Literature

Վ. Փափազյանի «Լալո» ստեղծագործությունը պատկանում է հայ գեղարվեստական գրականության այն երկերի շարքին, որոնք կարևոր են 19-րդ դարի վերջի հայ արձակի ուսումնասիրության համար։ Վերնագիրը կենտրոնանում է անձնանվան կամ կերպարի վրա՝ ստեղծագործության ուշադրությունը հրավիրելով անհատական ճակատագրի և մարդկային հարաբերությունների վրա։ Վ. Փափազյանի գրական ժառանգությունը կապված է հայ հասարակական կյանքի, մարդկանց առօրյայի, սոցիալական միջավայրի և ազգային իրականության գեղարվեստական պատկերման հետ։ Նրա ստեղծագործական աշխարհում կարևոր տեղ են զբաղեցնում մարդկային բնավորությունների բացահայտումը, հասարակական պայմանների ազդեցությունը անհատի կյանքի վրա և տարբեր սոցիալական միջավայրերում ձևավորվող հարաբերությունները։ Այս համատեքստում «Լալո»-ն հետաքրքրություն է ներկայացնում որպես հայ արձակի զարգացման և կերպարակերտման առանձնահատկություններն ուսումնասիրելու նյութ։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու հայ գրականության մեջ կարճ արձակ ձևերի տարածմանը և դրանց դերին՝ հասարակական կյանքի ու անհատական փորձառության գեղարվեստական ներկայացման գործում։ Այն արժեքավոր է հայ գրականության պատմության, արևելահայ արձակի զարգացման, 19-րդ դարի հայ գրքի և Վ. Փափազյանի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, բանասերներին, հայ գրականության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հայ դասական արձակի ընթերցողներին։

Գիրքը գեղարվեստական արձակի ստեղծագործություն է, որի վերնագիրը կենտրոնանում է Լիոն քաղաքի և սուրհանդակի կերպարի շուրջ։ Սուրհանդակի մասնագիտությունը պատմականորեն կապված է նամակների, հաղորդագրությունների, փաստաթղթերի և այլ կարևոր տեղեկությունների փոխանցման հետ, իսկ այդպիսի առաքելությունները հաճախ հիմք են ծառայել արկածային ու դրամատիկ պատմությունների համար։ Վերնագիրը ենթադրում է գործողությունների կապը Լիոն քաղաքի հետ՝ այն ներկայացնելով որպես իրադարձությունների աշխարհագրական կամ սյուժետային կարևոր միջավայր։ Սուրհանդակի կերպարը կարող է առնչվել ճանապարհորդության, գաղտնի հաղորդագրությունների, անսպասելի հանդիպումների և տարբեր մարդկանց ճակատագրերը միմյանց կապող իրադարձությունների հետ։ Ստեղծագործությունը տեղավորվում է այն գեղարվեստական գրականության շրջանակում, որտեղ առօրյա մասնագիտությունը կարող է դառնալ պատմության զարգացման առանցք, իսկ հաղորդագրության փոխանցման գործընթացը՝ գործողությունների հաջորդականության և լարվածության աղբյուր։ Հրատարակությունը ներկայացնում է 19-րդ դարի հայերեն աշխարհիկ ընթերցանության և գեղարվեստական գրականության տարածման պատմական միջավայրը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրքի պատմության, արևմտահայերեն տպագրության և ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար, ինչպես նաև կարող է օգտակար լինել այն հետազոտողներին, որոնք ուսումնասիրում են եվրոպական քաղաքների և մասնագիտությունների պատկերումը հայերեն գեղարվեստական գրականության մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է Երվանդ Երկրորդին՝ հին Հայաստանի պատմության մեջ հիշատակվող արքայական գործչին, որի անունը կապված է Երվանդունիների հարստության և հայկական պետականության վաղ շրջանի պատմության հետ։ Երվանդունիների արքայատոհմը կարևոր տեղ է զբաղեցնում հին Հայաստանի քաղաքական պատմության մեջ, իսկ նրա ներկայացուցիչների գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու հայկական թագավորության ձևավորման, իշխանության կազմակերպման և տարածաշրջանի քաղաքական զարգացումների մասին։ Նման վերնագրով աշխատությունը կարող է դիտարկվել որպես պատմական թեմայով երկ, որի կենտրոնում անցյալի նշանավոր անձի կերպարն է և նրա ժամանակաշրջանի իրադարձությունների ներկայացումը։ Պատմական անձանց մասին ստեղծագործությունները կարևոր դեր ունեն անցյալի նկատմամբ հետաքրքրություն առաջացնելու, ազգային պատմական հիշողությունը պահպանելու և պատմական գիտելիքները ընթերցողին հասանելի դարձնելու գործում։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայոց հին պատմության, արքայական տոհմերի, պետականության զարգացման և պատմական կերպարների գրական ներկայացման ուսումնասիրության համար։ Այն նաև արժեքավոր է XIX դարի հայալեզու տպագիր գրականության պատմության տեսանկյունից՝ որպես հայ ընթերցողին ազգային անցյալի հետ կապող հրատարակություն։

Աշխատությունը նվիրված է քրիստոնեական բարոյագիտության հիմնարար թեմաներից մեկին՝ յոթ մահացու մեղքերի գաղափարին և դրանց հոգևոր ու բարոյական նշանակությանը։ Քրիստոնեական ավանդության մեջ այդ մեղքերը դիտարկվում են որպես մարդկային վարքի և ներաշխարհի այնպիսի բացասական դրսևորումներ, որոնք կարող են մարդուն հեռացնել հոգևոր կատարելագործման ուղուց և խաթարել նրա հարաբերությունները թե՛ Աստծու, թե՛ մերձավորների հետ։ Յոթ մահացու մեղքերի ավանդական ցանկը ներառում է հպարտությունը, ագահությունը, նախանձը, բարկությունը, ցանկասիրությունը, որկրամոլությունը և ծուլությունը։ Դրանց քննարկումը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու մարդկային բնավորության թուլություններին, ցանկությունների վերահսկմանը, խղճի դերին և բարոյական պատասխանատվության նշանակությանը։ Նմանատիպ կրոնաբարոյական աշխատությունները նպատակ ունեն ընթերցողին մղելու ինքնաքննության, սեփական վարքի գնահատման և հոգևոր արժեքների գիտակցված պահպանման։ Երկրորդ հատորը շարունակում է թեմայի ներկայացումը՝ լինելով բազմահատոր հրատարակության մաս։ Աշխատությունը կարևոր է քրիստոնեական բարոյագիտական մտքի, կրոնական դաստիարակության և հայալեզու հոգևոր գրականության պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն նաև արտացոլում է XIX դարի հայ համայնքներում կրոնական հրատարակությունների նշանակությունը՝ որպես հավատքի, բարոյական սկզբունքների և հոգևոր ինքնակատարելագործման գաղափարների տարածման միջոց։

Աշխատությունը հայերեն տպագիր գրականության պատմական հրատարակություն է, որի վերնագրի իմաստը և բովանդակային ուղղվածությունը կապված են կրոնական կամ եկեղեցական թեմատիկայի հետ։ Այն ներկայացնում է XIX դարի հայ համայնքների շրջանում գրավոր խոսքի և տպագիր նյութերի տարածման պատմական միջավայրը, երբ կրոնական, կրթական ու հասարակական նշանակություն ունեցող աշխատությունները կարևոր դեր էին կատարում համայնքային ինքնության պահպանման և հոգևոր կյանքի կազմակերպման գործում։ Հրատարակության կապը թեմական դպրանոցի հետ մատնանշում է եկեղեցական-կրթական հաստատությունների մասնակցությունը գրքի հրատարակմանն ու տարածմանը։ Այդպիսի հաստատությունները նպաստում էին հայերեն գրավոր մշակույթի զարգացմանը, կրթական գործունեությանն ու կրոնական գիտելիքների փոխանցմանը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրքի պատմության, հայկական կրթական հաստատությունների գործունեության և տարբեր տարածաշրջաններում հայ համայնքների մշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար։ Այն նաև կարևոր է որպես պատմական տպագրական ժառանգության մաս՝ հնարավորություն տալով դիտարկելու, թե ինչպես էին թեմական կառույցներն ու կրթական միջավայրերը մասնակցում հայերեն հրատարակությունների ստեղծման և շրջանառության գործընթացին։

Աշխատության վերնագիրը օսմանյան թուրքերենից կարելի է փոխանցել որպես «Աշխարհի գաղտնիքները» կամ «Աշխարհի առեղծվածները»՝ մատնանշելով մարդկային կյանքի, հասարակության և շրջապատող աշխարհի թաքնված կողմերի բացահայտման թեման։ Վերնագրի իմաստային շրջանակը հնարավորություն է տալիս այն դիտարկել որպես ընթերցողին անհայտի, անսովորի և բացահայտման արժանի երևույթների շուրջ խորհելու հրավիրող գրական ստեղծագործություն։ Նմանատիպ վերնագրերը տարածված էին XIX դարի գրական միջավայրում, որտեղ ընթերցողական հետաքրքրություն էին առաջացնում առեղծվածային իրադարձությունները, մարդկային ճակատագրերը, հասարակական հարաբերությունները և կյանքի անսպասելի հանգամանքները։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում օսմանյան շրջանի հայալեզու և բազմալեզու ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ հատկապես այն առումով, թե ինչպես էին տարբեր լեզուներով ստեղծված կամ շրջանառվող գրական նյութերը հասանելի դառնում Կոստանդնուպոլսի ընթերցողներին։ Այն կարող է ծառայել որպես նյութ այդ ժամանակաշրջանի գրական հետաքրքրությունների, թարգմանական գործունեության և տպագիր մամուլի ու գրքի փոխկապակցվածության ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև հայ գրքի պատմության տեսանկյունից՝ որպես XIX դարի վերջի տպագրական միջավայրում շրջանառված գրական երկի օրինակ, որն արտացոլում է ընթերցանության մշակույթի զարգացումն ու բազմազան գրական բովանդակության նկատմամբ հետաքրքրությունը։

Գիրքը առակների ժողովածու է, որն ընթերցողին ներկայացնում է խրատական և դաստիարակչական բովանդակությամբ կարճ պատմություններ։ Առակը գրական այն ժանրերից է, որտեղ կենդանիների, մարդկանց կամ այլ կերպարների գործողությունների միջոցով ներկայացվում են մարդկային բնավորության առանձնահատկությունները, վարքագծի տարբեր դրսևորումները և հասարակական կյանքի հակասությունները։ Այս ժանրին բնորոշ այլաբանական շարադրանքը հնարավորություն է տալիս պարզ ու պատկերավոր պատմությունների միջոցով բացահայտելու այնպիսի թեմաներ, ինչպիսիք են ազնվությունը, արդարությունը, աշխատասիրությունը, խոհեմությունը, ընկերասիրությունը, ագահությունը, ինքնասիրահարվածությունը և խորամանկությունը։ Պատմությունների վերջում կամ դրանց ընդհանուր իմաստի մեջ ամփոփվող բարոյական խորհուրդը խրախուսում է ընթերցողին գնահատել հերոսների արարքները, համեմատել դրանք սեփական փորձի հետ և եզրակացություններ անել մարդկային հարաբերությունների վերաբերյալ։ Առակների համառոտությունը, պատկերավոր լեզուն և հիշվող կերպարները ժողովածուն դարձնում են մատչելի ընթերցանության նյութ տարբեր տարիքի ընթերցողների համար։ Այն կարող է օգտագործվել նաև կրթական և դաստիարակչական նպատակներով՝ ընթերցանության հմտությունները զարգացնելու, բառապաշարը հարստացնելու, բանավոր ու գրավոր խոսքը կատարելագործելու և բարոյական հարցերի շուրջ քննարկումներ կազմակերպելու համար։ Առակների միջոցով հնարավոր է ներկայացնել բարդ գաղափարներ հասկանալի ձևով՝ միաժամանակ զարգացնելով համեմատելու, մեկնաբանելու և քննադատաբար մտածելու կարողությունները։ Ժողովածուն կարևոր տեղ ունի նաև հայերեն գրական և ուսումնական հրատարակությունների պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ որպես առակագրության և բարոյախրատական ընթերցանության տարածմանը նպաստող հրատարակություն։

