեներական նախագծման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով գիտականորեն հիմնավորել սիլոսացման տեխնոլոգիական համակարգերի և համապատասխան սարքավորումների կատարելագործման հիմնական ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ոռոգման համակարգերում մեխանիկական ջրամատակարարումից ինքնահոս եղանակի անցման ջրատնտեսական նպատակահարմարության և հիմնավորման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ոռոգման ջրի տեղափոխման ու բաշխման գործող համակարգերի արդյունավետության գնահատումն է՝ հաշվի առնելով ջրային ռեսուրսների օգտագործումը, տեղանքի ռելիեֆային պայմանները, ոռոգվող հողատարածքների տեղաբաշխումը և համակարգերի տեխնիկական առանձնահատկությունները։ Մեխանիկական ոռոգման դեպքում ջրի տեղափոխումը կապված է պոմպային համակարգերի աշխատանքի և համապատասխան էներգետիկ ծախսերի հետ, մինչդեռ ինքնահոս համակարգերում ջրի շարժման համար հնարավորության սահմաններում օգտագործվում է տեղանքի բնական բարձրությունների տարբերությունը։ Այդ պատճառով հետազոտության կարևոր ուղղություններից է այն տարածքների և ջրատնտեսական համակարգերի առանձնացումը, որտեղ ինքնահոս ջրամատակարարման կիրառումը կարող է տեխնիկապես և տնտեսապես հիմնավորված լինել։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ջրաղբյուրների և ոռոգվող տարածքների փոխադարձ բարձրադիր դիրքերը, ջրանցքների ու խողովակաշարերի կառուցվածքը, ջրի պահանջարկը, տեղափոխման ընթացքում առաջացող կորուստները և գործող պոմպակայանների շահագործման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ջրային հաշվեկշռի գնահատումը, որի միջոցով հնարավոր է համադրել առկա ջրային ռեսուրսները գյուղատնտեսական հողերի ոռոգման պահանջարկի հետ և որոշել համակարգի աշխատանքի հնարավոր սահմանափակումները։ Կարող է գնահատվել նաև մեխանիկական և ինքնահոս տարբերակների տնտեսական արդյունավետությունը՝ դիտարկելով էներգիայի սպառման, ենթակառուցվածքների պահպանման, վերակառուցման և երկարաժամկետ շահագործման հետ կապված գործոնները։ Ինքնահոս համակարգերի զարգացման հարցը կարևոր է նաև էներգաարդյունավետության տեսանկյունից, քանի որ պոմպային բարձրացումների նվազեցումը կարող է սահմանափակել ոռոգման համակարգի կախվածությունը էլեկտրաէներգիայից։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել ջրամատակարարման հուսալիությունը, սեզոնային ջրապահովվածությունը, տարածքային առանձնահատկությունները և ոռոգման ցանցի կառավարման պահանջները, որպեսզի համակարգի վերափոխումը չհանգեցնի ջրի հասանելիության անհավասարության։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ջրային տնտեսության, հիդրոտեխնիկայի, ոռոգման համակարգերի կառավարման և գյուղատնտեսական ջրօգտագործման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով հիմնավորել մեխանիկական ոռոգման համակարգերի հնարավոր փոխարինումը ինքնահոս ջրամատակարարմամբ և բարձրացնել Հայաստանի ոռոգման ենթակառուցվածքների ջրային ու էներգետիկ արդյունավետությունը։

Աշխատությունը նվիրված է ճագարների մոտ հանդիպող մակաբուծային հիվանդության տարածման օրինաչափությունների, առաջացմանը նպաստող գործոնների և դրա վերահսկման արդյունավետ մոտեցումների գիտական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հիվանդության համաճարակաբանական առանձնահատկություններն են՝ տարբեր տնտեսություններում և կենդանիների խմբերում հանդիպման հաճախականությունը, տարածման հնարավոր աղբյուրները, փոխանցմանը նպաստող պայմանները և հիվանդացության վրա ազդող սեզոնային, տարիքային ու պահվածքային գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կենդանիների պահման պայմանների, խտության, հիգիենիկ վիճակի և ընդհանուր խնամքի նշանակությանը, քանի որ նման գործոնները կարող են ազդեցություն ունենալ մակաբուծային հիվանդությունների տարածման ինտենսիվության վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հիվանդության կլինիկական դրսևորումները և ախտորոշման ընդհանուր սկզբունքները՝ համադրելով կենդանու վիճակի գնահատումը համապատասխան անասնաբուժական հետազոտությունների հետ։ Համաճարակաբանական տվյալների համակարգումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու առավել նշանակալի ռիսկային գործոնները և հասկանալու հիվանդության տարածման ընդհանուր պատկերը ճագարաբուծական տնտեսություններում։ Աշխատանքի մյուս կարևոր ուղղությունը տարբեր անասնաբուժական բուժական մոտեցումների արդյունավետության գիտական գնահատումն է՝ ուշադրություն դարձնելով կենդանիների առողջական վիճակի բարելավմանը, հիվանդության կրկնության նվազեցմանը և կիրառվող միջոցների անվտանգության վերահսկմանը։ Միաժամանակ կարող է ուսումնասիրվել բուժման և կանխարգելման միջոցառումների համադրման նշանակությունը, քանի որ միայն առանձին հիվանդ կենդանիների նկատմամբ միջամտությունը միշտ չէ, որ բավարար է տնտեսությունում հիվանդության տարածումը սահմանափակելու համար։ Կարևորվում են անասնաբուժական հսկողությունը, կենդանիների պահման պայմանների բարելավումը և հիվանդության ժամանակին հայտնաբերումը՝ որպես ընդհանուր վերահսկման համակարգի բաղադրիչներ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ ճագարաբուծության անասնաբուժական բարեկեցության բարձրացման, կենդանիների առողջության պահպանման և մակաբուծային հիվանդությունների հետևանքով առաջացող տնտեսական կորուստների նվազեցման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է անասնաբուժական մակաբուծաբանության, համաճարակաբանության, կլինիկական անասնաբուժության և կենդանիների առողջության կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ամբողջական պատկերացում ձևավորել հիվանդության տարածման առանձնահատկությունների և դրա վերահսկման արդյունավետ ռազմավարությունների վերաբերյալ։

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի երկրորդ կեսի հայ թատրոնի զարգացման պատմությանը՝ առանցքային ուշադրություն դարձնելով Ազնիվ Հրաչյայի բեմական գործունեությանը և նրա ստեղծագործական անհատականության ձևավորմանը։ Դերասանուհու գործունեության սկզբնական շրջանը դիտարկվում է արևմտահայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի կայացման գործընթացների համատեքստում, երբ հայկական բեմարվեստում միաժամանակ տեղի էին ունենում խաղացանկային, գեղագիտական և դերասանական արվեստին վերաբերող էական փոփոխություններ։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է այն անցումային ժամանակաշրջանը, երբ պատմահայրենասիրական ողբերգությունների կողքին աստիճանաբար տարածվում էին արևմտաեվրոպական ռոմանտիկական դրաման և հետագայում նաև քաղքենիական մելոդրաման՝ դերասաններին առաջադրելով կերպարի մեկնաբանման և բեմական արտահայտչականության նոր պահանջներ։ Ազնիվ Հրաչյայի ստեղծագործական ուղու ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էր անհատական դերասանական արվեստը փոխկապակցվում ժամանակաշրջանի թատերական ընդհանուր զարգացումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել դերասանուհու խաղաոճի ձևավորմանը, դերերի ընտրությանը, կերպարների մեկնաբանման առանձնահատկություններին և տարբեր դրամատիկական ժանրերում նրա բեմական հնարավորությունների դրսևորմանը։ Միաժամանակ քննության է առնվում XIX դարի երկրորդ կեսի հայկական թատերական միջավայրը, որի զարգացման գործում կարևոր դեր ունեին վառ ստեղծագործական անհատականությունները։ Այս տեսանկյունից դերասանական անհատականությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ներկայացման առանձին բաղադրիչ, այլև որպես ազգային բեմարվեստի գեղարվեստական ուղղությունների