Ready-made Materials

Աշխատությունը նվիրված է գրաբարի բառարանագրության ձևավորման, զարգացման և գիտական ուսումնասիրման պատմությանը՝ ընդգրկելով հայերեն բառարանների ստեղծման ավանդույթները, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունները, բառապաշարի ներկայացման սկզբունքները և բառարանագրական մեթոդների զարգացումը։ Հետազոտության կենտրոնում գրաբարի՝ որպես հայոց լեզվի դասական ձևի, բառապաշարի գրանցման և բացատրության պատմությունն է։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ հայ միջնադարյան մատենագրության մեջ բառերի մեկնաբանման, օտարաբանությունների բացատրության և անհասկանալի բառերի իմաստների պարզաբանման վաղ փորձերին, որոնք հետագայում հիմք են հանդիսացել ավելի համակարգված բառարանագրական աշխատանքի համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել հայ բառարանագրության զարգացման տարբեր փուլերին և այն գործիչների ներդրմանը, որոնք կազմել են հայերեն բառարաններ կամ նպաստել գրաբարի բառապաշարի ուսումնասիրմանը։ Կարևոր ուղղություն է նաև բառարանների տեսակների տարբերակումը՝ բացատրական, թարգմանական, ստուգաբանական, հոմանիշային և մասնագիտական բառարաններ, ինչպես նաև դրանցում բառային միավորների ընտրության ու դասակարգման սկզբունքները։ Հետազոտությունը կարող է ուսումնասիրել բառահոդվածի կառուցվածքը, բառի գլխաբառային ձևը, քերականական բնութագրումը, իմաստների բացատրությունը, կիրառության օրինակները, ծագումնաբանական տեղեկությունները և աղբյուրների մատնանշումը։ Գրաբարի բառարանագրության համար հատկապես կարևոր է հին և միջնադարյան գրավոր աղբյուրների օգտագործումը, քանի որ բառի իմաստը հաճախ հնարավոր է ճշգրիտ որոշել միայն դրա պատմական գործածության համատեքստում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև գրաբարի բառապաշարի հարստությանը և դրա մեջ առկա բնիկ հայերեն բառերի, փոխառությունների, բարբառային տարրերի ու այլ լեզուներից ներթափանցած բառերի ներկայացմանը։ Բառարանագրական նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն պարզելու առանձին բառերի նշանակությունը, այլև բացահայտելու հայերենի պատմական զարգացման, բառաստեղծման և իմաստափոխության օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի հայերեն բառարանների համեմատական քննությունը, որի միջոցով հնարավոր է հետևել նույն բառի ներկայացման փոփոխություններին, տարբեր հեղինակների մեկնաբանություններին և բառապաշարի վերաբերյալ գիտական պատկերացումների զարգացմանը։ Աշխատության մեջ կարող են քննարկվել նաև այն խնդիրները, որոնք առաջանում են գրաբարյան բառերի բազմիմաստության, ուղղագրական տարբերակների, հոմանիշների, ձևաբանական փոփոխությունների և պատմականորեն փոփոխված իմաստների գրանցման ժամանակ։ Այդպիսի խնդիրների լուծումը պահանջում է լեզվաբանական, պատմական և բնագրագիտական մեթոդների համադրում։ Աշխատության կարևորությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ գրաբարի բառարանագրական ավանդույթը կարևոր աղբյուր է հայոց լեզվի պատմության և հայ մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Բառարանները հնարավորություն են տալիս համակարգված կերպով ուսումնասիրելու հին գրական լեզվի բառապաշարը, դրա իմաստային կառուցվածքը և զարգացման ընթացքը, ինչպես նաև հեշտացնում են դասական հայերեն բնագրերի ընթերցումն ու գիտական մեկնաբանությունը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել հայերեն պատմական բառարանների հետագա կատարելագործման, գրաբարի ուսուցման, հին հայկական բնագրերի հրատարակության և թարգմանության, ինչպես նաև հայերենի պատմական բառապաշարի թվայնացման ու էլեկտրոնային բառարանների ստեղծման աշխատանքներում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, լեզվաբաններին, բառարանագիրներին, բանասերներին, բնագրագետներին, պատմաբաններին, գրաբարի դասախոսներին, հետազոտողներին, ասպիրանտներին և դասական հայերենով ու հայոց լեզվի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է թրթռման ազդեցության պայմաններում հիպոթալամուսի վերին օպտիկական կորիզի նեյրոնային ակտիվության փոփոխությունների ուսումնասիրությանը և այդ փոփոխությունների հնարավոր շտկմանը ծայրահեղ բարձր հաճախականության էլեկտրամագնիսական ճառագայթման միջոցով։ Հետազոտության հիմքում ընկած է կենտրոնական նյարդային համակարգի գործունեության վրա երկարատև կամ ինտենսիվ մեխանիկական թրթռման ազդեցության խնդիրը, որը կարող է առաջացնել նյարդաֆիզիոլոգիական կարգավորման տարբեր խանգարումներ։ Վերին օպտիկական կորիզը հիպոթալամուսի կարևոր նեյրոէնդոկրին կառույցներից է, որի նեյրոնները մասնակցում են հիմնականում վազոպրեսինի և օքսիտոցինի սինթեզին ու նյարդահիպոֆիզային համակարգի գործունեության կարգավորմանը։ Այդ պատճառով տվյալ կառույցի ֆունկցիոնալ վիճակի փոփոխությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու թրթռման ազդեցությունը ոչ միայն տեղային նեյրոնային ակտիվության, այլև օրգանիզմի նեյրոէնդոկրին և հոմեոստատիկ կարգավորման համակարգերի վրա։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նեյրոնների էլեկտրական ակտիվությունը տարբեր պայմաններում՝ դիտարկելով դրանց ինքնաբուխ ակտիվության հաճախականությունը, արտանետումների բնույթը, ռիթմիկությունը և թրթռման ազդեցությունից առաջացող ֆունկցիոնալ փոփոխությունները։ Հետազոտական կարևոր խնդիր է նաև պարզել, թե թրթռման ազդեցության ուժգնությունն ու տևողությունն ինչպես են անդրադառնում նեյրոնային պատասխանների վրա։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ֆունկցիոնալ փոփոխությունների դինամիկան և գնահատելու նյարդային համակարգի հարմարվողական կամ վնասակար արձագանքները։ Առանձին ուղղություն է կազմում ծայրահեղ բարձր հաճախականության էլեկտրամագնիսական ճառագայթման ազդեցության ուսումնասիրությունը՝ որպես առաջացած նեյրոֆիզիոլոգիական փոփոխությունների հնարավոր շտկման միջոց։ Այս համատեքստում կարող են ուսումնասիրվել ճառագայթման տարբեր ռեժիմների ազդեցությունները նեյրոնների ակտիվության վերականգնման կամ փոփոխության վրա։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է նաև պարզել՝ արդյոք կիրառվող ազդեցությունը կարող է վերականգնել նեյրոնների ֆունկցիոնալ վիճակը մինչև թրթռման ազդեցությանը բնորոշ մակարդակները, և ինչպիսի պայմաններում է այդ ազդեցությունն առավել արտահայտված։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքը կարող է ներառել փորձարարական կենդանիների վրա իրականացվող նեյրոֆիզիոլոգիական ուսումնասիրություններ, հիպոթալամուսի համապատասխան հատվածի էլեկտրոֆիզիոլոգիական գրանցումներ, տարբեր ազդեցության ռեժիմների համեմատություն և ստացված տվյալների վիճակագրական վերլուծություն։ Թրթռման և էլեկտրամագնիսական ճառագայթման ազդեցությունների հաջորդական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու ոչ միայն յուրաքանչյուր գործոնի առանձին ազդեցությունը, այլև դրանց փոխազդեցությունը։ Հետազոտության տեսական նշանակությունը կապված է սթրեսածին ֆիզիկական