Գիրքը ներկայացնում է Թահիրի և Զոհրեի սիրային պատմությունը և դրան առնչվող թուրքական ժողովրդական երգերը՝ միավորելով բանավոր ավանդության պատմողական ու երաժշտական բաղադրիչները։ Թահիրի և Զոհրեի պատմությունը թուրքական և հարակից արևելյան ժողովուրդների ժողովրդական գրականության մեջ հայտնի սիրային պատումներից է, որի հիմքում ընկած են երկու երիտասարդների զգացմունքները, սիրո ճանապարհին հանդիպող դժվարությունները և անհատական ցանկությունների ու հասարակական սահմանափակումների հակադրությունը։ Նման ավանդազրույցներում սիրահարների հարաբերությունները հաճախ զարգանում են ընտանեկան կամ հասարակական խոչընդոտների պայմաններում, իսկ հերոսների ապրումները արտահայտվում են թե՛ պատմողական դրվագներով, թե՛ երգերով։ Ժողովրդական երգերը կարևոր դեր ունեն պատումի հուզական բովանդակությունը փոխանցելու, կերպարների ներաշխարհը բացահայտելու և պատմության հիմնական թեմաները՝ սերը, կարոտը, բաժանումը, հավատարմությունն ու տառապանքը, ընդգծելու գործում։ Բանավոր ավանդության մեջ պատմություններն ու երգերը փոխանցվել են սերնդեսերունդ՝ տարբեր միջավայրերում ձեռք բերելով լեզվական, կատարողական և բովանդակային առանձնահատկություններ։ Այդ պատճառով նման ժողովածուները կարևոր նյութ են ժողովրդական գրականության և երաժշտական մշակույթի փոխկապակցվածությունն ուսումնասիրելու համար։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու նաև ժողովրդական սիրային պատումների տարածմանը, դրանց պահպանման գրավոր եղանակներին և բանահյուսական նյութի գրահրատարակչական ներկայացմանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել թուրքական ժողովրդական մշակույթով, արևելյան սիրային ավանդազրույցներով, բանահյուսությամբ և ժողովրդական երգերի պատմությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։ Այն արժեքավոր է նաև հայ գրքի պատմության տեսանկյունից՝ որպես հայ տպագրական միջավայրում ներկայացված թուրքալեզու բանահյուսական նյութ։

«Թափառական հրեա» անվանումը կապված է եվրոպական գրականության մեջ տարածված ավանդության հետ, որի կենտրոնական կերպարը դատապարտված է անվերջ թափառելու և չի կարողանում հանգրվան գտնել։ Այս խորհրդանշական պատկերը տարբեր ժամանակներում օգտագործվել է մարդկային ճակատագրի, տառապանքի, պատժի, ապաշխարության, հավատի և փրկության գաղափարներն արտահայտելու համար։ Թափառականության մոտիվը գեղարվեստական պատումում հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու նաև օտարության, մենության, հասարակական անարդարության և մարդու՝ սեփական անցյալի հետ ունեցած հարաբերությունների հարցերին։ Եվրոպական գրականության մեջ այս ավանդությունը ստացել է տարբեր մեկնաբանություններ՝ կրոնական առասպելից վերածվելով հասարակական ու բարոյական խնդիրներ ներկայացնելու գրական միջոցի։ Հատորի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ուշադրություն դարձնելու կերպարների զարգացմանը, պատմողական կառուցվածքին, իրադարձությունների հաջորդականությանը և անհատական ճակատագրերի ու հասարակական միջավայրի փոխազդեցությանը։ Այս թեմայով ստեղծագործություններում անձնական պատմությունները կարող են միահյուսվել պատմական իրադարձությունների, հասարակական հարաբերությունների և բարոյական ընտրությունների հետ՝ ընդգծելով մարդու գործողությունների հետևանքներն ու պատասխանատվության խնդիրը։ Հատորի գրական նշանակությունը կարելի է դիտարկել նաև թարգմանական գրականության զարգացման համատեքստում՝ ուսումնասիրելով եվրոպական գրական թեմաների տարածումը հայ ընթերցողական միջավայրում և դրանց դերը գեղարվեստական ճաշակի ձևավորման գործում։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում համաշխարհային գրականության, կրոնական ավանդությունների գրական վերամշակման, սոցիալական արձակի և հայ գրահրատարակչական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Ստեղծագործության վերնագիրը մատնանշում է կատակերգական և երգիծական բնույթի մի երկ, որի հիմքում ընկած է զավեշտալի հակադրությունը՝ զվարճացնելու կամ կատակերգություն ներկայացնելու մտադրության և դրա փոխարեն անցանկալի, նույնիսկ վնասակար հետևանք առաջացնելու միջև։ Վերնագրում օգտագործված արտահայտությունը հուշում է չափազանցության և բառախաղի վրա հիմնված հումորային իրավիճակ, որի միջոցով հնարավոր է ծաղրել անփորձությունը, անհաջող գործողությունները, սխալ դատողությունները կամ սեփական կարողությունները գերագնահատելու հետևանքները։ Կատակերգական գրականության մեջ նման հակադրությունները հաճախ դառնում են գործողությունների զարգացման և ծիծաղաշարժ իրավիճակների ստեղծման միջոց՝ բացահայտելով կերպարների թերությունները, նրանց մտադրությունների ու իրական արդյունքների անհամապատասխանությունը և առօրյա հարաբերություններում առաջացող թյուրիմացությունները։ Թատերական բնույթի այսպիսի գործերում կարևոր նշանակություն ունեն երկխոսությունը, խոսքի կենդանի ու անմիջական ձևը, իրավիճակային հումորը և կերպարների գործողությունների անսպասելի ընթացքը։ Երգիծանքի միջոցով կարող են քննադատվել նաև հասարակական վարքագծի որոշ դրսևորումներ՝ հավակնոտությունը, անհեռատեսությունը, անլուրջ վերաբերմունքը և սեփական գործողությունների հետևանքները չկանխատեսելու սովորությունը։ Թուրքերեն վերնագիրը վկայում է ստեղծագործության լեզվական միջավայրի մասին և այն հետաքրքիր նյութ է դարձնում օսմանյան շրջանի բազմալեզու գրական ու թատերական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Գործը կարող է դիտարկվել կատակերգության պատմության, թատերգության լեզվի, երգիծական արտահայտչամիջոցների և թուրքերենով ստեղծված կամ ներկայացված գրականության ուսումնասիրման շրջանակում։ Այն հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել նաև այն հետազոտողների համար, որոնք ուսումնասիրում են 19-րդ դարի ընթերցողական մշակույթը, թատերական հումորի ձևերը և հասարակական հարաբերությունների արտացոլումը գեղարվեստական գրականության մեջ։

Նիկողայոս Կարամզինի «Թշվառ Լիզան» ռուս գրականության նշանավոր սենտիմենտալ ստեղծագործություններից է, որն անդրադառնում է սիրո, մարդկային զգացմունքների, սոցիալական անհավասարության և անձնական ողբերգության թեմաներին։ Պատմության կենտրոնում գյուղացի աղջիկ Լիզան է՝ համեստ ու աշխատասեր երիտասարդ կին, որն ապրում է մոր հետ և իր աշխատանքով փորձում օգնել ընտանիքին։ Նրա կյանքը փոխվում է, երբ նա հանդիպում է ազնվական երիտասարդ Էրաստին։ Նրանց միջև առաջացած զգացմունքները սկզբում լի են ջերմությամբ, հույսերով և փոխադարձ սիրո սպասումով, սակայն տարբեր սոցիալական պայմանները, բնավորությունների առանձնահատկությունները և Էրաստի փոփոխվող վերաբերմունքը աստիճանաբար հանգեցնում են հարաբերությունների ողբերգական զարգացմանը։ Ստեղծագործությունը բացահայտում է այն հակասությունը, որը կարող է առաջանալ անկեղծ զգացմունքների և հասարակական իրականության միջև։ Լիզայի կերպարի միջոցով հեղինակը շեշտադրում է պարզության, հավատարմության և հոգևոր մաքրության արժեքը՝ հակադրելով դրանք անհետևողականությանը, եսասիրությանը և անձնական շահի ազդեցությանը։ Բնության պատկերները, հերոսուհու ապրումների մանրամասն ներկայացումը և պատմողի հուզական վերաբերմունքը ստեղծում են քնարական ու ողբերգական մթնոլորտ՝ ընթերցողին ներգրավելով կերպարների ներաշխարհի մեջ։ Կարամզինը կարևոր տեղ է հատկացնում նաև կարեկցանքի գաղափարին՝ ցույց տալով, որ հասարակական դիրքը չի որոշում մարդու զգացմունքների խորությունն ու բարոյական արժեքը։ Ստեղծագործությունը նշանակալի դեր է ունեցել ռուսական սենտիմենտալ արձակի զարգացման մեջ և նպաստել է գրականության մեջ անհատի ներաշխարհի, զգացմունքային ապրումների ու հասարակական անհավասարության հարցերի առավել ընդգծված ներկայացմանը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում ռուս գրականության պատմության, թարգմանական գրականության և 18-րդ դարի վերջի գեղարվեստական մտածողության ուսումնասիրության համար։

«Թոշնած ծաղիկը և պանդուխտը» վերնագիրը միավորում է երկու խորհրդանշական պատկեր՝ թոշնած ծաղիկը և պանդուխտին, որոնց միջոցով գեղարվեստական գրականության մեջ կարող են արտահայտվել կորստի, կարոտի, բաժանման, մենության և կյանքի դժվարությունների գաղափարները։ Ծաղկի թոշնելը հաճախ խորհրդանշում է գեղեցկության անցողիկությունը, չիրականացած սպասումները, ժամանակի ազդեցությունը և երբեմնի կենսունակության աստիճանական մարումը, իսկ պանդուխտի կերպարը հայ գրականության մեջ կապված է հայրենի տնից հեռանալու, օտար միջավայրում ապրելու, ընտանիքից ու հարազատներից բաժանվելու և վերադարձի բաղձանքի հետ։ Այս երկու պատկերների համադրությունը հնարավորություն է տալիս ստեղծելու հուզական հակադրություն՝ մի կողմից ներկայացնելով կյանքի փխրունությունն ու կորուստը, մյուս կողմից՝ հեռավորության, կարոտի և հայրենիքի հետ հոգևոր կապի պահպանման դժվարությունները։ Պանդխտության թեման առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցրել հայ գրականության մեջ, քանի որ արտագնա աշխատանքի մեկնելը և օտար երկրներում ապրելու անհրաժեշտությունը երկար ժամանակ եղել են բազմաթիվ հայ ընտանիքների ու համայնքների կյանքի կարևոր իրողություններից։ Այդ թեմայով ստեղծագործությունները հաճախ արտահայտել են բաժանված ընտանիքների ապրումները, սիրելիների սպասումը, սոցիալական անհավասարության հետևանքները և հայրենի միջավայր վերադառնալու ցանկությունը։ Վերնագրում առկա խորհրդանշական պատկերները նաև հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու զգացմունքային ապրումների գեղարվեստական արտահայտությունը, բնության պատկերների կիրառությունը և անհատական ճակատագրի կապը հասարակական պայմանների հետ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, պանդխտության թեմայով, ազգային զգացմունքային պատկերներով և 19-րդ դարի հայ գեղարվեստական մտածողությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։

Գեղարվեստական արձակի այս հրատարակությունը ներկայացնում է «Իվանոե» ստեղծագործության երկրորդ հատորը՝ շարունակելով պատմական վեպի սյուժետային և գաղափարական զարգացումը։ Վեպը հայտնի է շոտլանդացի գրող Վալտեր Սքոթի ստեղծագործությունների շարքում և ընթերցողին տեղափոխում է միջնադարյան Անգլիա՝ ասպետական մշակույթի, ավատատիրական հարաբերությունների, թագավորական իշխանության և հասարակական հակասությունների ժամանակաշրջան։ Ստեղծագործության պատմական միջավայրը կապված է խաչակրաց արշավանքներից հետո Անգլիայի կյանքի, նորմանների և սաքսերի միջև առկա հակասությունների, ինչպես նաև ասպետական պատվի, հավատարմության, սիրո և արդարության գաղափարների հետ։ Պատմական իրադարձություններն ու գեղարվեստական կերպարները միահյուսվում են՝ բացահայտելով անհատական ընտրության և հասարակական պարտավորությունների բախումը, իշխանության ու ազնվականության վարքագիծը, ինչպես նաև տարբեր ծագում և դիրք ունեցող մարդկանց փոխհարաբերությունները։ Վեպի կարևոր առանձնահատկություններից են պատմական մանրամասների վերակերտումը, միջնադարյան սովորույթների ու կենցաղի պատկերումը, ասպետական մրցումների և հասարակական կյանքի նկարագրությունները, ինչպես նաև սյուժեի զարգացումը՝ լարված իրավիճակների, բախումների և կերպարների որոշումների միջոցով։ Պատմական վեպի ժանրին բնորոշ այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն հետևելու հերոսների ճակատագրերին, այլև պատկերացում կազմելու միջնադարյան Անգլիայի հասարակական կառուցվածքի, ազգային ինքնության ձևավորման և պատմական հիշողության նշանակության մասին։ Հայերեն հրատարակությունը կարևոր տեղ ունի հայ ընթերցողական միջավայրում համաշխարհային գեղարվեստական գրականության տարածման և թարգմանական մշակույթի ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել ինչպես պատմական վեպի սիրահարներին, այնպես էլ գրականագետներին ու հայ գրքի պատմությամբ զբաղվողներին՝ որպես եվրոպական գրական ժառանգության հայերեն ներկայացման օրինակ։