ձևավորման նշանակալի գործոն։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև արևմտաեվրոպական դրամատուրգիայի ազդեցությանը հայկական թատրոնի խաղացանկի և դերասանական մշակույթի վրա՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին նոր դրամատիկական ձևերն ու կերպարային համակարգերը յուրացվում հայկական բեմում։ Կարևորվում են թատերական քննադատության, ժամանակաշրջանի մամուլի, հուշագրական նյութերի և այլ պատմական աղբյուրների հնարավորությունները դերասանական արվեստի վերականգնման ու գնահատման համար։ ՀՀ ԳԱԱ արվեստի ինստիտուտում 2020 թվականին հրատարակված 22 էջանոց սեղմագիրը ներկայացնում է թատերագիտական հետազոտության հիմնական խնդիրները, մոտեցումները և գիտական ուղղվածությունը՝ Ազնիվ Հրաչյայի ստեղծագործական ժառանգությունը դիտարկելով XIX դարի երկրորդ կեսի հայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի պատմական ու գեղարվեստական զարգացման լայն համապատկերում։

Աշխատությունը նվիրված է որոշ երկրորդային նեֆրոպաթիաների վաղ հայտնաբերման կլինիկական և ախտորոշիչ չափանիշների ուսումնասիրմանը նախահիվանդանոցային բժշկական օգնության փուլում։ Հետազոտության կենտրոնում երիկամների այն ախտահարումների ժամանակին ճանաչման խնդիրն է, որոնք կարող են զարգանալ այլ հիվանդությունների կամ համակարգային խանգարումների հետևանքով և սկզբնական փուլերում արտահայտվել ոչ սպեցիֆիկ կամ սահմանափակ կլինիկական նշաններով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն ցուցանիշների համակարգմանը, որոնք կարող են նպաստել երիկամների ֆունկցիոնալ փոփոխությունների ավելի վաղ հայտնաբերմանը և հետագա մասնագիտացված հետազոտության անհրաժեշտության գնահատմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հիվանդների կլինիկական տվյալները, հիվանդության պատմությունը, ռիսկի գործոնները և լաբորատոր հետազոտություններով ստացվող ընդհանուր ցուցանիշները՝ դրանց ախտորոշիչ նշանակությունը գնահատելու նպատակով։ Կարևորվում է առանձին չափանիշների զգայունության և տեղեկատվական արժեքի համադրումը, քանի որ վաղ փուլերում միայն մեկ ցուցանիշը կարող է բավարար չլինել երիկամային ախտահարման բնույթը գնահատելու համար։ Նախահիվանդանոցային փուլի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև բժշկական օգնության հաջորդականության տեսանկյունից. առաջնային օղակում հնարավոր փոփոխությունների ժամանակին ճանաչումը կարող է նպաստել հիվանդի համապատասխան մասնագետի մոտ ուղղորդմանը և լրացուցիչ հետազոտությունների կազմակերպմանը։ Առանձին ուղղություն է տարբեր պատճառներով առաջացած երկրորդային նեֆրոպաթիաների ընդհանուր և տարբերակիչ առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, ինչը հնարավորություն է տալիս գնահատելու վաղ ախտորոշման չափանիշների կիրառելիությունը տարբեր կլինիկական իրավիճակներում։ Հետազոտության մեջ կարող է կարևորվել նաև հիվանդների հետագա հսկողությունը՝ նախնական գնահատման տվյալները մասնագիտացված հետազոտությունների արդյունքների հետ համադրելու և առաջարկվող չափանիշների կլինիկական նշանակությունը պարզելու համար։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս վաղ ախտորոշումը դիտարկել ոչ թե որպես առանձին հետազոտության արդյունք, այլ որպես կլինիկական տվյալների, ռիսկի գործոնների և համապատասխան հետազոտությունների համալիր գնահատման գործընթաց։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է նեֆրոլոգիայի, ներքին հիվանդությունների, լաբորատոր ախտորոշման և առաջնային բժշկական օգնության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բարելավել երկրորդային երիկամային ախտահարումների վաղ ճանաչումն ու մասնագիտացված բժշկական գնահատման ժամանակին կազմակերպումը։