գործոնների նկատմամբ հիպոթալամուսային նեյրոնների արձագանքման մեխանիզմների ավելի խոր ըմբռնման հետ։ Գործնական տեսանկյունից արդյունքները կարող են օգտակար լինել արտադրական կամ տեխնոլոգիական միջավայրերում թրթռման ազդեցության պայմաններում աշխատող օրգանիզմի ֆունկցիոնալ վիճակի գնահատման և հնարավոր պաշտպանական կամ վերականգնողական մոտեցումների ուսումնասիրման համար։ Միաժամանակ նման էլեկտրամագնիսական ազդեցությունների կիրառման հնարավոր բուժական նշանակությունը պահանջում է համապատասխան չափաբաժինների, ազդեցության մեխանիզմների և անվտանգության մանրակրկիտ գնահատում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել նեյրոֆիզիոլոգներին, ֆիզիոլոգներին, կենսաֆիզիկոսներին, նյարդաբաններին, նեյրոէնդոկրին համակարգի հետազոտողներին, մասնագիտական բժշկության մասնագետներին, փորձարարական բժշկության ոլորտի գիտնականներին, ասպիրանտներին և համապատասխան կենսաբժշկական մասնագիտությունների ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է 1921–1922 թվականներին Անդրկովկասյան դաշնության ստեղծման գործընթացին և այդ գործընթացում Հայաստանի քաղաքական, տնտեսական ու վարչական դրության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո Անդրկովկասում ձևավորված նոր քաղաքական համակարգն է, ինչպես նաև Հայաստանի ընդգրկումը տարածաշրջանային պետական-վարչական միավորման մեջ։ Ժամանակաշրջանը Հայաստանի նորագույն պատմության կարևոր փուլերից է, քանի որ այն համընկնում է խորհրդային իշխանության ամրապնդման, պետական կառավարման վերակազմավորման, տնտեսական քաղաքականության փոփոխության և տարածաշրջանի հանրապետությունների միջև հարաբերությունների նոր համակարգի ձևավորման հետ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել Անդրկովկասի խորհրդային հանրապետությունների՝ Հայաստանի, Վրաստանի և Ադրբեջանի, միջև քաղաքական ու տնտեսական համագործակցության նախադրյալները, ինչպես նաև այդ գործընթացում կենտրոնական խորհրդային իշխանության դերակատարությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել այն հարցին, թե ինչպիսի քաղաքական և տնտեսական նպատակներով էր հիմնավորվում հանրապետությունների միավորումը և ինչ ազդեցություն ուներ այդ գործընթացը Հայաստանի ինքնուրույն պետական կառավարման հնարավորությունների վրա։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ 1921 թվականին տարածաշրջանում տեղի ունեցած քաղաքական վերադասավորումներին, Մոսկվայի և Կարսի պայմանագրերի հետևանքներին, սահմանային ու տարածքային խնդիրներին և դրանց ազդեցությանը Հայաստանի հետագա վարչաքաղաքական կարգավիճակի վրա։ Դաշնության ստեղծման գործընթացի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին խորհրդային իշխանությունները կազմակերպում Անդրկովկասի հանրապետությունների հարաբերությունները և ինչպիսի լիազորություններ էին պահպանվում հանրապետությունների, իսկ որոնք՝ փոխանցվում տարածաշրջանային ու միութենական կառույցներին։ Կարևոր ուղղություն է նաև տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Հայաստանի տնտեսությունը 1920-ականների սկզբին գտնվում էր ծանր վիճակում, և հանրապետության տնտեսական վերականգնման խնդիրները սերտորեն կապված էին տարածաշրջանային տնտեսական համագործակցության, տրանսպորտային հաղորդակցության, ֆինանսական համակարգի և արտադրական ռեսուրսների վերաբաշխման հետ։ Այդ համատեքստում դաշնային կառույցների ձևավորումը կարող էր ունենալ ինչպես տնտեսական ինտեգրման, այնպես էլ կենտրոնացման հետևանքներ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել Հայաստանի պետական և կուսակցական ղեկավարության դիրքորոշումների ուսումնասիրությունը։ Այդ նյութերի միջոցով հնարավոր է բացահայտել, թե ինչպես էին հայկական քաղաքական շրջանակները գնահատում տարածաշրջանային միավորման անհրաժեշտությունը, դրա առավելություններն ու հնարավոր վտանգները և ինչպիսի դիրքորոշումներ էին արտահայտվում Հայաստանի քաղաքական ու տնտեսական շահերի պաշտպանության վերաբերյալ։ 1922 թվականի ընթացքում գործընթացը հասավ նոր փուլին՝ Անդրկովկասի խորհրդային հանրապետությունների դաշնային միավորման հաստատմամբ, որը հետագայում դարձավ ԽՍՀՄ կազմավորման գործընթացի կարևոր բաղադրիչներից մեկը։ Այս զարգացումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս կապել տարածաշրջանային դաշնության ստեղծումը Խորհրդային Միության ձևավորման ավելի լայն քաղաքական գործընթացի հետ։ Աշխատության պատմագիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն թույլ է տալիս ուսումնասիրել Հայաստանի պետականության սահմանափակման և խորհրդային վարչական համակարգի աստիճանական ամրապնդման գործընթացը՝ տարածաշրջանային քաղաքականության համատեքստում։ Միաժամանակ թեման հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե ինչպես էին Անդրկովկասի հանրապետությունների միջև հարաբերությունները փոխվում խորհրդային կենտրոնացման պայմաններում և ինչ ազդեցություն ունեցավ այդ փոփոխությունը Հայաստանի հետագա քաղաքական ու տնտեսական զարգացման վրա։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, քաղաքագետներին, խորհրդային պատմության և Անդրկովկասի քաղաքական պատմության մասնագետներին, պետական կառավարման պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և Հայաստանի 20-րդ դարի առաջին տասնամյակների պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է ոսկրերի բարորակ ուռուցքների և ուռուցքանման հիվանդությունների կլինիկական ընթացքի առանձնահատկությունների, ախտորոշման և բուժման տակտիկայի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն ախտաբանական գործընթացներն են, որոնք սովորաբար չեն բնութագրվում չարորակ ուռուցքներին հատուկ մետաստազավորման վարքագծով, սակայն կարող են առաջացնել ոսկրային հյուսվածքի կառուցվածքային փոփոխություններ, ցավ, շարժունակության սահմանափակում, դեֆորմացիաներ և ախտաբանական կոտրվածքների վտանգ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է տարբեր հիվանդությունների կլինիկական պատկերի վերլուծությունը՝ հաշվի առնելով հիվանդների տարիքը, ախտահարման տեղակայումը, ուռուցքի աճի բնույթը, չափերը, զարգացման արագությունը և հարակից հյուսվածքների հետ փոխհարաբերությունը։ Ախտորոշման գործընթացում կարող են համադրվել հիվանդի կլինիկական տվյալները, ռենտգենաբանական հետազոտությունը, համակարգչային և մագնիսառեզոնանսային տոմոգրաֆիան, իսկ անհրաժեշտության դեպքում՝ հյուսվածաբանական և իմունահյուսվածաքիմիական ուսումնասիրությունները։ Նման համալիր մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել բարորակ ուռուցքները ուռուցքանման ախտահարություններից, ինչպես նաև բացառել չարորակ գործընթացները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի տարբերակիչ ախտորոշումը, քանի որ ոսկրային մի շարք բարորակ ախտահարումներ կարող են ունենալ միմյանց նման կլինիկական կամ պատկերային դրսևորումներ։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել այնպիսի գործընթացներ, ինչպիսիք են