«Լճակիս ձկնորսը» վերնագրով գիրքը հայերեն գեղարվեստական տպագիր ժառանգության նմուշներից է, որի վերնագիրը ընթերցողին ուղղորդում է դեպի ձկնորսի կերպարի և ջրային միջավայրի հետ կապված մարդկային կյանքի պատկերումը։ Ձկնորսի կերպարը գրականության մեջ հաճախ առնչվում է բնության հետ մարդու հարաբերություններին, առօրյա աշխատանքի դժվարություններին, կենսափորձին և շրջապատող աշխարհի նկատմամբ դիտողական վերաբերմունքին։ Լճի միջավայրը կարող է ստեղծել առանձնահատուկ գեղարվեստական տարածություն, որտեղ բնական աշխարհի փոփոխությունները, մարդու աշխատանքը և անձնական ապրումները դառնում են պատմողական նյութի հնարավոր բաղադրիչներ։ Վերնագիրը նաև հետաքրքրություն է առաջացնում կերպարի և միջավայրի փոխհարաբերության, կյանքի պարզ երևույթների գեղարվեստական իմաստավորման ու բնապատկերի դերի նկատմամբ։ Գրքի բովանդակային առանձնահատկությունները հնարավոր չէ ամբողջությամբ սահմանել միայն վերնագրից, սակայն այն կարելի է դիտարկել հայերեն գեղարվեստական գրականության պատմության և տպագիր ընթերցանության մշակույթի շրջանակում։ Տասնիններորդ դարում հայերեն գրական հրատարակությունները նպաստում էին գեղարվեստական ստեղծագործությունների տարածմանը, ընթերցողական հետաքրքրությունների ընդլայնմանը և հայ գրական լեզվի զարգացմանը։ Նման գրքերը կարող էին ընթերցողին ծանոթացնել տարբեր պատմողական ձևերի, կերպարների և գրական պատկերների՝ միաժամանակ ընդլայնելով հայալեզու գրականության թեմատիկ շրջանակը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրքի պատմությամբ, հին տպագիր գրականությամբ և գեղարվեստական արձակի զարգացմամբ զբաղվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։ Այն կարող է դիտարկվել որպես հայերեն գրավոր մշակույթի պահպանված նմուշ, որն իր վերնագրով և մատենագիտական առանձնահատկություններով տեղ է զբաղեցնում հայ տպագիր գրականության պատմական բազմազանության մեջ։

«Խաթ-սաբա» վերնագրով հրատարակությունը հայերեն տպագիր գրականության նմուշներից է, որի ուսումնասիրությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրքի պատմության և տասնիններորդ դարի հայալեզու ընթերցողական մշակույթի տեսանկյունից։ Վերնագրի ձևը կարող է կապված լինել անձնանվան, կերպարի կամ որոշակի պատմողական հասկացության հետ, սակայն դրա ճշգրիտ իմաստը միայն վերնագրից որոշել հնարավոր չէ։ Հրատարակությունը դիտարկելի է որպես իր ժամանակի հայերեն տպագիր միջավայրի մաս, երբ հայկական տարբեր համայնքներում զարգանում էին գրականության տարածման, ընթերցանության և հասարակական մտքի ձևավորման գործընթացները։ Այդ ժամանակաշրջանի տպագիր գրքերը կարող էին ընդգրկել գեղարվեստական պատմություններ, թարգմանական երկեր, խրատական նյութեր կամ հասարակական հետաքրքրություն ներկայացնող գրություններ՝ նպաստելով հայերեն գրավոր խոսքի շրջանառությանը և ընթերցողական շրջանակների ընդլայնմանը։ Այս հրատարակության ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել վերնագրերի պատմական ուղղագրության, հայերեն գրքի ձևավորման առանձնահատկությունների, տպագրական ավանդույթների և ժամանակաշրջանի գրական ճաշակի հետազոտման համար։ Այն նաև հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրականության պատմաբանների, մատենագետների և հին տպագիր գրքերի հավաքածուներով զբաղվող մասնագետների համար, քանի որ նման նյութերը նպաստում են հայ տպագիր ժառանգության ամբողջական պատկերի վերականգնմանը։ Գրքի արժեքը պայմանավորված է ոչ միայն հնարավոր գրական բովանդակությամբ, այլև հայերեն գրավոր մշակույթի պահպանման ու փոխանցման պատմության մեջ նրա ունեցած տեղով։ Այն կարող է ընդգրկվել հայ հին տպագիր գրականության հավաքածուներում՝ որպես հետագա մատենագիտական դասակարգման, գրական-պատմական համեմատության և հայ գրքի զարգացման ընթացքի ուսումնասիրության նյութ։

«Խոսող կաղնի» վերնագրով ստեղծագործությունը պատկանում է այն գեղարվեստական գրականության շրջանակին, որտեղ բնության կերպարները կարող են հանդես գալ որպես մարդկային կյանքի, հասարակական հարաբերությունների և բարոյական արժեքների խորհրդանշական արտահայտություններ։ Կաղնին տարբեր մշակույթներում ընկալվում է որպես երկարակեցության, ամրության, իմաստության և պատմական հիշողության խորհրդանիշ, իսկ նրան խոսելու հատկություն վերագրելը հնարավորություն է ստեղծում բնության միջոցով ներկայացնելու մտքեր, դիտարկումներ և խրատական գաղափարներ։ Այսպիսի պատումներում ծառը կարող է հանդես գալ որպես անցյալի վկան, կյանքի փորձի կրող կամ մարդկային վարքագիծը գնահատող խորհրդանշական կերպար։ Բնության անձնավորման գեղարվեստական հնարքը ընթերցողին հնարավորություն է տալիս սովորական երևույթներին նայել այլ տեսանկյունից, նկատել մարդու և շրջակա աշխարհի փոխհարաբերությունները և խորհել բնության պահպանման, կյանքի շարունակականության ու մարդկային պատասխանատվության մասին։ Ստեղծագործության վերնագիրը թույլ է տալիս այն դիտարկել նաև որպես ընթերցողական հետաքրքրություն առաջացնող, պատկերավոր մտածողությանն ու երևակայությանը նպաստող գրական երկ։ XIX դարի հայերեն գեղարվեստական հրատարակությունների համատեքստում նման ստեղծագործությունները կարևոր էին ընթերցանության մշակույթի ընդլայնման և բարոյական ու ճանաչողական գաղափարները գրական ձևով ներկայացնելու տեսանկյունից։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հին հայերեն գրականության, բնության կերպարների գեղարվեստական կիրառության և խրատական պատումի ավանդույթի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, մանկապատանեկան ընթերցանության պատմությամբ հետաքրքրվողներին և հայ գրականության մեջ խորհրդանշական պատկերների ու անձնավորման հնարքի կիրառությունն ուսումնասիրող ընթերցողներին։

«Գյուստավ» խորագրով գիրքը պատկանում է գեղարվեստական գրականության ոլորտին և ներկայացնում է անհատական անվան շուրջ ձևավորված գրական ստեղծագործություն, որի բովանդակությունը կարող է առնչվել հերոսի անձնական կյանքին, բնավորության ձևավորմանը, մարդկային հարաբերություններին և հասարակական միջավայրում նրա ապրումներին։ Անվան գործածությունը որպես ստեղծագործության վերնագիր ընթերցողի ուշադրությունը կենտրոնացնում է անհատի կերպարի և նրա կյանքի պատմության վրա՝ հնարավորություն ստեղծելով դիտարկելու անձնական ընտրությունների, բարոյական համոզմունքների, զգացմունքների ու շրջապատի հետ փոխհարաբերությունների նշանակությունը։ XIX դարի հայալեզու գրական միջավայրում եվրոպական անուններով ստեղծագործությունների հրատարակությունը կարող էր կապված լինել թարգմանական գրականության տարածման և հայ ընթերցողին այլ ժողովուրդների գրական փորձին ծանոթացնելու ձգտման հետ։ Այդ ժամանակաշրջանում թարգմանական ու փոխառյալ գրականությունը կարևոր դեր է ունեցել ընթերցանության մշակույթի ընդլայնման, գեղարվեստական ճաշակի ձևավորման և տարբեր գրական ավանդույթների միջև կապերի ամրապնդման գործում։ Նման ստեղծագործությունները կարող էին ընթերցողին ներկայացնել այլ հասարակությունների կենցաղը, արժեքային պատկերացումները և մարդկային հարաբերությունների ընկալումները՝ միաժամանակ խթանելով բարոյական ու հոգեբանական հարցերի շուրջ մտորումները։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն գեղարվեստական գրքի պատմության և XIX դարի վերջի ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, թարգմանական գրականության զարգացմամբ, հայալեզու տպագրության ավանդույթներով և ժամանակաշրջանի գեղարվեստական ընթերցանության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը ներկայացնում է հարսանիքի շուրջ ծավալվող իրադարձություններ՝ անդրադառնալով հայ հասարակական և ընտանեկան կյանքի կենցաղային սովորույթներին, մարդկանց փոխհարաբերություններին և ամուսնության հետ կապված ավանդույթներին։ Հարսանիքը որպես հիմնական թեմա հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ընտանեկան հարաբերությունների, հասարակական կարծիքի, սովորույթների և անհատական ցանկությունների փոխազդեցությունը։ Վերնագրի «Դավի-Դառաբա» արտահայտությունը և «կամ մի հարսանիք» ենթավերնագիրը մատնանշում են ստեղծագործության հնարավոր կատակերգական կամ երգիծական բնույթը, որտեղ կենցաղային իրավիճակներն ու մարդկային վարքագիծը կարող են դառնալ հումորի և հասարակական դիտարկումների առարկա։ Հարսանեկան արարողության շուրջ ձևավորվող հարաբերությունները հայ իրականության մեջ հաճախ արտացոլում են ոչ միայն անձնական զգացմունքները, այլև ընտանիքների շահերը, ավանդական պատկերացումները, նյութական պայմաններն ու համայնքի սպասումները։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ կենցաղային գրականության, ընտանեկան սովորույթների, ամուսնության ավանդույթների և հասարակական բարքերի գեղարվեստական արտացոլման ուսումնասիրության համար։ Այն նաև կարող է ծառայել որպես ժամանակաշրջանի հայերեն թատերական կամ արձակ ստեղծագործությունների լեզվի, հումորի և հասարակական դիտողականության ուսումնասիրման նյութ։