Հրատարակությունը 1975 թվականին կազմված հանձնարարական մատենագիտական նյութ է, որի նպատակն է ընթերցողներին ուղղորդել բանվորական աշխատանքի, աշխատավոր մարդու հասարակական դերի, մասնագիտական գործունեության և աշխատանքային մշակույթի վերաբերյալ գրականության ընտրության հարցում։ Երկրորդ պրակը շարունակում է համապատասխան թեմատիկ շարքը՝ ներկայացնելով գրքեր, հոդվածներ, ակնարկներ և այլ տպագիր նյութեր, որոնք տվյալ ժամանակաշրջանի գաղափարական ու սոցիալ-մշակութային միջավայրում լուսաբանում էին բանվոր դասակարգի գործունեությունը և աշխատանքի հասարակական նշանակությունը։ Նյութերի ընտրության մեջ կարող են արտացոլվել արդյունաբերական արտադրության զարգացումը, տարբեր մասնագիտությունների ներկայացուցիչների աշխատանքային փորձը, արտադրական կոլեկտիվների գործունեությունը, մասնագիտական հմտությունների կատարելագործումը և աշխատանքի նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունքի ձևավորումը։ Հանձնարարական բնույթը նշանակում է, որ մատենագիտական ցանկը նախատեսված է ոչ միայն համապատասխան հրապարակումները գրանցելու, այլև որոշակի ընթերցողական շրջանակի համար առավել օգտակար գրականությունը առանձնացնելու և թեմատիկ ընթերցանությունը կազմակերպելու նպատակով։ Այն կարող էր կիրառվել գրադարանների տեղեկատվական և մշակութային աշխատանքում՝ թեմատիկ ցուցահանդեսների, գրականության տեսությունների, ընթերցողական քննարկումների և այլ միջոցառումների կազմակերպման ժամանակ։ Պատմական տեսանկյունից հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե խորհրդային շրջանում աշխատանքի և բանվորական մասնագիտությունների մասին ինչպիսի պատկերացումներ էին տարածվում գրականության միջոցով և ինչպիսի արժեքներ էին ընդգծվում աշխատավոր մարդու կերպարի ներկայացման ժամանակ։ Այն կարող է տեղեկություններ պարունակել նաև տվյալ ժամանակաշրջանի արդյունաբերական կյանքի, արտադրական հարաբերությունների և աշխատանքային կոլեկտիվների մասին գրականության շրջանակի վերաբերյալ։ Մատենագիտական տեսանկյունից կարևոր են նյութերի ընտրության, դասակարգման և ընթերցողին ներկայացնելու սկզբունքները, որոնք արտացոլում են 1970-ական թվականների հանձնարարական մատենագիտության գործառույթներն ու մեթոդական առանձնահատկությունները։ Նման աղբյուրների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու ոչ միայն ժամանակաշրջանի հրատարակչական և գրադարանային գործունեության պատկերը, այլև հասկանալու աշխատանքի թեմայի տեղը խորհրդային հասարակական ու մշակութային դիսկուրսում։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում մատենագիտության, գրադարանագիտության, աշխատանքի պատմության և խորհրդային շրջանի սոցիալ-մշակութային պատմության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է կաշվի մեխանիկական բնութագրերի որոշման համար նախատեսված ավտոմատացված փորձարարական կայանքի հետազոտման և նախագծման խնդիրներին։ Հետազոտության կենտրոնում նյութի մեխանիկական հատկությունների չափման գործընթացի ավտոմատացումն է, փորձարկումների ճշգրտության և կրկնելիության բարձրացումը, ինչպես նաև չափման արդյունքների համակարգչային գրանցման ու մշակման հնարավորությունների զարգացումը։ Կաշին դիտարկվում է որպես բարդ կառուցվածք ունեցող նյութ, որի մեխանիկական վարքը կարող է կախված լինել բազմաթիվ գործոններից, այդ թվում՝ կառուցվածքային անհամասեռությունից, նմուշի ուղղությունից, արտաքին բեռնավորման բնույթից և փորձարկման պայմաններից։ Այդ պատճառով համապատասխան չափիչ համակարգի նախագծման ժամանակ կարևոր է ապահովել վերահսկվող փորձարկման պայմաններ և ստացված տվյալների հուսալի գրանցում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել կայանքի մեխանիկական հանգույցների, շարժաբեր համակարգի, ուժի և տեղաշարժի չափման միջոցների, տվիչների, տվյալների հավաքագրման սարքավորումների