օստեոման, օստեոխոնդրոման, խոնդրոման, հսկաբջջային ուռուցքը, ոսկրային կիստաները և այլ ուռուցքանման ախտահարումներ՝ յուրաքանչյուրի համար գնահատելով հիվանդության ընթացքի, բարդությունների և բուժման առանձնահատկությունները։ Բուժման տակտիկայի ընտրությունը կարող է կախված լինել ախտահարման տեսակից, տեղակայությունից, չափերից, ագրեսիվության աստիճանից, հիվանդի տարիքից և ախտաբանական կոտրվածքի կամ տեղային բարդությունների առկայությունից։ Որոշ դեպքերում կարող է կիրառվել դինամիկ դիտարկում և պարբերական պատկերային վերահսկողություն, մինչդեռ ախտանշանային, աճող կամ բարդությունների բարձր ռիսկ ունեցող ախտահարումների դեպքում կարող է անհրաժեշտ լինել վիրաբուժական միջամտություն։ Վիրաբուժական մոտեցումները կարող են ներառել ուռուցքի կյուրետաժ, հեռացում, ախտահարված հատվածի ռեզեկցիա և ոսկրային դեֆեկտի վերականգնում՝ համապատասխան կլինիկական իրավիճակից կախված։ Աշխատության կարևոր խնդիրներից է բուժման տարբեր մեթոդների արդյունավետության համեմատական գնահատումը՝ հաշվի առնելով հիվանդության կրկնության հավանականությունը, ոսկրի մեխանիկական ամրության վերականգնումը, վերջույթի ֆունկցիայի պահպանումը և հիվանդի կյանքի որակի բարելավումը։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել հետվիրահատական վերականգնմանը և հիվանդների երկարաժամկետ հսկողությանը, քանի որ որոշ բարորակ ախտահարումներ կարող են կրկնվել կամ պահանջել երկարատև դինամիկ դիտարկում։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կայանում է ոսկրային բարորակ ուռուցքներով և ուռուցքանման հիվանդություններով հիվանդների ախտորոշման ու բուժման առավել հիմնավորված ալգորիթմների մշակման հնարավորության մեջ։ Ճիշտ ընտրված տակտիկան թույլ է տալիս միաժամանակ վերահսկել հիվանդության զարգացումը, կանխել բարդությունները և հնարավորինս պահպանել ախտահարված ոսկրի ու վերջույթի ֆունկցիան։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել օրթոպեդներին, ուռուցքաբաններին, ոսկրային ուռուցքների վիրաբույժներին, ճառագայթային ախտորոշման մասնագետներին, պաթոլոգներին, բժշկական բուհերի դասախոսներին, ասպիրանտներին և համապատասխան կլինիկական մասնագիտությունների ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է բանկային և արդյունաբերական կապիտալների փոխհարաբերությունների տեսական ու գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով դրանց փոխկապակցվածությունը տնտեսության ֆինանսավորման, ներդրումների, արտադրության զարգացման և տնտեսական աճի գործընթացներում։ Հետազոտության կենտրոնում բանկային համակարգի և արդյունաբերական ձեռնարկությունների միջև ձևավորվող ֆինանսատնտեսական հարաբերություններն են, որոնց արդյունավետությունը կարող է էական ազդեցություն ունենալ արտադրական ներուժի ընդլայնման, տեխնոլոգիական վերազինման և տնտեսության մրցունակության բարձրացման վրա։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել բանկային կապիտալի էությունը, արդյունաբերական կապիտալի կառուցվածքն ու շրջանառությունը, ինչպես նաև դրանց փոխադարձ ներգործության հիմնական մեխանիզմները։ Բանկային համակարգը արդյունաբերական ձեռնարկություններին կարող է ապահովել վարկային ռեսուրսներով, ներդրումային ֆինանսավորմամբ, վճարահաշվարկային ծառայություններով և ֆինանսական այլ գործիքներով, մինչդեռ արդյունաբերական հատվածի զարգացումը ձևավորում է բանկային համակարգի վարկային պորտֆելի ընդլայնման և ֆինանսական ծառայությունների պահանջարկի կարևոր աղբյուր։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է վարկավորման պայմանների ազդեցության գնահատումը արդյունաբերական կապիտալի ձևավորման և վերարտադրության վրա։ Տոկոսադրույքների մակարդակը, վարկի ժամկետը, գրավի պահանջները, վարկային ռիսկի գնահատումը և ֆինանսական միջնորդության արդյունավետությունը կարող են էապես ազդել ձեռնարկությունների ներդրումային որոշումների վրա։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել նաև սեփական և փոխառու կապիտալի հարաբերակցությանը, քանի որ արդյունաբերական ձեռնարկությունների ֆինանսական կայունությունը մեծապես կախված է պարտքային միջոցների օգտագործման արդյունավետությունից։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ բանկերի և արդյունաբերական կազմակերպությունների միջև երկարաժամկետ համագործակցության ձևերին, այդ թվում՝ ներդրումային վարկավորմանը, լիզինգին, նախագծային ֆինանսավորմանը, կորպորատիվ ֆինանսավորման տարբեր մեխանիզմներին և համատեղ ներդրումային ծրագրերին։ Այս գործիքները կարող են նպաստել արտադրական հզորությունների արդիականացմանը, նոր տեխնոլոգիաների ներդրմանը և նոր արտադրատեսակների ստեղծմանը։ Տեսական տեսանկյունից թեման հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նաև ֆինանսական կապիտալի ձևավորման և կենտրոնացման գործընթացները, բանկային ու արդյունաբերական հատվածների միջև տնտեսական կապերի խորացման հետևանքները և դրանց ազդեցությունը շուկայական կառուցվածքի վրա։ Կարևոր է նաև գնահատել նման փոխհարաբերությունների հնարավոր դրական և բացասական հետևանքները՝ ներառյալ ներդրումային ակտիվության աճը, ռեսուրսների ավելի արդյունավետ բաշխումը, ֆինանսական ռիսկերի կուտակումը և շուկայական կենտրոնացման հնարավոր խորացումը։ Հետազոտությունը կարող է դիտարկել տարբեր երկրների փորձը և համեմատական վերլուծության միջոցով բացահայտել բանկային ու արդյունաբերական կապիտալների արդյունավետ փոխգործակցության առավել հաջող մոդելները։ Հայաստանի տնտեսության պայմաններում այս հարցերը հատկապես կարևոր են արդյունաբերության տեխնոլոգիական արդիականացման, ներդրումային ռեսուրսների հասանելիության և արտադրական ձեռնարկությունների ֆինանսական կայունության տեսանկյունից։ Աշխատության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ բանկային վարկավորման կատարելագործման, արդյունաբերական ներդրումների խթանման, ֆինանսական ռիսկերի կառավարման և բանկերի ու իրական հատվածի միջև երկարաժամկետ համագործակցության զարգացման առաջարկությունների մշակման համար։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ֆինանսիստներին, բանկային ոլորտի մասնագետներին, արդյունաբերական ձեռնարկությունների ղեկավարներին, ներդրումային կառավարման մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և տնտեսագիտական ու ֆինանսական մասնագիտությունների ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է բարդ կամ բազմակազմ հանցագործությունների համար քրեական պատասխանատվության իրավական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ համեմատական-իրավական մոտեցման կիրառմամբ։ Հետազոտության կենտրոնում այն իրավիճակներն են, երբ մեկ հանցավոր վարքագիծը ներառում է մի քանի փոխկապակցված գործողություններ, հետևանքներ կամ քրեաիրավական պաշտպանվող օբյեկտների նկատմամբ ոտնձգություններ, ինչի հետևանքով կարող են առաջանալ հանցակազմի ճիշտ որոշման և քրեական պատասխանատվության սահմանների բարդ հարցեր։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել բազմակազմ հանցագործության հասկացությունը, դրա կառուցվածքային տարրերը, օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև այն չափանիշները, որոնց օգնությամբ այն տարբերակվում է հանցագործությունների բազմությունից։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի հանցակազմի իրավական բնութագրումը, քանի որ նույն փաստական հանգամանքները տարբեր իրավական համակարգերում կարող են հանգեցնել տարբեր քրեաիրավական գնահատականների։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն դեպքերին, երբ մեկ հանցագործության շրջանակում միավորվում են տարբեր բնույթի արարքներ, կամ երբ հիմնական հանցակազմին միանում են այլ հանցագործության հատկանիշներ։ Այս համատեքստում կարևոր է ուսումնասիրել հանցագործությունների համակցությունը, մրցակցող քրեաիրավական նորմերը, ընդհանուր և հատուկ նորմերի հարաբերակցությունը և մեկ արարքի համար պատասխանատվության սահմանները։ Համեմատական-իրավական մեթոդը հնարավորություն է տալիս համադրել տարբեր երկրների քրեական օրենսդրության մոտեցումները և պարզել, թե ինչպիսի լուծումներ են առաջարկվում նման բարդ դեպքերի որակավորման համար։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել ինչպես օրենսդրական դրույթները, այնպես էլ դատական պրակտիկան և քրեական իրավունքի տեսական մեկնաբանությունները։ Կարևոր խնդիր է նաև պարզել, թե ինչ չափանիշներով պետք է որոշվի՝ տվյալ արարքը կազմում է մեկ ամբողջական հանցագործությո՞ւն, թե՞ անհրաժեշտ է այն որակել որպես մի քանի ինքնուրույն հանցագործությունների համակցություն։ Այս տարբերակումը անմիջականորեն ազդում է անձի նկատմամբ կիրառվող քրեական պատասխանատվության ծավալի և պատժի նշանակման վրա։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել նաև հանցագործության ավարտվածության պահը, պատճառահետևանքային կապը, դիտավորության ձևերը և հանցավոր նպատակի նշանակությունը բազմակազմ հանցագործությունների որակավորման գործընթացում։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել իրավական անորոշությունների և իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող խնդիրների բացահայտմանը, քանի որ բարդ հանցակազմերի դեպքում նույնատիպ փաստական իրավիճակները երբեմն կարող են տարբեր կերպ գնահատվել։ Տարբեր երկրների քրեական օրենսդրության համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել առավել արդյունավետ իրավական լուծումներ և առաջարկել ազգային օրենսդրության ու դատական պրակտիկայի կատարելագործման ուղղություններ։ Աշխատության տեսական նշանակությունը պայմանավորված է բազմակազմ հանցագործությունների քրեաիրավական բնույթի առավել հստակ սահմանմամբ և հարակից իրավական ինստիտուտների հետ դրանց հարաբերակցության պարզաբանմամբ։ Գործնական առումով ուսումնասիրության արդյունքները կարող են օգտակար լինել հանցագործությունների ճիշտ իրավական որակավորման, քրեական պատասխանատվության հիմնավորված կիրառման և դատական սխալների նվազեցման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել քրեական իրավունքի մասնագետներին, դատավորներին, դատախազներին, քննիչներին, փաստաբաններին, իրավաբան-գիտնականներին, իրավագիտության դասախոսներին, ասպիրանտներին և քրեական իրավունքի ոլորտում մասնագիտացող ուսանողներին։

Աշխատությունը ներկայացնում է 1939–1987 թվականներին հայ և կիրգիզական գրականությունների միջև ձևավորված ու զարգացած գրական կապերի մատենագիտական պատկերը՝ նպատակ ունենալով համակարգել, դասակարգել և հետազոտողների համար հասանելի դարձնել երկու գրական մշակույթների փոխադարձ առնչություններին վերաբերող հրատարակությունները։ Մատենագիտական ցանկը կարող է ընդգրկել հայ և կիրգիզ գրողների ստեղծագործությունների թարգմանություններ, գրականագիտական ու քննադատական հոդվածներ, գրախոսություններ, գրական դիմանկարներ, ժողովածուներ, մամուլի հրապարակումներ և այլ նյութեր, որոնք արտացոլում են երկու ժողովուրդների գրական փոխազդեցությունը։ Ժամանակագրական ընդգրկումը թույլ է տալիս հետևել խորհրդային ժամանակաշրջանում հայ-կիրգիզական մշակութային հարաբերությունների զարգացման տարբեր փուլերին և բացահայտել այն գրական գործիչներին, ստեղծագործություններին ու հրատարակություններին, որոնք առավել նշանակալի դեր են ունեցել փոխադարձ ճանաչման գործընթացում։ Առանձին նշանակություն կարող է ունենալ թարգմանական գործունեության փաստագրումը, քանի որ գրական կապերի խորացման կարևորագույն միջոցներից մեկը տարբեր լեզուներով ստեղծագործությունների տարածումն ու ընթերցողին ներկայացնելն էր։ Այդ համատեքստում մատենագիտական նյութերը հնարավորություն են տալիս պարզելու, թե որ հայ հեղինակներն են ներկայացվել կիրգիզերեն, որ կիրգիզ հեղինակների գործերն են թարգմանվել հայերեն, ինչ պարբերականներում կամ ժողովածուներում են դրանք հրատարակվել և ինչպիսի արձագանք են ստացել գրական քննադատության մեջ։ Հետազոտական արժեք ունի նաև գրական մամուլի և պարբերական հրատարակությունների ընդգրկումը, քանի որ հենց մամուլում էին հաճախ արտացոլվում գրական փոխանակումները, հեղինակների մասին հրապարակումները, թարգմանությունների քննարկումները և մշակութային միջոցառումները։ Մատենագիտական ցանկի համակարգված բնույթը կարևոր է այն պատճառով, որ այն ոչ միայն տեղեկատու աղբյուր է, այլև կարող է հիմք ծառայել հայ-կիրգիզական գրական հարաբերությունների հետագա պատմագիտական և գրականագիտական ուսումնասիրությունների համար։ Նման աղբյուրի միջոցով հնարավոր է բացահայտել գրական կապերի հիմնական ուղղությունները, դրանց ինտենսիվության փոփոխությունը և տարբեր ժամանակաշրջաններում փոխադարձ հետաքրքրության առավել ակտիվ դրսևորումները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել նաև համեմատական գրականագիտության տեսանկյունից, քանի որ հայ և կիրգիզ գրականությունների փոխազդեցության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել տարբեր ազգային գրական ավանդույթների շփման, փոխադարձ ազդեցության և միջմշակութային հաղորդակցության ձևերը։ Հատկապես արժեքավոր կարող են լինել այն մատենագիտական գրառումները, որոնք փաստագրում են առանձին հեղինակների ստեղծագործությունների թարգմանական պատմությունը և դրանց շուրջ ձևավորված քննադատական արձագանքը։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն հետազոտողին հնարավորություն է տալիս արագ կողմնորոշվել համապատասխան գրականության մեջ, գտնել առաջնային և երկրորդային աղբյուրներ և ուսումնասիրել հայ-կիրգիզական մշակութային հարաբերությունների կոնկրետ դրվագներ։ Այն կարող է կիրառվել գրականագիտական հետազոտությունների, գրադարանային և մատենագիտական աշխատանքների, թարգմանագիտության, համեմատական գրականագիտության և մշակութային կապերի պատմության ուսումնասիրության ընթացքում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, մատենագետներին, գրադարանագետներին, հայագետներին, թյուրքագետներին, թարգմանության պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, մշակութաբաններին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և