Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բարձրագույն կրթության որակի ապահովման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց լուծման արդյունավետ ուղիների բացահայտմանը՝ կրթական բարեփոխումների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում բարձրագույն կրթության որակի շարունակական բարելավման, կրթական համակարգի արդիականացման, բուհերի կառավարման արդյունավետության բարձրացման և ժամանակակից պահանջներին համապատասխան կրթական միջավայրի ձևավորման խնդիրներն են։ Ուսումնասիրության շրջանակում բարձրագույն կրթության որակը դիտարկվում է որպես բազմաբաղադրիչ համակարգ, որը ներառում է կրթական ծրագրերի բովանդակությունը, դասավանդման և ուսումնառության մեթոդները, ուսանողների գնահատման համակարգը, դասախոսական կազմի մասնագիտական պատրաստվածությունը, բուհերի նյութատեխնիկական և տեղեկատվական ապահովվածությունը, կառավարման արդյունավետությունը, գիտահետազոտական գործունեությունը և կրթության վերջնարդյունքները։ Աշխատությունում կարևորվում է որակի ներքին և արտաքին ապահովման մեխանիզմների փոխկապակցվածությունը։ Ներքին որակի ապահովումը դիտարկվում է որպես բուհի ներսում կրթական գործընթացների մշտադիտարկման, գնահատման և շարունակական կատարելագործման համակարգ, իսկ արտաքին գնահատումը՝ որպես կրթական ծրագրերի և հաստատությունների գործունեության համապատասխանության ու արդյունավետության անկախ գնահատման միջոց։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կրթական ծրագրերի բովանդակության արդիականացման խնդիրը։ Ուսումնասիրվում է, թե որքանով են բուհական կրթական ծրագրերը համապատասխանում գիտության և տեխնոլոգիաների զարգացմանը, աշխատաշուկայի պահանջներին, գործատուների ակնկալիքներին և ուսանողների մասնագիտական զարգացման կարիքներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում կրթության վերջնարդյունքների հստակ սահմանմանը, մասնագիտական և փոխանցելի հմտությունների ձևավորմանը, տեսական գիտելիքների ու գործնական կարողությունների համադրմանը և ուսանողակենտրոն ուսումնառության սկզբունքների կիրառմանը։ Աշխատությունում անդրադարձ է կատարվում նաև ուսանողների գիտելիքների և կարողությունների գնահատման համակարգի կատարելագործմանը։ Ժամանակակից բարձրագույն կրթության պայմաններում գնահատումը պետք է ոչ միայն արձանագրի ուսանողի յուրացրած գիտելիքների մակարդակը, այլև հնարավորություն տա բացահայտելու նրա վերլուծական, ստեղծագործական, գործնական և մասնագիտական կարողությունները։ Այդ պատճառով կարևորվում են բազմազան գնահատման մեթոդների կիրառումը, չափանիշների հստակությունը, գնահատման օբյեկտիվությունը և կրթական գործընթացի հետադարձ կապի արդյունավետ կազմակերպումը։ Բարձրագույն կրթության որակի ապահովման գործում առանցքային նշանակություն ունի դասախոսական կազմի մասնագիտական և մանկավարժական զարգացումը։ Աշխատությունը կարող է դիտարկել դասախոսների շարունակական վերապատրաստման, նորագույն դասավանդման մեթոդների յուրացման, թվային տեխնոլոգիաների կիրառման, հետազոտահեն ուսուցման և միջազգային մասնագիտական համագործակցության ընդլայնման անհրաժեշտությունը։ Կրթության որակի բարելավումը կապվում է նաև դասախոսի գիտահետազոտական և մանկավարժական գործունեության փոխկապակցվածության հետ, քանի որ ժամանակակից բուհում գիտական նորարարությունները պետք է հնարավորինս արագ ներառվեն կրթական գործընթացում։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է բուհերի կառավարման համակարգի արդյունավետության գնահատումը։ Դիտարկվում են կառավարման թափանցիկության, հաշվետվողականության, որոշումների կայացման արդյունավետության, տվյալների վրա հիմնված կառավարման, ներքին հաղորդակցության և տարբեր շահակիցների մասնակցության հարցերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսանողների ներգրավվածությանը որակի ապահովման գործընթացներում, քանի որ նրանց կրթական փորձի, կարծիքների և առաջարկությունների ուսումնասիրությունը կարող է կարևոր դեր ունենալ առկա խնդիրների բացահայտման և կրթական ծառայությունների բարելավման գործում։ Աշխատությունում կարևորվում է նաև բուհերի կապը գիտության, աշխատաշուկայի և հասարակության հետ։ Բարձրագույն կրթության որակը պայմանավորված է ոչ միայն լսարանում իրականացվող ուսուցմամբ, այլև գիտահետազոտական գործունեության, գործատուների հետ համագործակցության, արտադրական և մասնագիտական պրակտիկաների, շրջանավարտների զբաղվածության և նորարարական նախագծերի զարգացման հնարավորություններով։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրվում են կրթություն–գիտություն և կրթություն–աշխատաշուկա կապերի ամրապնդման անհրաժեշտությունն ու դրանց իրականացման հնարավոր մեխանիզմները։ Կրթական բարեփոխումների համատեքստում կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև բուհերի և կրթական ծրագրերի հավատարմագրման ու որակի արտաքին գնահատման համակարգերի կատարելագործումը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ որակի գնահատման չափանիշների հստակեցմանը, գնահատման գործընթացների թափանցիկության բարձրացմանը և բուհերի կողմից ինքնագնահատման արդյունքների արդյունավետ օգտագործմանը։ Կարևորվում է այն մոտեցումը, ըստ որի հավատարմագրումը պետք է ոչ միայն վերահսկողության գործիք լինի, այլև բուհի զարգացման, ինքնավերլուծության և շարունակական բարելավման գործընթացի խթան։ Աշխատությունում կարող են առանձնացվել ՀՀ բարձրագույն կրթության որակի ապահովման հիմնական խնդիրները՝ կրթական ծրագրերի ոչ միշտ բավարար համապատասխանությունը աշխատաշուկայի փոփոխվող պահանջներին, դասավանդման ավանդական մեթոդների գերակշռությունը, դասախոսների շարունակական մասնագիտական զարգացման անհրաժեշտությունը, որակի ներքին մշակույթի ոչ լիարժեք կայացվածությունը, բուհերի նյութատեխնիկական հնարավորությունների տարբերությունները, կառավարման որոշակի խնդիրները և միջազգային համագործակցության ընդլայնման անհրաժեշտությունը։ Այդ խնդիրների լուծման նպատակով կարող են առաջարկվել կրթական ծրագրերի պարբերական վերանայում և թարմացում, որակի ներքին ապահովման մշակույթի ամրապնդում, դասախոսների շարունակական մասնագիտական զարգացման համակարգի կատարելագործում, ուսանողների և գործատուների մասնակցության ընդլայնում, թվային կրթական տեխնոլոգիաների արդյունավետ կիրառում, տվյալների հավաքագրման և վերլուծության համակարգերի զարգացում և բուհերի կառավարման գործընթացների կատարելագործում։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև որակի ապահովման չափելի ցուցանիշների և գնահատման մեխանիզմների կիրառումը, որոնք հնարավորություն կտան ոչ միայն արձանագրել առկա վիճակը, այլև գնահատել իրականացվող բարեփոխումների արդյունավետությունը և ժամանակին կատարել անհրաժեշտ փոփոխություններ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել կրթության ոլորտի պետական կառավարման մարմիններին, բուհերի ղեկավարներին, որակի ապահովման մասնագետներին, դասախոսներին, կրթական ծրագրերի մշակողներին, ուսանողներին, գործատուներին և բարձրագույն կրթության հիմնախնդիրներով զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը բարձրագույն կրթության որակի ապահովումը ներկայացնում է որպես շարունակական, համակարգային և բազմակողմանի գործընթաց, որի արդյունավետությունը կախված է կրթական ծրագրերի արդիականությունից, դասավանդման որակից, ուսանողների ակտիվ մասնակցությունից, դասախոսների մասնագիտական զարգացումից, արդյունավետ կառավարմանից, գիտության և կրթության ինտեգրումից, աշխատաշուկայի հետ համագործակցությունից և որակի շարունակական բարելավման մշակույթի ձևավորումից։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի թանգարաններում կրթական ծրագրերի իրականացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով ժամանակակից թանգարանային գործունեության, կրթական գործընթացի և հասարակության մշակութային պահանջների փոխկապակցվածության համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում թանգարանը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մշակութային արժեքների պահպանման և ցուցադրման վայր, այլև որպես կրթական միջավայր, որտեղ այցելուների տարբեր խմբերի համար հնարավոր է ստեղծել գիտելիքի ձեռքբերման, ճանաչողական զարգացման, ստեղծագործական մտածողության և մշակութային արժեքների ընկալման արդյունավետ պայմաններ։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում թանգարանային կրթական ծրագրերի բովանդակությանը, նպատակներին, կազմակերպման ձևերին և կիրառվող մեթոդներին, ինչպես նաև դրանց համապատասխանությանը տարբեր տարիքային և սոցիալական խմբերի առանձնահատկություններին։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում Հայաստանի թանգարանների փորձի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելու այն հիմնական դժվարություններն ու սահմանափակումները, որոնք կարող են առաջանալ կրթական ծրագրերի մշակման, իրականացման, մասնագիտական կադրերի պատրաստման, ֆինանսավորման, տեխնիկական հագեցվածության և այցելուների ներգրավման գործընթացներում։ Քննարկվում են նաև դպրոցների, բուհերի և այլ կրթական հաստատությունների հետ թանգարանների համագործակցության հնարավորությունները, քանի որ նման փոխգործակցությունը կարող է նպաստել թանգարանային ռեսուրսների ավելի արդյունավետ կիրառմանը կրթական նպատակներով։ Աշխատությունը կարևորում է ինտերակտիվ և մասնակցային մեթոդների կիրառումը, ժամանակակից տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ներգրավումը և այցելուների անհատական փորձառության վրա հիմնված կրթական մոտեցումների զարգացումը։ Միաժամանակ դիտարկվում է կրթական ծրագրերի արդյունավետության գնահատման անհրաժեշտությունը՝ հասկանալու համար, թե որքանով են դրանք նպաստում գիտելիքի յուրացմանը, մշակութային ժառանգության նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորմանը և թանգարան այցելելու շարունակական մոտիվացիայի ստեղծմանը։ Հայաստանի թանգարանների օրինակների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ներկայացնել ոլորտի առկա վիճակը, առանձնացնել զարգացման հիմնական ուղղությունները և առաջարկել կրթական գործունեության կատարելագործման հնարավոր մոտեցումներ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել թանգարանագետների, մշակութաբանների, մանկավարժների, կրթության և մշակույթի ոլորտի մասնագետների, թանգարանային կրթությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների, ուսանողների և մշակութային հաստատությունների աշխատակիցների համար։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է պատանի ըմբիշների մասնագիտական հնարքների արդյունավետության բարձրացմանը՝ շարժումների ճշգրտության կատարելագործման մեթոդիկայի կիրառման միջոցով։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ ըմբշամարտում տեխնիկական գործողության հաջողությունը մեծապես կախված է մարզիկի շարժումների ճշգրտությունից, ժամանակին կատարվող գործողություններից, տարածության և դիրքի ճիշտ գնահատումից, ինչպես նաև տարբեր շարժողական բաղադրիչների համաձայնեցվածությունից։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են պատանի մարզիկների տեխնիկական պատրաստվածության առանձնահատկությունները, մասնագիտական հնարքների կատարման արդյունավետության վրա ազդող գործոնները և շարժումների ճշգրտության զարգացման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մարզման գործընթացում նպատակային վարժությունների, կրկնությունների, շարժումների վերահսկման և տեխնիկական գործողությունների կատարելագործման մեթոդների կիրառմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են գնահատվել մարզիկների տեխնիկական գործողությունների արագությունը, ճշգրտությունը, կայունությունը և արդյունավետությունը տարբեր պայմաններում՝ հաշվի առնելով պատանեկան տարիքի ֆիզիոլոգիական և հոգեբանական առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև շարժողական հմտությունների ձևավորման աստիճանական գործընթացին, երբ մարզիկը սովորում է ոչ միայն ճիշտ կատարել առանձին հնարքը, այլև այն կիրառել փոփոխվող մրցակցային իրավիճակներում։ Առաջարկվող մեթոդիկան նպատակ ունի նպաստել տեխնիկական գործողությունների ավելի վստահ, վերահսկելի և արդյունավետ կատարմանը, նվազեցնել ավելորդ շարժումները և բարձրացնել մարզիկի գործողությունների նպատակաուղղվածությունը։ Աշխատության արդյունքները կարող են օգտակար լինել ըմբշամարտի մարզիչներին, ֆիզիկական դաստիարակության մասնագետներին, մարզական մանկավարժներին, սպորտային գիտությամբ զբաղվող հետազոտողներին և մարզական բուհերի ուսանողներին։ Այն հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ պատանի ըմբիշների տեխնիկական պատրաստության առանձնահատկությունները և շարժումների ճշգրտության զարգացման դերը մարզական վարպետության ձևավորման ու մրցակցային արդյունավետության բարձրացման գործընթացում։