և կառավարման ծրագրային բաղադրիչների փոխկապակցված աշխատանքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում չափման գործընթացի ավտոմատ կառավարմանը, որը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել մարդկային գործոնի ազդեցությունը և տարբեր նմուշների փորձարկումներն իրականացնել միասնական չափանիշներով։ Ստացված տվյալների հիման վրա կարող են գնահատվել նյութի ամրության, առաձգականության, դեֆորմացման և մեխանիկական վարքը բնութագրող այլ ցուցանիշներ։ Կարևոր ուղղություն է չափման համակարգի մետրոլոգիական բնութագրերի գնահատումը՝ ներառելով ճշգրտությունը, զգայունությունը, վերարտադրելիությունը և հնարավոր չափման սխալների աղբյուրների վերլուծությունը։ Նախագծման գործընթացում կարող է դիտարկվել նաև սարքավորման կառուցվածքային պարզեցման, աշխատանքի հուսալիության և փորձարկման արդյունքների մշակման արդյունավետության բարձրացման խնդիրը։ Ավտոմատացված տվյալների հավաքագրումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել նյութի բեռնավորման և դեֆորմացման ընթացքը նկարագրող թվային տվյալների ամբողջություն և այն կիրառել տարբեր նմուշների համեմատական գնահատման համար։ Նման համակարգերը կարող են օգտագործվել կաշվի արտադրության որակի վերահսկման, նյութագիտական հետազոտությունների և տեխնոլոգիական գործընթացների գնահատման շրջանակներում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է նյութագիտության, մեխատրոնիկայի, չափիչ տեխնիկայի, ավտոմատ կառավարման և համակարգչային տվյալների մշակման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ստեղծել կաշվի մեխանիկական հատկությունների օբյեկտիվ և արդյունավետ գնահատման ավտոմատացված տեխնիկական համակարգ։

Աշխատությունը նվիրված է շուկայական հարաբերությունների ձևավորման և տնտեսական համակարգի կառուցվածքային վերափոխումների պայմաններում զբաղվածության հիմնախնդիրների տեսական ու մեթոդաբանական ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության սոցիալ-տնտեսական գործընթացների հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում զբաղվածության՝ որպես տնտեսական և սոցիալական կատեգորիայի բովանդակությունն է, աշխատաշուկայի ձևավորման օրինաչափությունները, աշխատուժի պահանջարկի ու առաջարկի փոխհարաբերությունը և տնտեսական վերափոխումների ազդեցությունը բնակչության աշխատանքային վարքագծի վրա։ Անցումային տնտեսությունը դիտարկվում է որպես առանձնահատուկ միջավայր, որտեղ նախկին տնտեսական համակարգին բնորոշ զբաղվածության կառուցվածքները աստիճանաբար փոխարինվում են շուկայական մեխանիզմներով՝ առաջացնելով աշխատուժի վերաբաշխման, գործազրկության, մասնագիտական անհամապատասխանության և սոցիալական պաշտպանության նոր խնդիրներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում զբաղվածության մակարդակի և կառուցվածքի վրա ազդող մակրոտնտեսական գործոններին՝ տնտեսական ակտիվության, արտադրության կառուցվածքային փոփոխությունների, ներդրումային գործընթացների, աշխատավարձերի և ձեռնարկատիրական գործունեության զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննարկվել զբաղվածության և գործազրկության գնահատման մեթոդաբանական մոտեցումները, աշխատաշուկայի հիմնական ցուցանիշների համակարգը և դրանց կիրառման առանձնահատկությունները վերափոխվող տնտեսության պայմաններում։ Կարևորվում է պաշտոնական և ոչ պաշտոնական զբաղվածության, ինքնազբաղվածության, թերզբաղվածության և աշխատանքային միգրացիայի փոխկապակցված ուսումնասիրությունը, քանի որ միայն գործազրկության մակարդակը միշտ չէ, որ ամբողջությամբ արտահայտում է աշխատաշուկայի իրական վիճակը։ Հայաստանի նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տնտեսական վերափոխումների ընթացքում աշխատուժի ճյուղային և մասնագիտական կառուցվածքի