Literature

Աշխատության վերնագիրը մատնանշում է քրիստոնեական եկեղեցական ավանդույթի հետ կապված գիշերային արարողություն կամ ծիսական իրադարձություն։ Այն կարող է առնչվել թաթախման՝ ջրի մեջ ընկղմելու կամ մկրտության խորհրդաբանությանը, որը քրիստոնեական հավատքում կապված է հոգևոր մաքրագործման, նորոգման և հավատքի մեջ ներգրավվելու գաղափարների հետ։ Գիրքը դիտարկելի է հայ հոգևոր և ծիսական գրականության համատեքստում՝ որպես կրոնական ավանդույթների, եկեղեցական արարողությունների և դրանց շուրջ ձևավորված պատկերացումների ուսումնասիրության նյութ։ Վերնագրի ձևակերպումը թույլ չի տալիս միանշանակ որոշել, թե կոնկրետ որ ծեսին կամ իրադարձությանն է նվիրված ամբողջ աշխատությունը, ուստի դրա բովանդակությունը նպատակահարմար է ներկայացնել ընդհանուր կրոնածիսական շրջանակում։ Նման փոքրածավալ հրատարակությունները կարևոր դեր են ունեցել եկեղեցական գիտելիքի, ծիսական սովորույթների և հոգևոր պատկերացումների տարածման գործում։ Այն հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել հայ եկեղեցու պատմությամբ, քրիստոնեական ծիսագիտությամբ, կրոնական գրականությամբ և հայ ժողովրդի հոգևոր-մշակութային ժառանգությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Սյունիքի տարածաշրջանի բանավոր ժողովրդական ստեղծագործության հավաքագրմանը, պահպանմանն ու ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է Սյունիքի հարուստ բանահյուսական ժառանգությունը՝ որպես տեղական պատմական հիշողության, հասարակական կյանքի, աշխարհընկալման և մշակութային ինքնության կարևոր արտահայտություն։ Տարածաշրջանային բանահյուսության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ժողովրդական ստեղծագործության տարբեր դրսևորումները, դրանց լեզվական ու գեղարվեստական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև սերնդեսերունդ փոխանցվող ավանդույթների շարունակականությունը։ Բանավոր մշակույթի նյութերը կարևոր տեղեկություններ են հաղորդում Սյունիքի բնակչության կենցաղի, սովորույթների, հավատալիքների, արժեքային պատկերացումների և համայնքային կյանքի մասին։ Դրանք նաև արտացոլում են պատմական իրադարձությունների, տեղական միջավայրի և հասարակական փոփոխությունների ազդեցությունը ժողովրդական ստեղծագործության վրա։ Նման նյութերի հավաքագրումն ու գիտական ուսումնասիրությունը նպաստում են բանահյուսական ժանրերի, տեղական տարբերակների և տարածաշրջանային մշակութային առանձնահատկությունների ճանաչմանը։ Հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի Սյունիքի ոչ նյութական մշակութային ժառանգության պահպանման և հանրահռչակման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել բանագետներին, ազգագրագետներին, լեզվաբաններին, մշակութաբաններին, ուսանողներին և հայկական ժողովրդական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողներին։Աշխատությունը նվիրված է Սյունիքի տարածաշրջանի բանավոր ժողովրդական ստեղծագործության հավաքագրմանը, պահպանմանն ու ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է Սյունիքի հարուստ բանահյուսական ժառանգությունը՝ որպես տեղական պատմական հիշողության, հասարակական կյանքի, աշխարհընկալման և մշակութային ինքնության կարևոր արտահայտություն։ Տարածաշրջանային բանահյուսության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ժողովրդական ստեղծագործության տարբեր դրսևորումները, դրանց լեզվական ու գեղարվեստական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև սերնդեսերունդ փոխանցվող ավանդույթների շարունակականությունը։ Բանավոր մշակույթի նյութերը կարևոր տեղեկություններ են հաղորդում Սյունիքի բնակչության կենցաղի, սովորույթների, հավատալիքների, արժեքային պատկերացումների և համայնքային կյանքի մասին։ Դրանք նաև արտացոլում են պատմական իրադարձությունների, տեղական միջավայրի և հասարակական փոփոխությունների ազդեցությունը ժողովրդական ստեղծագործության վրա։ Նման նյութերի հավաքագրումն ու գիտական ուսումնասիրությունը նպաստում են բանահյուսական ժանրերի, տեղական տարբերակների և տարածաշրջանային մշակութային առանձնահատկությունների ճանաչմանը։ Հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի Սյունիքի ոչ նյութական մշակութային ժառանգության պահպանման և հանրահռչակման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել բանագետներին, ազգագրագետներին, լեզվաբաններին, մշակութաբաններին, ուսանողներին և հայկական ժողովրդական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Հրատարակությունը ներկայացնում է արձակ և չափածո ստեղծագործությունների ժողովածու, որն ընդգրկում է գեղարվեստական խոսքի երկու հիմնական ձևերը։ Արձակ և չափածո երկերի համատեղ ներկայացումը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ծանոթանալու գրական արտահայտման տարբեր եղանակներին՝ պատումային շարադրանքից մինչև բանաստեղծական խոսք։ Այս ձևաչափը նպաստում է գրական լեզվի, ոճական առանձնահատկությունների, պատկերավորման միջոցների և ստեղծագործական արտահայտչամիջոցների բազմազանության բացահայտմանը։ Ժողովածուն կարելի է դիտարկել որպես 19-րդ դարի հայ գրական միջավայրում արձակի և պոեզիայի տարածման ու ընթերցողական մշակույթի զարգացմանն առնչվող տպագիր նյութ։ Թեև առանձին ստեղծագործությունների հեղինակների, վերնագրերի և թեմաների վերաբերյալ տեղեկություններ չեն ներկայացվում, հրատարակությունն ինքնին արժեք ունի որպես ժամանակաշրջանի գրական արտադրանքի նմուշ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գեղարվեստական գրականության պատմությամբ, գրական ժողովածուների ձևավորմամբ և Սանկտ Պետերբուրգի հայ տպագրական գործունեությամբ զբաղվող ուսումնասիրողների համար։

Հրատարակությունը գրական ժողովածուի երկրորդ համարն է, որն ընդգրկում է արձակ և չափածո ստեղծագործություններ։ Այն միավորում է գեղարվեստական խոսքի երկու հիմնական ձևերը՝ արձակ շարադրանքը և չափածո ստեղծագործությունը՝ ընթերցողին ներկայացնելով գրական արտահայտման տարբեր հնարավորություններ։ Արձակ և չափածո երկերի համատեղ ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու գրական լեզվի, պատումի, պատկերավորման և բանաստեղծական արտահայտչամիջոցների առանձնահատկությունները։ Ժողովածուի կառուցվածքը վկայում է տարբեր գրական ձևերի ներկայացման և ընթերցողական հետաքրքրությունների բազմազանության ապահովման ձգտման մասին։ Թեև առանձին ստեղծագործությունների հեղինակներն ու թեմատիկ ուղղվածությունը միայն վերնագրից հնարավոր չէ հստակեցնել, հրատարակությունն ընդհանուր առմամբ կարևոր է 19-րդ դարի հայ գրական կյանքի և տպագիր ժողովածուների պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու ժամանակաշրջանի գրական ճաշակին, արձակի ու պոեզիայի զարգացմանը և հայերեն գեղարվեստական գրականության տարածման գործընթացին։ Հրատարակությունը նաև արժեքավոր նյութ է հայ գրքի պատմության և Սանկտ Պետերբուրգի հայ տպագրական գործունեության ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Աշխատությունը նվիրված է Արշակ Երկրորդին՝ Արշակունյաց Հայաստանի թագավորներից մեկին, որի գահակալությունը կարևոր ժամանակաշրջան է եղել հայոց հին պատմության մեջ։ Արշակ Երկրորդի գործունեությունը կապված է 4-րդ դարի Հայաստանի քաղաքական, պետական և հասարակական կյանքի բարդ իրադարձությունների, հայ-պարսկական հարաբերությունների և երկրի ինքնուրույնության պահպանման խնդիրների հետ։ Նրա կերպարը նշանակալի տեղ է զբաղեցնում հայ պատմական հիշողության և գրականության մեջ՝ ներկայացնելով թագավորական իշխանության, պետական շահերի, քաղաքական հակասությունների ու անձնական ճակատագրի փոխհարաբերությունները։ Ստեղծագործությունը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին անդրադառնալու Արշակ Երկրորդի պատմական կերպարին և նրա ժամանակաշրջանի իրադարձություններին՝ միաժամանակ դիտարկելով հայոց պատմության անցյալի գրական վերարտադրության առանձնահատկությունները։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում ինչպես Արշակունյաց Հայաստանի պատմությամբ, այնպես էլ հայ պատմական գրականության ձևավորմամբ ու զարգացման ընթացքով հետաքրքրվողների համար։ Հրատարակությունը հայ տպագիր ժառանգության կարևոր նմուշ է, որն արտացոլում է 19-րդ դարի հայ ընթերցողական հետաքրքրությունը ազգային պատմության և պատմական անհատների նկատմամբ։