հայ-կիրգիզական գրական ու մշակութային կապերով հետաքրքրվող ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի տարածքում՝ Փոքր Կովկասի երկրաբանական կառուցվածքի շրջանակում, պալեոօվկիանոսային երկրակեղևի բեկորների և օֆիոլիտային ասոցիացիայի ապարների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն երկրաբանական համալիրներն են, որոնք պահպանվել են որպես հնագույն օվկիանոսային լիթոսֆերայի մնացորդներ և կարևոր տեղեկություններ են պարունակում տարածաշրջանի երկրաբանական զարգացման, օվկիանոսային ավազանների ձևավորման և հետագա փակման գործընթացների վերաբերյալ։ Օֆիոլիտային համալիրները սովորաբար ներառում են օվկիանոսային երկրակեղևին և վերին մանտիային բնորոշ ապարների հաջորդականություններ՝ տարբեր կազմի մագմատիկ և ուլտրամաֆիկ ապարներով, որոնք հնարավորություն են տալիս վերականգնելու հնագույն երկրաբանական միջավայրերի պայմանները։ Հայաստանի տարածքում դրանց ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է, քանի որ Փոքր Կովկասը գտնվում է բարդ տեկտոնական գոտում, որտեղ անցյալում տեղի են ունեցել օվկիանոսային ավազանների բացման, սուբդուկցիայի, կոլիզիայի և մայրցամաքային բլոկների միավորման գործընթացներ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել օֆիոլիտային համալիրների տարածական տարածվածությունը, կառուցվածքը, ապարների փոխհարաբերությունները և դրանց միներալային ու պետրոքիմիական կազմը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել բազալտներին, գաբրոներին, պերիդոտիտներին, դունիտներին, պիրոքսենիտներին և այլ ապարներին, որոնց համակցությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու օվկիանոսային երկրակեղևի ձևավորման և հետագա փոփոխությունների բնույթը։ Ապարների մանրադիտակային, քիմիական և միներալոգիական ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել դրանց ծագման պայմանները, մագմատիկ գործընթացների առանձնահատկությունները և հետմագմատիկ վերափոխումները։ Կարևոր ուղղություն է նաև մետամորֆիզմի և հիդրոթերմալ փոփոխությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ օվկիանոսային երկրակեղևի ապարները ձևավորվելուց հետո կարող էին ենթարկվել ծովաջրերի, ջերմահիդրոթերմալ համակարգերի և հետագա տեկտոնական գործընթացների ազդեցությանը։ Ստացված տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե տվյալ ապարային համալիրները ինչպիսի տեկտոնական միջավայրում են առաջացել՝ օրինակ՝ օվկիանոսային միջին լեռնաշղթաների, աղեղային համակարգերի կամ սուբդուկցիոն գոտիների պայմաններում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև Հայաստանի տարածքում օֆիոլիտների առաջացման և տեղադրման ժամանակագրությանը՝ կապելով դրանք Փոքր Կովկասի տարածաշրջանի պալեոտեկտոնական զարգացման ավելի լայն գործընթացների հետ։ Այդ տեսանկյունից օֆիոլիտային ապարները դիտարկվում են որպես երկրաբանական «վկայություններ», որոնց ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս վերականգնել այն օվկիանոսային միջավայրերի պատմությունը, որոնք ներկայում այլևս գոյություն չունեն։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել Փոքր Կովկասի երկրադինամիկ էվոլյուցիայի, հնագույն օվկիանոսային ավազանների փակման և տարածաշրջանի ժամանակակից լեռնակազմական կառուցվածքի ձևավորման վերաբերյալ պատկերացումների կատարելագործմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ունենալ նաև կիրառական նշանակություն, քանի որ օֆիոլիտային համալիրների որոշ ապարներ կապված են մետաղական հանքայնացման գործընթացների հետ, իսկ դրանց երկրաբանական կառուցվածքի և ծագման ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել հանքավայրերի որոնման և երկրաբանական քարտեզագրման աշխատանքներում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել երկրաբաններին, պետրոլոգներին, միներալոգներին, երկրաքիմիկոսներին, տեկտոնիկայի և երկրադինամիկայի մասնագետներին, հանքաբաններին, երկրաբանական քարտեզագրման մասնագետներին, հետազոտողներին, ասպիրանտներին և համապատասխան բնագիտական մասնագիտությունների ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հնդկական օվկիանոսի և Միջերկրական ծովի միջև ձևավորված պատմական, աշխարհագրական, տնտեսական և մշակութային կապերի ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով այս հսկայական տարածքը որպես միմյանց հետ փոխկապակցված քաղաքակրթությունների, առևտրային ուղիների և քաղաքական կենտրոնների համակարգ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են ծովային և ցամաքային հաղորդակցության ճանապարհները դարերի ընթացքում կապել Հարավային Ասիան, Մերձավոր Արևելքը, Հյուսիսային Աֆրիկան և Միջերկրածովյան աշխարհը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է միջազգային և միջտարածաշրջանային առևտրի զարգացումը, հատկապես այն ապրանքների շրջանառությունը, որոնք Հնդկական օվկիանոսի ավազանից հասնում էին Մերձավոր Արևելքի և Միջերկրածովյան շուկաներ։ Այդ փոխանակումները ներառում էին համեմունքներ, մետաքս, թանկարժեք քարեր, գործվածքներ և այլ արժեքավոր ապրանքներ՝ նպաստելով նավահանգստային քաղաքների և առևտրային կենտրոնների տնտեսական հզորացմանը։ Առևտրային ուղիների միջոցով տարածվում էին ոչ միայն նյութական ապրանքներ, այլև գիտելիքներ, կրոնական գաղափարներ, լեզվական և մշակութային ազդեցություններ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ ծովագնացության տեխնոլոգիաների և նավարկության զարգացմանը, մուսսոնային քամիների օգտագործմանը, նավահանգիստների համակարգերին և ծովային ճանապարհների փոփոխությանը։ Այս գործոնները մեծ նշանակություն ունեին Հնդկական օվկիանոսի և Միջերկրական աշխարհի միջև կապերի պահպանման համար, քանի որ առևտրի արդյունավետությունը մեծապես կախված էր բնական պայմանների իմացությունից և ծովային երթուղիների վերահսկողությունից։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են դիտարկվել նաև տարբեր կայսրությունների, պետությունների և առևտրային համայնքների փոխհարաբերությունները, որոնց գործունեությունը ձևավորել է տարածաշրջանների միջև քաղաքական և տնտեսական կապերի բարդ ցանց։ Մերձավոր Արևելքի միջնորդական կենտրոնները առանձնահատուկ դեր էին կատարում Հնդկական օվկիանոսից եկող ապրանքների՝ դեպի Միջերկրածովյան աշխարհ տեղափոխման գործում, ինչի շնորհիվ որոշ քաղաքներ վերածվում էին միջազգային առևտրի կարևոր հանգույցների։ Մշակութային տեսանկյունից թեման հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ժողովուրդների, կրոնների և գաղափարների փոխազդեցությունը։ Առևտրականների, ճանապարհորդների, դիվանագետների և ուխտավորների տեղաշարժը նպաստում էր տարբեր հասարակությունների միջև կապերի ընդլայնմանը և մշակութային փոխազդեցությունների խորացմանը։ Հետազոտությունը կարող է նաև ցույց տալ, որ Հնդկական օվկիանոսն ու Միջերկրական ծովը պատմականորեն ոչ թե մեկուսացված ջրային տարածքներ էին, այլ ավելի լայն աֆրոասիական և եվրասիական փոխանակումների