Այս աշխատությունը նվիրված է համագործակցության մանկավարժության տեսական հիմքերի և կրթական պրակտիկայում դրա կիրառման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ուսուցման գործընթացը ուսուցչի և սովորողի ակտիվ փոխգործակցության ու փոխադարձ պատասխանատվության սկզբունքներով կազմակերպելու տեսանկյունից։ Աշխատության շրջանակում համագործակցային մանկավարժությունը դիտարկվում է որպես կրթական մոտեցում, որի կենտրոնում սովորողի անձնային զարգացումը, ինքնուրույնությունը, ստեղծագործական ներուժը և կրթական գործընթացում ակտիվ մասնակցությունն են։ Ուսումնասիրվում են ուսուցչի և սովորողի հարաբերությունների ավանդական մոդելից դեպի գործընկերային և համագործակցային փոխհարաբերություններ անցնելու տեսական նախադրյալները, ինչպես նաև այդ փոփոխության ազդեցությունը ուսուցման արդյունավետության և կրթական միջավայրի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում համագործակցության մանկավարժության հիմնական սկզբունքներին՝ փոխադարձ հարգանք, վստահություն, երկխոսություն, անհատական մոտեցում, համատեղ նպատակադրում, փոխօգնություն և սովորողի նախաձեռնության խրախուսում։ Աշխատության մեջ քննարկվում են համագործակցային ուսուցման կազմակերպման տարբեր ձևեր և մեթոդներ, այդ թվում՝ խմբային աշխատանքը, զույգերով ուսուցումը, քննարկումները, նախագծային գործունեությունը, խնդիրների համատեղ լուծումը և փոխադարձ գնահատումը։ Կարևորվում է այնպիսի կրթական միջավայրի ձևավորումը, որտեղ սովորողը ոչ թե պարզապես գիտելիքի ստացող է, այլ ուսումնական գործընթացի ակտիվ մասնակից, իսկ ուսուցիչը հանդես է գալիս որպես ուղղորդող, խորհրդատու և համագործակցության կազմակերպիչ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև համագործակցային մոտեցումների կիրառման հնարավորություններին տարբեր տարիքային խմբերում և առարկայական ոլորտներում՝ հաշվի առնելով սովորողների անհատական առանձնահատկությունները, կրթական կարիքներն ու սոցիալական հմտությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում համագործակցության միջոցով հաղորդակցական կարողությունների, քննադատական մտածողության, պատասխանատվության, ինքնագնահատման, թիմային աշխատանքի և սոցիալական փոխգործակցության զարգացմանը։ Աշխատության գործնական հատվածը կարող է ներառել դասի կազմակերպման օրինակներ, մանկավարժական տեխնոլոգիաներ և մեթոդական լուծումներ, որոնք նպաստում են համագործակցային ուսուցման արդյունավետ իրականացմանը։ Միաժամանակ քննարկվում են հնարավոր դժվարությունները՝ խմբային աշխատանքի արդյունավետ կառավարման, սովորողների անհավասար ներգրավվածության, ուսուցչի նոր դերակատարման և գնահատման համապատասխան մեխանիզմների ընտրության հետ կապված խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համադրել համագործակցության մանկավարժության տեսական դրույթներն ու գործնական կիրառությունը և բացահայտել դրա ներուժը ժամանակակից կրթության որակի բարձրացման գործում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, ուսուցիչների, բուհերի դասախոսների, կրթության կազմակերպիչների, դպրոցների ղեկավարների, մանկավարժական հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է սոցիալական մանկավարժություն հասկացության փոխարինումը սոցիալական դաստիարակագիտություն հասկացությամբ դիտարկելու տեսական, մեթոդաբանական և գիտակրթական հիմնախնդրին։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են երկու հասկացությունների բովանդակային նշանակությունը, դրանց ձևավորման և կիրառության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև կրթության և դաստիարակության գիտությունների համակարգում դրանց տեղն ու փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալական միջավայրի ազդեցությանը անձի ձևավորման վրա, սոցիալականացման գործընթացին, հասարակության մեջ անհատի լիարժեք ներգրավմանը և սոցիալական դաստիարակության միջոցով անձի արժեքային, բարոյական, հաղորդակցական ու քաղաքացիական որակների զարգացմանը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է հասկացությունների տերմինաբանական և բովանդակային վերլուծությունը՝ պարզելու համար, թե որքանով է սոցիալական դաստիարակագիտություն եզրույթը կարողանում առավել ամբողջական արտահայտել ուսումնասիրվող երևույթների շրջանակը և արդյոք դրա կիրառումը կարող է նպաստել տվյալ գիտակարգի տեսական սահմանների առավել հստակեցմանը։ Քննարկվում են նաև սոցիալական դաստիարակության նպատակները, սկզբունքները, մեթոդները և գործառույթները, ինչպես նաև ընտանիքի, դպրոցի, համայնքի, սոցիալական խմբերի և այլ հասարակական ինստիտուտների դերը անձի սոցիալական զարգացման գործընթացում։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ սոցիալական խնդիրներ ունեցող երեխաների և երիտասարդների աջակցության, սոցիալական հարմարվողականության, կանխարգելիչ աշխատանքի և կրթադաստիարակչական միջավայրի բարելավման մեխանիզմներին։ Կարևորվում է նաև սոցիալական դաստիարակության և հարակից գիտությունների՝ ընդհանուր մանկավարժության, հոգեբանության, սոցիոլոգիայի, սոցիալական աշխատանքի և կրթության փիլիսոփայության հետ ունեցած կապերի ուսումնասիրությունը։ Աշխատության շրջանակում կարող են վերլուծվել գործող տերմինաբանության առավելություններն ու սահմանափակումները և ներկայացվել այն հիմնավորումները, որոնք կարող են նպաստել նոր հասկացության գիտական կիրառելիության գնահատմանը։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը նպատակ ունի ոչ միայն քննարկել եզրույթի հնարավոր փոփոխության նպատակահարմարությունը, այլև բացահայտել դրա հետևանքները գիտական ուսումնասիրությունների, մասնագիտական պատրաստման և կրթական պրակտիկայի համար՝ ձևավորելով սոցիալական դաստիարակության գործընթացների ուսումնասիրման առավել ամբողջական և համակարգված մոտեցում։

Աշխատությունը նվիրված է Լևոն Շանթի մանկավարժական հայացքների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրա պատկերացումները կրթության, դաստիարակության, ուսուցման նպատակների և անհատի ձևավորման գործընթացի վերաբերյալ։ Հետազոտությունը Շանթի գործունեությունը դիտարկում է ոչ միայն որպես գրողի և մտավորականի, այլև որպես կրթական գործչի, որի գաղափարները ձևավորվել են հայ հասարակության կրթական ու ազգային խնդիրների բարդ պատմական պայմաններում։ Նրա մանկավարժական մոտեցումների հիմքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում անհատի բազմակողմանի զարգացման գաղափարը, որի շրջանակում կրթությունը պետք է նպաստի ոչ միայն գիտելիքների փոխանցմանը, այլև մարդու մտավոր, բարոյական, կամային և սոցիալական հատկանիշների ձևավորմանը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել երեխայի և երիտասարդի դաստիարակության վերաբերյալ Շանթի պատկերացումները, ուսուցչի դերը կրթական գործընթացում, դպրոցական միջավայրի նշանակությունը և ուսուցման մեթոդների նկատմամբ նրա մոտեցումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցչի անձին, քանի որ մանկավարժի գիտելիքները, բարոյական կերպարը, վերաբերմունքը աշակերտի նկատմամբ և սեփական օրինակը կարող են էական ազդեցություն ունենալ դաստիարակության արդյունավետության վրա։ Շանթի հայացքներում կրթությունը կարող է դիտարկվել որպես անհատի ինքնուրույն մտածողության և պատասխանատվության զարգացման միջոց, այլ ոչ թե միայն պատրաստի գիտելիքների մեխանիկական յուրացման գործընթաց։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ազգային կրթության խնդրին։ Հայ ժողովրդի պատմական և մշակութային առանձնահատկությունների պայմաններում կրթության կարևոր նպատակներից մեկը ազգային ինքնագիտակցության, լեզվի և մշակութային ժառանգության պահպանման ու փոխանցման խթանումն էր։ Այս տեսանկյունից մանկավարժական գործընթացը կապվում է անհատի և հասարակության զարգացման ավելի լայն խնդիրների հետ։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը կարող է դիտարկել Շանթի մոտեցումները համամարդկային արժեքների, բարոյական դաստիարակության և ազատ անհատականության ձևավորման տեսանկյունից։ Նրա գաղափարներում կրթության նպատակը կարող է ներկայացվել որպես գիտակից, ինքնուրույն և հասարակության նկատմամբ պատասխանատու անհատի ձևավորում։ Կարևոր թեմա է նաև երեխայի անհատական առանձնահատկությունների հաշվառումը։ Ուսուցման արդյունավետությունը պայմանավորվում է սովորողի տարիքային, հոգեբանական և մտավոր հնարավորությունների ըմբռնմամբ, ինչի շնորհիվ մանկավարժական ազդեցությունը կարող է դառնալ առավել նպատակային և արդյունավետ։ Հետազոտությունը կարող է ներառել Շանթի մանկավարժական գործունեության և տեսական պատկերացումների համադրական վերլուծություն՝ դրանք կապելով իր ժամանակաշրջանի հայ և եվրոպական կրթական մտքի զարգացումների հետ։ Այդպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս գնահատել նրա մանկավարժական գաղափարների ինքնատիպությունը և դրանց պատմական նշանակությունը։ Աշխատության արդյունքները կարող են արժեքավոր լինել հայ մանկավարժական մտքի պատմության ուսումնասիրության համար և ցույց տալ, թե ինչպես են կրթության, դաստիարակության և ազգային զարգացման խնդիրները փոխկապակցվել XX դարի հայ մտավորականության շրջանում։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել մանկավարժներին, կրթության պատմաբաններին, գրականագետներին, փիլիսոփաներին, հայագետներին և Լևոն Շանթի ստեղծագործական ու հասարակական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Շանթի մանկավարժական հայացքները որպես հայ կրթական մտքի կարևոր բաղադրիչ՝ ընդգծելով անհատի ամբողջական զարգացման, գիտակցված ուսուցման, բարոյական դաստիարակության, ուսուցչի պատասխանատվության և ազգային կրթության նշանակությունը։

Աշխատությունը նվիրված է հանրակրթական դպրոցում լոգոպեդական աշխատանքների օպտիմալացման հիմնական ուղիների ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բարելավել խոսքի և հաղորդակցական դժվարություններ ունեցող սովորողների աջակցության արդյունավետությունը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են դպրոցական լոգոպեդական ծառայության կազմակերպման սկզբունքները, սովորողների խոսքային զարգացման առանձնահատկությունների բացահայտման և գնահատման մեթոդները, ինչպես նաև ուղղիչ-զարգացնող աշխատանքի պլանավորման ու իրականացման արդյունավետ մոտեցումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում խոսքային խանգարումների վաղ հայտնաբերմանը, դրանց բնույթի և արտահայտվածության ճիշտ գնահատմանը և յուրաքանչյուր սովորողի անհատական կարիքներին համապատասխան լոգոպեդական միջամտության կազմակերպմանը։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել լոգոպեդի համագործակցությունը դասավանդողների, դպրոցի հոգեբանի, հատուկ մանկավարժի, ծնողների և անհրաժեշտության դեպքում այլ մասնագետների հետ, քանի որ բազմամասնագիտական համագործակցությունը հնարավորություն է տալիս երեխայի կրթական և հաղորդակցական կարիքները դիտարկել ամբողջական մոտեցմամբ։ Ուսումնասիրվում են նաև անհատական և խմբային պարապմունքների կազմակերպման, խոսքի հնչյունական, բառապաշարային, քերականական և կապակցված խոսքի զարգացման, ընթերցանության ու գրավոր խոսքի դժվարությունների հաղթահարման մեթոդական հարցերը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ժամանակակից կրթական և լոգոպեդական տեխնոլոգիաների կիրառմանը, ուսուցման տարբերակմանը և սովորողների ակտիվ ներգրավվածության ապահովմանը։ Կարևոր ուղղություն է նաև լոգոպեդական աշխատանքի արդյունքների շարունակական մոնիթորինգը, որի միջոցով հնարավոր է գնահատել կիրառվող մեթոդների արդյունավետությունը և անհրաժեշտության դեպքում փոփոխել միջամտության ծրագիրը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ դպրոցում լոգոպեդական ծառայության կառավարման և կազմակերպման կատարելագործմանը, մասնագետի աշխատանքային ծանրաբեռնվածության արդյունավետ բաշխմանը, փաստաթղթավորման և հաշվառման գործընթացների բարելավմանը, ինչպես նաև ծնողների իրազեկման և ներգրավման մեխանիզմներին։ Առաջարկվող մոտեցումները կարող են նպաստել խոսքային դժվարություններ ունեցող երեխաների կրթական ներառմանը, նրանց ուսումնական առաջադիմության և սոցիալական հարմարվողականության բարելավմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել լոգոպեդներին, հատուկ մանկավարժներին, ուսուցիչներին, դպրոցների ղեկավարներին, կրթության ոլորտի մասնագետներին, ծնողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին և հետազոտողներին։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է տեսողության խանգարումներով երեխաների տարածության մեջ կողմնորոշվելու կարողության զարգացմանը շարժախաղերի կիրառման միջոցով։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է այն խնդիրը, թե ինչպես կարելի է նպատակային ընտրված և մանկավարժորեն կազմակերպված շարժական գործունեության օգնությամբ զարգացնել երեխայի տարածական ընկալումը, սեփական մարմնի դիրքի գիտակցումը, շարժումների վերահսկումը և շրջակա միջավայրում ինքնուրույն տեղաշարժվելու կարողությունը։ Աշխատությունը կարևորում է այն հանգամանքը, որ տեսողության սահմանափակ հնարավորությունները կարող են դժվարություններ ստեղծել տարածության կառուցվածքի ընկալման, ուղղությունների տարբերակման, հեռավորությունների գնահատման և