Հակոբոս Ճ. Կիրակոսյանի աշխատությունն իր վերնագրով մատնանշում է ճանապարհորդներին օգտակար լինելու նպատակ ունեցող ճանաչողական կամ ուղեցուցային բնույթի երկ։ Ճանապարհորդությունը ենթադրում է նոր վայրերի, մարդկանց, սովորույթների և կենսակերպերի հետ ծանոթություն, ինչպես նաև տարբեր իրավիճակներում կողմնորոշվելու անհրաժեշտություն։ Այս տեսանկյունից գիրքը կարելի է դիտարկել որպես ճանապարհորդական փորձառությանը և ուղևորության ընթացքում առաջացող գործնական ու ճանաչողական հարցերին առնչվող հրատարակություն։ «Բարեկամ բոլորին» ձևակերպումը շեշտադրում է ընթերցողին աջակցելու և օգտակար տեղեկություններ տրամադրելու գաղափարը՝ ճանապարհորդին ներկայացնելով որպես ստեղծագործության հիմնական հասցեատեր։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայերեն ճանաչողական գրականության, ճանապարհորդական մշակույթի և հայ ընթերցողների աշխարհագրական ու հասարակական պատկերացումների ուսումնասիրության համար։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու այն գրական ավանդույթին, որի շրջանակում հայերենով ստեղծվում կամ ներկայացվում էին տարբեր ոլորտներում ընթերցողին գործնականորեն օգտակար լինելու նպատակ ունեցող աշխատություններ։

Բազմահատոր այս հրատարակության չորրորդ հատորը նվիրված է Փարիզի պատմությանն առնչվող աղետալի, ցնցող և հասարակական մեծ ազդեցություն ունեցած իրադարձություններին։ Վերնագրում գործածված «աղետներ» հասկացությունը կարող է ընդգրկել քաղաքի պատմական կյանքում տեղի ունեցած ծանր դեպքերն ու ճգնաժամերը, իսկ «ազդեցություն թողած իրադարձություններ» ձևակերպումն ընդգծում է դրանց նշանակությունը քաղաքի հասարակական և պատմական զարգացման համար։ Փարիզը դարեր շարունակ եղել է Ֆրանսիայի քաղաքական, մշակութային և հասարակական կյանքի կենտրոններից մեկը, որտեղ տեղի ունեցած իրադարձությունները հաճախ ունեցել են նաև համաեվրոպական նշանակություն։ Նման պատմական նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու քաղաքի անցյալի տարբեր դրվագները, հասարակական կյանքի փոփոխությունները, ճգնաժամերի հետևանքները և պատմական իրադարձությունների ազդեցությունը բնակչության ու քաղաքային միջավայրի վրա։ Չորրորդ հատորը շարունակում է բազմահատոր աշխատության ընդհանուր թեմատիկ ուղղվածությունը և հանդիսանում է դրա առանձին բաղադրիչը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Ֆրանսիայի և Փարիզի պատմության, 19-րդ դարի հայ ընթերցողական միջավայրում եվրոպական պատմական թեմաների տարածման, ինչպես նաև հայերեն տպագիր ժառանգության ուսումնասիրության համար։

Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Թիֆլիսի հայ տպագրական և գրական միջավայրի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ 19-րդ դարի վերջին Թիֆլիսը հայ մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ հրատարակչական գործունեությունը նպաստում էր հայերեն գրքի տարածմանը, ընթերցողական շրջանակների ընդլայնմանը և գրական կյանքի աշխուժացմանը։ Այսպիսի գրքերը կարևոր են ոչ միայն իրենց հնարավոր գրական բովանդակությամբ, այլև որպես ժամանակաշրջանի լեզվական, տպագրական և մշակութային ժառանգության վկայություններ։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես մատենագիտական նյութ 19-րդ դարի հայ գրքի պատմության, Թիֆլիսի հայ համայնքի մշակութային կյանքի և հայերեն տպագիր արտադրանքի բազմազանության ուսումնասիրության համար։ Այն նաև նպաստում է պատմական հրատարակությունների պահպանման, գրանցման և հետազոտական շրջանառության մեջ ներառման գործին։

Հրատարակությունը նվիրված է բանահյուսության՝ որպես ժողովրդի հոգևոր և մշակութային ժառանգության կարևոր բաղադրիչի ուսումնասիրությանն ու ներկայացմանը։ Այն ընդգրկում է ժողովրդական բանավոր ստեղծագործության տարբեր դրսևորումներ՝ հնարավորություն տալով ճանաչելու ավանդական հասարակության աշխարհընկալումը, պատմական հիշողությունը, հավատալիքները, կենցաղային պատկերացումները և գեղարվեստական մտածողությունը։ Բանահյուսությունը կարևոր աղբյուր է ժողովրդի պատմական փորձի, սոցիալական հարաբերությունների, բարոյական արժեքների, ծիսական սովորույթների և ազգային ինքնության ձևավորման գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Ժողովրդական ստեղծագործության տարբեր ժանրերի՝ հեքիաթների, ավանդազրույցների, երգերի, առասպելների, առածների, ասացվածքների, հանելուկների և այլ բանավոր ձևերի միջոցով պահպանվել ու սերունդներին են փոխանցվել համայնքների մշակութային հիշողությունն ու կենսափորձը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը կարևոր է նաև բանավոր ավանդույթի ձևավորման, փոփոխության, տարածման և տարբեր պատմական միջավայրերում պահպանման առանձնահատկությունների ճանաչման տեսանկյունից։ Բանահյուսական ժառանգության հավաքումը, դասակարգումն ու գիտական ուսումնասիրությունը նպաստում են ազգային մշակույթի տարբեր շերտերի բացահայտմանը և դրանց արժեքի գիտակցմանը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել բանագետների, ազգագրագետների, գրականագետների, պատմաբանների, մշակութաբանների, ուսանողների և ժողովրդական ավանդույթներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գիտական աշխատությունը ներառում է բանագիտական ուսումնասիրություններ և ակնարկներ, որոնք նվիրված են բանավոր ժողովրդական ստեղծագործության, ավանդական մշակույթի և բանահյուսական ժառանգության տարբեր հարցերի քննությանը։ Այն ներկայացնում է բանագիտության՝ որպես գիտական բնագավառի ուսումնասիրության շրջանակը՝ անդրադառնալով ժողովրդական ստեղծագործության ժանրային բազմազանությանը, բանավոր ավանդույթի ձևավորման ու փոխանցման առանձնահատկություններին և հասարակական կյանքում դրա ունեցած նշանակությանը։ Բանագիտական նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ժողովրդի պատմական հիշողության, աշխարհընկալման, հավատալիքների, սովորույթների և բարոյական պատկերացումների արտացոլումը բանավոր ստեղծագործության մեջ։ Աշխատության թեմատիկ ուղղվածությունը կարևոր է նաև բանահյուսական երկերի գրառման, պահպանման, դասակարգման և գիտական մեկնաբանման մեթոդների տեսանկյունից։ Ժողովրդական խոսքի, պատմությունների, ավանդազրույցների և այլ բանավոր ձևերի ուսումնասիրությունը նպաստում է ազգային մշակութային ինքնության տարբեր շերտերի ճանաչմանը և սերնդեսերունդ փոխանցվող ժառանգության արժևորմանը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել բանագետների, ազգագրագետների, գրականագետների, մշակութաբանների, հայագետների, ուսանողների և ժողովրդական ստեղծագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն նաև տեղեկատու և հետազոտական նշանակություն ունի հայ բանահյուսության ու ավանդական մշակույթի ուսումնասիրության բնագավառում։

Հրատարակությունը ներկայացնում է գրական ստեղծագործությունների երկու հիմնական ձևերը՝ արձակ և չափածո խոսքը։ Արձակը գրական արտահայտության այն ձևն է, որն իր բովանդակությունը շարադրում է բնական խոսքին մոտ կառուցվածքով՝ առանց չափական և հանգային պարտադիր կանոնների, մինչդեռ չափածոն հիմնվում է տաղաչափական կազմակերպվածության, ռիթմի և հաճախ նաև հանգավորման վրա։ Այս երկու ձևերը գրականության մեջ ունեն արտահայտչական տարբեր հնարավորություններ և կիրառվում են մտքերի, զգացմունքների, իրադարձությունների ու գաղափարների գեղարվեստական ներկայացման համար։ Վերնագիրը վկայում է, որ հրատարակության բովանդակությունը կապված է գրական աշխատանքի և ստեղծագործական արտահայտության տարբեր եղանակների հետ։ Այն կարող է դիտարկվել որպես արձակ և չափածո գրականության օրինակների կամ դրանց վերաբերյալ նյութերի ներկայացում, սակայն միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հստակեցնել առանձին ստեղծագործությունների ժանրային կազմը կամ թեմատիկ ուղղվածությունը։ Հրատարակությունն արժեքավոր է 19-րդ դարի հայ գրական կյանքի, գրական ձևերի կիրառության և հայերեն ստեղծագործությունների տպագրության պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն նաև հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրականության զարգացման և արձակ ու չափածո խոսքի փոխհարաբերությունների հետազոտությամբ զբաղվողների համար։