համակարգի բաղադրիչներ։ Թեման կարևոր է համաշխարհային պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ այն թույլ է տալիս վերաիմաստավորել տարածաշրջանների պատմությունը ոչ միայն առանձին պետությունների սահմաններում, այլև երկարաժամկետ առևտրային, միգրացիոն, քաղաքական և մշակութային փոխկապակցվածությունների շրջանակում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, աշխարհագրագետներին, արևելագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, ծովային պատմության և համաշխարհային առևտրի հետազոտողներին, մշակութաբաններին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և համաշխարհային պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է հաստատուն կորությամբ տարածություններում ընդհանրացված գնդերի կոնֆիգուրացիաների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է գնդային մակերևույթների երկրաչափական հատկությունների և դրանց փոխադարձ դասավորությունների մաթեմատիկական վերլուծությունը՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ տարածության կորությունը կարող է էապես փոխել հեռավորությունների, անկյունների, հատումների և շոշափումների սովորական էվկլիդյան պատկերացումը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են հաստատուն դրական, զրոյական և բացասական կորությամբ տարածությունները, որոնց հիմնական օրինակներն են գնդային, էվկլիդյան և հիպերբոլիկ երկրաչափական մոդելները։ Ընդհանրացված գնդերը կարող են դիտարկվել որպես այնպիսի երկրաչափական օբյեկտներ, որոնց հատկությունները պայմանավորված են ոչ միայն կենտրոնի և շառավղի գաղափարներով, այլև տվյալ տարածության մետրիկ կառուցվածքով։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մի քանի նման օբյեկտների փոխադարձ դիրքի նկարագրությունը՝ դրանց հատման, չհատման, շոշափման և համատեղ երկրաչափական պայմանների տեսանկյունից։ Կոնֆիգուրացիաների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ձևակերպել պայմաններ, որոնց դեպքում տարբեր գնդեր ունեն ընդհանուր տարրեր կամ գտնվում են միմյանց նկատմամբ որոշակի մետրական հարաբերության մեջ։ Այդ նպատակով կարող են կիրառվել դիֆերենցիալ երկրաչափության, Ռիմանի երկրաչափության, մետրիկական տարածությունների և բազմաչափ երկրաչափության մեթոդներ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի երկրաչափական պայմանների հանրահաշվական նկարագրությունը, քանի որ բարդ կոնֆիգուրացիաների դեպքում տեսողական պատկերացումը հաճախ փոխարինվում է հավասարումների, մատրիցների և ինվարիանտների համակարգով։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են բացահայտվել այնպիսի պայմաններ, որոնք պահպանվում են տարածության իզոմետրիաների նկատմամբ և հետևաբար թույլ են տալիս նույնականացնել տարբեր արտաքին տեսք ունեցող, բայց երկրաչափական իմաստով համարժեք կոնֆիգուրացիաներ։ Հաստատուն կորությամբ տարածությունների համատեքստում այդ մոտեցումը հատկապես կարևոր է, քանի որ Էվկլիդյան երկրաչափությունում հայտնի բազմաթիվ արդյունքներ պահանջում են վերաձևակերպում կոր տարածություններում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև կոնֆիգուրացիաների կառուցվածքային հատկություններին, դրանց հնարավոր դասակարգմանը և առանձին երկրաչափական դեպքերի միջև կապերի բացահայտմանը։ Ստացված արդյունքները կարող են ընդլայնել գնդային և հիպերբոլիկ երկրաչափության վերաբերյալ տեսական պատկերացումները և կիրառվել ավելի ընդհանուր երկրաչափական կառուցվածքների ուսումնասիրության ժամանակ։ Թեման կարող է հետաքրքրել դիֆերենցիալ և ոչ էվկլիդյան երկրաչափությամբ զբաղվող մաթեմատիկոսներին, երկրաչափական մոդելավորման մասնագետներին, տեսական ֆիզիկոսներին, հետազոտողներին, ասպիրանտներին և համապատասխան մաթեմատիկական մասնագիտությունների ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է հեմոկոլիտի համախտանիշով ընթացող սուր բակտերիալ աղիքային վարակների կլինիկական և լաբորատոր առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Թեմայի շրջանակում ուսումնասիրվում են այն վարակները, որոնց դեպքում աղիքային բորբոքային գործընթացը կարող է ուղեկցվել կղանքում արյան առկայությամբ, որովայնային ցավերով, ջերմությամբ, ինտոքսիկացիայով և ընդհանուր վիճակի տարբեր աստիճանի խանգարումներով։ Հայաստանի բժշկական գրականության մեջ այս խնդիրը ուսումնասիրվել է նաև կոլիտի և հեմոկոլիտի համախտանիշով ընթացող սուր աղիքային վարակների պատճառագիտական կառուցվածքի համատեքստում, որտեղ դիտարկվել են մասնավորապես շիգելաների և կամպիլոբակտերի դերը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հիվանդության կլինիկական պատկերի մանրամասն բնութագրումը՝ հիվանդության սկզբի առանձնահատկությունների, ջերմության, որովայնային ցավերի, լուծի հաճախականության և բնույթի, կղանքում արյան ու լորձի առկայության, դեֆեկացիայի ցավոտության, ջրազրկման և ինտոքսիկացիայի աստիճանի գնահատմամբ։ Այս ցուցանիշների համադրումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել հեմոկոլիտով ընթացող տարբեր բակտերիալ վարակները և գնահատել հիվանդության ծանրության աստիճանը։ Լաբորատոր հետազոտությունների բաժնում կարող են ուսումնասիրվել արյան ընդհանուր և կենսաքիմիական ցուցանիշները, կղանքի կոպրոլոգիական պատկերը, մանրէաբանական հետազոտությունների արդյունքները և հարուցիչների մոլեկուլային հայտնաբերումը։ Հայաստանի Ինֆեկցիոն հիվանդությունների ազգային կենտրոնի լաբորատոր ծառայություններում ներկայում իրականացվում են ինչպես կղանքի մանրէաբանական հետազոտություններ, այնպես էլ ՊՇՌ մեթոդով շիգելաների, սալմոնելաների, կամպիլոբակտերի և տարբեր պաթոգեն E. coli-ների հայտնաբերում։ Հետազոտության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի հիվանդության պատճառագիտական կառուցվածքի բացահայտումը, քանի որ հեմոկոլիտային համախտանիշը կարող է հանդիպել տարբեր բակտերիալ հարուցիչների դեպքում, իսկ դրանց կլինիկական դրսևորումները կարող են էապես նմանվել միմյանց։ Այդ պատճառով լաբորատոր հաստատումը կարևոր է ճիշտ ախտորոշման և համապատասխան բուժական տակտիկայի ընտրության համար։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող է իրականացվել նաև կլինիկական և լաբորատոր տվյալների համադրական վերլուծություն՝ պարզելու համար, թե հիվանդության որ նշաններն են առավել բնորոշ տարբեր հարուցիչներով պայմանավորված վարակներին։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել կղանքի մանրադիտական և կոպրոլոգիական փոփոխություններին, բորբոքային ցուցանիշներին, ինչպես նաև հարուցչի հայտնաբերման արդյունքներին։ Արդիական ախտորոշման հնարավորությունները ներառում են նաև EHEC խմբի E. coli-ի և, մասնավորապես, O157:H7 շտամի հայտնաբերումը, որի համար ՀՀ Ինֆեկցիոն հիվանդությունների ազգային կենտրոնը կիրառում է ինչպես ՊՇՌ, այնպես էլ համապատասխան մանրէաբանական/անտիգենային հետազոտություններ։ Հետազոտությունը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ նաև տարբերակիչ ախտորոշման տեսանկյունից, քանի որ արյունային լուծով ընթացող հիվանդությունները կարող են ունենալ տարբեր վարակային և ոչ վարակային պատճառներ։ Կլինիկական տվյալների, համաճարակաբանական անամնեզի և լաբորատոր արդյունքների համադրումը հնարավորություն է տալիս առավել ճշգրիտ որոշել հիվանդության պատճառագիտությունը և կանխատեսել դրա ընթացքը։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կապված է հեմոկոլիտով հիվանդների վաղ հայտնաբերման, ծանրության ճիշտ գնահատման, անհրաժեշտ լաբորատոր հետազոտությունների ընտրության և բուժման արդյունավետ կազմակերպման հետ։ Հայաստանի գործող կարգավորումներում հեմոկոլիտը և կոլիտիկ համախտանիշը նշվում են որպես սուր աղիքային վարակների ծանր ընթացքի կլինիկական ցուցանիշներ, որոնց առկայությունը կարող է հիմք հանդիսանալ հիվանդի հոսպիտալացման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել վարակաբաններին, մանկաբույժներին, գաստրոէնտերոլոգներին, կլինիկական լաբորատոր ախտորոշման մասնագետներին, մանրէաբաններին, համաճարակաբաններին, բժշկական բուհերի դասախոսներին, ասպիրանտներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է կաթնաթթվային բակտերիաների տարբեր շտամների կենսաբանական, ֆիզիոլոգիական, կենսաքիմիական և հակամանրէային հատկությունների համեմատական ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև դրանց հիման վրա կենսաբանական ակտիվ և հակամանրէային պատրաստուկների ստացման հնարավորությունների հետազոտմանը։ Աշխատանքը ներկայացված է որպես Կ. Ջ. Կարապետյանի կենսաբանական գիտությունների թեկնածուական ատենախոսություն, որը պաշտպանվել է Երևանում 2010 թվականին, իսկ ամբողջական ատենախոսությունը կազմել է 155 էջ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կաթնաթթվային բակտերիաների տարբեր ներկայացուցիչների ընտրությունը և նրանց հատկությունների համեմատությունը՝ պարզելու համար, թե որ շտամներն ունեն առավել արտահայտված անտագոնիստական կամ հակամանրէային ակտիվություն։ Այս միկրոօրգանիզմները հայտնի են ոչ միայն կաթնաթթվային խմորման գործընթացներում իրենց դերով, այլև տարբեր կենսաբանորեն ակտիվ մետաբոլիտների, այդ թվում՝ օրգանական թթուների, ջրածնի պերօքսիդի և բակտերիոցինանման նյութերի առաջացման ունակությամբ, որոնք կարող են ճնշել այլ միկրոօրգանիզմների աճը։ Հետազոտության շրջանակում առանձնահատուկ նշանակություն ունի բակտերիոցինանման նյութեր արտադրող շտամների բացահայտումը և դրանց հակամանրէային ազդեցության գնահատումը։ Նման նյութերը կարող են ունենալ ավելի ընտրողական ազդեցություն, քան ոչ սպեցիֆիկ հակամանրէային գործոնները, և այդ պատճառով հետաքրքրություն են ներկայացնում նոր կենսաբանական պատրաստուկների ստեղծման համար։ Հայաստանի կենսատեխնոլոգիական հետազոտություններում կաթնաթթվային բակտերիաների մետաբոլիտներից ստացված կենսաինհիբիտոր նյութերի առանձնացման և մաքրման ուղղությամբ նույնպես իրականացվել են աշխատանքներ, ներառյալ իոնափոխանակային և արդյունահանման մեթոդների կիրառումը։ Աշխատության կարևոր խնդիրներից է տարբեր շտամների հակամանրէային ակտիվության սպեկտրի որոշումը՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը տարբեր ախտածին և պայմանական ախտածին միկրոօրգանիզմների նկատմամբ։ Այդպիսի ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս պարզելու, թե որ բակտերիալ շտամներն են առավել հեռանկարային կենսաբանական պաշտպանության, սննդամթերքի պահպանման կամ բժշկակենսաբանական կիրառությունների տեսանկյունից։ Հետազոտության մեջ կարող են գնահատվել նաև բակտերիաների աճի պայմանների, սննդարար միջավայրի կազմի, թթվայնության, ջերմաստիճանի և այլ գործոնների ազդեցությունը հակամանրէային նյութերի առաջացման վրա։ Կուլտուրալ պայմանների օպտիմալացումը կարևոր է, քանի որ միկրոօրգանիզմի հակամանրէային ակտիվությունը կարող է զգալիորեն փոխվել՝ կախված աճի միջավայրից և կենսագործունեության պայմաններից։ Նման մոտեցման կիրառման օրինակ է կաթնաթթվային բակտերիաների բակտերիոցինոգեն ակտիվության բարձրացման նպատակով սննդարար միջավայրերի և աճեցման պայմանների օպտիմալացումը, որի արդյունքում որոշ հետազոտություններում արձանագրվել է բակտերիոցինների առաջացման զգալի աճ։ Աշխատանքի կիրառական ուղղությունը կապված է ուսումնասիրված միկրոօրգանիզմների և նրանց արտադրած կենսաբանական ակտիվ նյութերի հիման վրա հակամանրէային պատրաստուկների ստացման հնարավորության հետ։ Այս մոտեցումը կարող է դիտարկվել որպես ավանդական հակամանրէային միջոցների լրացուցիչ կամ այլընտրանքային կենսատեխնոլոգիական ուղղություն՝ հատկապես այն պայմաններում, երբ անհրաժեշտ է փնտրել նոր մեխանիզմներով գործող նյութեր։ Կաթնաթթվային բակտերիաների նկատմամբ հետաքրքրությունը պայմանավորված է նաև դրանց՝ սննդային և պրոբիոտիկ կիրառությունների ներուժով, քանի որ որոշ շտամներ կարող են դիմակայել աղեստամոքսային համակարգի պայմաններին և փոխազդել պաթոգեն միկրոօրգանիզմների հետ։ Հետագա հետազոտություններում Հայաստանի և տարածաշրջանի գիտական կենտրոններում ուսումնասիրվել են նաև բակտերիոցինոգեն կաթնաթթվային բակտերիաները, դրանց անտագոնիստական հատկությունները և բժշկական կիրառությունների հնարավորությունները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ կենսատեխնոլոգիայի, սննդի մանրէաբանության, բժշկական մանրէաբանության և դեղակենսատեխնոլոգիայի համար, քանի որ բնական միկրոօրգանիզմներից ստացվող հակամանրէային նյութերը կարող են օգտագործվել ինչպես սննդամթերքի կենսապահպանման, այնպես էլ որոշ կենսաբժշկական կիրառությունների ուսումնասիրման նպատակով։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել մանրէաբաններին, կենսատեխնոլոգներին, կենսաքիմիկոսներին, դեղագետներին, սննդի տեխնոլոգներին, բժշկական և անասնաբուժական մանրէաբանության մասնագետներին, հետազոտողներին, ասպիրանտներին և համապատասխան բնագիտական մասնագիտությունների ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է 1921 թվականի փետրվարին Հայաստանում տեղի ունեցած հակախորհրդային ապստամբության պատճառների, ընթացքի, մասնակից ուժերի և պատմական հետևանքների ուսումնասիրությանը։ Թեման Հայաստանի նորագույն պատմության կարևոր և միաժամանակ վիճահարույց էջերից է, որի վերաբերյալ խորհրդային և հետխորհրդային պատմագրության մեջ ձևավորվել են էապես տարբեր մեկնաբանություններ։ Ժամանակակից ուսումնասիրությունները ևս ընդգծում են, որ ապստամբության առանձին հարցերի շուրջ չկա բոլորի կողմից ընդունված միասնական գնահատական։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչն է Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո ստեղծված քաղաքական, սոցիալական և տնտեսական իրավիճակի վերլուծությունը։ 1920 թվականի վերջին խորհրդային իշխանության հաստատումը ուղեկցվեց վարչական համակարգի կտրուկ փոփոխությամբ, քաղաքական հակառակորդների նկատմամբ հետապնդումներով, ձերբակալություններով և հասարակական լարվածության աճով, ինչն աստիճանաբար նպաստեց դժգոհության խորացմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նախկին Հայաստանի