անվտանգ տեղաշարժի գործընթացներում։ Այս պայմաններում շարժախաղերը կարող են հանդես գալ որպես զարգացման արդյունավետ միջոց՝ համադրելով շարժողական ակտիվությունը, զգայական փորձառությունը, հաղորդակցությունը և ճանաչողական խնդիրների լուծումը։ Հեղինակը դիտարկում է տարբեր խաղային վարժությունների և շարժողական առաջադրանքների կիրառման հնարավորությունները՝ նպատակ ունենալով աստիճանաբար ձևավորել կողմնորոշման, ուղղության պահպանման, տարածական հարաբերությունների ընկալման և շարժումների հաջորդականության հմտություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում խաղերի կազմակերպման պայմաններին, դրանց բարդության աստիճանական փոփոխությանը և երեխայի անհատական հնարավորություններին համապատասխանեցմանը։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև բանավոր հրահանգների, ձայնային ազդանշանների, շոշափելի և շարժողական հենակետերի օգտագործման մեթոդները, որոնք տեսողության խանգարումներով երեխաներին օգնում են ավելի արդյունավետ ընկալել տարածական միջավայրը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում շարժախաղերի ոչ միայն ֆիզիկական, այլև հոգեբանական և սոցիալական նշանակությանը․ խաղային գործունեությունը կարող է նպաստել ինքնավստահության, ինքնուրույնության, նախաձեռնողականության, ուշադրության և հաղորդակցական հմտությունների զարգացմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք ծառայել հատուկ և ներառական կրթության պայմաններում երեխաների տարածական կողմնորոշման զարգացմանն ուղղված մեթոդական ծրագրերի կատարելագործման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հատուկ մանկավարժներին, ֆիզիկական դաստիարակության մասնագետներին, մանկական հոգեբաններին, տեսողության խանգարումներով երեխաների հետ աշխատող ուսուցիչներին, վերականգնողական մասնագետներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը ներկայացնում է շարժախաղը որպես տեսողության խանգարումներով երեխաների տարածական կողմնորոշման և շարժողական ինքնուրույնության զարգացման արդյունավետ մանկավարժական միջոց՝ ընդգծելով խաղային, զգայական և շարժողական գործունեության նպատակային համադրման կարևորությունը։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է խաղային մեթոդների կիրառման և արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդրին խնդրահարույց ուսուցման գործընթացում՝ հատկապես դպրոցում ռուսաց լեզվի դասավանդման օրինակով։ Ուսումնասիրության հիմքում այն մոտեցումն է, որ ուսումնական գործընթացը առավել արդյունավետ է դառնում, երբ աշակերտը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես պատրաստի գիտելիք ստացող, այլև որպես խնդիրներ լուծող, հարցեր առաջադրող, տարբերակներ որոնող և սեփական եզրահանգումները ձևակերպող ակտիվ մասնակից։ Այս համատեքստում խաղային մեթոդները դիտարկվում են որպես սովորողների ճանաչողական ակտիվությունը խթանող և խնդրահարույց իրավիճակների ստեղծմանը նպաստող մանկավարժական գործիք։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են խաղային ուսուցման տեսական հիմքերը, դրա կապը խնդրահարույց ուսուցման սկզբունքների հետ, ինչպես նաև դպրոցականների տարիքային և հոգեբանական առանձնահատկությունները, որոնք պետք է հաշվի առնվեն խաղերի ընտրության և կազմակերպման ժամանակ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ռուսաց լեզվի դասերին խաղային առաջադրանքների կիրառմանը՝ քերականական, բառային, ուղղագրական և շարահյուսական նյութի յուրացումը առավել հետաքրքիր և գործնական դարձնելու նպատակով։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ճիշտ կազմակերպված խաղային իրավիճակները կարող են նպաստել աշակերտների ուշադրության, հիշողության, տրամաբանական մտածողության, հաղորդակցական կարողությունների և ինքնուրույնության զարգացմանը։ Միաժամանակ խաղային մեթոդների արդյունավետությունը պայմանավորված է ոչ միայն խաղի հետաքրքրականությամբ, այլև դրա հստակ կրթական նպատակով, բովանդակության համապատասխանությամբ և ուսուցչի կողմից գործընթացի նպատակային կառավարմամբ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է խնդրահարույց իրավիճակների ստեղծումը, որոնց լուծման ընթացքում աշակերտները ստիպված են կիրառել արդեն ձեռք բերած գիտելիքները, համադրել փաստերը, բացահայտել լեզվական օրինաչափություններ և հիմնավորել իրենց պատասխանները։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հաղթահարելու լեզվի ուսուցման մեխանիկական և վերարտադրողական բնույթը՝ դասը վերածելով ակտիվ ճանաչողական գործունեության։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ռուսաց լեզվի ուսուցիչներին, մանկավարժներին, մեթոդիստներին, ուսուցիչների պատրաստման ծրագրերի ուսանողներին և կրթության ժամանակակից տեխնոլոգիաներով զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է խաղային մեթոդների կիրառման մանկավարժական ներուժը՝ ընդգծելով դրանց նշանակությունը խնդրահարույց ուսուցման արդյունավետ կազմակերպման, աշակերտների հետաքրքրվածության բարձրացման և ռուսաց լեզվի գիտակցված ու ակտիվ յուրացման գործում։

Աշխատությունը նվիրված է կրտսեր դպրոցական տարիքում դիմացկունության զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և դրա մշակման մեթոդների անհատականացմանը՝ հաշվի առնելով երեխայի տարիքային և անհատական ֆիզիկական հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության հիմնական ուղղությունը ֆիզիկական դաստիարակության գործընթացում դիմացկունության ձևավորումն է, որը կարևոր նշանակություն ունի երեխայի ընդհանուր շարժողական զարգացման, աշխատունակության, ֆիզիկական առողջության և հետագա մարզական պատրաստվածության համար։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ կրտսեր դպրոցական տարիքը երեխայի օրգանիզմի ակտիվ աճի և զարգացման շրջան է, ուստի ֆիզիկական ծանրաբեռնվածության ընտրությունը պետք է համապատասխանի տվյալ տարիքային փուլի ֆիզիոլոգիական առանձնահատկություններին և երեխայի պատրաստվածության մակարդակին։ Դիմացկունության զարգացման գործընթացը ներկայացվում է ոչ միայն որպես ֆիզիկական վարժությունների որոշակի համալիրի կիրառում, այլև որպես նպատակային մանկավարժական գործընթաց, որի արդյունավետությունը կախված է ծանրաբեռնվածության ծավալից, ինտենսիվությունից, հաճախականությունից, վերականգնման ժամանակից և վարժությունների ճիշտ հաջորդականությունից։ Կարևոր տեղ է հատկացվում անհատականացման սկզբունքին, քանի որ նույն տարիքի երեխաները կարող են էապես տարբերվել ֆիզիկական զարգացման, շարժողական կարողությունների, առողջական վիճակի, հոգեբանական առանձնահատկությունների և ֆիզիկական ակտիվության նկատմամբ վերաբերմունքի առումով։ Այդ պատճառով աշխատանքի մեթոդական մոտեցումը ենթադրում է երեխայի անհատական հնարավորությունների գնահատում և դրանց համապատասխան ուսումնական ու մարզական առաջադրանքների ընտրություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել ֆիզիկական դաստիարակության դասերի կազմակերպման, արտադասարանական մարզական գործունեության պլանավորման և երեխաների շարժողական ունակությունների նպատակային զարգացման համար։ Առանձին նշանակություն ունի դիմացկունության զարգացման տարիքային դինամիկայի ուսումնասիրությունը, որը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե տվյալ զարգացման փուլում ինչպիսի մեթոդներ և վարժություններ կարող են առավել արդյունավետ լինել։ Աշխատանքի կիրառական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ դրա դրույթները կարող են օգտագործվել ուսուցիչների, մարզիչների և ֆիզիկական դաստիարակության մասնագետների կողմից՝ երեխաների համար ավելի նպատակային և անհատականացված պարապմունքներ կազմակերպելու նպատակով։ Այն կարող է հետաքրքրել նաև մանկավարժության, ֆիզիկական դաստիարակության, սպորտային մարզման և տարիքային ֆիզիոլոգիայի ոլորտներում սովորող ուսանողներին ու հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը դիմացկունության զարգացումը դիտարկում է որպես երեխայի բազմակողմանի ֆիզիկական զարգացման կարևոր բաղադրիչ՝ ընդգծելով տարիքային առանձնահատկությունների հաշվառման, անհատական մոտեցման և գիտականորեն հիմնավորված մեթոդների կիրառման անհրաժեշտությունը կրտսեր դպրոցականների ֆիզիկական դաստիարակության գործընթացում։

Աշխատությունը նվիրված է ավագ դպրոցի բնագիտամաթեմատիկական հոսքում սովորողների ուսումնահետազոտական կարողությունների ձևավորման և զարգացման մանկավարժական պայմանների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են սովորողների՝ ինքնուրույն հարցադրումներ ձևակերպելու, խնդիրներ առաջադրելու, տեղեկատվություն որոնելու և վերլուծելու, վարկածներ առաջադրելու, փորձարարական ու տեսական հետազոտություններ իրականացնելու, արդյունքները համակարգելու և հիմնավորված եզրակացություններ կատարելու կարողությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բնագիտական և մաթեմատիկական առարկաների ուսուցման առանձնահատկություններին ու դրանց ներուժին՝ սովորողների հետազոտական մտածողության զարգացման համար։ Աշխատանքում դիտարկվում են ուսուցման այնպիսի մեթոդներ և կազմակերպական ձևեր, որոնք նպաստում են սովորողի ակտիվ մասնակցությանը կրթական գործընթացին՝ խնդիրահեն, նախագծային, հետազոտական, փորձարարական և համագործակցային ուսուցման մոտեցումները։ Կարևորվում է ուսուցչի դերը որպես սովորողի հետազոտական գործունեությունը կազմակերպող և ուղղորդող մասնագետ, ինչպես նաև կրթական միջավայրի ստեղծումը, որտեղ սովորողը հնարավորություն ունի ինքնուրույն ուսումնասիրելու, սխալվելու, վերանայելու սեփական ենթադրությունները և հիմնավորելու ստացված արդյունքները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև ուսումնահետազոտական կարողությունների ձևավորման մակարդակի գնահատման չափանիշների և ցուցանիշների մշակումը, ինչպես նաև դրանց զարգացման արդյունավետության ստուգումը կրթական գործընթացում։ Աշխատանքը կարող է նպաստել ավագ դպրոցի բնագիտամաթեմատիկական կրթության բովանդակության և մեթոդաբանության կատարելագործմանը, սովորողների ճանաչողական ինքնուրույնության, քննադատական և տրամաբանական մտածողության զարգացմանը և նրանց հետագա մասնագիտական ու գիտահետազոտական գործունեությանը նախապատրաստմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել դպրոցական կրթության կազմակերպման, ուսումնական ծրագրերի և մեթոդական նյութերի մշակման, ուսուցիչների վերապատրաստման և ուսումնառության անհատական ու խմբային ձևերի կատարելագործման գործընթացներում։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել մանկավարժներին, բնագիտամաթեմատիկական առարկաների ուսուցիչներին, կրթության կազմակերպիչներին, մեթոդիստներին, կրթության հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է մանկավարժական աքսիոլոգիայի ժամանակակից հայեցակարգային հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով կրթության և դաստիարակության գործընթացներում արժեքների դերի, ձևավորման և փոխանցման հիմնախնդիրների վրա։ Աշխատանքի հիմքում այն գաղափարն է, որ կրթությունը միայն գիտելիքների, հմտությունների և կարողությունների փոխանցման գործընթաց չէ, այլ նաև անձի արժեքային աշխարհընկալման ձևավորման կարևոր միջավայր։ Այս տեսանկյունից մանկավարժական աքսիոլոգիան ուսումնասիրում է այն արժեքները, որոնք որոշում են կրթության նպատակները, բովանդակությունը, ուսուցչի և սովորողի փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև կրթական միջավայրի ընդհանուր բնույթը։ Ժամանակակից կրթական համակարգերում արժեքային կողմնորոշումները ձեռք են բերում առանձնահատուկ նշանակություն, քանի որ կրթության առջև դրվում են ոչ միայն ակադեմիական առաջադիմության, այլև պատասխանատու, ինքնուրույն, բարոյական և սոցիալապես ակտիվ անհատ ձևավորելու խնդիրներ։ Աշխատության շրջանակում մանկավարժական արժեքները կարելի է դիտարկել որպես այն գաղափարների, սկզբունքների և նորմերի ամբողջություն, որոնք ուղղորդում են կրթական գործունեության մասնակիցների վարքը և որոշում կրթության ցանկալի արդյունքների մասին պատկերացումները։ Այդ համակարգում կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել մարդու արժանապատվությունը, ազատությունը, պատասխանատվությունը, արդարությունը, հանդուրժողականությունը, համագործակցությունը, ստեղծագործականությունը, գիտելիքը և ինքնակրթությունը։ Ժամանակակից աքսիոլոգիական մոտեցումը միաժամանակ ենթադրում է, որ արժեքները չեն կարող դիտարկվել միայն որպես պատրաստի դրույթների փոխանցման առարկա։ Դրանք ձևավորվում են անձի սեփական փորձի, սոցիալական փոխազդեցության, մշակութային միջավայրի և գիտակցված ընտրության գործընթացում։ Հետևաբար ուսուցիչը ներկայանում է ոչ միայն որպես գիտելիքի փոխանցող, այլև որպես արժեքային կողմնորոշումների ձևավորման միջավայր ստեղծող մասնագետ։ Այս համատեքստում մեծ նշանակություն է ստանում ուսուցչի անձնական օրինակը, նրա մասնագիտական էթիկան, հաղորդակցման մշակույթը և սովորողի անհատականության նկատմամբ վերաբերմունքը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև կրթական արժեքների փոփոխությունը ժամանակակից հասարակության պայմաններում։ Գլոբալացման, թվայնացման, մշակութային բազմազանության և սոցիալական արագ փոփոխությունների պայմաններում կրթական համակարգը բախվում է նոր արժեքային մարտահրավերների։ Դրանք պահանջում են վերաիմաստավորել ավանդական կրթական իդեալները և միաժամանակ պահպանել այն հիմնարար արժեքները, որոնք ապահովում են անձի և հասարակության կայուն զարգացումը։ Այսպիսի մոտեցման դեպքում մանկավարժական աքսիոլոգիան կապվում է մարդակենտրոն կրթության, ներառականության, միջմշակութային երկխոսության, քաղաքացիական կրթության և ամբողջ կյանքի ընթացքում սովորելու գաղափարների հետ։ Աշխատության տեսական նշանակությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս կրթության գործընթացը դիտարկել արժեքային համակարգի տեսանկյունից և հասկանալ, թե ինչպիսի նպատակներ են իրականում ընկած կրթական գործունեության հիմքում։ Միաժամանակ թեման ունի գործնական նշանակություն ուսուցիչների պատրաստման, կրթական ծրագրերի մշակման, դաստիարակության մեթոդների ընտրության և դպրոցական կամ բուհական միջավայրի ձևավորման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է մանկավարժական աքսիոլոգիան որպես ժամանակակից կրթագիտության կարևոր ուղղություն, որի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել կրթության ոչ միայն «ինչ սովորեցնել» և «ինչպես սովորեցնել», այլև «հանուն ինչ արժեքների կրթել» հիմնարար հարցը։