Ստեղծագործությունը ներկայացված է որպես իրական դեպքերի վրա հիմնված վեպ՝ հայ բժիշկ ուսանողի կյանքի և փորձառությունների շուրջ։ Վերնագրում հիշատակված երկու կերպարների՝ Արտավազդի և Մարգարետի անունները մատնանշում են պատմության անձնական և մարդկային հարաբերությունների առանցքը։ Հայ բժիշկ ուսանողի կերպարը ստեղծագործության մեջ կարևոր հիմք է տալիս անդրադառնալու կրթության, մասնագիտական կայացման, անձնական ընտրությունների և հասարակական միջավայրի հետ մարդու փոխհարաբերությունների թեմաներին։ Բժշկական կրթության ճանապարհը կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես մասնագիտական պատրաստության ընթացք, այլև որպես ինքնաճանաչման, պատասխանատվության և կյանքի տարբեր հանգամանքներում որոշումներ կայացնելու փորձություն։ «Իրական վեպ» բնորոշումը ստեղծագործությունը կապում է իրական կյանքից վերցված կամ իրականությանը մոտ ներկայացվող իրադարձությունների գեղարվեստական մշակման ավանդույթի հետ։ Այդպիսի գրականությունը միավորում է վիպական պատումը և կենսական իրավիճակների ներկայացումը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով հետևելու հերոսների ապրումներին, փոխհարաբերություններին ու ընտրություններին։ Գործը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ գեղարվեստական արձակի, վեպի ժանրի զարգացման, հայ երիտասարդության կրթական միջավայրի և բժշկական մասնագիտության շուրջ ձևավորված գրական պատկերացումների ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Հրատարակության վերնագիրը ներկայացված է հայատառ օսմաներեն-թուրքերեն գրությամբ և բաղկացած է հիմնական վերնագրից ու այն լրացնող երկրորդ արտահայտությունից։ «Բարիս ֆաճիալարը» և «Բարիսին միւէսսիր վագաալարը» ձևերը պահպանվում են հայատառ հնչյունական գրությանը մոտ՝ առանց դրանց իմաստը չհիմնավորված կերպով մեկնաբանելու։ Երկրորդ հատորի նշումը վկայում է, որ գիրքը բազմահատոր հրատարակության մաս է և շարունակական կառուցվածք ունի։ Վերնագրում առկա «վագաալար» բառաձևը կարող է մատնանշել դեպքերի կամ իրադարձությունների ներկայացում, սակայն առանց բնագրի հնարավոր չէ հաստատել ստեղծագործության կոնկրետ սյուժեն, պատմական հիմքը կամ ժանրային պատկանելությունը։ Հետևաբար բովանդակության գնահատման համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել գրքի բնագիրը և դրա ներքին կառուցվածքը։ Հրատարակությունը մատենագիտական նշանակություն ունի հայատառ թուրքերեն գրականության և Օսմանյան կայսրության հայ համայնքի տպագրական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Այն արտացոլում է այն ժամանակաշրջանի բազմալեզու գրավոր միջավայրը, երբ թուրքերեն խոսող ընթերցողների համար ստեղծվում կամ տարածվում էին հայերեն տառերով տպագրված գրքեր։ Նման հրատարակությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայ տպագրական ժառանգության լեզվական բազմազանությունը, ընթերցողական շրջանակները և հայ համայնքի գրական ու մշակութային կապերը։

«Բողբոջ»-ը 19-րդ դարի վերջի հայ տպագիր մշակույթի նմուշներից է, որի վերնագիրը խորհրդանշականորեն կապվում է աճի, նոր սկզբի, զարգացման և ստեղծագործական զարթոնքի գաղափարների հետ։ Հրատարակության առաջին գրքի առկայությունը ենթադրում է շարունակական կամ մասերի բաժանված հրատարակչական մտահղացում։ Այն կարելի է դիտարկել ժամանակաշրջանի հայ գրական և հասարակական միջավայրում ընթերցանության, գրավոր խոսքի տարածման և մշակութային հետաքրքրությունների զարգացման համատեքստում։ Նման փոքրածավալ գրքերը կարևոր դեր են ունեցել հայերեն տպագիր նյութերի բազմազանության ընդլայնման, ընթերցողների շրջանակի ձևավորման և գրական գործունեության խթանման գործում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հատկապես Երևանի 19-րդ դարի տպագրական կյանքի ուսումնասիրության համար՝ որպես տվյալ քաղաքի հայերեն գրահրատարակչական գործունեության պատմական վկայություն։ Այն կարող է ընդգրկվել հայ գրքի պատմության, գրական հրատարակությունների մատենագիտության և ազգային մշակութային կյանքի հետազոտությունների շրջանակում։ Բնագրի բովանդակության ուսումնասիրությունը հնարավորություն կտա առավել հստակ որոշելու գրքի ժանրային պատկանելությունը, թեմատիկ ուղղվածությունը և ընթերցողական նշանակությունը։ Մատենագիտական տեսանկյունից այն արժեքավոր է որպես հայ տպագիր ժառանգության առանձին միավոր։

Մ. դը Ֆերեալի աշխատությունը նվիրված է հավատաքննության՝ ինկվիզիցիայի գործունեության ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն հրավիրելով այդ հաստատության փակ բնույթի, գաղտնի ընթացակարգերի և կրոնական վերահսկողության մեխանիզմների վրա։ Հավատաքննությունը միջնադարյան և վաղ նոր շրջանի եվրոպական պատմության կարևոր ու բարդ երևույթներից է, որի գործունեությունը կապված էր եկեղեցական իշխանության, կրոնական ուղղափառության պահպանման, այլախոհության հետապնդման և հասարակական վերահսկողության հետ։ Թեման հնարավորություն է տալիս դիտարկելու հավատաքննության դատական համակարգը, մեղադրանքների քննության ընթացքը, հարցաքննության մեթոդները, դատավճիռների կայացումը և այդ գործընթացների ազդեցությունը անհատների ու հասարակության վրա։ Աշխատության վերնագրում ընդգծված գաղտնիության գաղափարը կարևոր է ինկվիզիցիոն հաստատությունների գործելակերպը, դրանց ներքին կանոնակարգերն ու իշխանության իրականացման առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել եկեղեցու պատմությամբ, միջնադարյան Եվրոպայի հասարակական և իրավական համակարգերով, կրոնական շարժումներով ու մարդու իրավունքների պատմական զարգացմամբ զբաղվող ընթերցողներին։ Այն նաև արժեքավոր է կրոնական իշխանության և աշխարհիկ հասարակության փոխհարաբերությունների, անհատական ազատությունների սահմանափակման և պատմական հիշողության ձևավորման հարցերի ուսումնասիրության համար։

Գիրքը միավորում է պատմողական և խրատական բնույթի նյութեր՝ ներկայացնելով հայերեն գրավոր ավանդության մեջ տարածված բարոյախոսական ու իմաստասիրական գրականության տարբեր դրսևորումներ։ Ժողովածուի առանցքային մասերից է «Պղնձի քաղաք» անվամբ հայտնի պատմությունը, որի վերնագիրը կապվում է հին արևելյան պատմողական ավանդույթի և խորհրդավոր քաղաքի մասին պատմությունների շարքի հետ։ Դրան զուգակցված են Խիկար Իմաստունին վերագրվող խրատներն ու իմաստալից խոսքերը։ Խիկարի կերպարը արևելյան գրականության մեջ հայտնի է որպես իմաստուն խորհրդատու, որի անունով տարածված պատմություններում և ասույթներում կարևորվում են ողջախոհությունը, փորձառությունը, չափավորությունը, ազնվությունը, արդարությունը և մարդկային հարաբերություններում խոհեմ վարքագիծը։ Խրատական խոսքերը ընթերցողին ներկայացնում են կյանքի տարբեր իրավիճակներում կողմնորոշվելու, սեփական արարքները գնահատելու և բարոյական սկզբունքներով առաջնորդվելու գաղափարներ։ Ժողովածուի մյուս նյութերը լրացնում են դրա բովանդակությունը՝ ներառելով օգտակար և ուսուցողական բնույթի խոսքեր։ Այսպիսով, աշխատությունը կարևոր է ոչ միայն որպես պատմողական ընթերցանության նյութ, այլև որպես բարոյական դաստիարակության, ժողովրդական իմաստության և արևելյան գրական ժառանգության տարածմանն առնչվող հրատարակություն։

«Էթմեքճի խաթուն» խորագրով հրատարակությունը բազմահատոր գեղարվեստական երկի առաջին մասն է։ Վերնագրում հիշատակված «Էթմեքճի խաթուն» անվանումը ներկայացնում է ստեղծագործության կենտրոնական կերպարին, իսկ «խաթուն» դիմելաձևը մատնանշում է կնոջ նկատմամբ կիրառվող պատմական ու հասարակական հարգալից անվանաձևը։ Հատորի զգալի ծավալը թույլ է տալիս ենթադրել ընդարձակ պատմողական կառուցվածք՝ բազմաթիվ դրվագներով և կերպարների զարգացմամբ, սակայն սյուժեի կոնկրետ բովանդակությունը միայն մատենագիտական տվյալներով հստակեցնել հնարավոր չէ։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում XIX դարի հայերեն գեղարվեստական հրատարակությունների, Կոստանդնուպոլսի հայ տպագրական միջավայրի և ժամանակաշրջանի ընթերցողական նախասիրությունների ուսումնասիրության համար։ Այն նաև կարող է դիտարկվել որպես հայերեն վիպագրության զարգացման և բազմահատոր պատմողական երկերի տարածման պատմական վկայություն։ Հրատարակությունը կարևոր նյութ է գրականագետների ու մատենագետների համար՝ ուսումնասիրելու հայերեն գրքի ժանրային բազմազանությունը, տպագրական գործունեությունը և հայ ընթերցողների համար նախատեսված գեղարվեստական գրականության շրջանակը։