Մ. Յ. Հիսարյանի աշխատությունը հայ բանաստեղծական գրականության նմուշների ժողովածու է, որը ներկայացնում է տաղային ստեղծագործությունների ավանդույթը։ Տաղարանը միավորում է բանաստեղծական երկեր, որոնց միջոցով արտահայտվում են մարդկային զգացմունքները, հոգևոր ապրումները, սիրո, գեղեցկության և կյանքի մասին խորհրդածությունները։ Ստեղծագործությունների լեզվական ու գեղարվեստական առանձնահատկությունները հնարավորություն են տալիս ծանոթանալու ժամանակաշրջանի գրական ճաշակին, բանաստեղծական արտահայտչամիջոցներին և հայ գրական մշակույթի զարգացման ընթացքին։ Ժողովածուն կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ տաղարանային գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ որպես բանաստեղծական ժառանգության պահպանման և տարածման միջոց։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրականության պատմությամբ, 19-րդ դարի բանաստեղծական մշակույթով և հայ տպագիր գրքի զարգացման պատմությամբ զբաղվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Պատմական այս վեպը նվիրված է իններորդ դարի Հայաստանի քաղաքական ու հասարակական կյանքին, արաբական տիրապետության դեմ պայքարին և հայոց պետականության վերականգնման ձգտումներին։ Ստեղծագործության կենտրոնում Խութեցի Հովնանի կերպարն է՝ ժողովրդի միջից ելած առաջնորդ, որը ձգտում է համախմբել հայ ժողովրդին և կազմակերպել դիմադրություն արտաքին տիրապետության դեմ։ Հեղինակը ներկայացնում է հայրենիքի ազատության համար պայքարի դժվարությունները, ազգային ինքնուրույնության պահպանման խնդիրը և հասարակության տարբեր խավերի մասնակցությունը պատմական իրադարձություններին։ Հովնանի կերպարի միջոցով ընդգծվում են խիզախությունը, անձնազոհությունը, անշահախնդրությունը, հայրենասիրությունը և ընդհանուր նպատակի շուրջ մարդկանց միավորելու կարողությունը։ Վեպում կարևոր տեղ է զբաղեցնում ժողովրդի դերի գաղափարը՝ այն համոզմունքը, որ երկրի ազատության և անկախության գլխավոր հենարանը ոչ միայն իշխանավորներն ու ազնվականներն են, այլև սեփական հայրենիքի պաշտպանության համար պայքարող ժողովուրդը։ Հեղինակը քննադատաբար է ներկայացնում ազնվականության ներքին հակասություններն ու կենտրոնախույս ձգտումները՝ դրանց հակադրելով համազգային միասնության և ընդհանուր պատասխանատվության անհրաժեշտությունը։ Պատմական իրադարձությունները գեղարվեստականորեն վերակերտելու միջոցով ստեղծագործությունը բացահայտում է ազգային ազատագրության, պետականության, հասարակական համերաշխության և անհատի պատասխանատվության փոխկապակցվածությունը։ Անցյալի իրադարձությունները ներկայացվում են ոչ միայն որպես պատմական հիշողություն, այլև որպես ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման և հայրենիքի ապագայի մասին խորհրդածելու միջոց։ Ստեղծագործության գաղափարական առանցքը ժողովրդի ազատագրական կամքի, ազգային արժանապատվության և համախմբված պայքարի կարևորությունն է։ Հովնանի կերպարը մարմնավորում է այն առաջնորդի իդեալը, որը սեփական շահը ստորադասում է ընդհանուր բարօրությանը և իր գործունեությունը նվիրում հայրենիքի ազատության վերականգնմանը։ Վեպում արտահայտված պատմահայրենասիրական ոգին զուգակցվում է հասարակական գաղափարների հետ՝ ընդգծելով, որ քաղաքական անկախության ձեռքբերումը պահանջում է ոչ միայն արտաքին ուժերի դեմ պայքար, այլև ներքին տարաձայնությունների հաղթահարում ու միասնականության հաստատում։ Հայ ժողովրդի պատմական ճակատագրի, ազգային դիմադրության և պետականության վերականգնման թեմաները ստեղծագործությանը հաղորդում են հասարակական ու դաստիարակչական նշանակություն։ Հայ պատմավեպի զարգացման մեջ այս երկն առանձնահատուկ տեղ ունի՝ որպես պատմական անցյալը ազգային ինքնության, ազատության և ժողովրդի ստեղծագործ ուժի գաղափարների հետ կապող գրական ստեղծագործություն։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ պատմական արձակի, իններորդ դարի Հայաստանի պատմության գեղարվեստական մեկնաբանության, ազգային-ազատագրական գաղափարների և հայ գրականության մեջ հայրենասիրական թեմատիկայի ուսումնասիրության համար։

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է հայատառ տպագիր ժառանգության այն նմուշներից մեկը, որոնց ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ գրքի պատմության, տպագրական ավանդույթների և գրական մշակույթի զարգացման ընթացքը բացահայտելու համար։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հատկապես պատմական գրականության և հին հրատարակությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների, մատենագետների, բանասերների ու մշակութային ժառանգության հետազոտողների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու հայերեն տպագիր նյութերի ձևավորման ու տարածման պատմական միջավայրին, ուսումնասիրելու ժամանակաշրջանի գրավոր մշակույթի առանձնահատկությունները և պատկերացում կազմելու այն մտավոր ու մշակութային պայմանների մասին, որոնցում ստեղծվել ու շրջանառվել են հայատառ գրքերը։ Հրատարակության ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել նաև հին գրքերի մատենագիտական նկարագրություններ կազմելիս, պատմական գրացուցակներում գրանցումներ ճշգրտելիս և տարբեր ժամանակաշրջանների տպագիր աղբյուրների միջև կապեր բացահայտելիս։ Այսպիսի գրքերը արժեքավոր են ոչ միայն իրենց բովանդակությամբ, այլև որպես որոշակի ժամանակի ընթերցողական հետաքրքրությունների, հրատարակչական գործունեության և գրավոր հաղորդակցության մշակույթի վկայություններ։ Դրանք նպաստում են հայ գրքի պատմության ամբողջական պատկերի ձևավորմանը՝ հնարավորություն տալով դիտարկելու տպագիր ժառանգությունը որպես ազգային մշակութային հիշողության կարևոր բաղադրիչ։ Միաժամանակ, առանց բովանդակության ամբողջական մատենագիտական կամ թվայնացված նկարագրության, հնարավոր չէ վստահորեն սահմանել տվյալ հրատարակության թեմատիկ ուղղվածությունը, ժանրային պատկանելությունը կամ հիմնական գաղափարները։ Հետևաբար, այս գրքի ուսումնասիրության ընթացքում կարևոր է ուշադրություն դարձնել բնագրի լեզվական առանձնահատկություններին, վերնագրի հնարավոր ընթերցման տարբերակներին, գրության պատմական ձևերին և պահպանված օրինակների մատենագիտական տվյալներին։ Այն կարող է ծառայել որպես հետազոտական աղբյուր հայ գրքի պատմությամբ հետաքրքրվողների համար և լրացնել հին տպագիր հրատարակությունների մասին առկա տեղեկությունները՝ նպաստելով դրանց նույնականացմանը, դասակարգմանը և մշակութային արժեքի գնահատմանը։

Հատորը վերաբերում է ֆրանսիացի գրող Ալեքսանդր Դյումայի «Ժոզեֆ Բալսամո» պատմավեպին, որը ներկայացնում է XVIII դարի Ֆրանսիայի քաղաքական, հասարակական և պալատական կյանքը։ Ստեղծագործության մեջ միահյուսվում են պատմական իրադարձությունները, գաղտնի կազմակերպությունների գործունեությունը, քաղաքական դավադրությունները, ազնվականության միջավայրում տեղի ունեցող հակամարտությունները և անհատների անձնական ճակատագրերը։ Պատմության կենտրոնում Ժոզեֆ Բալսամոյի կերպարն է՝ խորհրդավոր անձնավորություն, որը հայտնի է նաև Կալիոստրո անունով։ Նրա գործունեությունը կապվում է ժամանակաշրջանի իշխանական շրջանակների, հասարակական փոփոխությունների և Ֆրանսիական հեղափոխությանը նախորդող լարված մթնոլորտի հետ։ Հեղինակը գեղարվեստական պատումի միջոցով ներկայացնում է իշխանության համար պայքարը, մարդկային հավակնությունները, խաբեությունն ու գաղտնիքների ազդեցությունը հասարակական կյանքի վրա։ Հատորի առանձին սյուժետային դրվագներն ու բովանդակության ճշգրիտ սահմանները հնարավոր չէ հաստատել միայն մատենագիտական տվյալներով։

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է ծնողասիրության, բարության և բարի գործերի գաղափարների շուրջ ձևավորված գրական ստեղծագործություն, որի կենտրոնում Թեկղիի կերպարն է։ Վերնագիրը հուշում է, որ երկում կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել ծնողների նկատմամբ սերը, հարգանքը, հոգատարությունը, ընտանեկան պարտականությունների գիտակցումը և շրջապատի մարդկանց հանդեպ բարեհաճ վերաբերմունքը։ Հերոսուհու բարի գործերի հիշատակումը կարող է մատնանշել այնպիսի արարքների ներկայացում, որոնք օրինակ են ծառայում ընթերցողին՝ խրախուսելով կարեկցանքը, անձնազոհությունը, երախտագիտությունը և բարոյական վարքագիծը։ Ստեղծագործությունը կարող է ունենալ դաստիարակչական նպատակ՝ հատկապես երիտասարդ ընթերցողների մեջ ամրապնդելով ընտանեկան արժեքները, ծնողների նկատմամբ հարգանքը և հասարակական կյանքում բարության կարևորությունը։ Երկրորդ հատորի առկայությունը ցույց է տալիս, որ ստեղծագործությունը կամ դրա հրատարակությունը շարունակություն ունի, սակայն առանց բնագրի հնարավոր չէ հստակ որոշել սյուժեի զարգացումը, Թեկղիի կերպարի առանձնահատկությունները, պատմության գրական ժանրը կամ այն հանգամանքները, որոնցում տեղի են ունենում նկարագրված իրադարձությունները։

«Կիզլի ատա» վերնագիրը, ըստ գրության ձևի, կարող է լինել թուրքերենից կամ օսմաներենից փոխանցված տեղանուն կամ արտահայտություն։ «Ատա» ձևը հնարավոր է կապված լինի թուրքերեն ada՝ «կղզի» բառի հետ, սակայն «Կիզլի» բաղադրիչի նշանակությունն ու ամբողջ վերնագրի ճշգրիտ ընթերցումը միայն այս գրառումից հաստատել հնարավոր չէ։ Հետևաբար, առանց գրքի տիտղոսաթերթի, հեղինակի անվան կամ լրացուցիչ մատենագիտական տեղեկությունների՝ դժվար է վստահորեն որոշել՝ այն վե՞պ է, պատմվածքների ժողովա՞ծու, թարգմանությո՞ւն, թե՞ այլ բնույթի աշխատություն։ Եթե հրատարակությունն իսկապես գեղարվեստական ստեղծագործություն է, դրա բովանդակությունը կարող է կապված լինել վերնագրում հիշատակվող վայրի, այնտեղ տեղի ունեցող իրադարձությունների կամ այդ վայրի հետ առնչվող կերպարների պատմության հետ, սակայն նման մեկնաբանությունը մնում է ենթադրական։ Գիրքը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել 19-րդ դարի վերջի Կոստանդնուպոլսի հայատառ հրատարակչական միջավայրի և հայ ընթերցողներին հասանելի գրականության ուսումնասիրության համար։ Ստեղծագործության ժանրը, հեղինակը, սկզբնաղբյուր լեզուն, սյուժեն և գրական նշանակությունը ճշգրտելու համար անհրաժեշտ է լրացուցիչ տեղեկություն՝ հատկապես տիտղոսաթերթի պատկերը կամ գրքի սկզբի էջերը։

1873 թվականին Զմյուռնիայում՝ Տիգրան Հարություն Տետեյանի տպարանում հրատարակված այս՝ 159 էջից բաղկացած գիրքը Ալեքսանդր Դյումայի հանրահայտ «Կոմս Մոնտե Քրիստո» արկածային վեպի երկրորդ մասն է։ Ստեղծագործության կենտրոնում Էդմոն Դանտեսի պատմությունն է՝ երիտասարդ նավաստու, որը դավադրության հետևանքով զրկվում է ազատությունից և երկար տարիների փորձություններից հետո վերադառնում է հասարակություն՝ նոր ինքնությամբ ու իր անցյալի հանդեպ արդարություն հաստատելու ձգտումով։ Վեպում կարևոր տեղ ունեն դավաճանության, անարդարության, վրեժի, հավատարմության, մարդկային արժանապատվության և բարոյական պատասխանատվության թեմաները։ Գործողությունների զարգացումը համադրում է գաղտնիքներ, անսպասելի շրջադարձեր, տարբեր կերպարների փոխկապակցված ճակատագրեր և հասարակական հարաբերությունների պատկերում։ Երկրորդ մասը շարունակում է նախորդ հատվածում սկսված պատմությունը՝ խորացնելով գլխավոր հերոսի նպատակների, նրա հակառակորդների և իրադարձությունների հետևանքների ներկայացումը։ Ստեղծագործությունը ոչ միայն արկածային պատմություն է, այլև անդրադառնում է այն հարցին, թե ինչպես են անարդարությունն ու տառապանքը փոխում մարդուն, և ինչ սահմաններ կարող են ունենալ վրեժն ու արդարության վերականգնման ձգտումը։ XIX դարում եվրոպական վեպերի հայերեն թարգմանություններն ու հրատարակությունները կարևոր դեր ունեին հայ ընթերցողական մշակույթի զարգացման գործում՝ հայալեզու ընթերցողներին ծանոթացնելով համաշխարհային գրականության հայտնի գործերին։ Զմյուռնիան այդ ժամանակաշրջանում հայ տպագրության և գրական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր։ Այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ինչպես Դյումայի ստեղծագործության հայերեն տարածման, այնպես էլ XIX դարի հայ թարգմանական գրականության և ընթերցանության պատմության ուսումնասիրության համար։ Առանց բնագրի համեմատության հնարավոր չէ հաստատել թարգմանչի անունը, օգտագործված ֆրանսերեն հրատարակության տարբերակը կամ հայերեն թարգմանության ամբողջականությունը։