Աշխատանքը նվիրված է ծանրամարտի՝ որպես մարզաձևի ձևավորման, պատմական զարգացման, էվոլյուցիայի և հետագա զարգացման հեռանկարների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Հայաստանի օրինակին։ Հետազոտության հիմքում ծանրամարտի՝ որպես ուժի, արագության, տեխնիկական պատրաստվածության, ֆիզիկական և հոգեբանական կայունության համադրություն պահանջող մարզաձևի զարգացման պատմությունն է։ Աշխատանքը կարող է ներկայացնել ծանրամարտի սկզբնական ձևավորման փուլերը, մրցակցային կանոնների աստիճանական կայացումը, մարզական տեխնիկայի կատարելագործումը և այն փոփոխությունները, որոնց արդյունքում ձևավորվել են ժամանակակից ծանրամարտի հիմնական մրցաձևերն ու մարզումային համակարգերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ծանրամարտի զարգացման տարբեր փուլերի վերլուծությանը և մարզիկների ֆիզիկական պատրաստվածության նկատմամբ ներկայացվող պահանջների փոփոխությանը։ Մարզաձևի կատարելագործման ընթացքում փոխվել են մարզումների կազմակերպման մեթոդները, բեռների հաշվարկման սկզբունքները, վերականգնման մոտեցումները, սննդակարգի և բժշկական վերահսկողության կազմակերպումը։ Այս գործընթացները նպաստել են մարզիկների արդյունքների բարձրացմանը և մրցակցային տեխնիկայի զարգացմանը։ Հայաստանի օրինակով աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել ծանրամարտի տարածման և զարգացման պատմությունը, մարզական դպրոցների ձևավորումը և հայ մարզիկների մասնակցությունը տարբեր մակարդակի մրցումներին։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել մարզիչների, մարզական կազմակերպությունների և մասնագիտացված մարզադպրոցների ունեցած դերին՝ ծանրամարտի ազգային համակարգի ձևավորման գործում։ Հայաստանի ծանրամարտի պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես են սոցիալական, մարզական և կազմակերպչական պայմաններն ազդել մարզաձևի զարգացման վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հայ ծանրորդների մարզական նվաճումների ուսումնասիրությունը։ Նրանց հաջողությունները կարող են դիտարկվել ոչ միայն որպես առանձին մարզիկների անհատական ձեռքբերումներ, այլև որպես մարզական դպրոցի, մարզման մեթոդների և մրցակցային փորձի զարգացման արդյունք։ Միջազգային մրցաշարերում արձանագրված հաջողությունները կարող են ծառայել հայկական ծանրամարտի զարգացման մակարդակի գնահատման և դրա առանձնահատկությունների բացահայտման համար։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նաև ծանրամարտի տեխնիկական կողմերը։ Պոկում և հրում վարժությունները պահանջում են շարժումների բարձր ճշգրտություն, ուժի արագ զարգացում, հավասարակշռություն և ճիշտ տեխնիկական կատարում։ Այդ պատճառով մարզիկի պատրաստվածությունը ներառում է ոչ միայն մաքուր ուժային վարժություններ, այլև շարժումների համակարգման, ճկունության, արագաուժային ունակությունների և հատուկ դիմացկունության զարգացում։ Հետազոտության շրջանակում կարող է քննարկվել մարզումների պլանավորման խնդիրը։ Մարզիկի պատրաստման գործընթացում անհրաժեշտ է համադրել ընդհանուր ֆիզիկական և հատուկ մարզական պատրաստվածությունը, աստիճանաբար ավելացնել ծանրաբեռնվածությունը և նախատեսել վերականգնման բավարար ժամանակ։ Մարզական արդյունքի վրա ազդում են նաև մարզիկի տարիքը, քաշային կարգը, մարզման փորձը, առողջական վիճակը և հոգեբանական պատրաստվածությունը։ Առանձին նշանակություն կարող է ունենալ սպորտային հոգեբանության դերի ուսումնասիրությունը։ Բարձր մակարդակի մրցումներում մարզիկից պահանջվում է ոչ միայն ֆիզիկական պատրաստվածություն, այլև կենտրոնացում, ինքնավստահություն, մրցակցային լարվածությունը կառավարելու և պատասխանատու պահերին ճիշտ որոշումներ կայացնելու ունակություն։ Հետևաբար ժամանակակից ծանրամարտի մարզման համակարգը կարող է ներառել նաև հոգեբանական պատրաստության մեթոդներ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ ծանրամարտի զարգացման ժամանակակից միտումներին՝ գիտականորեն հիմնավորված մարզումային ծրագրերի, սպորտային բժշկության, սննդաբանության, վերականգնողական միջոցների և մարզիկների կատարողականության վերահսկման տեխնոլոգիաների կիրառմանը։ Այս գործոնները հնարավորություն են տալիս ավելի ճշգրիտ կառավարել մարզական ծանրաբեռնվածությունը և նվազեցնել վնասվածքների առաջացման հավանականությունը։ Հայաստանի համար ծանրամարտի հետագա զարգացման հեռանկարների ուսումնասիրությունը կարող է ներառել մարզական ենթակառուցվածքների կատարելագործումը, մարզադպրոցների նյութատեխնիկական ապահովումը, երիտասարդ մարզիկների հայտնաբերման և պատրաստման համակարգի զարգացումը, մարզիչների մասնագիտական վերապատրաստումը և միջազգային փորձի կիրառումը։ Կարևոր է նաև երեխաների և պատանիների շրջանում մարզաձևի նկատմամբ հետաքրքրության խթանումը՝ պահպանելով տարիքային համապատասխան մարզական բեռնվածության և անվտանգության սկզբունքները։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը պայմանավորված է հայկական ծանրամարտի զարգացման արդյունավետ ուղղությունների բացահայտմամբ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտակար լինել մարզիչներին, մարզական կազմակերպություններին, ֆիզիկական կուլտուրայի մասնագետներին և մարզիկների պատրաստման գործընթացում ներգրավված այլ մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ծանրամարտը դիտարկում է որպես պատմականորեն զարգացող մարզաձև, որի առաջընթացը պայմանավորված է մարզական տեխնիկայի, մարզման մեթոդների, գիտական մոտեցումների և կազմակերպչական համակարգերի շարունակական կատարելագործմամբ, իսկ Հայաստանի օրինակով ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու ձեռքբերումները, առկա խնդիրները և մարզաձևի հետագա զարգացման հնարավորությունները։

Հրատարակությունը նվիրված է Հայրենական մեծ պատերազմում Խորհրդային Միության հաղթանակի 40-ամյակին և նախատեսված է այդ հոբելյանական տարեթվի կապակցությամբ կրթական ու դաստիարակչական միջոցառումների կազմակերպման համար։ Այն ներկայացնում է մեթոդական հանձնարարականների և գործնական առաջարկությունների ամբողջություն, որոնց միջոցով ուսուցիչներին, դաստիարակներին, գրադարանավարներին և մշակութային-կրթական հաստատությունների աշխատակիցներին առաջարկվում են թեմատիկ միջոցառումների, զրույցների, դասախոսությունների, ընթերցումների, ցուցահանդեսների և այլ աշխատանքների կազմակերպման եղանակներ։ Նյութի հիմնական նպատակներից է երիտասարդ սերնդին ներկայացնել պատերազմի տարիների պատմական իրադարձությունները, հաղթանակի նշանակությունը, ռազմաճակատում և թիկունքում մարդկանց կատարած աշխատանքը, ինչպես նաև պատերազմի մասնակիցների և զոհվածների հիշատակի պահպանման կարևորությունը։ Մեթոդական մոտեցումները կարող են ներառել փաստագրական նյութերի, հուշերի, գրական ստեղծագործությունների, պատմական փաստերի և կենսագրական տեղեկությունների օգտագործում, ինչը հնարավորություն է տալիս պատմական թեման ներկայացնել ոչ միայն որպես իրադարձությունների հաջորդականություն, այլև որպես մարդկային ճակատագրերի և անձնական սխրանքների պատմություն։ Առանձին նշանակություն է տրվում հայ ժողովրդի և Հայաստանի մասնակցությանը պատերազմական տարիների ընդհանուր պայքարին, հայ զինվորների, սպաների, ռազմաճակատայինների և թիկունքի աշխատողների ներդրմանը հաղթանակի գործում։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել նաև հիշատակի և հայրենասիրական միջոցառումների բովանդակության մշակման համար՝ առաջարկելով տարբեր տարիքային խմբերին համապատասխանող թեմաներ և աշխատանքի ձևեր։ Մեթոդական հանձնարարականների արժեքը հատկապես պայմանավորված է նրանով, որ դրանք համադրում են պատմական գիտելիքի փոխանցումը և դաստիարակչական նպատակները՝ նպաստելով պատերազմի հետևանքների, խաղաղության արժեքի և պատմական հիշողության պահպանման վերաբերյալ գիտակցված վերաբերմունքի ձևավորմանը։ Նյութը կարող է ծառայել որպես գործնական ուղեցույց դպրոցներում, գրադարաններում, ակումբներում և այլ կրթամշակութային հաստատություններում հոբելյանական միջոցառումներ կազմակերպելու համար։

Материал посвящён словообразовательному аспекту русского языка в условиях его изучения как неродного и проблемам представления и интерпретации словообразовательной информации в учебной лексикографии. В центре внимания находится значение словообразовательных моделей для формирования у учащихся способности понимать структуру русских слов, устанавливать связи между однокоренными лексемами и самостоятельно определять или прогнозировать значение новых слов. При изучении русского языка как неродного словообразование имеет особую практическую ценность, поскольку знание наиболее продуктивных способов образования слов позволяет значительно расширить активный и пассивный словарный запас учащихся и облегчает понимание незнакомой лексики. Исследование может охватывать основные способы словообразования, роль приставок и суффиксов, особенности образования существительных, прилагательных, глаголов и других частей речи, а также семантические отношения внутри словообразовательных гнёзд. Существенное внимание уделяется тому, каким образом словообразовательные связи должны отражаться в учебных словарях, предназначенных для изучающих русский язык. Обычного толкования значения слова часто недостаточно, поскольку учащемуся важно понимать не только что означает конкретная лексема, но и каким образом её значение связано с производящим словом и словообразовательной моделью. В связи с этим учебная лексикография сталкивается с задачей отбора, систематизации и доступного представления информации о структуре слова, его производности, словообразовательном значении и продуктивности соответствующей модели. Особую проблему представляет необходимость адаптации лингвистического описания к уровню языковой подготовки учащихся: избыточно сложная терминология может затруднить восприятие материала, тогда как чрезмерное упрощение способно привести к потере существенной языковой информации. Поэтому важным принципом становится сочетание научной точности, системности и доступности словарного описания. Материал может рассматривать различные способы визуального и текстового представления словообразовательных связей, включая указание производящего слова, морфемного состава, модели образования и типичных семантических отношений. Такие сведения способны не только облегчать понимание отдельных слов, но и формировать у учащихся навыки языковой догадки и самостоятельной работы со словарём. Значимость темы определяется также тем, что словообразовательные закономерности непосредственно связаны с развитием речевой компетенции: понимание структуры слова помогает точнее воспринимать тексты, расширять словарь, правильно использовать новые лексемы и создавать собственные высказывания. Исследование проблем интерпретации словообразовательной информации в учебной лексикографии позволяет определить наиболее эффективные способы её подачи и выработать принципы создания словарных пособий, ориентированных на потребности изучающих русский язык как неродной. В целом тема объединяет достижения словообразовательной теории, методики преподавания русского языка и практики учебной лексикографии, рассматривая словообразование как важный инструмент языкового обучения и как значимый компонент полноценного словарного описания.