Այս փոքրածավալ գրական ստեղծագործությունը ներկայացված է երկու սիրահարների կերպարների շուրջ կառուցված պատմությամբ։ Վերնագրում արտահայտված հարցադրումը և սիրային հարաբերությունների հիշատակումը հուշում են երկի կենտրոնական թեման՝ մարդկային զգացմունքները, սիրո հետ կապված ընտրություններն ու հարաբերությունների բարդությունները։ Ստեղծագործության վերնագիրը թույլ է տալիս այն դիտարկել որպես սիրային բովանդակությամբ գեղարվեստական երկ, սակայն առանց լրացուցիչ տեղեկությունների նպատակահարմար չէ հստակեցնել սյուժետային մանրամասները կամ վերագրել նրան որոշակի ժանրային կառուցվածք։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել XIX դարի հայ գրականության մեջ սիրային թեմատիկայի, երկխոսական պատումի և ընթերցողական ժամանցի համար նախատեսված գրական նյութերի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Հրատարակությունը նաև վկայում է Երևանի տպագրական միջավայրում հայերեն գրական երկերի տարածման մասին։ Այն արժեքավոր մատենագիտական նյութ է ժամանակաշրջանի հայ գրքի պատմության, գրական նախասիրությունների և քաղաքային ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար։

Հրատարակությունը ֆրանսիացի գրող Էժեն Սյուի «Փարիզի գաղտնիքները» հանրահայտ վեպի երրորդ հատորն է։ Ստեղծագործությունը XIX դարի սոցիալական վեպի նշանակալի օրինակներից է, որտեղ Փարիզի քաղաքային միջավայրը ներկայացվում է իր բազմաշերտ հասարակական կյանքով, սոցիալական հակասություններով և մարդկային ճակատագրերի բախումներով։ Հեղինակը գեղարվեստական պատումի միջոցով անդրադառնում է հասարակության տարբեր խավերի կենսապայմաններին, աղքատությանը, անարդարությանը, բարոյական խնդիրներին և հասարակական հարաբերությունների բարդություններին։ Վեպի գործողությունների կենտրոնում գտնվող քաղաքը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես իրադարձությունների վայր, այլև որպես հասարակական կյանքի բազմազանությունն ու հակասությունները բացահայտող միջավայր։ Երրորդ հատորը շարունակում է նախորդ մասերում զարգացող պատմությունը՝ պահպանելով կերպարների և իրադարձությունների փոխկապակցվածությունը։ Ստեղծագործությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ֆրանսիական XIX դարի վիպագրության, սոցիալական քննադատության և թարգմանական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար։ Հայերեն հրատարակությունը նաև վկայում է եվրոպական գեղարվեստական գրականության նկատմամբ հայ ընթերցողական միջավայրի հետաքրքրության և համաշխարհային գրականության տարածման մասին։

Վ. Ավենարիուսի այս փոքրածավալ ստեղծագործությունը ներկայացված է կենդանական աշխարհի կերպարի՝ մեղվի միջոցով։ Վերնագրում ընդգծված անսովոր բնորոշումը հուշում է կերպարի առանձնահատկության և դրա շուրջ կառուցված պատմողական մտահղացման մասին։ Ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել մանկական ընթերցանության շրջանակում՝ որպես կենդանիների կերպարների միջոցով պատմվող գրական երկ, որը կարող է ընթերցողին ծանոթացնել բնության ու կենդանական աշխարհի նկատմամբ ուշադիր վերաբերմունքին։ Նմանատիպ ստեղծագործություններում կենդանիները հաճախ հանդես են գալիս ոչ միայն որպես պատմության մասնակիցներ, այլև որպես մարդկային բնավորության գծերի, վարքի և փոխհարաբերությունների գեղարվեստական արտահայտման միջոց։ Գործի լեզուն, պատմողական կառուցվածքն ու կերպարների ներկայացումը կարող են նպաստել ընթերցանության հմտությունների զարգացմանը և երևակայության խթանմանը։ Այն նաև հետաքրքրություն է ներկայացնում XIX դարի հայերեն հրատարակությունների և թարգմանական գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին այլալեզու հեղինակների ստեղծագործությունները ներմուծվում հայ ընթերցողական միջավայր։

Հրատարակությունը ֆրանսիացի գրող Էժեն Սյուի «Թափառական հրեան» հայտնի վեպի երկրորդ հատորն է։ Ստեղծագործությունը համադրում է պատմական, արկածային և փիլիսոփայական տարրեր՝ անդրադառնալով կրոնական անհանդուրժողականությանը, սոցիալական անարդարությանը, մարդկային տառապանքին և հասարակական հարաբերությունների հակասություններին։ Վեպի կենտրոնական կերպարը՝ թափառական հրեան, մարմնավորում է դարերի ընթացքում շարունակվող ճակատագրի և մարդկային տառապանքի գաղափարը։ Սյուժեն զարգանում է տարբեր հերոսների և նրանց փոխկապակցված պատմությունների միջոցով՝ բացահայտելով ժամանակաշրջանի հասարակական կառուցվածքը, եկեղեցական ու աշխարհիկ իշխանությունների ազդեցությունը և անհատի ազատության սահմանափակումները։ Երկի կարևոր առանձնահատկություններից են լարված պատմողական ընթացքը, խորհրդանշական կերպարները և հասարակական քննադատության ընդգծված շեշտադրումները։ Հայերեն հրատարակությունը վկայում է XIX դարի հայ ընթերցողական միջավայրում եվրոպական վիպագրության նկատմամբ հետաքրքրության և թարգմանական գրականության տարածման մասին։ Այն արժեքավոր նյութ է հայ թարգմանական գրականության, արևմտահայ գրահրատարակչության և համաշխարհային գրականության հայերեն ընկալման պատմության ուսումնասիրության համար։

Ալեքսանդր Դյումայի նշանավոր արկածային վեպի այս մասը շարունակում է Էդմոն Դանտեսի կյանքի, ճակատագրի և վրեժխնդրության պատմությունը։ Վեպի հիմքում ընկած են անարդարացի մեղադրանքի, երկարատև բանտարկության, ազատության վերագտնման և անցյալի նկատմամբ հաշվեհարդարի թեմաները։ Գլխավոր հերոսի կերպարի միջոցով հեղինակը բացահայտում է մարդկային բնավորության բարդությունը, արդարության և վրեժի սահմանները, հարստության ու իշխանության ազդեցությունը մարդկանց հարաբերությունների վրա։ Ստեղծագործության կարևոր առանձնահատկություններից են բազմաթիվ հերոսների փոխկապակցված ճակատագրերը, անսպասելի իրադարձությունները, գաղտնիքները և սյուժետային լարված զարգացումները։ Հայերեն հրատարակությունը վկայում է ֆրանսիական և եվրոպական գեղարվեստական գրականության նկատմամբ հայ ընթերցողական հետաքրքրության մասին։ Այն նաև արժեքավոր նյութ է XIX դարի հայ թարգմանական գրականության, արևմտահայ գրքի պատմության և Զմյուռնիայի տպագրական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Վեպի այս մասը հնարավորություն է տալիս հետևելու բազմահատոր ստեղծագործության ընդհանուր սյուժետային ընթացքին և ծանոթանալու համաշխարհային գրականության հայտնի երկերից մեկի հայերեն տարածման պատմությանը։