Հանրապետության պետական, ռազմական և քաղաքական գործիչների նկատմամբ վերաբերմունքին, մասնավորապես՝ ձերբակալություններին, աքսորներին և հայկական բանակի նախկին սպաների նկատմամբ իրականացված գործողություններին։ Այս հանգամանքները կարևոր դեր են ունեցել այն միջավայրի ձևավորման գործում, որտեղ զինված դիմադրությունը դարձավ հնարավոր և որոշ շրջանակների համար անհրաժեշտ քայլ։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում է նաև ապստամբության կազմակերպական կողմը, դրա մասնակիցների կազմը և տարբեր քաղաքական ու հասարակական ուժերի դերակատարությունը։ Հետազոտական գրականության մեջ քննարկվում է այն հարցը, թե որքանով էր շարժումը նախապես կազմակերպված, և որքանով էր այն առաջացել տեղական ու համաժողովրդական դժգոհության հիման վրա։ Այս առումով թեմայի ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն իրադարձությունների ժամանակագրությունը վերականգնելու, այլև դրանց ներքին շարժառիթներն ու քաղաքական նշանակությունը հասկանալու համար։ Ապստամբությունը բացահայտ փուլ մտավ 1921 թվականի փետրվարի 18-ին, երբ ապստամբական ուժերը մտան Երևան, իսկ խորհրդային իշխանության ներկայացուցիչներն ու Կարմիր բանակի ստորաբաժանումները նահանջեցին դեպի Ղամարլուի ուղղություն։ Երևանում ձևավորվեց «Հայրենիքի փրկության կոմիտե»-ն՝ Սիմոն Վրացյանի գլխավորությամբ, որը նախատեսվում էր որպես ժամանակավոր իշխանության մարմին։ Հետագա փուլում ապստամբական ուժերը բախվեցին Կարմիր բանակի ռազմական գերազանցությանը, և շարժումը աստիճանաբար կորցրեց իր դիրքերը։ Ապստամբության ճնշումը ավարտվեց ապրիլի սկզբին՝ խորհրդային ուժերի կողմից Երևանի վերագրավմամբ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ապստամբության պարտության պատճառներին՝ ռազմական ուժերի անհավասարակշռությանը, կազմակերպչական դժվարություններին, տարբեր քաղաքական խմբերի միջև տարաձայնություններին, արտաքին քաղաքական իրավիճակին և խորհրդային իշխանության ռազմական ռեսուրսներին։ Հետազոտության կարևոր հատված կարող է կազմել նաև ապստամբությունից հետո Հայաստանում հաստատված քաղաքական իրավիճակի ուսումնասիրությունը՝ բռնաճնշումների, ձերբակալությունների, աքսորների և քաղաքական ընդդիմության հետագա ճնշման համատեքստում։ Ապստամբության հետևանքները գնահատելիս կարևոր է հաշվի առնել նաև այն, որ դրա մասին պատմագրական մեկնաբանությունները երկար ժամանակ պայմանավորված էին քաղաքական-գաղափարական դիրքորոշումներով։ Խորհրդային պատմագրության մեջ այն հիմնականում ներկայացվում էր որպես «խռովություն» կամ «ավանտյուրա», մինչդեռ հետխորհրդային ուսումնասիրություններում այն ավելի հաճախ դիտարկվում է որպես հակաբոլշևիկյան կամ ժողովրդական ապստամբություն։ Այդ պատճառով աշխատության արժեքը կարող է պայմանավորված լինել նաև տարբեր պատմագիտական մոտեցումների համադրմամբ և իրադարձությունների հնարավորինս բազմակողմանի գնահատմամբ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, քաղաքագետներին, հասարակական շարժումների ուսումնասիրողներին, Հայաստանի նորագույն պատմության մասնագետներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և 20-րդ դարի առաջին քառորդի հայ քաղաքական պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում տոքսոպլազմոզի էպիզոոտոլոգիական և համաճարակաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով ինչպես հիվանդության շրջանառությանը կենդանիների պոպուլյացիաներում, այնպես էլ մարդու վարակման հնարավորություններին ու տարածման օրինաչափություններին։ Հետազոտությունը կարևոր է տոքսոպլազմոզը որպես կենդանիների և մարդու համար ընդհանուր՝ զոոնոզային մակաբուծային վարակ դիտարկելու տեսանկյունից, քանի որ հիվանդության համաճարակաբանական պատկերը ձևավորվում է հարուցիչի, կենդանական վերջնական և միջանկյալ տերերի, շրջակա միջավայրի և մարդու կենսակերպի փոխազդեցության արդյունքում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել հիվանդության տարածվածությունը Հայաստանի տարբեր բնակավայրերում և աշխարհագրական գոտիներում, կենդանիների վարակվածության մակարդակը, վարակի սեզոնային դինամիկան, տարիքային կամ տեսակային առանձնահատկությունները և այն բնական ու սոցիալական գործոնները, որոնք նպաստում են հարուցչի պահպանմանն ու փոխանցմանը։ Հայաստանի վերաբերյալ նախկին հետազոտություններում տոքսոպլազմոզի համաճարակաբանության և էպիզոոտոլոգիայի հարցերը ուսումնասիրվել են նաև տարբեր կենդանիների և մարդկանց խմբերի շրջանում, այդ թվում՝ մսի կոմբինատի աշխատողների շրջանում, իսկ 1990 թվականին հրապարակվել են Հայաստանի պայմաններում կատարված համատեղ էպիդեմիոլոգիական և էպիզոոտոլոգիական ուսումնասիրությունների արդյունքներ։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել վարակի հիմնական աղբյուրներին և փոխանցման ուղիներին, այդ թվում՝ կատուների և կատվիազգիների դերին, կենդանական ծագման սննդամթերքի օգտագործմանը, հում կամ ոչ բավարար ջերմային մշակված մսի միջոցով վարակման հնարավորությանը, ինչպես նաև շրջակա միջավայրի աղտոտվածությանը։ Էպիզոոտոլոգիական տվյալների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե կենդանիների որ տեսակներն են առավել կարևոր վարակի պահպանման և տարածման գործընթացում և ինչ պայմաններում է ձևավորվում վարակի առավել բարձր մակարդակ։ Միաժամանակ համաճարակաբանական բաղադրիչը հնարավորություն է տալիս գնահատելու մարդու վարակման ռիսկը և տարբեր բնակչական խմբերի նկատմամբ կանխարգելիչ միջոցառումների անհրաժեշտությունը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից կարող է լինել նաև ախտորոշման մեթոդների գնահատումը։ Հայաստանի գիտական գրականության մեջ տոքսոպլազմոզի վերաբերյալ ուսումնասիրվել է իմունաբանական ախտորոշման կիրառական նշանակությունը, ինչպես նաև մշակվել են հիվանդության ախտորոշման և կանխարգելման արդյունավետության բարձրացմանն ուղղված մեթոդական մոտեցումներ։ Հետազոտությունը կարող է ներառել նաև վարակվածության ցուցանիշների համեմատական վերլուծություն՝ ըստ տարածաշրջանների, կենդանիների տեսակների, սեզոնների և այլ գործոնների, ինչը թույլ է տալիս բացահայտել հիվանդության տարածման օրինաչափությունները և առավել ռիսկային օջախները։ Ստացված տվյալների հիման վրա հնարավոր է մշակել համաճարակաբանական հսկողության, կենդանիների շրջանում վարակի վերահսկման, սննդային անվտանգության և բնակչության իրազեկման ավելի նպատակային միջոցառումներ։ Թեման ունի ինչպես տեսական, այնպես էլ գործնական նշանակություն, քանի որ տոքսոպլազմոզի տարածման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը կարևոր է մարդու և կենդանիների առողջության պահպանման, անասնաբուժական վերահսկողության և զոոնոզային հիվանդությունների կանխարգելման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել համաճարակաբաններին, մակաբուծաբաններին, վարակաբաններին, անասնաբույժներին, կենսաբաններին, բժշկական և անասնաբուժական բուհերի դասախոսներին, ասպիրանտներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։