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քրեակատարողական հիմնարկներում կրթության կազմակերպման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ կրթությունը դիտարկելով որպես անձի վերասոցիալականացման, զարգացման և հասարակություն վերաինտեգրվելու կարևոր միջոց։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել ազատությունից զրկված անձանց կրթական կարիքները, քրեակատարողական միջավայրում ուսուցման կազմակերպման առանձնահատկությունները և այն գործոնները, որոնք կարող են նպաստել կրթական ծրագրերի արդյունավետության բարձրացմանը։ Աշխատության հիմքում ընկած է այն մոտեցումը, որ կրթության իրավունքի իրացումը չի կորցնում իր նշանակությունը ազատազրկման պայմաններում, իսկ կրթական գործընթացը կարող է կարևոր դեր ունենալ անձի գիտելիքների, հմտությունների, ինքնագնահատականի և հասարակական պատասխանատվության ձևավորման գործում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել քրեակատարողական հիմնարկներում հանրակրթական, մասնագիտական և այլ կրթական ծրագրերի կազմակերպման ձևերը, դրանց բովանդակությունը, հասանելիությունը և համապատասխանությունը սովորողների անհատական կարիքներին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կրթության կազմակերպման այնպիսի պայմաններին, ինչպիսիք են ուսումնական տարածքների և նյութատեխնիկական միջոցների առկայությունը, դասավանդողների պատրաստվածությունը, ուսուցման մեթոդների ընտրությունը, կրթական ռեսուրսների հասանելիությունը և ուսումնական գործընթացի շարունակականության ապահովումը։ Քրեակատարողական միջավայրի առանձնահատկությունները կարող են ստեղծել լրացուցիչ կազմակերպչական և մանկավարժական դժվարություններ, քանի որ կրթական գործընթացը պետք է համատեղվի անվտանգության պահանջների, հաստատության ներքին կանոնակարգի և ազատազրկված անձանց տարբեր սոցիալական ու կրթական կարիքների հետ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև կրթության և վերասոցիալականացման փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը։ Կրթական գործընթացը կարող է նպաստել հաղորդակցական և մասնագիտական հմտությունների զարգացմանը, օրինական կենսակերպի ձևավորմանը, աշխատանքի շուկա հետագայում ինտեգրվելու հնարավորությունների ընդլայնմանը և կրկնահանցագործության ռիսկի նվազեցմանը։ Այդ տեսանկյունից կարևոր է ոչ միայն կրթական ծրագրերի առկայությունը, այլև դրանց շարունակականությունը և կապը ազատ արձակվելուց հետո անձին անհրաժեշտ սոցիալական ու մասնագիտական աջակցության համակարգերի հետ։ Հետազոտության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև կրթական մոտիվացիայի խնդիրները, քանի որ ազատազրկված անձանց կրթական նախապատմությունը, տարիքը, սոցիալական վիճակը և նախկին փորձը կարող են տարբեր կերպ ազդել ուսուցման նկատմամբ նրանց վերաբերմունքի վրա։ Անհատականացված և ներառական մոտեցումների կիրառումը կարող է հնարավորություն տալ առավել արդյունավետ արձագանքելու այդ տարբերություններին։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև քրեակատարողական հիմնարկների և կրթական հաստատությունների, սոցիալական ծառայությունների, հասարակական կազմակերպությունների ու այլ կառույցների համագործակցության անհրաժեշտությանը։ Նման բազմակողմանի համագործակցությունը կարող է նպաստել կրթական ծրագրերի բովանդակության բարելավմանը, մասնագիտական կրթության հնարավորությունների ընդլայնմանը և ազատազրկված անձանց հետագա սոցիալական ինտեգրմանը։ Ուսումնասիրության գործնական նշանակությունն այն է, որ դրա արդյունքները կարող են օգտագործվել քրեակատարողական կրթության քաղաքականության և ծրագրերի կատարելագործման, ուսուցման կազմակերպման մեխանիզմների բարելավման և վերասոցիալականացման արդյունավետ միջոցների մշակման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել մանկավարժներին, սոցիալական աշխատողներին, քրեակատարողական համակարգի մասնագետներին, կրթության կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչներին, իրավաբաններին և վերականգնողական ծրագրերի մշակմամբ զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կրթությունը ներկայացնում է որպես քրեակատարողական միջավայրում մարդու զարգացման և հասարակական վերաինտեգրման կարևոր գործիք՝ բացահայտելով դրա կազմակերպման առկա խնդիրները և դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղղությունները Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է մանկավարժական բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ուսանողուհիների պրոֆեսիոնալ-կիրառական ֆիզիկական պատրաստության մեթոդիկայի մշակմանը և գիտական հիմնավորմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել այնպիսի ֆիզիկական պատրաստության արդյունավետ միջոցներ և կազմակերպման եղանակներ, որոնք կնպաստեն ապագա մանկավարժների ֆիզիկական կարողությունների, աշխատունակության, շարժողական հմտությունների և մասնագիտական գործունեության համար անհրաժեշտ ֆիզիկական որակների զարգացմանը։ Աշխատության հիմքում ընկած է այն մոտեցումը, որ մանկավարժական մասնագիտությունը պահանջում է ոչ միայն տեսական և մեթոդական գիտելիքներ, այլև համապատասխան ֆիզիկական պատրաստվածություն, շարժողական ակտիվություն, դիմացկունություն և աշխատանքային ծանրաբեռնվածությանը հարմարվելու ունակություն։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել ուժի, արագության, ճկունության, դիմացկունության, արագաուժային և կոորդինացիոն ունակությունների զարգացման մեթոդները՝ հաշվի առնելով ուսանողուհիների տարիքային, ֆիզիկական և մասնագիտական առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պրոֆեսիոնալ-կիրառական ուղղվածությանը, որի նպատակն է ֆիզիկական վարժությունները կապել ապագա մասնագիտական գործունեության իրական պահանջների հետ։ Այդպիսի մոտեցումը կարող է ներառել կեցվածքի ճիշտ ձևավորման, շարժումների արդյունավետության, երկարատև աշխատանքի ընթացքում ֆիզիկական աշխատունակության պահպանման, հոգնածության հաղթահարման և ընդհանուր առողջարարական պատրաստության խնդիրներ։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել ուսանողների ֆիզիկական պատրաստվածության ելակետային ցուցանիշները, դրանց փոփոխությունները նպատակային մարզման արդյունքում և տարբեր վարժությունների ու մարզման ծրագրերի արդյունավետությունը։ Մեթոդիկայի մշակման ժամանակ կարևոր է վարժությունների ճիշտ ընտրությունը, դրանց ինտենսիվության և ծավալի աստիճանական փոփոխությունը, ծանրաբեռնվածության անհատականացումը և վերականգնման ժամանակի հաշվառումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել փորձարարական մոտեցում, որի միջոցով համեմատվում են ավանդական ֆիզիկական դաստիարակության և հատուկ մշակված պրոֆեսիոնալ-կիրառական ծրագրերի արդյունքները։ Այդպիսի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել առաջարկվող մեթոդիկայի ազդեցությունը շարժողական ունակությունների զարգացման, ֆիզիկական աշխատունակության և մասնագիտական պատրաստության մակարդակի վրա։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև ուսանողների մոտ ֆիզիկական կուլտուրայի և ինքնուրույն մարզվելու նկատմամբ կայուն հետաքրքրության ձևավորումը, քանի որ ապագա մանկավարժը հետագայում կարող է իր վերաբերմունքով և գիտելիքներով ազդեցություն ունենալ նաև սովորողների առողջ ապրելակերպի ու ֆիզիկական ակտիվության ձևավորման վրա։ Աշխատության գործնական արժեքը կայանում է նրանում, որ առաջարկվող մեթոդիկան կարող է կիրառվել մանկավարժական բուհերի ֆիզիկական դաստիարակության դասընթացներում և ուսանողների մասնագիտական պատրաստության ծրագրերում։ Այն կարող է օգտակար լինել ֆիզիկական դաստիարակության դասախոսների, մարզիչների, մանկավարժների, բարձրագույն կրթության մասնագետների և ուսանողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միավորում է ֆիզիկական դաստիարակության և մասնագիտական պատրաստության սկզբունքները՝ նպատակ ունենալով ձևավորել ապագա մանկավարժների համար ֆիզիկական պատրաստության այնպիսի համակարգ, որը կնպաստի նրանց առողջության, աշխատունակության, շարժողական կարողությունների և մասնագիտական գործունեությանը պատրաստվածության բարձրացմանը։

Այս հրատարակությունը Լազարյան արևելյան լեզուների ինստիտուտի գիմնազիական դասարաններ ընդունվելու կարգը և ուսումնական ծրագրերը ներկայացնող պատմական-կրթական աղբյուր է, որը կարևոր տեղեկություններ է տալիս Ռուսական կայսրության ժամանակաշրջանում գործող այս նշանավոր կրթական հաստատության կառուցվածքի, ընդունելության պահանջների և ուսումնառության բովանդակության մասին։ Լազարյան ինստիտուտը Մոսկվայում գործող հայկական ծագմամբ կրթական հաստատություն էր, որը հիմնադրվել էր 1815 թվականին և գործել է մինչև 1919 թվականը։ Սկզբնական շրջանում այն միջնակարգ կրթական հաստատություն էր, իսկ հետագայում վերածվեց ավելի լայն կրթական համակարգի, որտեղ համատեղվում էին գիմնազիական և արևելագիտական մասնագիտական ուսուցումը։ Հրատարակության բովանդակային նշանակությունը հատկապես կապված է գիմնազիական դասարան ընդունվելու համար նախատեսված գիտելիքների և պահանջների համակարգման հետ։ Նման կանոնակարգերը սահմանում էին, թե ինչ պատրաստվածություն պետք է ունենար դիմորդը, ինչ առարկաներից էր անհրաժեշտ քննություն հանձնել և ինչ մակարդակի գիտելիքներ էին ակնկալվում ընդունվելու պահին։ Դրանք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու ժամանակի միջնակարգ կրթության չափորոշիչների, ուսումնական առարկաների կառուցվածքի և կրթական գործընթացի կազմակերպման մասին։ Հրատարակության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն վերաբերում է ոչ միայն ընդհանուր կրթությանը, այլև այն հաստատությանը, որի հիմնական մասնագիտացումը արևելյան լեզուների և արևելագիտության ոլորտն էր։ Լազարյան ինստիտուտում արևելյան լեզուների նկատմամբ ուշադրությունը ժամանակի ընթացքում դարձավ հաստատության հիմնական տարբերակիչ առանձնահատկություններից մեկը։ Դասավանդվում էին հայերեն, արաբերեն, պարսկերեն և թուրքերեն լեզուներ ու գրականություններ, իսկ հաստատությունը հետագայում դարձավ նաև Ռուսաստանում արևելագիտության կարևոր կենտրոններից մեկը։ Գիմնազիական կրթությունը, սակայն, չէր սահմանափակվում արևելյան լեզուներով։ Հաստատության դասընթացը ընդհանուր առմամբ մոտ էր կայսրության գիմնազիական ծրագրերին, և դրա շրջանավարտները 1835 թվականից ստանում էին գիմնազիայի շրջանավարտների իրավունքներ։ Հետագայում կրթական կառուցվածքը մի քանի անգամ փոփոխվեց․ 1848 թվականից հաստատությունը համատեղում էր ընդհանուր միջնակարգ՝ գիմնազիական դասարանների, և բարձրագույն մասնագիտական՝ հատուկ դասարանների կրթությունը։ Հետևաբար այս փաստաթուղթը կարևոր է ոչ միայն ընդունելության տեխնիկական կանոնները հասկանալու, այլև այն կրթական համակարգի կառուցվածքը վերականգնելու համար, որի շրջանակում պատրաստվում էին ապագա ուսուցիչներ, թարգմանիչներ, պետական ծառայողներ և արևելագիտության մասնագետներ։ Լազարյան ինստիտուտի առանձնահատկություններից էր նաև հայկական կրթական և մշակութային գործառույթների համադրումը ռուսական կայսերական կրթական համակարգի հետ։ Հաստատությունը կապված էր Մոսկվայի հայկական համայնքի հետ և երկար ժամանակ կարևոր դեր էր կատարում հայ երիտասարդների կրթության գործում։ Գիմնազիական դասարաններում հայ աշակերտների համար նախատեսվում էր նաև հայոց լեզվի և Հայ Առաքելական եկեղեցու կրոնական ուսուցում, ինչը ցույց է տալիս, որ ընդհանուր կայսերական կրթական ծրագրի շրջանակում պահպանվում էին ազգային և դավանական կրթության առանձին բաղադրիչներ։ Ուսումնական ծրագրերի տեսանկյունից փաստաթուղթը արժեքավոր է նրանով, որ հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու տվյալ ժամանակաշրջանի կրթության բովանդակային առաջնահերթությունները։ Դպրոցական կրթության մեջ կարևոր դեր ունեին լեզուները, գրականությունը, պատմությունը, աշխարհագրությունը, մաթեմատիկական և բնական գիտությունները, ինչպես նաև դասական կրթությանը բնորոշ այլ առարկաներ։ Այս առարկաների համադրությունը ցույց է տալիս, որ հաստատությունը ձգտում էր ապահովել ոչ միայն մասնագիտական, այլև լայն ընդհանուր կրթություն։ Միաժամանակ արևելյան լեզուների նկատմամբ հատուկ ուշադրությունը ապագա շրջանավարտներին տալիս էր այնպիսի մասնագիտական պատրաստվածություն, որը հատկապես կարևոր էր Ռուսաստանի և Հարավային Կովկասի վարչական, դիվանագիտական ու մշակութային միջավայրում։ Հրատարակության պատմական արժեքը մեծանում է նաև այն պատճառով, որ այն ներկայացնում է կրթական կանոնակարգը ոչ թե հետագա պատմաբանի մեկնաբանությամբ, այլ ժամանակաշրջանին մոտ սկզբնաղբյուրային ձևով։ Այսպիսի փաստաթղթերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպիսի պահանջներ էր պաշտոնապես սահմանում հաստատությունը դիմորդների համար և ինչ գիտելիքներ էր ակնկալում կրթության հաջորդ աստիճան անցնող աշակերտներից։ Դրանք նաև կարող են օգտագործվել կրթական պատմության, դպրոցական ծրագրերի զարգացման և Ռուսական կայսրության կրթական քաղաքականության ուսումնասիրության ժամանակ։ Լազարյան ինստիտուտի գործունեությունը սերտորեն կապված էր նաև արևելագիտության զարգացման հետ։ Հաստատությունում դասավանդել են այնպիսի հայտնի գիտնականներ և մանկավարժներ, ինչպիսիք են Վ. Ա. Գորդլևսկին, Ֆ. Ե. Կորշը, Ա. Ե. Կրիմսկին, Վ. Ֆ. Միլլերը, Ստեփան Նազարյանը և Ն. Օ. Էմինը։ Հաստատության գրադարանը ներառում էր պատմության, աշխարհագրության, լեզվաբանության և արևելագիտության հարուստ հավաքածուներ, այդ թվում՝ արժեքավոր ձեռագրեր։ Հրատարակության մատենագիտական հետքերը վկայում են, որ այն առանձին ընդգրկված է Լազարյանների ընտանիքին և