«Կրացիէլլա» վերնագրով հրատարակությունը XIX դարի հայ տպագիր գրականության նմուշներից է։ Վերնագրի և մատենագիտական տվյալների հիման վրա այն կարելի է դասել գեղարվեստական գրականության շարքին, սակայն առանց լրացուցիչ տեղեկությունների հնարավոր չէ վստահորեն որոշել ստեղծագործության սկզբնաղբյուրը, հեղինակը կամ սյուժետային առանձնահատկությունները։ Հրատարակությունն արտացոլում է Զմյուռնիայի հայ համայնքի գրական և տպագրական կյանքի զարգացումը, երբ հայերեն գրքերը կարևոր դեր էին կատարում ընթերցանության մշակույթի տարածման և գեղարվեստական ստեղծագործությունների շրջանառության գործում։ Այդ ժամանակաշրջանի հրատարակությունները նպաստում էին հայ ընթերցողների՝ տարբեր գրական ժանրերի և ստեղծագործական ձևերի հետ ծանոթացմանը, ինչպես նաև հայերեն գրավոր խոսքի ու գրական ճաշակի զարգացմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում XIX դարի արևմտահայ տպագիր ժառանգության, Զմյուռնիայի մշակութային միջավայրի և հայ գրքի պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, մատենագետներին և պատմական հայերեն հրատարակություններով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Ժողովածուն ներկայացնում է միջնադարյան հայ նշանավոր պետական, կրթական և գրական գործիչ Գրիգոր Մագիստրոս Պահլավունու բանաստեղծական ժառանգությունը։ Գրիգոր Մագիստրոսը XI դարի հայ մտավոր կյանքի կարևոր ներկայացուցիչներից էր, որի գործունեությունը կապված էր ոչ միայն պետական կառավարման և կրթության, այլև գիտության, փիլիսոփայության ու գրականության զարգացման հետ։ Նրա ստեղծագործությունները բնորոշվում են գրական և իմաստասիրական մտածողության համադրությամբ, դասական կրթության ազդեցությամբ, աստվածաբանական հարցադրումների և բարոյական գաղափարների արտահայտմամբ։ Բանաստեղծական երկերում արտացոլվում են հեղինակի աշխարհայացքը, հոգևոր որոնումները, գիտելիքի և կրթության արժևորումը, ինչպես նաև միջնադարյան հայ մտավորականության հետաքրքրությունների լայն շրջանակը։ Հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի Գրիգոր Մագիստրոսի գրական ժառանգության ուսումնասիրության, նրա ստեղծագործական առանձնահատկությունների բացահայտման և միջնադարյան հայ բանաստեղծական մշակույթի զարգացման ընթացքը հասկանալու համար։ Այն արժեքավոր աղբյուր է հայ գրականության պատմությամբ, միջնադարյան մատենագրությամբ, հայ փիլիսոփայական մտքով և հոգևոր պոեզիայով հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Ժ. Սանի «Ֆլավի» ստեղծագործությունը XIX դարի հայ տպագիր գրականության նմուշներից է, որը ներկայացնում է գեղարվեստական արձակի տարածման և օտարալեզու գրականության հայ ընթերցողին հասանելի դարձնելու գործընթացը։ Վերնագիրը և մատենագիտական տվյալները թույլ են տալիս այն դասել գեղարվեստական գրականության շարքին, սակայն առանց բովանդակային լրացուցիչ տեղեկությունների ստեղծագործության սյուժեն և ժանրային առանձնահատկությունները հստակեցնել հնարավոր չէ։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Զմյուռնիայի հայ տպագրական և գրական միջավայրի ուսումնասիրության տեսանկյունից, որտեղ XIX դարում ձևավորվել և զարգացել էր հայերեն գրքի ու պարբերական մամուլի աշխույժ ավանդույթ։ Այն նաև առնչվում է հայ ընթերցողական մշակույթի ընդլայնմանը, գեղարվեստական ստեղծագործությունների շրջանառությանը և եվրոպական գրականության նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հայ գրքի պատմությամբ, XIX դարի հայ գրական կյանքով, Զմյուռնիայի մշակութային միջավայրով և արևմտահայ տպագիր ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչության բանավոր ստեղծագործության հավաքմանը, ուսումնասիրմանն ու ներկայացմանը։ Այն ընդգրկում է ժողովրդական բանահյուսության տարբեր ժանրեր և արտացոլում տարածաշրջանի բնակչության պատմական հիշողությունը, աշխարհընկալումը, հոգևոր կյանքն ու մշակութային ինքնատիպությունը։ Բանահյուսական ժառանգությունը դիտարկվում է որպես սերնդեսերունդ փոխանցվող մշակութային արժեքների ամբողջություն, որի միջոցով պահպանվել և արտահայտվել են համայնքային կյանքի փորձը, բարոյական պատկերացումները, ավանդական սովորույթներն ու հասարակական հարաբերությունները։ Ժողովրդական պատմությունների, հեքիաթների, ավանդազրույցների, առասպելական պատումների, երգերի, ասացվածքների և այլ բանավոր ստեղծագործությունների միջոցով բացահայտվում են տարածաշրջանի բնակչության առօրյան, աշխատանքային գործունեությունը, ընտանեկան ու համայնքային հարաբերությունները, տոնական սովորույթներն ու հավատալիքները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն տեղական բարբառային առանձնահատկությունները, պատումների լեզվական ու գեղարվեստական ինքնատիպությունը և տարբեր բնակավայրերում պահպանված բանավոր ավանդույթները։ Հրատարակությունը կարևոր աղբյուր է Լեռնային Ղարաբաղի մշակութային ժառանգության, հայ ժողովրդական բանահյուսության տարածաշրջանային դրսևորումների և ազգային հիշողության ուսումնասիրության համար։ Այն օգտակար է բանագետների, ազգագրագետների, լեզվաբանների, պատմաբանների, հայագետների, ուսանողների և ժողովրդական ստեղծագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այն ներկայացնում է կենդանու կերպարի միջոցով մարդկային կամ հասարակական երևույթների գեղարվեստական մեկնաբանության հնարավորություն։ Աքլորը ժողովրդական պատկերացումներում հաճախ կապված է ինքնահավանության, պարծենկոտության, մրցակցության, զգոնության և առաջնորդության խորհրդանիշների հետ։ Այդ պատճառով նման կերպարի ընտրությունը կարող է ծառայել մարդկային բնավորության որոշ գծերի, վարքագծի առանձնահատկությունների կամ հասարակական հարաբերությունների այլաբանորեն ներկայացմանը։ Վերնագրում «եղբայր» բառի կիրառությունը կերպարին հաղորդում է անձնավորված բնույթ և կարող է մատնանշել ստեղծագործության խոսակցական, հումորային կամ առակային երանգը։ Աշխատությունը կարելի է դիտարկել կենդանական կերպարների միջոցով գաղափարներ արտահայտող գրականության համատեքստում, որտեղ կենդանիների գործողություններն ու փոխհարաբերությունները հնարավորություն են տալիս անդրադառնալու մարդկային թերություններին, առաքինություններին և հասարակական վարքականոններին։ Առանց ամբողջական բովանդակության հնարավոր չէ հաստատել ստեղծագործության սյուժեն կամ հստակ ժանրային պատկանելությունը, սակայն վերնագիրը թույլ է տալիս առանձնացնել նրա հնարավոր այլաբանական և երգիծական ուղղվածությունը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ գրականության, կենդանական կերպարներով պատմողական ստեղծագործությունների և Կոստանդնուպոլսի հայ տպագրական մշակույթի ուսումնասիրության համար։

Ժողովածուն ընդգրկում է 1887–1890 թվականների ընթացքում ստեղծված բանաստեղծական փորձեր՝ ներկայացնելով հեղինակի ստեղծագործական որոնումների և գրական ինքնարտահայտման որոշակի շրջափուլ։ Բանաստեղծական նյութը կարելի է դիտարկել որպես հեղինակի գեղարվեստական մտածողության, լեզվական արտահայտչամիջոցների և չափածո խոսքի հնարավորությունների յուրացման ու զարգացման վկայություն։ Վերնագիրը մատնանշում է փորձարարական բնույթ ունեցող ստեղծագործություններ, որոնցում կարող են արտացոլվել տարբեր թեմատիկ և ոճական մոտեցումներ։ Դրանց շրջանակում հնարավոր են անձնական ապրումների, մարդկային հարաբերությունների, բնության, հայրենիքի, հասարակական կյանքի և ժամանակի իրադարձությունների գեղարվեստական անդրադարձներ, սակայն առանձին բանաստեղծությունների բովանդակությունը հնարավոր չէ հստակեցնել միայն մատենագիտական տվյալներով։ Ժողովածուն արժեքավոր է 19-րդ դարի վերջի հայ պոեզիայի զարգացման, անհատական ստեղծագործական ուղու և գրական ինքնուրույնության ձևավորման ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ուշադրություն դարձնելու բանաստեղծական լեզվի, չափածո ձևերի և արտահայտչական միջոցների կիրառությանը տվյալ ժամանակաշրջանում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև Ալեքսանդրապոլի գրական ու տպագրական կյանքի և հայ գրականության տարածքային կենտրոններում ձևավորված ստեղծագործական միջավայրի պատմության տեսանկյունից։

«Բոլ նավապետ» վերնագրով հրատարակությունը ներկայացնում է նավապետի կերպարի շուրջ ձևավորված գրական երկ։ Վերնագիրը հուշում է ծովային միջավայրի և նավագնացության հետ կապված թեմատիկ ուղղվածություն, որտեղ կենտրոնական տեղ կարող են զբաղեցնել նավապետի անձը, նրա պարտականությունները, ծովային ճանապարհորդությունները և նավի անձնակազմի հետ հարաբերությունները։ Նավապետի կերպարը համաշխարհային գրականության մեջ հաճախ մարմնավորում է առաջնորդության, պատասխանատվության, վճռականության և դժվարությունների հաղթահարման գաղափարները։ Ծովային միջավայրն իր հերթին գրական ստեղծագործություններում հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու ճանապարհորդության, վտանգների, անհայտ տարածքների բացահայտման և մարդկային փոխհարաբերությունների թեմաներին։ Այնուամենայնիվ, միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հստակ որոշել ստեղծագործության սյուժեն, ժանրը կամ պատմական հիմքը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում XIX դարի հայերեն գրական ժառանգության և Զմյուռնիայի հայկական տպագրական միջավայրի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է ընդգրկվել ծովային թեմաներով գրականության, հայերեն գեղարվեստական հրատարակությունների և ժամանակաշրջանի ընթերցողական մշակույթի վերաբերյալ մատենագիտական ուսումնասիրություններում։