փոփոխությունները, աշխատատեղերի ստեղծման սահմանափակումները և մարդկային կապիտալի օգտագործման արդյունավետության հետ կապված խնդիրները։ Առանձին ուղղություն է զբաղվածության պետական կարգավորման մեխանիզմների վերլուծությունը՝ գնահատելով ակտիվ և պասիվ աշխատաշուկայական քաղաքականության, մասնագիտական կրթության, վերապատրաստման և աշխատանքի տեղավորման համակարգերի նշանակությունը։ Կարող են դիտարկվել նաև տնտեսական աճի և զբաղվածության փոխկապակցվածությունը, աշխատուժի մրցունակության բարձրացման պայմանները և աշխատաշուկայի ինստիտուցիոնալ զարգացման խնդիրները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է աշխատանքի տնտեսագիտության, մակրոտնտեսագիտության, սոցիալական քաղաքականության և տնտեսական վերափոխումների տեսության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ձևավորել անցումային տնտեսությունում զբաղվածության գործընթացների վերլուծության ամբողջական տեսամեթոդաբանական հիմք և բացահայտել Հայաստանի աշխատաշուկայի զարգացման հիմնական օրինաչափությունները։

Աշխատությունը նվիրված է ուղղանկյուն թիթեղների ծռման և կայունության խնդիրների տեսական ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով լայնական սահքային դեֆորմացիաների ազդեցությունը և ճշգրտված սահմանային պայմանների կիրառումը։ Հետազոտության կենտրոնում բարակ և միջին հաստության թիթեղային կառուցվածքների լարվածադեֆորմացիոն վիճակի ու կայունության բնութագրերի առավել ճշգրիտ գնահատումն է։ Դասական թիթեղների տեսության պարզեցված ենթադրությունները որոշ դեպքերում կարող են բավարար չլինել, հատկապես երբ կառուցվածքի հաստությունը կամ բեռնավորման առանձնահատկությունները մեծացնում են լայնական սահքի ազդեցությունը։ Այդ պատճառով աշխատանքում կարևոր նշանակություն է ստանում այնպիսի հաշվարկային մոդելների դիտարկումը, որոնք հնարավորություն են տալիս ավելի ամբողջական ներկայացնելու թիթեղի իրական մեխանիկական վարքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սահմանային պայմանների ձևակերպմանը, քանի որ եզրերի ամրացման և տեղաշարժերի սահմանափակման եղանակները կարող են էականորեն ազդել հաշվարկվող ճկվածքների, ներքին ուժային գործոնների և կրիտիկական բեռնվածքների արժեքների վրա։ Ճշգրտված սահմանային պայմանների կիրառումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են եզրային ազդեցությունները փոխում կառուցվածքի ընդհանուր արձագանքը և որքանով են ստացված արդյունքները տարբերվում դասական մոտեցումներով հաշվարկված արժեքներից։ Ծռման խնդիրների շրջանակում կարող են վերլուծվել թիթեղի տեղաշարժերը, պտույտները, լարումները և դեֆորմացիաները տարբեր բեռնավորման ու ամրացման պայմաններում։ Կայունության ուսումնասիրության ընթացքում հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացվում է այն պայմանների վրա, որոնց դեպքում հարթ հավասարակշռության վիճակը կորցնում է կայունությունը և առաջանում է ծռման նոր ձև։ Կարող են համեմատվել տարբեր տեսական մոդելներով ստացված արդյունքները՝ պարզելու լայնական սահքային դեֆորմացիաների և սահմանային պայմանների ճշգրտման հարաբերական նշանակությունը։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր են շինարարական, մեքենաշինական, ավիացիոն և այլ ինժեներական համակարգերում կիրառվող թիթեղային տարրերի հաշվարկման տեսանկյունից, որտեղ կառուցվածքի հուսալիության գնահատումը պահանջում է մեխանիկական վարքի հնարավորինս իրատեսական նկարագրություն։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է առաձգականության տեսության, թիթեղների մեխանիկայի, կառուցվածքային կայունության և կիրառական մաթեմատիկական մոդելավորման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել ուղղանկյուն թիթեղների ծռման ու կայունության հաշվարկների ճշգրտությունը։