ինստիտուտին նվիրված գրքային հավաքածուներում։ Նույն թեմատիկ շարքում պահպանվել են նաև ինստիտուտի ուսանողների ընդունելության, հատուկ դասարանների քննությունների և ուսուցման վերաբերյալ այլ կանոնակարգեր, ինչը հնարավորություն է տալիս այս հրատարակությունը դիտարկել ավելի լայն փաստաթղթային համալիրի շրջանակում։ Ընդհանուր առմամբ, այս աղբյուրը կարևոր է 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի կրթական համակարգի, Լազարյան ինստիտուտի պատմության, հայ կրթական և մշակութային կյանքի, ինչպես նաև արևելագիտական կրթության զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հատկապես օգտակար լինել կրթության պատմությամբ, հայ-ռուսական մշակութային կապերով, Լազարյան ինստիտուտի գործունեությամբ, հայագիտությամբ և արևելագիտության պատմությամբ զբաղվող պատմաբաններին, մանկավարժներին, գրականագետներին, հետազոտողներին և ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է հատուկ (օժանդակ) դպրոցի տարրական դասարաններում թվաբանական գործողությունների ուսուցման մեթոդների կատարելագործման և օպտիմալացման ուղիների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են սովորողների կողմից գումարման, հանման, բազմապատկման և բաժանման գործողությունների յուրացման առանձնահատկությունները, թվային պատկերացումների ձևավորման գործընթացը և մաթեմատիկական գիտելիքների ու հմտությունների զարգացմանը խոչընդոտող հնարավոր դժվարությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն մանկավարժական պայմանների և մեթոդական մոտեցումների բացահայտմանը, որոնք կարող են նպաստել ուսումնական նյութի առավել մատչելի, հաջորդական և արդյունավետ յուրացմանը՝ հաշվի առնելով սովորողների ճանաչողական հնարավորությունների և անհատական կրթական կարիքների առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել տեսողական, գործնական, խաղային և այլ ուսուցման միջոցների կիրառման արդյունավետությունը, ինչպես նաև ուսումնական առաջադրանքների աստիճանական բարդացման, կրկնության, ամրապնդման և անհատականացման մեթոդները։ Կարևորվում է ուսուցչի կողմից սովորողների առաջադիմության մշտադիտարկումը, սխալների պատճառների բացահայտումը և դրանց հիման վրա ուսուցման մեթոդների համապատասխանեցումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև թվաբանական գործողությունների ուսուցման կապին առօրյա և գործնական իրավիճակների հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս ձևավորված գիտելիքներն ու հմտությունները կիրառել իրական կյանքի խնդիրներում։ Առաջարկվող մեթոդական մոտեցումների նպատակն է ոչ միայն բարձրացնել թվաբանական գործողությունների յուրացման մակարդակը, այլև զարգացնել սովորողների ինքնուրույնությունը, ուշադրությունը, տրամաբանական մտածողությունը և մաթեմատիկական գործունեության նկատմամբ հետաքրքրությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հատուկ կրթության ոլորտի մանկավարժներին, տարրական դասարանների ուսուցիչներին, հատուկ մանկավարժներին, կրթության հոգեբաններին, մեթոդիստներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Գիրքը նվիրված է 19-րդ դարի հայ պարբերական մամուլում մաթեմատիկայի ուսուցման հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով տվյալ ժամանակաշրջանի կրթական մտքի, մանկավարժական հայացքների և դասավանդման մեթոդների զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատանքում վերլուծվում են հայ մամուլում հրապարակված հոդվածները, քննարկումները և կրթական նյութերը, որոնք վերաբերում են մաթեմատիկական կրթության նպատակներին, բովանդակությանը, դասավանդման մեթոդներին և դպրոցական կրթության բարեփոխումներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մաթեմատիկայի ուսուցման դերին ազգային կրթական համակարգի ձևավորման գործում, ուսուցիչների մասնագիտական պատրաստվածության, դասագրքերի նշանակության և ժամանակի առաջադեմ մանկավարժական գաղափարների տարածմանը։ Գիրքը բացահայտում է 19-րդ դարի հայ պարբերական մամուլի կարևոր դերը մաթեմատիկական կրթության զարգացման, գիտելիքի հանրայնացման և կրթական բարեփոխումների խթանման գործում՝ հիմնվելով պատմամանկավարժական աղբյուրների համակողմանի ուսումնասիրության վրա։ Աշխատանքը նախատեսված է կրթության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, մանկավարժների, մաթեմատիկայի դասավանդման մեթոդիկայի մասնագետների, դասախոսների, ուսանողների և հայ կրթական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս գիրքը նվիրված է աքսիոմատիկ մեթոդի կիրառման և նշանակության ուսումնասիրությանը մաթեմատիկայի ուսուցման գործընթացում՝ հանրակրթական դպրոցի հանրահաշվի և մանկավարժական բուհերի բարձրագույն հանրահաշվի դասընթացների օրինակով։ Աշխատանքում վերլուծվում են մաթեմատիկական տեսությունների կառուցման սկզբունքները, աքսիոմների դերը գիտելիքների համակարգավորման գործում և դրանց կիրառման մանկավարժական հնարավորությունները։ Գրքում քննարկվում են սովորողների տրամաբանական մտածողության զարգացման, ապացուցման հմտությունների ձևավորման և մաթեմատիկական հասկացությունների խորքային յուրացման մեթոդները՝ կրթական տարբեր մակարդակներում։ Այն կարող է օգտակար լինել մաթեմատիկայի ուսուցիչների, դասախոսների, մանկավարժների, մեթոդիստների, հետազոտողների, ուսանողների և մաթեմատիկայի դասավանդման արդյունավետությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գիրքը նվիրված է XIX դարի երկրորդ կեսի հայ պարբերական մամուլում ընտանեկան դաստիարակության հիմնահարցերի լուսաբանման ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում է հայ մամուլի դերը հասարակական մտքի ձևավորման, ընտանեկան արժեքների տարածման և երեխաների դաստիարակության վերաբերյալ գաղափարների հանրայնացման գործում։ Ներկայացվում են ժամանակաշրջանի մամուլի հրապարակումներում արտացոլված մանկավարժական մոտեցումները, ծնողների դերի, բարոյական դաստիարակության, կրթության, ազգային ինքնության պահպանման և ընտանիքի սոցիալական նշանակության վերաբերյալ տեսակետները։ Ուսումնասիրությունը բացահայտում է, թե ինչպես է հայ պարբերական մամուլը նպաստել մանկավարժական գիտելիքների տարածմանը և հասարակության մեջ կրթադաստիարակչական գաղափարների ձևավորմանը՝ արձագանքելով ժամանակի հասարակական և մշակութային փոփոխություններին։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է հայ մանկավարժական մտքի, լրագրության պատմության և XIX դարի հասարակական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Այն օգտակար է մանկավարժների, պատմաբանների, լրագրության և կրթության հետազոտողների, ուսանողների, ինչպես նաև բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայ մամուլի և ընտանեկան դաստիարակության պատմությամբ։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է կերպարվեստային գործունեության դերի ուսումնասիրությանը՝ որպես ավագ նախադպրոցական տարիքի երեխաների մտավոր կարողությունների զարգացման և ակտիվացման արդյունավետ միջոց։ Հեղինակը վերլուծում է ստեղծագործական գործունեության ազդեցությունը երեխաների երևակայության, մտածողության, ուշադրության, հիշողության, ընկալման և ճանաչողական ակտիվության ձևավորման վրա։ Աշխատության մեջ քննարկվում են նկարչության, ծեփակերտման, ապլիկացիայի և ստեղծագործական այլ մեթոդների կիրառման մանկավարժական հնարավորությունները, ինչպես նաև ներկայացվում են երեխաների ստեղծագործական ներուժի բացահայտմանն ու զարգացմանը նպաստող մոտեցումներ։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է դաստիարակի դերը, կրթական միջավայրի կազմակերպումը և հատուկ մեթոդների կիրառումը՝ նախադպրոցական տարիքի երեխաների մտավոր ու ստեղծագործական զարգացման խթանման նպատակով։ Հրատարակությունը նախատեսված է մանկավարժների, նախադպրոցական կրթության մասնագետների, հոգեբանների, ուսանողների և երեխաների զարգացման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս գիրքը նվիրված է Աստրախանի հայկական կրթական կարևորագույն հաստատություններից մեկի պատմությանը՝ ներկայացնելով դրա հիմնադրումը, զարգացումը և գործունեությունը 19-րդ դարի սկզբից մինչև 20-րդ դարի սկիզբն ընդգրկող ժամանակահատվածում։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում է հայոց ուսումնական հաստատության դերը Աստրախանի հայ համայնքի ազգային, մշակութային և կրթական կյանքի ձևավորման գործում, ինչպես նաև դրա նշանակությունը հայեցի կրթության պահպանման ու տարածման համար։ Ներկայացվում են ուսումնարանի ստեղծման նախադրյալները, կրթական ծրագրերը, ուսուցման կազմակերպման առանձնահատկությունները, ուսուցիչների և աշակերտների գործունեությունը, ինչպես նաև հաստատության կապերը ժամանակի հայկական հասարակական ու մշակութային միջավայրի հետ։ Գիրքը անդրադառնում է այն պատմական պայմաններին, որոնցում գործել է ուսումնարանը՝ ներառելով Ռուսական կայսրության ժամանակաշրջանի կրթական քաղաքականության, հայ համայնքների զարգացման և ազգային ինքնագիտակցության պահպանման հարցերը։ Հեղինակը հիմնվում է արխիվային փաստաթղթերի, պատմական աղբյուրների և վավերագրական նյութերի վրա՝ վերականգնելով ուսումնարանի անցած ուղին և ներկայացնելով նրա ազդեցությունը բազմաթիվ սերունդների կրթության ու դաստիարակության վրա։ Աշխատությունը արժեքավոր ուսումնասիրություն է հայ կրթական հաստատությունների պատմությամբ, գաղթօջախների մշակութային կյանքով և հայ ժողովրդի կրթական ժառանգությամբ հետաքրքրվողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության հիմնական դպրոցների համար ռուսաց լեզվի մուլտիմեդիական ուսումնական ձեռնարկների նախագծման տեսական հիմքերի և գործնական իրականացման ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են թվային կրթական ռեսուրսների մշակման մանկավարժական, մեթոդական և տեխնոլոգիական սկզբունքները, ինչպես նաև մուլտիմեդիական ուսուցման հնարավորությունները լեզվական կարողությունների արդյունավետ զարգացման գործում։ Քննարկվում են ուսումնական նյութերի կառուցվածքը, ինտերակտիվ առաջադրանքների, տեսաձայնային բաղադրիչների և էլեկտրոնային ուսուցման գործիքների կիրառման առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով հիմնական դպրոցի սովորողների տարիքային և կրթական պահանջները։ Աշխատությունում անդրադարձ է կատարվում նաև մուլտիմեդիական ձեռնարկների արդյունավետության գնահատման մեթոդներին, կրթական գործընթացում տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ինտեգրմանը և ուսուցման որակի բարձրացման ժամանակակից մոտեցումներին։ Գիրքը նախատեսված է մանկավարժների, ռուսաց լեզվի ուսուցիչների, կրթական տեխնոլոգիաների մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և մանկավարժական մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է միջին մասնագիտական ուսումնական հաստատություններում ֆիզիկական դաստիարակության արդյունավետ կազմակերպման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց հաղթահարման մանկավարժական տեխնոլոգիաների կիրառման հնարավորություններին։ Քննարկվում են ուսումնական գործընթացի ժամանակակից մոտեցումները, դասավանդման նորարարական մեթոդները, ուսանողների ֆիզիկական ակտիվության խթանման ուղիները և առողջ ապրելակերպի ձևավորման մանկավարժական պայմանները։ Ներկայացվում են ֆիզիկական դաստիարակության բովանդակության կատարելագործման, ուսուցման արդյունքների գնահատման, շարժողական կարողությունների զարգացման և կրթական միջավայրի արդյունավետ կազմակերպման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դասավանդողի մասնագիտական գործունեությանը, ուսանողների անհատական առանձնահատկությունների հաշվառմանը և կրթական տեխնոլոգիաների կիրառման ազդեցությանը ուսուցման որակի բարձրացման գործում։ Աշխատությունը նախատեսված է մանկավարժների, ֆիզիկական դաստիարակության դասախոսների, կրթության կազմակերպիչների, հետազոտողների, ինչպես նաև մանկավարժական և մարզական մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Այս գիտամեթոդական աշխատությունը նվիրված է հայկական դպրոցներում ռուսաց լեզվի ուսուցման գործընթացում բառային համատեղելիության ձևավորման լեզվաբանական և մեթոդական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Գրքում քննարկվում են բառերի իմաստային և քերականական համատեղելիության սկզբունքները, խոսքի մշակույթի ձևավորման գործում դրանց նշանակությունը, ինչպես նաև սովորողների բառապաշարի զարգացման և հաղորդակցական կարողությունների կատարելագործման արդյունավետ ուղիները։ Հեղինակը ներկայացնում է բառային համատեղելիության ուսուցման տեսական հիմքերը, դասավանդման ժամանակակից մեթոդները, ուսումնական վարժությունների համակարգը և գործնական մոտեցումները՝ հաշվի առնելով հայախոս սովորողների լեզվական առանձնահատկությունները և ռուսերենի յուրացման ընթացքում առաջացող բնորոշ դժվարությունները։ Աշխատությունը ներառում է լեզվաբանական վերլուծություններ, մանկավարժական առաջարկություններ և դասավանդման փորձից բխող մեթոդական լուծումներ, որոնք նպաստում են ռուսաց լեզվի արդյունավետ ուսուցմանը և սովորողների խոսքային հմտությունների զարգացմանը։ Գիրքը նախատեսված է ռուսաց լեզվի ուսուցիչների, լեզվաբանների, մանկավարժների, գիտաշխատողների, ուսանողների և օտար լեզուների դասավանդման մեթոդաբանությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գիրքը նվիրված է Ավետիք Իսահակյանի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրման և ուսուցման մեթոդական մոտեցումների մշակմանը դպրոցական կրթության շրջանակներում՝ ընդգծելով նրա գրականության դերը աշակերտների գեղագիտական, բարոյական և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման գործում։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են Իսահակյանի պոեզիայի և արձակի հիմնական թեմատիկ ու գաղափարական առանձնահատկությունները, լեզվաոճական յուրահատկությունները և դրանց ուսուցման արդյունավետ եղանակները տարբեր դասարաններում։ Հեղինակը առաջարկում է դասավանդման մեթոդական համակարգեր՝ ներառյալ տեքստի վերլուծության ձևեր, ստեղծագործական առաջադրանքներ, քննարկումների կազմակերպում և ինտերակտիվ ուսուցման մոտեցումներ՝ ուղղված աշակերտների գրական ընկալման խորացմանը։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային արժեքների փոխանցմանը, գրական հերոսների կերպարային վերլուծությանը և աշակերտների քննադատական մտածողության զարգացմանը։ Աշխատությունը համադրում է գրականագիտական և մանկավարժական մոտեցումները՝ առաջարկելով գործնական լուծումներ ուսուցման գործընթացի արդյունավետության բարձրացման համար։ Գիրքը նախատեսված է հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչների, մանկավարժների, մեթոդիստների, ուսանողների և կրթության ոլորտի մասնագետների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հանրակրթական դպրոցում առաջացող կոնֆլիկտային իրավիճակների պատճառների, զարգացման առանձնահատկությունների և դրանց հաղթահարման մանկավարժահոգեբանական մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են ներդպրոցական դաստիարակության համակարգի կառուցվածքը, կրթական գործընթացի մասնակիցների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև աշակերտների, ուսուցիչների, ծնողների և դպրոցի վարչակազմի միջև ծագող տարաձայնությունների հիմնական աղբյուրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սովորողների տարիքային և անհատական հոգեբանական առանձնահատկություններին, միջանձնային հաղորդակցության դժվարություններին, արժեքային կողմնորոշումների տարբերություններին և դպրոցական միջավայրում սոցիալական հարաբերությունների ձևավորման գործընթացներին։ Ուսումնասիրվում են կոնֆլիկտների առաջացման և զարգացման փուլերը, դրանց տեսակները, կանխարգելման հնարավորությունները և դաստիարակչական աշխատանքի արդյունավետ կազմակերպման սկզբունքները։ Անդրադարձ է կատարվում կառուցողական երկխոսության, փոխադարձ հարգանքի, համագործակցության, հուզական ինքնակարգավորման և հաղորդակցական հմտությունների զարգացման նշանակությանը։ Կարևորվում են դասղեկի, ուսուցչի, դպրոցական հոգեբանի և ծնողների համագործակցությունը, միջնորդության մեթոդների կիրառումը, ինչպես նաև աշակերտների միջև փոխըմբռնման և հանդուրժողականության մթնոլորտի ձևավորումը։ Դիտարկվում են նաև խմբային աշխատանքների, դաստիարակչական զրույցների, իրավիճակային քննարկումների, դերային խաղերի և սոցիալ-հոգեբանական վարժությունների կիրառման հնարավորությունները կոնֆլիկտների կանխարգելման ու կարգավորման գործընթացում։ Հետազոտության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում դպրոցական կոլեկտիվի հոգեբանական մթնոլորտին, սովորողների սոցիալական հարմարմանը, վարքային դժվարությունների հաղթահարմանը և անվտանգ ու աջակցող կրթական միջավայրի ձևավորմանը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի ներդպրոցական հարաբերությունների բարելավման, դաստիարակչական աշխատանքի արդյունավետության բարձրացման և սովորողների սոցիալական ու հուզական զարգացման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, դպրոցական հոգեբանների, դասղեկների, կրթության կազմակերպիչների, սոցիալական մանկավարժների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է նախադպրոցական տարիքի երեխաների խոսքի լեզվաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և դրանց վերլուծության հիման վրա նախադպրոցական կրթական ծրագրերի մշակման գիտամեթոդական սկզբունքների հիմնավորմանը։ Դիտարկվում են երեխայի խոսքի ձևավորման և զարգացման օրինաչափությունները, լեզվական կարողությունների տարիքային առանձնահատկությունները, բառապաշարի հարստացման, քերականական կառուցվածքների յուրացման և կապակցված խոսքի զարգացման գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նախադպրոցականի խոսքի հնչյունաբանական, բառագիտական, ձևաբանական, շարահյուսական և իմաստաբանական վերլուծությանը՝ որպես լեզվական զարգացման մակարդակի գնահատման կարևոր միջոցի։ Քննարկվում են երեխաների բանավոր խոսքի ուսումնասիրության մեթոդները, հաղորդակցական կարողությունների ձևավորման պայմանները, խոսքային սխալների բնույթը և դրանց հաղթահարման մանկավարժական մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում խոսքի զարգացման վրա ընտանիքի, կրթական միջավայրի, հասակակիցների հետ հաղորդակցության և դաստիարակի գործունեության ազդեցությանը։ Կարևորվում են լեզվաբանական հետազոտությունների արդյունքների կիրառումը կրթական ծրագրերի բովանդակության ընտրության, ուսուցման նպատակների սահմանման, տարիքին համապատասխան առաջադրանքների մշակման և խոսքի զարգացման արդյունավետ մեթոդների ներդրման գործընթացներում։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել նախադպրոցական կրթության ծրագրերի գիտական հիմնավորվածության բարձրացմանը, երեխաների լեզվական և հաղորդակցական կարողությունների համակողմանի զարգացմանը, ինչպես նաև անհատական առանձնահատկությունները հաշվի առնող մանկավարժական մոտեցումների կատարելագործմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել նախադպրոցական կրթության մասնագետների, մանկավարժների, լեզվաբանների, խոսքի զարգացման հետազոտողների, կրթական ծրագրեր մշակողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Մանկավարժական և ֆիզիկական դաստիարակության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է գյուղական հանրակրթական դպրոցներում սովորողների շարժողական պատրաստության կազմակերպման և կատարելագործման մեթոդական պայմանների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում դպրոցականների ֆիզիկական զարգացման տարիքային առանձնահատկությունները, շարժողական ընդունակությունների ձևավորման օրինաչափությունները և ֆիզիկական դաստիարակության դերը առողջ ապրելակերպի ու շարժողական ակտիվության խթանման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուժի, արագության, դիմացկունության, ճկունության և շարժումների համակարգման զարգացմանը նպաստող մանկավարժական մեթոդներին ու վարժությունների ընտրությանը։ Վերլուծվում են գյուղական դպրոցների նյութատեխնիկական պայմանները, մարզական ենթակառուցվածքների հասանելիությունը, ուսումնական գործընթացի կազմակերպման առանձնահատկությունները և դրանց ազդեցությունը ֆիզիկական պատրաստության արդյունավետության վրա։ Քննարկվում են նաև ֆիզիկական ծանրաբեռնվածության անհատականացման, սովորողների պատրաստվածության մակարդակի գնահատման, շարժողական կարողությունների վերահսկման և դասերի արդյունավետ պլանավորման մեթոդները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են ֆիզիկական դաստիարակության դասերի, արտադասարանական մարզական միջոցառումների, շարժախաղերի և բնական միջավայրում իրականացվող ֆիզիկական ակտիվության համադրման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում ուսուցիչների մեթոդական պատրաստվածության բարձրացմանը, դպրոցականների մասնակցության խթանմանը, անվտանգ մարզական միջավայրի ապահովմանը և ֆիզիկական դաստիարակության ծրագրերի կատարելագործմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ֆիզիկական կուլտուրայի ուսուցիչների, մանկավարժների, մարզական կրթության մասնագետների և գյուղական դպրոցներում ֆիզիկական դաստիարակության կազմակերպման հիմնախնդիրներն ուսումնասիրող հետազոտողների համար։

Մանկավարժական և արվեստագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է պարարվեստի դերի ուսումնասիրությանը անձի գեղագիտական զարգացման գործընթացում և դրա ուսուցման արդյունավետ մեթոդների համակարգմանը։ Քննության են առնվում պարի միջոցով գեղագիտական ընկալման, ճաշակի, ստեղծագործական մտածողության, հուզական արտահայտչականության և շարժողական մշակույթի ձևավորման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երաժշտության ու շարժման փոխկապակցվածությանը, ռիթմի զգացողության զարգացմանը, բեմական արտահայտչականությանը և սովորողների անհատական ստեղծագործական կարողությունների բացահայտմանը։ Վերլուծվում են պարարվեստի ուսուցման կազմակերպման սկզբունքները, գործնական պարապմունքների կառուցվածքը, շարժումների աստիճանական յուրացումը և տարբեր տարիքային խմբերի առանձնահատկությունների հաշվառումը։ Քննարկվում են ցուցադրման, կրկնության, երաժշտաշարժողական վարժությունների, ստեղծագործական առաջադրանքների և խմբային աշխատանքի կիրառման հնարավորությունները կրթական գործընթացում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու պարարվեստի կրթական և դաստիարակչական նշանակությունը՝ այն դիտարկելով որպես անձի գեղագիտական, ստեղծագործական և մշակութային զարգացման միջոց։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել պարուսույցների, մանկավարժների, արվեստի կրթության և գեղագիտական դաստիարակության ոլորտների մասնագետների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ընտանիքի և ընտանեկան դաստիարակության դերի ուսումնասիրությանը դեռահասի անձի ձևավորման, սոցիալականացման և զարգացման գործընթացում։ Վերլուծվում է ընտանեկան միջավայրի ազդեցությունը դեռահասի արժեքային համակարգի, վարքագծի, աշխարհընկալման, ինքնագնահատականի, պատասխանատվության զգացման և հասարակական հարաբերությունների ձևավորման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ծնողների և դեռահասների փոխհարաբերություններին, ընտանիքում հաղորդակցության առանձնահատկություններին, վստահության ու փոխադարձ հարգանքի ձևավորմանը, ինչպես նաև դաստիարակության տարբեր մոտեցումների ազդեցությանը անձի զարգացման վրա։ Քննարկվում են ընտանիքի կառուցվածքի, սոցիալական պայմանների, ծնողական վերաբերմունքի, ընտանեկան ավանդույթների և բարոյական արժեքների դերը դեռահասի սոցիալական փորձի ձևավորման գործում։ Ուսումնասիրվում է նաև այն, թե ինչպես է ընտանիքը նպաստում ինքնուրույնության, որոշումներ ընդունելու կարողության, հասարակական պատասխանատվության և միջանձնային հարաբերությունների հմտությունների զարգացմանը։ Անդրադարձ է կատարվում դեռահասության տարիքային առանձնահատկություններին, այս փուլում առաջացող սոցիալական և հոգեբանական փոփոխություններին, ինչպես նաև ծնողների աջակցության ու արդյունավետ հաղորդակցության նշանակությանը։ Կարևորվում է ընտանիքի համագործակցությունը դպրոցի և սոցիալական այլ հաստատությունների հետ՝ դեռահասի զարգացման համար բարենպաստ և հետևողական միջավայր ստեղծելու նպատակով։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել ընտանեկան դաստիարակության սոցիալական նշանակության և դեռահասի անհատական ու հասարակական զարգացման վրա դրա ազդեցության մասին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, հոգեբանների, սոցիոլոգների, ծնողների, հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հարություն Ալամդարյանի մանկավարժական գործունեության, կրթական հայացքների և հայ կրթամշակութային կյանքում ունեցած դերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում նրա պատկերացումներն են կրթության և դաստիարակության նպատակների, ուսուցչի առաքելության, սովորողների մտավոր ու բարոյական զարգացման, ինչպես նաև ազգային կրթության կազմակերպման վերաբերյալ։ Նրա մանկավարժական ժառանգությունը դիտարկվում է XIX դարի առաջին կեսի հայ հասարակական և մշակութային կյանքի համատեքստում, երբ կրթական հաստատությունների զարգացումը, աշխարհիկ գիտելիքների տարածումը և նոր ուսուցման սկզբունքների ձևավորումը կարևոր նշանակություն էին ձեռք բերում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նրա ուսուցչական և կրթական կազմակերպչական գործունեությանը, դասավանդման նկատմամբ ունեցած մոտեցումներին և կրթությունը հասարակության մտավոր առաջընթացի կարևոր միջոց դիտարկելու գաղափարին։ Քննվում է ուսուցման ու դաստիարակության փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, որ կրթական գործընթացը կարող էր ընկալվել ոչ միայն որպես գիտելիքների փոխանցում, այլև որպես սովորողի բարոյական, մշակութային և մտավոր ձևավորման ամբողջական համակարգ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ մայրենի լեզվի, գրականության, պատմության և ընդհանուր գիտելիքների նշանակությանը կրթության մեջ, ինչպես նաև սովորողների ինքնուրույն մտածողության և ճանաչողական հետաքրքրությունների զարգացման հարցերին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մանկավարժի և սովորողի փոխհարաբերության խնդիրը, ուսուցչի անձնական օրինակի նշանակությունը և կրթական միջավայրի ազդեցությունը երիտասարդ սերնդի ձևավորման վրա։ Ուսումնասիրվում են նաև նրա գործունեության կապերը ժամանակաշրջանի հայ կրթական կենտրոնների, մշակութային շարժումների և մտավորականության հետ՝ հնարավորություն տալով մանկավարժական հայացքները դիտարկել ավելի լայն պատմամշակութային գործընթացների շրջանակում։ Նրա գործունեության գնահատումը նպաստում է XIX դարի հայ մանկավարժական մտքի զարգացման հիմնական միտումների, ավանդական կրթության և նոր կրթական մոտեցումների փոխհարաբերությունների բացահայտմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մանկավարժության պատմության, հայ մշակույթի պատմության և կրթական մտքի ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Հարություն Ալամդարյանի ներդրումը հայ կրթության զարգացման, ուսուցչական գործունեության և մանկավարժական գաղափարների ձևավորման գործընթացում։