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է «Եղիսաբեթ» վերնագրով գրական երկ, որը պատկանում է անձնանունով վերնագրված ստեղծագործությունների ավանդույթին։ Նման երկերում գլխավոր հերոսի անունը հաճախ դառնում է պատմության կենտրոնական առանցքը՝ ընթերցողի ուշադրությունը հրավիրելով անհատի կյանքի, բնավորության, հարաբերությունների և ճակատագրի վրա։ XIX դարի հայերեն գրական միջավայրում անձնանուններով վերնագրված ստեղծագործությունները կարող էին ընդգրկել տարբեր ժանրեր՝ գեղարվեստական պատմությունից և բարոյադաստիարակչական երկերից մինչև կրոնական ու պատմական թեմաներով շարադրանքներ։ Այդպիսի գրականությունը կարևոր դեր է ունեցել ընթերցողական հետաքրքրությունների ընդլայնման և մարդկային փորձառության տարբեր դրսևորումների ներկայացման գործում։ Անձնական պատմության միջոցով գրական երկը կարող է անդրադառնալ բարոյական ընտրություններին, ընտանեկան հարաբերություններին, հասարակական սպասումներին, անհատի պարտականություններին և կյանքի դժվարությունների հաղթահարմանը։ Այս թեմաները բնորոշ են XIX դարի բազմաթիվ եվրոպական և հայերեն թարգմանական ստեղծագործությունների, որոնցում գեղարվեստական պատումը հաճախ միավորվում է դաստիարակչական կամ գաղափարական նպատակների հետ։ Վիեննայի Մխիթարյան տպագրական միջավայրում լույս տեսած հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն տպագիր գրքի և թարգմանական գրականության պատմության տեսանկյունից։ Մխիթարյան միաբանությունը նշանակալի դեր է ունեցել հայ լեզվի, գրականության, կրթության և գիտական մտքի զարգացման գործում՝ հրատարակելով կրոնական, պատմական, լեզվաբանական և գեղարվեստական բազմաթիվ աշխատություններ։ Միաբանության տպագրական գործունեությունը նպաստել է հայերեն գրականության տարածմանը Եվրոպայի տարբեր կենտրոններում և հայ ընթերցողների կապի ամրապնդմանը եվրոպական մտավոր ու մշակութային միջավայրի հետ։ Այս գրքի ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել XIX դարի հայերեն հրատարակությունների, Մխիթարյանների գրահրատարակչական գործունեության և հայ ընթերցողական մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվողների համար։ Այն կարող է դիտարկվել որպես պատմական տպագիր ժառանգության միավոր, որի մատենագիտական գրանցումը կարևոր է գրադարանային հավաքածուների կազմակերպման և հին գրքերի հետազոտության համար։ Միաժամանակ, միայն վերնագրի և հրատարակչական տվյալների հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել ստեղծագործության հեղինակը, սկզբնաղբյուր լեզուն, ժանրային պատկանելությունը կամ սյուժեի առանձնահատկությունները։ Հետևաբար, բովանդակության վերաբերյալ ավելի հստակ եզրակացությունների համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել բնագիրը կամ լրացուցիչ մատենագիտական նկարագրությունը։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը ներկայացնում է XIX դարի հայերեն գրական ժառանգության մի օրինակ, որը կարող է հետաքրքրել հայ գրքի պատմության, թարգմանական գրականության և պատմական գեղարվեստական հրատարակությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու մասնագետներին։

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է «Ժենևիև» անունով հայտնի գրական երկը, որի վերնագիրը կապվում է եվրոպական գրականության մեջ տարածված անձնանունային վերնագրերով ստեղծագործությունների ավանդույթի հետ։ Նմանատիպ երկերը հաճախ կենտրոնանում են գլխավոր հերոսի կյանքի պատմության, անձնական փորձությունների, բարոյական ընտրությունների և մարդկային հարաբերությունների վրա՝ ընթերցողին ներկայացնելով անհատի բնավորության ձևավորման ու կյանքի դժվարությունների հաղթահարման ընթացքը։ Ստեղծագործության անվան հիման վրա այն կարելի է դիտարկել որպես անձնավորված պատմողական երկ, որի ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հայերեն թարգմանական գրականության և եվրոպական գրական ստեղծագործությունների տարածման պատմության տեսանկյունից։ XIX դարի հայ տպագրական միջավայրում թարգմանական գրականությունը կարևոր դեր էր կատարում ընթերցողական հետաքրքրությունների ընդլայնման, նոր գրական ժանրերի տարածման և եվրոպական գեղարվեստական ու բարոյական գաղափարների ներկայացման գործում։ Այդպիսի հրատարակությունները հնարավորություն էին տալիս հայ ընթերցողին հաղորդակից դառնալու այլ ժողովուրդների գրական ավանդույթներին, կերպարների միջոցով ծանոթանալու մարդկային բնավորության տարբեր դրսևորումներին և խորհելու հասարակական ու անձնական կյանքի խնդիրների շուրջ։ Գրքի ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել նաև Զմյուռնիայի հայ տպագրության պատմության, արևմտահայ գրական միջավայրի և XIX դարում հայերենով շրջանառվող գեղարվեստական գրքերի մատենագիտական նկարագրության համար։ Հրատարակության վերնագիրը, անձնանունային բնույթը և պատմական հրատարակչական միջավայրը հիմք են տալիս այն դիտարկելու որպես հայերեն տպագիր գրական ժառանգության միավոր, որի գրանցումն ու ուսումնասիրությունը կարող են նպաստել ժամանակաշրջանի ընթերցողական մշակույթի և գրական կապերի բացահայտմանը։ Միաժամանակ, առանց բնագրի կամ լրացուցիչ մատենագիտական տեղեկությունների հնարավոր չէ վստահորեն որոշել ստեղծագործության հեղինակին, սկզբնաղբյուր լեզուն, սյուժեն, գլխավոր հերոսի կենսագրական հանգամանքները կամ երկի ժանրային պատկանելությունը։ Հետևաբար, նկարագրության մեջ առանձնացվում է հրատարակության գրական և պատմամշակութային նշանակությունը՝ առանց չհաստատված տեղեկությունները ներկայացնելու որպես փաստ։

Գիրքը հայ և օտար ժողովուրդների առակների, խրատական պատմությունների ու իմաստալից զրույցների ժողովածու է, որը կազմել է Գաբրիել արքեպիսկոպոս Այվազովսկին։ Այն նպատակ ունի ընթերցողին ներկայացնել մարդկային բնավորության, վարքագծի և հասարակական կյանքի տարբեր կողմերը՝ կարճ պատմությունների ու դրանցում արտահայտված բարոյական մտքերի միջոցով։ Ժողովածուն ներառում է տարբեր ժողովուրդների բանավոր և գրավոր ավանդույթներից քաղված առակներ ու զրույցներ, այդ թվում՝ Խիկար Իմաստունի և Նասրեդին Խոջայի պատմությունները։ Նյութերը դասավորված են թեմատիկ խմբերով, որոնք անդրադառնում են ագահությանն ու առատաձեռնությանը, ազատությանն ու գերությանը, աշխատանքին ու ծուլությանը, առաքինությանն ու մոլություններին, արդարությանն ու անիրավությանը, բարեկամությանն ու թշնամությանը, իմաստությանն ու հիմարությանը, ճշմարտությանն ու ստությանը, համբերությանը, հպարտությանը, խոնարհությանը և մարդկային այլ հատկանիշների։ Հեղինակը տարբեր պատմությունների միջոցով ներկայացնում է կյանքի փորձից բխող խրատներ՝ խրախուսելով բարոյական դատողությունը, խոհեմությունը և մարդկային հարաբերությունների նկատմամբ ուշադիր վերաբերմունքը։ Հրատարակությունը լույս է տեսել 1874 թվականին Կոստանդնուպոլսում՝ Արամյան տպարանում։ Այն արժեքավոր աղբյուր է հայ առակագրության, ժողովրդական բանահյուսության, համեմատական գրականության և 19-րդ դարի հայ կրթադաստիարակչական գրականության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է սփյուռքահայ նշանավոր արձակագիր Հակոբ Կարապենցի գրական ժառանգության, ստեղծագործական աշխարհայացքի և գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են գրողի ստեղծագործության հիմնական թեմատիկ ուղղությունները, գաղափարական շերտերը, գեղարվեստական արտահայտչամիջոցները և նրա գրականության տեղը հայ նորագույն արձակի զարգացման համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մարդու ինքնության, հայրենիքի, օտարության, հիշողության, միայնության և հոգևոր որոնումների թեմաներին, որոնք կարևոր նշանակություն ունեն հեղինակի ստեղծագործական աշխարհում։ Ուսումնասիրվում են սփյուռքահայ մարդու հոգեբանական ապրումները, ազգային պատկանելության գիտակցումը, մշակութային երկակիության դրսևորումները և տարբեր հասարակական միջավայրերում անհատի ինքնորոշման խնդիրները։ Դիտարկվում են գրողի պատմվածքների և վիպական ստեղծագործությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, կերպարների ներաշխարհի բացահայտման եղանակները, սյուժետային զարգացումները և պատմողական տեխնիկայի յուրահատկությունները։ Կարևորվում են կերպարների հոգեբանական խորությունը, նրանց ներքին հակասությունները, բարոյական ընտրությունները և հասարակության հետ ունեցած հարաբերությունները։ Անդրադարձ է կատարվում հեղինակի լեզվաոճական առանձնահատկություններին, խորհրդանշական պատկերների կիրառությանը, գեղարվեստական ժամանակի և տարածության կազմակերպմանը, ինչպես նաև իրականության ու հիշողության փոխհարաբերությունների արտացոլմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել Կարապենցի ստեղծագործություններում հայկական և ամերիկյան մշակութային միջավայրերի փոխազդեցությունները, ազգային ավանդույթների պահպանման և նոր հասարակական արժեքներին հարմարվելու գործընթացները։ Առանձնացվում են գրողի ստեղծագործության մեջ գոյաբանական հարցադրումները, մարդկային հարաբերությունների բարդությունը և անհատի հոգևոր ազատության որոնումները։ Կարևորվում են նաև Կարապենցի գրականության առնչությունները XX դարի համաշխարհային արձակի գեղարվեստական միտումներին, արդիական գրական ուղղություններին և սփյուռքահայ գրականության զարգացման ընդհանուր օրինաչափություններին։ Աշխատությունը կարող է ընդգրկել գրողի ստեղծագործությունների թեմատիկ, կերպարային, կառուցվածքային և համեմատական վերլուծություն՝ բացահայտելով նրա գրական ժառանգության ինքնատիպությունն ու գեղարվեստական արժեքը։ Ուսումնասիրությունը նշանակություն ունի հայ նորագույն գրականության, սփյուռքահայ արձակի, գրական ինքնության և միջմշակութային հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, հայագետների, բանասերների, սփյուռքագիտության հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայազգի անգլիագիր գրող Մայքլ Առլենի գրական ստեղծագործության, նրա վեպերի գեղարվեստական առանձնահատկությունների և կերպարային համակարգի ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են հեղինակի գրական աշխարհայացքը, ստեղծագործական մտածողության յուրահատկությունները, կերպարակերտման սկզբունքները և դրանց կապը ժամանակաշրջանի հասարակական ու մշակութային միջավայրի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վիպական հերոսների հոգեբանական նկարագրին, նրանց ներաշխարհի բացահայտմանը, անհատական ձգտումներին, բարոյական ընտրություններին և հասարակության հետ ունեցած հակասություններին։ Ուսումնասիրվում են կերպարների բնավորության ձևավորման առանձնահատկությունները, նրանց փոխհարաբերությունները, սոցիալական դիրքը և գեղարվեստական զարգացման ընթացքը։ Դիտարկվում են սիրո, մարդկային հարաբերությունների, անձնական ազատության, հասարակական պայմանականությունների, ինքնության և բարոյական արժեքների արտացոլումները գրողի վիպական ստեղծագործություններում։ Կարևորվում են հերոսների հոգեբանական բարդությունը, ներքին հակասությունները, վարքագծի շարժառիթները և անհատի ու հասարակության փոխհարաբերությունների գեղարվեստական մեկնաբանությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել գլխավոր և երկրորդական կերպարների գործառույթները, նրանց միջև ձևավորվող հակադրությունները և սյուժետային զարգացման մեջ ունեցած նշանակությունը։ Անդրադարձ է կատարվում հեղինակի պատմողական ոճին, երկխոսությունների կառուցմանը, գեղարվեստական նկարագրությունների առանձնահատկություններին և կերպարների անհատականացման լեզվաոճական միջոցներին։ Առանձնացվում են գրողի ստեղծագործություններում արևմտյան հասարակության բարքերի, մշակութային արժեքների և սոցիալական հարաբերությունների ներկայացման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում են նաև հեղինակի հայկական ծագման, մշակութային ինքնության և անգլալեզու գրական միջավայրի փոխառնչությունների ուսումնասիրության հնարավորությունները՝ առանց դրանք կերպարների մեկնաբանության միակ հիմք դիտարկելու։ Աշխատությունը կարող է ընդգրկել գրողի վեպերի համեմատական վերլուծություն, կերպարների տիպաբանական դասակարգում և դրանց գեղարվեստական նշանակության գնահատում։ Ուսումնասիրությունը նպաստում է Մայքլ Առլենի գրական ժառանգության, XX դարի անգլալեզու արձակի և կերպարակերտման գեղարվեստական սկզբունքների առավել խորքային ըմբռնմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, բանասերների, սփյուռքահայ գրականության հետազոտողների, համեմատական գրականագիտության մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է իսպանացի բանաստեղծ Գուստավո Ադոլֆո Բեքերի բանաստեղծական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ իսպանական ռոմանտիզմի զարգացման, գեղագիտական սկզբունքների և գրական ավանդույթների համատեքստում։ Քննարկվում են XIX դարի իսպանական գրականության պատմամշակութային առանձնահատկությունները, ռոմանտիկական աշխարհայացքի ձևավորման նախադրյալները և բանաստեղծական մտածողության փոփոխությունները տվյալ ժամանակաշրջանում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանաստեղծի ստեղծագործություններում սիրո, մենության, երազանքի, հիասթափության, հիշողության, բնության և մարդկային ներաշխարհի արտահայտման գեղարվեստական միջոցներին։ Ուսումնասիրվում են նրա քնարերգության թեմատիկ և գաղափարական առանձնահատկությունները, բանաստեղծական պատկերների կառուցման սկզբունքները, խորհրդանշական արտահայտչամիջոցները և հուզական ապրումների գեղարվեստական վերարտադրության եղանակները։ Դիտարկվում են ռոմանտիկական անհատի հոգեբանական աշխարհը, իրականության և իդեալի հակադրությունը, անիրականանալի ձգտումների թեման և մարդու ներքին զգացմունքների արտահայտման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում են բանաստեղծական լեզվի պարզությունն ու երաժշտականությունը, ռիթմական կառուցվածքը, պատկերավորության նրբությունը և քնարական խոսքի արտահայտչական հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում «Հանգեր» բանաստեղծական շարքի գեղարվեստական նշանակությանը, դրա թեմատիկ բազմազանությանը և իսպանական քնարերգության զարգացման վրա ունեցած ազդեցությանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել բանաստեղծի ստեղծագործությունները իսպանական և եվրոպական ռոմանտիզմի այլ ներկայացուցիչների գրական ժառանգության հետ՝ բացահայտելու ընդհանուր գեղագիտական միտումներն ու անհատական ստեղծագործական առանձնահատկությունները։ Առանձնացվում են ռոմանտիզմի և հետռոմանտիզմի փոխհարաբերությունները, քնարական հերոսի ինքնարտահայտման ձևերը, բանաստեղծական խորհրդանիշների գործառույթները և նորագույն իսպանական պոեզիայի ձևավորման նախադրյալները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի իսպանական գրականության պատմության, ռոմանտիզմի գեղագիտության, բանաստեղծական լեզվի և եվրոպական քնարերգության զարգացման օրինաչափությունների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, իսպանագետների, համեմատական գրականագիտության մասնագետների, բանասերների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է իսպանացի բանաստեղծ Միգել Էրնանդեսի ստեղծագործական աշխարհում միֆապոետական մտածողության դրսևորումների, գեղարվեստական պատկերների խորհրդանշական համակարգի և աշխարհի բանաստեղծական ընկալման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են բանաստեղծի աշխարհայացքի ձևավորման պատմամշակութային նախադրյալները, իսպանական գրական ավանդույթների ազդեցությունը, ժողովրդական բանահյուսության և առասպելաբանական պատկերացումների փոխկապակցվածությունը նրա գեղարվեստական մտածողության հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բնության, մարդու, կյանքի, մահվան, սիրո, ժամանակի և հավերժության թեմաների միֆապոետական մեկնաբանությանը, ինչպես նաև դրանց արտահայտմանը բանաստեղծական պատկերների, խորհրդանիշների և փոխաբերությունների միջոցով։ Ուսումնասիրվում են արևի, լուսնի, հողի, ջրի, արյան, ծառի և կենդանական աշխարհի պատկերների խորհրդանշական նշանակությունները, դրանց փոխհարաբերությունները և բանաստեղծական ամբողջական աշխարհապատկերի ձևավորման գործում ունեցած դերը։ Անդրադարձ է կատարվում հնագույն առասպելական պատկերացումների, քրիստոնեական խորհրդանշանների, ժողովրդական հավատալիքների և անհատական գեղարվեստական երևակայության փոխազդեցությանը։ Կարևորվում են բանաստեղծական տարածության և ժամանակի կազմակերպման առանձնահատկությունները, հակադրությունների համակարգը, արքետիպային պատկերների կիրառությունը և մարդու ու բնության միասնության գաղափարի գեղարվեստական արտահայտությունը։ Դիտարկվում են նաև բանաստեղծի ստեղծագործական զարգացման տարբեր փուլերում միֆապոետական պատկերների փոփոխությունները, անձնական ապրումների և հասարակական իրադարձությունների ազդեցությունը նրա բանաստեղծական աշխարհընկալման վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել միֆաքննադատության, համեմատական գրականագիտության, կառուցվածքային-իմաստաբանական, խորհրդանշաբանական և տեքստաբանական վերլուծության մեթոդներ՝ ստեղծագործությունների խորքային իմաստային շերտերը բացահայտելու նպատակով։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի իսպանական պոեզիայի գեղարվեստական առանձնահատկությունների, առասպելաբանական մտածողության և բանաստեղծական խորհրդանշանների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, իսպանագիտության մասնագետների, մշակութաբանների, համեմատական գրականագիտության հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ մեծանուն բանաստեղծ, արձակագիր և հասարակական գործիչ Հովհաննես Թումանյանի կյանքի ու գրական գործունեության ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով 1900–1912 թվականների պատմական և մշակութային ժամանակաշրջանը։ Գիտական կենսագրության շրջանակում լուսաբանվում են գրողի անձնական կյանքի կարևոր իրադարձությունները, ստեղծագործական որոնումները, գրական միջավայրի հետ ունեցած կապերը և հասարակական գործունեության հիմնական ուղղությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Թումանյանի աշխարհայացքի զարգացմանը, գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկություններին, գրական ժանրերի բազմազանությանը և նրա ստեղծագործություններում արտահայտված ազգային ու համամարդկային գաղափարներին։ Քննարկվում են բանաստեղծի պոեզիայի, պոեմների, պատմվածքների և հեքիաթների գեղարվեստական առանձնահատկությունները, ժողովրդական բանահյուսության հետ ունեցած առնչությունները և հայ գրական լեզվի զարգացման գործում նրա ունեցած ներդրումը։ Ուսումնասիրվում են ժամանակաշրջանի հասարակական-քաղաքական իրադարձությունների ազդեցությունը գրողի գործունեության վրա, հայ մտավորականության հետ նրա համագործակցությունը և գրական-մշակութային նախաձեռնություններին մասնակցությունը։ Անդրադարձ է կատարվում Թիֆլիսի գրական միջավայրին, «Վերնատուն» գրական խմբակի գործունեությանը, ժամանակակից գրողների ու մշակութային գործիչների հետ Թումանյանի հարաբերություններին և հայ գրական կյանքի կազմակերպման հարցերում նրա ունեցած դերակատարությանը։ Կարևորվում են նամակագրության, հուշագրությունների, մամուլի հրապարակումների, արխիվային փաստաթղթերի և այլ սկզբնաղբյուրների ուսումնասիրությունը՝ գրողի կենսագրական իրադարձություններն ու ստեղծագործական զարգացումը պատմական համատեքստում ներկայացնելու նպատակով։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու Թումանյանի ստեղծագործական հասունացման, հասարակական դիրքորոշումների և հայ գրականության զարգացման վրա նրա ազդեցության մասին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, թումանյանագետների, հայ գրականության պատմաբանների, բանասերների, մանկավարժների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ նշանավոր բանաստեղծ Դանիել Վարուժանի ստեղծագործական աշխարհում միֆի և սիմվոլի գեղարվեստական դրսևորումների, դրանց գաղափարական բովանդակության և բանաստեղծական համակարգում ունեցած նշանակության ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են բանաստեղծի աշխարհայացքի ձևավորման մշակութային ու գրական նախադրյալները, դիցաբանական մտածողության ազդեցությունը նրա ստեղծագործությունների վրա և խորհրդանշական պատկերների միջոցով արտահայտվող ազգային, պատմական ու համամարդկային գաղափարները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հեթանոսական դիցաբանության, բնության պաշտամունքի, հողի, արևի, կրակի, արյան և պտղաբերության խորհրդանիշների գեղարվեստական մեկնաբանություններին։ Ուսումնասիրվում են դիցաբանական կերպարների և մոտիվների վերաիմաստավորման առանձնահատկությունները, դրանց փոխկապակցվածությունը ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, մարդկային գոյության և ստեղծագործական ուժի գաղափարների հետ։ Անդրադարձ է կատարվում «Հեթանոս երգեր», «Հացին երգը» և բանաստեղծական այլ շարքերում առասպելական պատկերների, ծիսական տարրերի ու խորհրդանշական կառուցվածքների դրսևորումներին։ Կարևորվում են բանաստեղծի պատկերային մտածողությունը, փոխաբերությունների համակարգը, գունային և ձայնային խորհրդանիշները, ինչպես նաև դրանց դերը ստեղծագործությունների հուզական և գեղագիտական ազդեցության ձևավորման գործում։ Դիտարկվում են հայկական և համաշխարհային դիցաբանական ավանդույթների, եվրոպական սիմվոլիզմի ու գրական այլ ուղղությունների հետ հնարավոր առնչությունները։ Աշխատությունը նպաստում է Վարուժանի պոեզիայի գաղափարագեղարվեստական առանձնահատկությունների, նրա ստեղծագործական ինքնատիպության և հայ նոր գրականության զարգացման մեջ ունեցած նշանակության առավել խորքային ըմբռնմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, հայ գրականության պատմության մասնագետների, դիցաբանության և սիմվոլիզմի հետազոտողների, բանասերների, մանկավարժների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի հայ նոր գրականության մեջ ժողովրդական հեքիաթների գրական մշակման առանձնահատկությունների, գեղարվեստական սկզբունքների և մշակութային նշանակության ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են հայ ժողովրդական բանահյուսության և գրավոր գրականության փոխհարաբերությունները, բանավոր ավանդույթից գրական ստեղծագործություն անցման գործընթացները և հեքիաթային նյութի վերաիմաստավորման հիմնական ուղղությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ժողովրդական հեքիաթների սյուժեների, կերպարների, խորհրդանիշների և պատկերավորման միջոցների պահպանման ու փոփոխման օրինաչափություններին։ Ուսումնասիրվում են գրողների անհատական ստեղծագործական մոտեցումները, հեղինակային միջամտության ձևերը, լեզվաոճական վերամշակումները և ժողովրդական պատմությունների գաղափարական ու գեղագիտական նոր մեկնաբանությունները։ Անդրադարձ է կատարվում Հովհաննես Թումանյանի, Ղազարոս Աղայանի և ժամանակաշրջանի այլ հեղինակների ստեղծագործություններում հեքիաթային ավանդույթների դրսևորումներին, ժողովրդական խոսքի գեղարվեստական օգտագործմանը և ազգային մտածողության արտահայտման միջոցներին։ Կարևորվում են հեքիաթների բարոյախրատական, դաստիարակչական և հասարակական գործառույթները, ինչպես նաև դրանցում արտացոլված արդարության, բարության, իմաստության և մարդկային հարաբերությունների վերաբերյալ պատկերացումները։ Դիտարկվում