«Բրիչ» վերնագրով այս հրատարակությունը XIX դարի հայ տպագիր գրականության նմուշներից է։ Վերնագիրը կարող է ունենալ ինչպես առարկայական, այնպես էլ փոխաբերական իմաստ՝ կապված կտրելու, հեռացնելու կամ որևէ երևույթից ազատվելու գաղափարի հետ։ Գրական ստեղծագործության մեջ նման անվանումը կարող է ծառայել որպես խորհրդանիշ՝ արտահայտելու հասարակական կամ մարդկային հարաբերությունների որոշակի կողմեր, սակայն առանց բովանդակային լրացուցիչ տեղեկությունների հնարավոր չէ հստակեցնել երկի ժանրը, սյուժեն կամ հեղինակի մտադրությունը։ Հրատարակության փոքր ծավալը բնորոշ է ժամանակի առանձին գրքույկներին, որոնք հաճախ նախատեսված էին ինքնուրույն ընթերցման և որոշակի թեմայի կամ գաղափարի տարածման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել XIX դարի հայ գրականության, Թիֆլիսի հայկական տպագրական միջավայրի, գրքույկների հրատարակման պատմության և ժամանակաշրջանի ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։ Որպես պատմական տպագիր նմուշ՝ այն լրացնում է հայ գրքի ժառանգության վերաբերյալ մատենագիտական պատկերացումը և հնարավորություն տալիս անդրադառնալու ժամանակի հրատարակչական գործունեության բազմազանությանը։

Ստեղծագործության վերնագիրը մատնանշում է գյուղական միջավայրի և խալիֆայի կերպարի կամ այդ անվան հետ կապված հասարակական երևույթի գեղարվեստական ներկայացում։ Գյուղական կյանքը հայ գրականության մեջ հաճախ ծառայել է որպես հասարակական հարաբերությունների, տեղական իշխանության, համայնքային կառավարման, սովորույթների և մարդկանց առօրյա փոխհարաբերությունների բացահայտման միջավայր։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը կարելի է դիտարկել որպես գյուղական իրականությանն առնչվող գրական երկ, որտեղ ուշադրության կենտրոնում կարող են լինել գյուղի հասարակական կառուցվածքը, հեղինակության և իշխանության դրսևորումները, համայնքի անդամների հարաբերությունները և ավանդական կենսակերպի առանձնահատկությունները։ «Խալիֆա» բառի գործածությունը վերնագրում կարող է մատնանշել որոշակի պաշտոն, կարգավիճակ կամ կերպար, որի միջոցով ներկայացվում են գյուղական միջավայրին բնորոշ հասարակական երևույթներ։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ գրականության, գյուղական կենցաղի գեղարվեստական պատկերման և հասարակական հարաբերությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև ժամանակաշրջանի գրական լեզվի, թեմատիկ նախասիրությունների և գյուղական կյանքի վերաբերյալ հայ հեղինակների պատկերացումների ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։

Ժողովածուն ներկայացնում է գրական բնույթի փորձեր և ստեղծագործական աշխատանքներ՝ արտացոլելով հայ գրականության զարգացման ու գեղարվեստական ինքնարտահայտման որոնումների որոշակի փուլ։ Գրքում ընդգրկված նյութերը կարող են վերաբերել տարբեր գրական ձևերի, թեմաների և արտահայտչամիջոցների՝ ներառելով արձակ կամ չափածո ստեղծագործություններ, գրական մտորումներ, պատկերավոր նկարագրություններ և հեղինակային դիտարկումներ։ «Փորձեր» բնորոշումը մատնանշում է ստեղծագործական որոնումների, ոճական մոտեցումների և գրական խոսքի հնարավորությունների բացահայտման ձգտումը։ Նման ժողովածուները կարևոր են ոչ միայն որպես առանձին հեղինակների գրական գործունեության վկայություններ, այլև որպես իրենց ժամանակի գրական ճաշակի, լեզվական արտահայտչաձևերի և գեղարվեստական մտածողության ուսումնասիրության նյութ։ Դրանք հնարավորություն են տալիս դիտարկելու, թե ինչ թեմաներ ու գաղափարներ էին հետաքրքրում ժամանակաշրջանի գրողներին, ինչպես էին ձևավորվում գրական պատկերները և ինչպիսի լեզվական ու ոճական միջոցներով էին արտահայտվում հեղինակների մտքերն ու ապրումները։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, 19-րդ դարի գրական միջավայրով, ստեղծագործական ժառանգությամբ և գրական ձևերի զարգացման ընթացքով զբաղվող ընթերցողներին ու ուսումնասիրողներին։

Ժողովածուն հայ բանաստեղծական գրականության նմուշների ամբողջություն է, որն ընդգրկում է հեղինակի ստեղծագործությունների երկրորդ հատորը։ Բանաստեղծությունը գրական այն ձևն է, որի միջոցով արտահայտվում են մարդու զգացմունքները, մտքերը, ապրումները և աշխարհի նկատմամբ անհատական վերաբերմունքը՝ պատկերավոր լեզվի, ռիթմի, հնչյունային կազմակերպման ու գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների օգնությամբ։ XIX դարի հայ պոեզիան զարգանում էր ազգային մշակութային զարթոնքի, հասարակական փոփոխությունների և գրական լեզվի հարստացման պայմաններում։ Այդ ժամանակաշրջանի բանաստեղծական ստեղծագործություններում հաճախ կարևոր տեղ էին զբաղեցնում անձնական ապրումները, սերը, բնության գեղեցկությունը, հայրենիքի գաղափարը, մարդկային հարաբերությունները, կյանքի անցողիկությունը և հասարակական իրականության նկատմամբ վերաբերմունքը։ Սակայն յուրաքանչյուր ժողովածուի թեմատիկ ուղղվածությունը պայմանավորված է կոնկրետ հեղինակի ստեղծագործական աշխարհով, ուստի այս հատորի առանձին բանաստեղծությունների բովանդակությունը վերնագրից միայն հստակեցնել հնարավոր չէ։ Որպես բազմահատոր հրատարակության մաս՝ այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ստեղծագործությունների ամբողջական շարքը և հետևելու հեղինակի բանաստեղծական մտածողության առանձնահատկություններին։ Հատորը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրականության պատմությամբ, պոեզիայի ժանրային զարգացմամբ, գեղարվեստական լեզվի ձևավորմամբ և XIX դարի հայ մտավոր կյանքի մշակութային դրսևորումներով զբաղվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։ Այն նաև արժեքավոր նյութ է հայ տպագիր գրական ժառանգության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ ներկայացնելով բանաստեղծական ստեղծագործությունների հրատարակման և ընթերցողների շրջանում տարածման պատմական ավանդույթը։

Աշխատությունը նվիրված է բարեպաշտության գաղափարին և այն մարդկանց կերպարներին, որոնց վարքն ու կենսակերպը կապվում են հավատքի, բարոյական սկզբունքների և հոգևոր արժեքների պահպանման հետ։ Բարեպաշտությունը քրիստոնեական ավանդության մեջ արտահայտվում է ոչ միայն կրոնական ծեսերի ու աղոթքի միջոցով, այլև առօրյա կյանքում դրսևորվող ազնվությամբ, գթասրտությամբ, խոնարհությամբ, ներողամտությամբ և ուրիշների հանդեպ հոգատար վերաբերմունքով։ Այս թեմայով գրականությունը հաճախ նպատակ ունի ընթերցողին ներկայացնելու բարոյական օրինակներ, որոնք կարող են նպաստել անձնական վարքի վերանայմանը և արժեհամակարգի ձևավորմանը։ Բարեպաշտ մարդկանց մասին պատմությունները կամ նկարագրությունները հնարավորություն են տալիս դիտարկելու հավատքի և գործնական կյանքի փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև այն հարցը, թե ինչպես կարող են հոգևոր համոզմունքներն արտահայտվել մարդկային հարաբերություններում և հասարակական պարտականությունների կատարման մեջ։ Նման աշխատություններում կարևորվում են բարին գործելու պատրաստակամությունը, կարիքավորներին աջակցելը, սեփական պարտականությունների հանդեպ պատասխանատվությունը և անձնական շահը բարոյական սկզբունքներին ստորադասելու գաղափարը։ XIX դարի հայ գրական ու կրթական միջավայրում հոգևոր և բարոյախոսական թեմաները կարևոր դեր ունեին ընթերցողների դաստիարակության և քրիստոնեական արժեքների տարածման գործում։ Այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրականության պատմությամբ, կրոնական մտածողությամբ և բարոյական դաստիարակության ավանդույթներով զբաղվողների համար։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էր բարեպաշտության գաղափարը ներկայացվում հայալեզու գրականության մեջ և ինչպես էր կապվում անհատի բնավորության ու հասարակական վարքի հետ։