են ժողովրդական սկզբնաղբյուրների և գրական տարբերակների համեմատական վերլուծության հնարավորությունները, հեքիաթների ժանրային փոխակերպումները և դրանց ազդեցությունը հայ մանկական ու ընդհանուր գեղարվեստական գրականության զարգացման վրա։ Հետազոտության թեման կարևոր նշանակություն ունի հայ գրականության պատմության, բանահյուսության և գրական փոխառնչությունների ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, բանագետների, հայ գրականության պատմության մասնագետների, մանկավարժների, հետազոտողների և բանասիրական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է իսպանացի գրող Խուան Գոյթիսոլոյի վիպական ստեղծագործության գաղափարական, գեղարվեստական և փիլիսոփայական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են հեղինակի գրական աշխարհայացքի ձևավորման նախադրյալները, նրա ստեղծագործություններում արտացոլված հասարակական, պատմական և մշակութային հիմնախնդիրները, ինչպես նաև անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունների գեղարվեստական մեկնաբանությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ինքնության, օտարացման, ազատության, պատմական հիշողության, մշակութային պատկանելության և հասարակական հակասությունների թեմաներին։ Ուսումնասիրվում են վեպերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, պատումի կազմակերպման եղանակները, կերպարների հոգեբանական և գաղափարական բնութագրերը, ժամանակի ու տարածության գեղարվեստական ընկալումները և լեզվաոճական նորարարությունները։ Անդրադարձ է կատարվում ավանդական վիպական ձևերի վերափոխմանը, փորձարարական արձակի սկզբունքներին, միջտեքստային կապերին և գրականության միջոցով պատմական ու մշակութային կարծրատիպերի վերաիմաստավորման հնարավորություններին։ Կարևորվում են Գոյթիսոլոյի ստեղծագործության առնչությունները իսպանական և համաշխարհային գրականության զարգացման միտումներին, եվրոպական ու արաբական մշակութային ավանդույթների փոխազդեցությանը և ժամանակակից մարդու ինքնության որոնման հիմնախնդիրներին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, բանասերների, իսպանական գրականության հետազոտողների, համեմատական գրականագիտության մասնագետների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Հանձնարարական մատենագիտական ցանկը նվիրված է հայրենասիրության թեմայի արտացոլմանը հայ գեղարվեստական գրականության մեջ և նախատեսված է դպրոցականների ընթերցանության կազմակերպման, գրական հետաքրքրությունների զարգացման ու ազգային մշակութային արժեքների ճանաչման համար։ Ներկայացվում են հայրենիքի, հայրենասիրության, ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և ժողովրդի հոգևոր ժառանգության հետ առնչվող գրական ստեղծագործությունների ուսումնասիրության հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ գրողների ստեղծագործություններում հայրենի բնաշխարհի, մայրենի լեզվի, ազգային ավանդույթների, պատմական անցյալի և հայրենիքի նկատմամբ պատասխանատվության գաղափարների գեղարվեստական արտահայտությանը։ Մատենագիտական նյութը կարող է ընդգրկել բանաստեղծություններ, պատմվածքներ, վիպակներ, վեպեր և գրական այլ ստեղծագործություններ, որոնք նպաստում են սովորողների գեղագիտական ճաշակի, ընթերցողական կարողությունների և ազգային մշակույթի նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորմանը։ Կարևորվում են գրականության միջոցով հայրենասիրական դաստիարակության իրականացումը, գեղարվեստական կերպարների և գաղափարների ընկալումը, ինչպես նաև ընթերցված ստեղծագործությունների շուրջ ինքնուրույն դատողություններ և քննարկումներ ծավալելու կարողությունների զարգացումը։ Հանձնարարական ցանկը կարող է ծառայել որպես օժանդակ ուղեցույց արտադասարանային ընթերցանության, գրական միջոցառումների, թեմատիկ ցուցահանդեսների և դպրոցական գրադարանների աշխատանքի կազմակերպման համար։ Այն օգտակար է դպրոցականների, հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչների, գրադարանավարների, մանկավարժների և հայ գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Մատենագիտական հրատարակությունը նվիրված է հայ նշանավոր արձակագիր Սերո Խանզադյանի գրական ժառանգության, ստեղծագործական գործունեության և նրա վերաբերյալ հրապարակված ուսումնասիրությունների համակարգված ներկայացմանը։ Այն նպատակ ունի ամբողջական պատկերացում տալ գրողի ստեղծագործությունների, տարբեր տարիներին լույս տեսած գրքերի, պարբերական մամուլում հրապարակված նյութերի, թարգմանությունների և գրականագիտական անդրադարձների մասին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակի պատմավեպերին, պատմվածքներին, վիպակներին և հրապարակախոսական ստեղծագործություններին, որոնցում արտացոլված են հայ ժողովրդի պատմությունը, ազգային ինքնությունը, հայրենասիրությունը և հասարակական կյանքի տարբեր կողմերը։ Մատենագիտական ցանկը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու գրողի ստեղծագործական ուղին, նրա երկերի հրատարակությունների ժամանակագրությունը, ինչպես նաև գրական քննադատության մեջ դրանց արժևորման առանձնահատկությունները։ Հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի Սերո Խանզադյանի գրական գործունեության հետազոտման, նրա ստեղծագործությունների վերաբերյալ տեղեկատվության որոնման և հայ գրականության պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, բանասերների, մատենագետների, գրադարանավարների, ուսանողների և հայ գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ նշանավոր գրող, երգիծաբան Լեռ Կամսարի գրական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով նրա ստեղծագործական աշխարհայացքը, գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները և հայ գրականության մեջ ունեցած նշանակությունը։ Ուսումնասիրվում են հեղինակի երգիծական ստեղծագործությունները, դրանց թեմատիկ բազմազանությունը, կերպարների կառուցման սկզբունքները և հասարակական ու քաղաքական երևույթների գեղարվեստական արտացոլման եղանակները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրողի հումորի, սատիրայի, հեգնանքի և գրոտեսկի կիրառությանը, որոնց միջոցով բացահայտվում են մարդկային բնավորության հակասությունները, հասարակական արատներն ու ժամանակաշրջանի սոցիալական խնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հեղինակի լեզվաոճական ինքնատիպությանը, գրական արտահայտչամիջոցներին և ստեղծագործությունների գաղափարական բովանդակությանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու Լեռ Կամսարի գրական գործունեության, նրա ստեղծագործական զարգացման և հայ երգիծական արձակի հարստացման գործում ունեցած ներդրման մասին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, բանասերների, ուսանողների և հայ գրականության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գիրքը նվիրված է հայ մեծ գրող, լուսավորիչ, մանկավարժ և հասարակական գործիչ Խաչատուր Աբովյանի կյանքին, ստեղծագործական ժառանգությանը և հայ գրականության ու հասարակական մտքի զարգացման գործում ունեցած նշանակալի ներդրմանը։ Ներկայացվում են նրա կենսագրության հիմնական փուլերը, կրթական գործունեությունը, աշխարհայացքի ձևավորումը և XIX դարի հայ հասարակության մշակութային ու մտավոր կյանքի հետ ունեցած առնչությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Աբովյանի գրական ստեղծագործություններին, հատկապես «Վերք Հայաստանի» վեպին, դրա պատմական, գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկություններին, ինչպես նաև աշխարհաբար հայերենի զարգացման գործում գրողի ունեցած դերին։ Քննարկվում են նրա լուսավորական գաղափարները, ժողովրդի կրթության և դաստիարակության վերաբերյալ հայացքները, ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդման և հասարակական առաջընթացի խնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև Աբովյանի մանկավարժական գործունեությանը, հայ ժողովրդի պատմության ու մշակույթի նկատմամբ նրա վերաբերմունքին, ինչպես նաև եվրոպական և ռուսական լուսավորական մտքի ազդեցությանը նրա աշխարհայացքի վրա։ Դիտարկվում են գրողի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրության և գնահատման առանձնահատկությունները, նրա գաղափարների արդիականությունն ու ազդեցությունը հայ գրականության հետագա զարգացման վրա։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, պատմաբանների, մանկավարժների, հայագետների, ուսանողների և հայ դասական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գրականագիտական հետազոտությունը նվիրված է հայ նշանավոր արձակագիր և դրամատուրգ Զորայր Խալափյանի վիպական ստեղծագործության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով նրա գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները, ստեղծագործությունների գաղափարական և թեմատիկ ուղղվածությունը, կերպարների հոգեբանական կառուցվածքը, ինչպես նաև ժամանակակից հայ արձակի զարգացման գործում ունեցած գրական նշանակությունը։ Ուսումնասիրության հիմնական ուղղությունը կապված է հեղինակի վեպերի գեղարվեստական համակարգի, պատմողական կառուցվածքի, ժանրային առանձնահատկությունների և գրական նորարարությունների բացահայտման հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի մարդկային ճակատագրերի, անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունների, բարոյական ընտրության, հոգևոր արժեքների, պատմական հիշողության և ազգային ինքնության հիմնախնդիրները, որոնք կարևոր տեղ են զբաղեցնում գրողի ստեղծագործական աշխարհում։ Հետազոտության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է «Որտե՞ղ էիր, մարդ աստծո», «Մեռնող հառնող», «Ջերմանց մխիթարություն», «Միջնաշեն», «Վասիլ Մեծ, հայ կայսր Բյուզանդիայի կամ Կճուճների թագավորը» և այլ վեպերի գրականագիտական քննության հնարավոր ուղղությունները։ Այս ստեղծագործությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հեղինակի աշխարհայացքի զարգացումը, իրականության գեղարվեստական ընկալման առանձնահատկությունները և տարբեր պատմական ժամանակաշրջանների նկատմամբ նրա ստեղծագործական վերաբերմունքը։ Կարևոր նշանակություն ունի գրողի արձակում մարդու ներաշխարհի, հոգեբանական ապրումների, բարոյական հակասությունների և հասարակական միջավայրի ազդեցության պատկերումը։ Նրա ստեղծագործություններում մարդկային հարաբերությունները հաճախ ներկայացվում են ներքին երկխոսությունների, հոգեբանական վերլուծությունների, հիշողությունների և կյանքի բարդ իրավիճակների միջոցով՝ հնարավորություն տալով խորությամբ ուսումնասիրելու անհատի հոգևոր աշխարհը և հասարակության հետ ունեցած կապերը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է վիպական կերպարների կառուցման արվեստի ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ հերոսների անհատականության, մտածողության, վարքագծի և արժեքային համակարգի բացահայտումը։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում պատմական և ժամանակակից իրականության փոխհարաբերությունները, ազգային անցյալի գեղարվեստական վերաիմաստավորումը և պատմական իրադարձությունների միջոցով համամարդկային խնդիրների արտահայտումը։ Հեղինակի պատմավեպերի ուսումնասիրության շրջանակում կարևորվում են պատմական փաստի և գեղարվեստական երևակայության փոխազդեցությունը, պատմական կերպարների հոգեբանական մեկնաբանությունը, առասպելաբանական պատկերների կիրառությունը և պատմական ժամանակի գեղարվեստական վերակառուցման մեթոդները։ Գրականագիտական տեսանկյունից կարևոր են նաև հեղինակի ստեղծագործություններում ժամանակի և տարածության կազմակերպման սկզբունքները, սյուժետային կառուցվածքի առանձնահատկությունները, պատմողական տեսանկյունների փոփոխությունները և գեղարվեստական լեզվի արտահայտչական հնարավորությունները։ Հետազոտության թեմատիկան առնչվում է խորհրդային և հետխորհրդային ժամանակաշրջանների հայ արձակի զարգացման գործընթացներին, գրական ավանդույթի և նորարարության փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև անհատի ազատության, հասարակական պատասխանատվության և բարոյական արժեքների վերաբերյալ գեղարվեստական պատկերացումներին։ Առանձին նշանակություն ունեն գրողի ստեղծագործություններում հայրենիքի, ընտանիքի, մարդկային արժանապատվության, հիշողության, կորստի և հոգևոր վերածննդի գաղափարները, որոնք նպաստում են նրա վիպական աշխարհի բազմաշերտ ընկալմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում հնարավոր է դիտարկել նաև խորհրդանշական պատկերների, առասպելական մտածողության, բանահյուսական տարրերի և փիլիսոփայական ընդհանրացումների կիրառման առանձնահատկությունները։ Հեղինակի վիպագրության քննությունը կարևոր է նաև ժանրային զարգացման տեսանկյունից, քանի որ նրա ստեղծագործական ժառանգությունը ներառում է սոցիալ-հոգեբանական, պատմական և առասպելաբանական տարրերով հարստացած արձակ գործեր։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է գրողի վիպական արվեստի համակարգված ուսումնասիրման, գեղարվեստական մեթոդի առանձնահատկությունների բացահայտման և նրա ստեղծագործական ժառանգության տեղը հայ գրականության պատմության մեջ արժևորելու անհրաժեշտությամբ։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, բանասերներին, հայ գրականության պատմաբաններին, մշակութաբաններին, գրական քննադատներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին, ինչպես նաև 20-րդ դարի երկրորդ կեսի և 21-րդ դարասկզբի հայ արձակի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Հետազոտությունն ունի գրականագիտական, պատմամշակութային և տեսական նշանակություն՝ նպաստելով Զորայր Խալափյանի ստեղծագործական մտածողության, վիպական կառուցվածքների, կերպարաստեղծման սկզբունքների և հայ արձակի զարգացման մեջ նրա ունեցած դերի առավել խորքային ըմբռնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ամերիկյան նշանավոր գրող Ջերոմ Դեյվիդ Սելինջերի արձակ ստեղծագործություններում անհատի հոգևոր զարգացման, ներաշխարհի ձևավորման և ինքնաճանաչման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում են մարդու հոգևոր հասունացման գործընթացը, բարոյական արժեքների որոնումը, անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև ներքին ազատության և ինքնության պահպանման ձգտումը։ Անդրադարձ է կատարվում գրողի ստեղծագործական աշխարհայացքի առանձնահատկություններին, նրա արձակում արտահայտված փիլիսոփայական, հոգեբանական և բարոյագիտական գաղափարներին, որոնք անմիջականորեն առնչվում են մարդկային գոյության իմաստի, հոգևոր կատարելագործման և հասարակական արժեքների վերաիմաստավորման հարցերին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Սելինջերի հերոսների հոգեբանական կերպարներին, նրանց ներքին հակասություններին, հոգևոր ճգնաժամերին և ինքնահաստատման ճանապարհին հանդիպող դժվարություններին։ Քննարկվում են մանկության և պատանեկության աշխարհընկալման առանձնահատկությունները, անմեղության և անկեղծության գաղափարները, ինչպես նաև հասունացման ընթացքում մարդու հոգևոր արժեքների փոփոխության և վերագնահատման գործընթացները։ Կարևորվում է անհատի ներաշխարհի և արտաքին իրականության միջև առաջացող հակասությունների պատկերումը, հասարակական պայմանականություններից օտարվելու ձգտումը և սեփական ինքնությունը պահպանելու անհրաժեշտությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են գրողի ստեղծագործություններում արտահայտված արևելյան փիլիսոփայական և կրոնական ուսմունքների, մասնավորապես բուդդայականության և զեն մտածողության ազդեցությունները, որոնք նպաստում են հոգևոր ինքնակատարելագործման, ներքին ներդաշնակության և կյանքի իմաստի որոնման գաղափարների բացահայտմանը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև քրիստոնեական բարոյականության, մարդասիրության, կարեկցանքի, սիրո, պատասխանատվության և անձնազոհության գաղափարների գեղարվեստական արտահայտություններին։ Վերլուծության կարևոր ուղղություններից է Սելինջերի ստեղծագործություններում հոգևոր զարգացման տարբեր փուլերի ներկայացումը՝ ներքին անհանգստությունից և հասարակության նկատմամբ հիասթափությունից մինչև ինքնաճանաչման, բարոյական գիտակցության և հոգևոր հավասարակշռության որոնումներ։ Դիտարկվում են գեղարվեստական կերպարների հոգեբանական զարգացման առանձնահատկությունները, նրանց աշխարհայացքային փոփոխությունները և հոգևոր փորձառության նշանակությունը անհատականության ձևավորման գործընթացում։ Առանձնացվում են գրողի արձակին բնորոշ խորհրդանշական պատկերները, երկխոսությունները, ներքին մենախոսությունները և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցները, որոնց միջոցով բացահայտվում են հերոսների հոգեկան ապրումները, արժեքային կողմնորոշումները և աշխարհընկալման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև Սելինջերի ստեղծագործական ժառանգության տեղը քսաներորդ դարի ամերիկյան գրականության զարգացման համատեքստում, հատկապես անհատի օտարման, հոգևոր ինքնության և հասարակական ճնշումների հաղթահարման թեմաների գեղարվեստական մեկնաբանության տեսանկյունից։ Աշխատության թեմատիկան հնարավորություն է տալիս առավել խորությամբ հասկանալու գրողի գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները, նրա ստեղծագործություններում արտահայտված հոգևոր և բարոյափիլիսոփայական գաղափարները, ինչպես նաև մարդու ներքին աշխարհի և հասարակական իրականության բարդ փոխհարաբերությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, բանասերների, ամերիկյան գրականության հետազոտողների, փիլիսոփայության և հոգեբանության հարցերով հետաքրքրվող մասնագետների, ուսանողների, դասախոսների և համաշխարհային գրականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։

Գրականագիտական, ժանրաբանական և համեմատական գրականագիտության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է իտալացի նշանավոր գրող Իտալո Կալվինոյի ստեղծագործություններում արձակ ժանրերի փոխակերպման առանձնահատկությունների և գեղարվեստական նորարարությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում Կալվինոյի գրական ժառանգության զարգացման հիմնական փուլերը, նրա ստեղծագործական աշխարհայացքի ձևավորումը և իտալական ու եվրոպական գրականության հետ ունեցած առնչությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վեպի, պատմվածքի, հեքիաթի, առակի և այլ արձակ ժանրերի կառուցվածքային ու բովանդակային փոփոխություններին, ինչպես նաև դրանց փոխներթափանցման գեղարվեստական մեխանիզմներին։ Վերլուծվում են պատմողական ձևերի փորձարարական կիրառությունները, սյուժետային կառուցվածքների բազմազանությունը, հեղինակային խոսքի առանձնահատկությունները և ընթերցողի մասնակցությունը գեղարվեստական իմաստի ձևավորմանը։ Քննարկվում են իրականության և երևակայության հարաբերակցությունը, պայմանականության, այլաբանության, խաղային սկզբունքի և միջտեքստայնության դրսևորումները Կալվինոյի արձակում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել «Անտեսանելի քաղաքներ», «Եթե ձմեռային մի գիշեր մի ճանապարհորդ» և այլ ստեղծագործություններ՝ ժանրային սահմանների փոփոխության ու պատմողական նոր կառուցվածքների ձևավորման տեսանկյունից։ Անդրադարձ է կատարվում նեոռեալիզմի, մոդեռնիզմի և հետմոդեռնիստական գեղագիտության հետ Կալվինոյի ստեղծագործությունների փոխառնչություններին։ Կարևորվում է գրողի կողմից ավանդական արձակ ձևերի վերաիմաստավորումը՝ գեղարվեստական ժամանակի, տարածության, կերպարների և պատմողի գործառույթների նոր մեկնաբանությունների միջոցով։ Աշխատանքը կարող է նպաստել ժամանակակից արձակի ժանրային զարգացման օրինաչափությունների բացահայտմանը և Կալվինոյի ստեղծագործական նորարարությունների առավել ամբողջական գնահատմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել իտալական գրականության, գրականության տեսության, ժանրագիտության, պատմողական տեսության և համեմատական գրականագիտության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականագիտական, պատմամշակութային և համեմատական գրականագիտության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայոց Մեծ եղեռնի թեմայի արտացոլման ուսումնասիրությանը ամերիկյան գրականության մեջ։ Քննության են առնվում 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանության պատմական իրադարձությունների գրական ներկայացման առանձնահատկությունները, դրանց ազդեցությունը ամերիկյան հեղինակների ստեղծագործական աշխարհայացքի և գեղարվեստական մտածողության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ցեղասպանության թեմայի արտահայտմանը վեպերում, պատմվածքներում, հուշագրություններում և փաստագրական գրականության մեջ՝ պատմական հիշողության, մարդկային ճակատագրերի և ազգային ինքնության պահպանման համատեքստում։ Վերլուծվում են ողբերգական իրադարձությունների գեղարվեստական մեկնաբանությունները, կերպարների հոգեբանական ապրումները, հայրենազրկման, բռնի տեղահանության, գաղթի և սփյուռքյան ինքնության ձևավորման թեմատիկ դրսևորումները։ Քննարկվում են պատմական փաստի և գեղարվեստական երևակայության փոխհարաբերությունները, վկայությունների գրական մշակման առանձնահատկությունները և հեղինակային դիրքորոշումների արտահայտման միջոցները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել ամերիկահայ և այլ ամերիկացի գրողների ստեղծագործությունները, դրանց թեմատիկ, գաղափարական ու ժանրային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև տարբեր սերունդների հեղինակների մոտ ցեղասպանության հիշողության փոխանցման ձևերը։ Անդրադարձ է կատարվում ամերիկյան հասարակության մեջ Հայոց ցեղասպանության վերաբերյալ իրազեկության ձևավորման գործում գրականության նշանակությանը և մշակութային հիշողության պահպանման հնարավորություններին։ Կարևորվում է ցեղասպանության թեմայի գրական ուսումնասիրությունը՝ պատմական հիշողության, մարդկային իրավունքների, ազգային ինքնության և միջմշակութային երկխոսության փոխառնչությունների բացահայտման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ամերիկյան գրականության, հայ գրականության, համեմատական գրականագիտության, ցեղասպանագիտության և սփյուռքագիտության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականագիտական, թարգմանաբանական և համեմատական գրականագիտության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ռուս բանաստեղծ, թարգմանիչ և գրական գործիչ Կոնստանտին Դմիտրիևիչ Բալմոնտի գործունեության ուսումնասիրությանը՝ որպես իսպանական գրականության հետազոտողի և թարգմանչի։ Քննության են առնվում Բալմոնտի ստեղծագործական աշխարհայացքի ձևավորման առանձնահատկությունները, նրա հետաքրքրությունը եվրոպական գրականության նկատմամբ և իսպանական մշակույթի տեղը ռուսական սիմվոլիզմի գրական միջավայրում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իսպանական պոեզիայի և դրամատուրգիայի գեղարվեստական ավանդույթների ընկալմանը, իսպանացի հեղինակների ստեղծագործությունների մեկնաբանությանը և դրանց ռուսերեն ներկայացման առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են Բալմոնտի թարգմանական սկզբունքները, բնագրի իմաստային և պատկերային համակարգի փոխանցման եղանակները, բանաստեղծական ռիթմի, հնչերանգի և ոճական արտահայտչամիջոցների վերարտադրման հիմնախնդիրները։ Քննարկվում են թարգմանչի անհատական գեղարվեստական մտածողության ազդեցությունը թարգմանությունների վրա, սիմվոլիստական գեղագիտության դրսևորումները և բնագրի ու թարգմանության փոխհարաբերությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել Բալմոնտի գրականագիտական հոդվածները, թարգմանությունները, իսպանական գրականության վերաբերյալ նրա գնահատականները և ռուս ընթերցողին իսպանական գրական ժառանգության ծանոթացման գործում ունեցած ներդրումը։ Անդրադարձ է կատարվում ռուս-իսպանական գրական կապերի զարգացմանը, մշակութային փոխազդեցություններին և գեղարվեստական թարգմանության դերին ազգային գրականությունների փոխճանաչման գործընթացում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ռուս և իսպանական գրականության պատմության, համեմատական գրականագիտության, թարգմանության տեսության և Կոնստանտին Բալմոնտի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։