Ստեղծագործությունը վերնագրից ելնելով առնչվում է հավատաքննության՝ ինկվիզիցիայի պատմական երևույթին և դրա շուրջ ձևավորված գաղտնիքներին։ Հավատաքննությունը միջնադարյան և վաղ նոր ժամանակների եվրոպական պատմության կարևոր ու բարդ թեմաներից է, որը կապված է եկեղեցական իշխանության, կրոնական հայացքների վերահսկողության, հավատքի վերաբերյալ վեճերի և հասարակական կյանքի վրա կրոնական հաստատությունների ազդեցության հետ։ Այս թեման գեղարվեստական գրականության մեջ հաճախ օգտագործվել է լարված իրադարձություններ, գաղտնի գործողություններ, իշխանության և անհատի բախումներ ու բարոյական երկընտրանքներ ներկայացնելու համար։ Վերնագիրը կարող է մատնանշել հավատաքննության հաստատությունների գործունեության ոչ հրապարակային կողմերը կամ այդ միջավայրում ծավալվող մարդկային պատմությունը, սակայն առանց ստեղծագործության սյուժեի վերաբերյալ լրացուցիչ հաստատված տվյալների հնարավոր չէ որոշակիորեն ներկայացնել հերոսներին, իրադարձությունների ընթացքը կամ հեղինակի դիրքորոշումը։ Հատորի ծավալն ու առանձին հատորի ձևաչափը վկայում են ընդարձակ ընթերցողական երկի մասին, որը նախատեսված էր մանրամասն ու շարունակական ընթերցանության համար։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում XIX դարի հայերեն գեղարվեստական գրականության, պատմական թեմաներով արձակի, կրոնական հաստատությունների պատմության և հավատաքննության՝ գրականության մեջ ունեցած արտացոլման ուսումնասիրության համար։ Այն նաև կարևոր նյութ է ժամանակաշրջանի հայ տպագիր մշակույթի և ընթերցողական հետաքրքրությունների պատմության տեսանկյունից։

Գիրքը, դատելով վերնագրից, անդրադառնում է երիտասարդության կյանքին, ժամանակակից կացությանը և հասարակական միջավայրում նրա առջև ծառացած խնդիրներին։ «Գարնան ծաղիկներ» պատկերավոր արտահայտությունը կարող է խորհրդանշել երիտասարդությունը՝ որպես կյանքի նորացման, հույսերի, ձգտումների և զարգացման շրջան, իսկ երկրորդ վերնագիրը շեշտադրում է երիտասարդների իրական դրության ու կենսապայմանների դիտարկումը։ Նմանատիպ աշխատությունները կարևոր տեղ են զբաղեցրել 19-րդ դարի հայ հասարակական և գրական մտքի մեջ, երբ կրթության, բարոյական դաստիարակության, ընտանեկան հարաբերությունների և հասարակության առաջընթացի հարցերը լայն քննարկման առարկա էին։ Երիտասարդության թեման հնարավորություն էր տալիս անդրադառնալու անհատի ձևավորմանը, գիտելիքի ձեռքբերմանը, բարոյական սկզբունքներին, ինքնուրույն մտածողությանը և հասարակական պատասխանատվությանը։ Աշխատությունը կարող է դիտարկվել նաև իր ժամանակաշրջանի սոցիալական պատկերացումների համատեքստում՝ որպես աղբյուր, որն արտացոլում է երիտասարդ սերնդի վերաբերյալ գոյություն ունեցող մտահոգություններն ու ակնկալիքները։ Այդպիսի գրականությունը հաճախ միավորում էր դաստիարակչական նպատակներն ու հասարակական դիտարկումները՝ ընթերցողին մղելով խորհելու անհատի և համայնքի փոխհարաբերությունների մասին։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում արևմտահայ գրականության, 19-րդ դարի հասարակական մտքի, երիտասարդության կրթության ու դաստիարակության պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային արժեքները, սոցիալական պատկերացումները և հայ հասարակության մտավոր կյանքը հետազոտողներին։

Հրատարակությունը նվիրված է Դավիթ Գաբեդյանի անձին և ներկայացնում է նրան գովեստի խոսքի միջոցով։ Գովեստական խոսքը գրական և հասարակական հաղորդակցության ձև է, որի նպատակն է ընդգծել որևէ անձի արժանիքները, գործունեությունը, հասարակական դերը կամ դրական հատկանիշները։ Նման տեքստերը կարող են արտահայտել հեղինակի գնահատանքը, հարգանքը և երախտագիտությունը՝ միաժամանակ փոխանցելով տվյալ անձի մասին ժամանակակիցների վերաբերմունքը։ 19-րդ դարի հայ համայնքային կյանքում գովեստական գրությունները հաճախ առնչվում էին հասարակական գործունեությանը, կրթական կամ մշակութային նախաձեռնություններին, անձնական ծառայություններին և համայնքի համար նշանակալի համարվող գործերին։ Դրանք կարող էին հրապարակվել առանձին փոքրածավալ գրքույկներով՝ որպես ինքնուրույն խոսք կամ որոշակի առիթի կապակցությամբ պատրաստված գրական նյութ։ Այսպիսի հրատարակությունները կարևոր են ոչ միայն գրական ժանրերի ուսումնասիրության, այլև ժամանակաշրջանի հասարակական հարաբերությունների, անձանց հանրային ընկալման և գնահատանքի արտահայտման ձևերի հետազոտության համար։ Դրանք կարող են պարունակել կենսագրական կամ հասարակական նշանակության տեղեկություններ, որոնք օգտակար են պատմական անձանց և համայնքային միջավայրի ուսումնասիրության ընթացքում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գովեստական գրականության, 19-րդ դարի հասարակական խոսքի և Թիֆլիսի հայալեզու տպագրական մշակույթի պատմությամբ զբաղվողների համար։

Ժողովածուն միավորում է մահացածների հիշատակին նվիրված դամբանական խոսքեր և հին ու նոր գրական երկերից ընտրված նյութեր՝ ներկայացնելով հիշատակի, կորստի, մարդկային կյանքի անցողիկության և գրական ժառանգության պահպանման թեմաները։ Դամբանական խոսքը հայ գրական ու հասարակական մշակույթում կարևոր տեղ զբաղեցնող ժանր է, որի միջոցով արտահայտվել են հանգուցյալի նկատմամբ հարգանքը, նրա անձնական ու հասարակական արժանիքների գնահատանքը, ինչպես նաև հարազատների, ընկերների և համայնքի վիշտը։ Նման խոսքերում անձնական կորստի ապրումները հաճախ զուգորդվում են բարոյական խորհրդածություններով, կյանքի իմաստի, մահվան անխուսափելիության և մարդու թողած հետքի մասին մտորումներով։ Գրական նշխարների ընդգրկումը ժողովածուին հաղորդում է ավելի լայն բովանդակային ընդգրկում՝ հին և նոր գրականության նյութերը դիտարկելու, տարբեր ժամանակաշրջանների խոսքի ձևերն ու գաղափարական շեշտադրումները համադրելու հնարավորություն ստեղծելով։ Հրատարակության կառուցվածքը կարող է հետաքրքրել ինչպես դամբանական ժանրի ուսումնասիրողներին, այնպես էլ հայ գրականության պատմությամբ, գրական հիշողության ձևերով և մշակութային ավանդույթների շարունակականությամբ զբաղվող ընթերցողներին։ Այն արժեքավոր աղբյուր է նաև 19-րդ դարի հայ գրական հավաքածուների, հիշատակի մշակույթի և գրավոր ժառանգության պահպանման սկզբունքների ուսումնասիրության համար։

Կարապետ Յ. Փանոսյանի այս աշխատությունը ներկայացված է հայատառ թուրքերեն վերնագրով, որի կառուցվածքը հուշում է հարցական կամ բանավիճային բնույթ։ Վերնագրում կրկնվող «իմթիհան» բառը նշանակում է քննություն կամ փորձություն, իսկ «եախօտ» արտահայտությունը կարող է փոխանցել «կամ» իմաստը։ Այս բառային կառուցվածքը ենթադրում է քննության կամ փորձության գաղափարի շուրջ կառուցված երկխոսական, քննադատական կամ երգիծական մոտեցման հավանականություն, սակայն առանց բովանդակային լրացուցիչ տվյալների հնարավոր չէ հաստատապես որոշել ստեղծագործության ժանրը կամ հիմնական թեման։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Կարապետ Փանոսյանի գրական ժառանգության, հայատառ թուրքերեն տպագրության և տասնիններորդ դարի Կոստանդնուպոլսի հայ մտավոր միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Հայատառ թուրքերեն հրատարակությունները կարևոր տեղ ունեն հայ տպագիր մշակույթի պատմության մեջ, քանի որ արտացոլում են բազմալեզու ընթերցողական միջավայրն ու գրական հաղորդակցության տարբեր ձևերը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել նաև պատմական լեզվաբանության, հայատառ թուրքերենի, արևմտահայ գրական կյանքի և ժամանակաշրջանի տպագիր մշակույթի հետազոտողների համար։

Գիրքը ներկայացնում է Երանյակ անունով թագուհու պատմությունը՝ կենտրոնանալով թագավորական կերպարի և նրա շուրջ ծավալվող իրադարձությունների վրա։ Վերնագրից ելնելով՝ ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել որպես պատմողական երկ, որի առանցքում թագուհու անձնավորությունն ու նրա պատմությունն են։ Թագուհիների մասին պատմությունները գրական ավանդույթում հաճախ առնչվում են իշխանության, հասարակական դիրքի, անձնական ճակատագրի և բարոյական ընտրության հարցերին՝ հնարավորություն տալով պատկերելու անհատի և իր ժամանակի միջավայրի փոխհարաբերությունները։ Ստեղծագործության պատմողական ձևը կարող է ընթերցողին ծանոթացնել գլխավոր կերպարի հետ կապված դեպքերին և դրանց միջոցով ներկայացնել մարդկային հարաբերությունների ու հասարակական կյանքի տարբեր կողմեր։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում XIX դարի հայերեն պատմողական գրականության և պատմությունների տպագրական տարածման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, հին տպագիր գրքերով և թագավորական կերպարների գեղարվեստական ներկայացմամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Գիրքը նաև արժեքավոր է որպես պատմական մատենագիտական նյութ՝ ուսումնասիրելու համար, թե ինչպիսի պատմողական երկեր էին հասանելի հայ ընթերցողին և ինչպես էին անձնավորված պատմությունների միջոցով փոխանցվում գեղարվեստական ու մշակութային պատկերացումները։

Ժողովածուն ներառում է թատերական, ազգային և սիրային բնույթի երգեր՝ ներկայացնելով հայ երգային մշակույթի տարբեր ժանրերն ու արտահայտչաձևերը։ Թատերական երգերը կապված են բեմական արվեստի հետ, որտեղ երաժշտությունն ու երգային խոսքը կարող են լրացնել ներկայացման գործողությունը, փոխանցել կերպարների ապրումները և նպաստել բեմական մթնոլորտի ստեղծմանը։ Ազգային երգերը ժողովրդի մշակութային հիշողության կարևոր մասն են՝ արտացոլելով լեզվական, գեղարվեստական և հասարակական ավանդույթները։ Սիրային երգերն արտահայտում են մարդկային զգացմունքների լայն շրջանակ՝ սեր, կարոտ, հիացմունք և անձնական ապրումներ։ Այս ժանրերի համադրությունը հնարավորություն է տալիս ժողովածուն դիտարկելու որպես XIX դարի հայ երգային ճաշակի և երաժշտական նախասիրությունների ուսումնասիրության աղբյուր։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ երգարանների պատմությամբ, քաղաքային երաժշտական մշակույթով, թատերական երգարվեստով և սիրային քնարերգությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել նաև հայ երաժշտական ժառանգության պահպանման, երգային գրականության համեմատական ուսումնասիրության և ժամանակաշրջանի մշակութային կյանքի հետազոտության ընթացքում։ Որպես պատմական երգարան՝ այն վկայում է տարբեր երգային ժանրերը մեկ ժողովածուի մեջ միավորելու և ընթերցողին հասանելի դարձնելու տպագրական ավանդույթի մասին։

Ժողովածուն նվիրված է երգիչ Ջամալի քնարական երգերին և ներկայացնում է հայ երգային մշակույթի այն շերտը, որտեղ կարևոր տեղ են զբաղեցնում անձնական ապրումների, սիրո, կարոտի և մարդկային զգացմունքների գեղարվեստական արտահայտությունները։ Քնարական երգը բանավոր և գրավոր երաժշտական-բանաստեղծական ավանդույթներում ծառայում է ներաշխարհի, հույզերի ու անհատական ապրումների փոխանցմանը՝ դրանք դարձնելով ունկնդրի և ընթերցողի համար հասկանալի ու հարազատ։ Նման երգերը կարող են արտացոլել իրենց ժամանակի լեզվական առանձնահատկությունները, գեղարվեստական ճաշակը և ժողովրդական երգարվեստին բնորոշ արտահայտչամիջոցները։ Ժողովածուն հետաքրքրություն է ներկայացնում Ջամալի անվան հետ կապված երգային ժառանգության ուսումնասիրության, հայ քնարական երգերի թեմատիկ բազմազանության և XIX դարի վերջի տպագիր երգարանների պատմության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել ժողովրդական և աշուղական երգարվեստով, հայ բանաստեղծական մշակույթով ու երաժշտական բանահյուսությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Հրատարակությունը նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են երգային ստեղծագործությունները գրավոր ձևով պահպանվել և տարածվել՝ նպաստելով կատարողական ավանդույթի և գրական հիշողության շարունակականությանը։ Այս առումով այն հայ երգային մշակույթի պատմական մատենագիտական ժառանգության մաս է։

Այս հրատարակությունը բազմահատոր գեղարվեստական ստեղծագործության չորրորդ հատորն է։ Վերնագրի հիման վրա այն ներկայացնում է «Էթմեքճի խաթուն» անվամբ հայտնի երկի շարունակությունը, սակայն ստեղծագործության ժանրային և սյուժետային առանձնահատկությունները միայն վերնագրից հնարավոր չէ հստակ որոշել։ Բազմահատոր գրքերի հրատարակումը 19-րդ դարում ընթերցողներին հնարավորություն էր տալիս ծանոթանալու ծավալուն պատմողական նյութերին՝ առանձին հատորներով շարունակելով կերպարների ու իրադարձությունների զարգացումը։ Այդպիսի հրատարակությունները կարևոր տեղ ունեին հայերեն ընթերցանության մշակույթում՝ նպաստելով գեղարվեստական գրականության տարածմանը և տարբեր լեզուներով ստեղծված գործերի հասանելիությանը հայ ընթերցողին։ Չորրորդ հատորի մեծ ծավալը վկայում է հրատարակության ընդարձակության մասին և այն դիտարկելու հնարավորություն է տալիս որպես շարունակական ընթերցանության համար նախատեսված գրական նյութ։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ տպագիր գրքի, բազմահատոր հրատարակությունների և ընթերցողական մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև մատենագետներին ու գրականության պատմաբաններին, որոնք ուսումնասիրում են ժամանակաշրջանի հրատարակչական գործունեությունը, գրքերի տարածումը և հայ ընթերցողների համար հասանելի գեղարվեստական երկերի շրջանակը։

Հրատարակությունը գեղարվեստական երկի երկրորդ հատորն է, որը ներկայացնում է ավելի ընդարձակ ստեղծագործության շարունակությունը։ Վերնագրի հիմքում ընկած «Թիւրլիւթօն» անվանումը պահպանվում է արդի հայերեն տառադարձությամբ՝ որպես ստեղծագործության նույնականացման հիմնական տարր։ Երկրորդ հատորի առկայությունը ցույց է տալիս, որ երկը նախատեսված է եղել մի քանի մասով ընթերցվելու համար, ինչը բնորոշ էր 19-րդ դարի հայերեն հրատարակչական միջավայրում տարածված վեպերին և թարգմանական արձակին։ Այդպիսի հրատարակությունները հնարավորություն էին տալիս ընթերցողներին ծանոթանալու ծավալուն պատմությունների, տարբեր կերպարների և իրադարձությունների հաջորդական զարգացմանը։ Հայերեն թարգմանական գեղարվեստական գրականությունը կարևոր դեր է ունեցել ընթերցանության մշակույթի ընդլայնման, աշխարհիկ գրականության տարածման և հայ ընթերցողների գրական հետաքրքրությունների բազմազանեցման գործում։ Այս հատորը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև արևմտահայերեն գրքի պատմության տեսանկյունից՝ որպես Կոստանդնուպոլսի տպագրական միջավայրում հրատարակված գեղարվեստական գրքի օրինակ։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրքի պատմությամբ, 19-րդ դարի թարգմանական գրականությամբ, արևմտահայերեն տպագրությամբ և ժամանակի ընթերցողական մշակույթով հետաքրքրվող հետազոտողների ու ընթերցողների համար։

Վ. Փափազյանի «Լալո» ստեղծագործությունը պատկանում է հայ գեղարվեստական գրականության այն երկերի շարքին, որոնք կարևոր են 19-րդ դարի վերջի հայ արձակի ուսումնասիրության համար։ Վերնագիրը կենտրոնանում է անձնանվան կամ կերպարի վրա՝ ստեղծագործության ուշադրությունը հրավիրելով անհատական ճակատագրի և մարդկային հարաբերությունների վրա։ Վ. Փափազյանի գրական ժառանգությունը կապված է հայ հասարակական կյանքի, մարդկանց առօրյայի, սոցիալական միջավայրի և ազգային իրականության գեղարվեստական պատկերման հետ։ Նրա ստեղծագործական աշխարհում կարևոր տեղ են զբաղեցնում մարդկային բնավորությունների բացահայտումը, հասարակական պայմանների ազդեցությունը անհատի կյանքի վրա և տարբեր սոցիալական միջավայրերում ձևավորվող հարաբերությունները։ Այս համատեքստում «Լալո»-ն հետաքրքրություն է ներկայացնում որպես հայ արձակի զարգացման և կերպարակերտման առանձնահատկություններն ուսումնասիրելու նյութ։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու հայ գրականության մեջ կարճ արձակ ձևերի տարածմանը և դրանց դերին՝ հասարակական կյանքի ու անհատական փորձառության գեղարվեստական ներկայացման գործում։ Այն արժեքավոր է հայ գրականության պատմության, արևելահայ արձակի զարգացման, 19-րդ դարի հայ գրքի և Վ. Փափազյանի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, բանասերներին, հայ գրականության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հայ դասական արձակի ընթերցողներին։