Աշխատությունը նվիրված է ազգային ավանդույթների դերի ուսումնասիրությանը մարդու բարոյական գիտակցության, արժեքային համակարգի և աշխարհընկալման ձևավորման գործընթացում։ Հետազոտության շրջանակում ազգային ավանդույթները դիտարկվում են որպես սերունդների պատմական փորձի, հասարակական վարքականոնների, բարոյական սկզբունքների և մշակութային արժեքների պահպանման ու փոխանցման կարևոր միջոց։ Ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես են ընտանիքում, համայնքում և հասարակական միջավայրում պահպանվող սովորույթները նպաստում անհատի պատկերացումների ձևավորմանը բարու և չարի, պարտքի, պատասխանատվության, արդարության, արժանապատվության, փոխադարձ հարգանքի և հասարակական համակեցության վերաբերյալ։ Քննարկվում է ավանդույթների կապը ազգային ինքնագիտակցության և մշակութային հիշողության հետ՝ ցույց տալով դրանց նշանակությունը ոչ միայն անցյալի ժառանգության պահպանման, այլև ժամանակակից մարդու բարոյական կողմնորոշումների զարգացման տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ընտանիքի և դաստիարակության նշանակությանը, քանի որ ազգային և բարոյական արժեքների փոխանցումը մեծապես իրականացվում է առօրյա հարաբերությունների, ընտանեկան սովորույթների, տոների, ծեսերի, բանավոր մշակույթի և հասարակության կողմից ընդունված վարքագծային օրինակների միջոցով։ Վերլուծվում է նաև ավանդույթի և ժամանակակից հասարակական փոփոխությունների փոխհարաբերությունը՝ ընդգծելով, որ մշակութային ժառանգության շարունակականությունը կարող է ուղեկցվել արժեքների վերաիմաստավորմամբ և նոր պայմաններին համապատասխանեցմամբ։ Աշխատանքում ազգային ավանդույթները ներկայացվում են որպես բարոյական փորձի կուտակման և փոխանցման համակարգ, որի միջոցով անհատը հաղորդակցվում է նախորդ սերունդների արժեքային պատկերացումներին և միաժամանակ ձևավորում սեփական վերաբերմունքը հասարակության, մշակույթի և մարդկային հարաբերությունների նկատմամբ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև կրթության և հասարակական դաստիարակության դերին՝ ազգային մշակութային ժառանգության ճանաչումը կապելով բարոյական մտածողության զարգացման հետ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու ավանդույթների, ազգային մշակույթի և բարոյական գիտակցության փոխադարձ կապերը, ինչպես նաև գնահատելու դրանց նշանակությունը անձի սոցիալականացման, ինքնության ձևավորման և հասարակության արժեքային շարունակականության ապահովման գործընթացներում։ Նյութը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել բարոյագիտության, փիլիսոփայության, մշակութաբանության, մանկավարժության, ազգագրության և հասարակագիտական այլ ոլորտների մասնագետների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է մարմնամարզության ոլորտում կիրառվող մասնագիտական տերմինների համակարգի տեսական և մեթոդական նշանակության ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես ֆիզիկական վարժությունների ճշգրիտ նկարագրման, բացատրման, դասակարգման և ուսուցման կարևոր միջոց։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն հարցի վրա, թե մասնագիտական լեզուն ինչպես է նպաստում շարժողական գործողությունների կառուցվածքի ճիշտ ընկալմանը, ուսուցչի և սովորողի միջև տեղեկատվության արդյունավետ փոխանցմանը, վարժությունների կատարման հաջորդականության յուրացմանը և շարժողական հմտությունների գիտակցված ձևավորմանը։ Մարմնամարզության ուսուցման ընթացքում տերմինաբանությունը կատարում է ոչ միայն անվանողական, այլև ճանաչողական, հաղորդակցական և մեթոդական գործառույթ, քանի որ ճիշտ ընտրված տերմինը հնարավորություն է տալիս կարճ և միանշանակ ձևով արտահայտել շարժման էական առանձնահատկությունները։ Մասնագիտական հասկացությունների միասնական համակարգի առկայությունը կարևոր պայման է ուսուցման կազմակերպման համար, որովհետև նույն շարժման կամ դիրքի տարբեր անվանումների անկանոն կիրառումը կարող է դժվարացնել առաջադրանքի ընկալումը և առաջացնել կատարման սխալներ։ Հետազոտության մեջ մարմնամարզական տերմինաբանությունը դիտարկվում է որպես պատմականորեն ձևավորված և շարունակաբար զարգացող համակարգ, որը կապված է ֆիզիկական դաստիարակության տեսության, սպորտային պրակտիկայի, կենսամեխանիկայի, անատոմիայի և մանկավարժության հետ։ Տերմինների ձևավորումը պայմանավորված է շարժումների բազմազանությամբ և դրանց հնարավորինս ճշգրիտ դասակարգման անհրաժեշտությամբ։ Մարմնի սկզբնական և վերջնական դիրքերը, առանձին օղակների շարժումները, հենումները, կախերը, ցատկերը, պտույտները, հավասարակշռությունները և այլ շարժողական գործողություններ պահանջում են հստակ անվանումներ, որպեսզի հնարավոր լինի դրանք գրանցել, հաղորդել և վերարտադրել առանց երկար նկարագրությունների։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տերմինի ճշգրտության սկզբունքին։ Մասնագիտական անվանումը պետք է հնարավորինս միանշանակ արտահայտի համապատասխան շարժումը կամ դիրքը և նվազեցնի տարբեր մեկնաբանությունների հավանականությունը։ Եթե նույն տերմինը տարբեր իրավիճակներում օգտագործվում է էապես տարբեր նշանակություններով, ուսուցման ընթացքում կարող են առաջանալ հաղորդակցական դժվարություններ։ Այդ պատճառով տերմինների համակարգումը և սահմանումների հստակեցումը կարևոր են ինչպես տեսական աշխատությունների, այնպես էլ գործնական դասավանդման համար։ Տերմինաբանական ճշգրտությունը հատկապես մեծ նշանակություն ունի այն վարժությունների դեպքում, որոնց կատարման ընթացքում մարմնի դիրքի փոքր փոփոխությունն անգամ կարող է փոխել շարժման տեխնիկական բնույթը։ Կարևորվում է տերմինների հակիրճության սկզբունքը։ Ֆիզիկական վարժության կատարման ժամանակ ուսուցիչը հաճախ սահմանափակ ժամանակ ունի շարժման վերաբերյալ հրահանգ հաղորդելու համար։ Երկար և բարդ բացատրությունը կարող է խանգարել շարժողական գործողության ամբողջական ընկալմանը, մինչդեռ սովորողին արդեն ծանոթ հստակ տերմինը կարող է փոխարինել ընդարձակ նկարագրությանը։ Այս հատկությունը մասնագիտական լեզուն դարձնում է դասի կազմակերպման արդյունավետ գործիք։ Սակայն հակիրճությունը արդյունավետ է միայն այն դեպքում, երբ սովորողները նախապես յուրացրել են համապատասխան հասկացությունների նշանակությունը։ Հետևաբար տերմինների ուսուցումը պետք է դիտարկել որպես ֆիզիկական կրթության բովանդակության բաղադրիչ, այլ ոչ թե ենթադրել, որ դրանց իմաստը սովորողի համար ինքնաբերաբար հասկանալի է։ Առանձին ուղղություն է տերմինի և շարժողական պատկերացման փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Երբ սովորողը լսում է իրեն հայտնի մասնագիտական անվանումը, այն կարող է ակտիվացնել տվյալ շարժման վերաբերյալ արդեն ձևավորված պատկերացումը՝ մարմնի դիրքի, շարժման ուղղության, ամպլիտուդի, հաջորդականության և կատարման այլ առանձնահատկությունների մասին։ Այս տեսանկյունից տերմինը հանդես է գալիս որպես շարժողական գործողության մտավոր մոդելի լեզվական արտահայտություն։ Որքան ճշգրիտ է սովորողի մոտ ձևավորված հասկացությունը, այնքան արդյունավետ կարող է լինել բանավոր հրահանգի և իրական շարժման միջև կապը։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում սկզբնական դիրքերի տերմինաբանությունը։ Վարժության ճիշտ կատարումը մեծապես կախված է այն դիրքից, որից սկսվում է շարժումը։ Ոտքերի, ձեռքերի, իրանի և գլխի դիրքերի հստակ անվանումները հնարավորություն են տալիս արագ կազմակերպել սովորողների աշխատանքը և ապահովել առաջադրանքի միասնական ընկալումը։ Սկզբնական դիրքի ոչ ճշգրիտ ըմբռնումը կարող է փոխել ամբողջ վարժության տեխնիկան, ուստի դրանց անվանումների ուսուցումը նպատակահարմար է իրականացնել գործնական ցուցադրման հետ համատեղ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում շարժման ուղղությունը և տարածական հարաբերությունները ներկայացնող տերմիններին։ Վեր, վար, առաջ, հետ, կողմ, շրջանաձև և այլ ուղղությունները պարզ են թվում առօրյա լեզվում, սակայն մարմնամարզական գործունեության մեջ դրանց նշանակությունը կարող է պահանջել ավելի հստակ տարածական կողմնորոշում։ Սովորողը պետք է կարողանա ոչ միայն հասկանալ բանավոր հրահանգը, այլև համապատասխանեցնել այն սեփական մարմնի դիրքին և շարժման ընթացքին։ Այս կարողությունը նպաստում է տարածական կողմնորոշման և շարժումների գիտակցված կառավարման զարգացմանը։ Կարևորվում է նաև շարժման ամպլիտուդը, արագությունը, ռիթմը և տեմպը բնութագրող մասնագիտական բառապաշարը։ Ֆիզիկական վարժությունը չի սահմանվում միայն շարժման ուղղությամբ։ Նույն գործողությունը տարբեր տեխնիկական նշանակություն կարող է ստանալ կատարման արագության, ուժգնության կամ շարժման ծավալի փոփոխության դեպքում։ Այդ պատճառով տերմինաբանությունը պետք է հնարավորություն տա ներկայացնել շարժման ոչ միայն ձևը, այլև դրա որակական առանձնահատկությունները։ Այս հասկացությունների ճիշտ յուրացումը սովորողին օգնում է ավելի գիտակցաբար վերահսկել սեփական կատարումը։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում ընդհանուր զարգացնող վարժությունների գրանցման և նկարագրման համակարգը։ Վարժությունների հաջորդականության գրավոր ներկայացումը պահանջում է միասնական պայմանական կառուցվածք, որի միջոցով հնարավոր է նշել սկզբնական դիրքը, շարժման ուղղությունը, գործողությունների հաջորդականությունը և անհրաժեշտ կրկնությունները։ Տերմինաբանական համակարգը այս դեպքում հանդես է գալիս որպես մասնագիտական գրանցման լեզու։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսուցչին նախապատրաստել դասի նյութը, կազմել վարժությունների համալիրներ և անհրաժեշտության դեպքում դրանք վերարտադրել նույն կառուցվածքով։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է տերմինաբանության կապը վարժությունների դասակարգման հետ։ Շարժողական գործողությունների բազմազանությունը պահանջում է դրանք խմբավորել որոշակի հատկանիշներով՝ ըստ կառուցվածքի, նպատակի, մարմնի աշխատանքի բնույթի, գործիքի օգտագործման կամ կատարման պայմանների։ Դասակարգումը հեշտացնում է ուսումնական նյութի համակարգումը և պարզից բարդ անցման կազմակերպումը։ Տերմինների համակարգը, իր հերթին, արտացոլում է այդ դասակարգումը՝ ստեղծելով փոխկապակցված հասկացությունների ամբողջություն։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում վարժության անվանման և դրա տեխնիկական կառուցվածքի հարաբերությանը։ Լավ ձևավորված մասնագիտական անվանումը կարող է տեղեկություն պարունակել շարժման հիմնական բնույթի մասին և սովորողին օգնել կանխատեսելու գործողության կառուցվածքը։ Այս պատճառով տերմինների յուրացումը նպաստում է ոչ միայն մասնագիտական բառապաշարի ընդլայնմանը, այլև շարժումների վերլուծության կարողության զարգացմանը։ Սովորողը աստիճանաբար կարող է սովորել բարդ շարժումը բաժանել առանձին փուլերի և յուրաքանչյուր փուլը նկարագրել համապատասխան հասկացություններով։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բանավոր բացատրության և ցուցադրման փոխհարաբերությունը։ Ֆիզիկական վարժությունների ուսուցման ժամանակ միայն բառային նկարագրությունը միշտ չէ, որ բավարար է նոր շարժման ամբողջական պատկեր ստեղծելու համար։ Ցուցադրումը հնարավորություն է տալիս տեսողականորեն ընկալել շարժման կառուցվածքը, իսկ տերմինաբանական բացատրությունը՝ առանձնացնել դրա կարևոր տարրերը և դրանք դարձնել գիտակցված։ Երկու միջոցների համակցումը կարող է բարձրացնել ուսուցման արդյունավետությունը, քանի որ սովորողը միաժամանակ ստանում է տեսողական և լեզվական տեղեկություն։ Սկզբնական փուլերում անհրաժեշտ կարող է լինել ավելի մանրամասն բացատրություն, իսկ տերմինների յուրացումից հետո հրահանգները կարող են աստիճանաբար կրճատվել։ Առանձին ուղղություն է տերմինաբանության կիրառումը շարժողական սխալների ուղղման ժամանակ։ Ուսուցիչը պետք է կարողանա արագ և ճշգրիտ նշել, թե շարժման որ հատվածն է պահանջում փոփոխություն։ Եթե սովորողը հասկանում է համապատասխան տերմինները, ուղղիչ հրահանգը կարող է լինել կարճ և կոնկրետ։ Սա հատկապես կարևոր է խմբային դասերի ընթացքում, երբ երկար անհատական բացատրությունների հնարավորությունը սահմանափակ է։ Տերմինաբանական գիտելիքը նաև սովորողին հնարավորություն է տալիս ինքնուրույն վերլուծել սեփական կատարումը և ավելի ճշգրիտ հասկանալ ուսուցչի հետադարձ կապը։ Կարևորվում է մարմնամարզական տերմինների ուսուցման հաջորդականությունը։ Սկզբնական փուլում նպատակահարմար է ներկայացնել առավել հաճախ կիրառվող և պարզ հասկացությունները՝ անմիջապես կապելով դրանք կոնկրետ շարժումների հետ։ Հետագայում բառապաշարը կարող է ընդլայնվել ավելի բարդ դիրքերի, շարժումների և համակցությունների անվանումներով։ Նման աստիճանական մոտեցումը թույլ է տալիս խուսափել սովորողների ավելորդ տերմինաբանական ծանրաբեռնվածությունից և ապահովել նոր հասկացությունների կապը արդեն յուրացված շարժողական փորձի հետ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սովորողների տարիքային առանձնահատկություններին։ Փոքր տարիքում մասնագիտական բառապաշարի չափազանց մեծ ծավալը կարող է դժվարացնել առաջադրանքի ընկալումը, ուստի տերմինների ներմուծումը պետք է համապատասխանեցվի ճանաչողական և շարժողական զարգացման մակարդակին։ Տարիքի և պատրաստվածության աճին զուգընթաց հնարավոր է ընդլայնել կիրառվող հասկացությունների համակարգը և պահանջել ավելի ճշգրիտ բանավոր նկարագրություններ։ Այսպիսով տերմինաբանության ուսուցումը կարող է զարգանալ շարժողական հմտությունների բարդացմանը զուգահեռ։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է մասնագիտական լեզվի և սովորողի առօրյա բառապաշարի հարաբերությունը։ Նոր տերմինը առավել արդյունավետ է յուրացվում, երբ ուսուցիչը սկզբնական փուլում կարողանում է այն կապել սովորողին արդեն հասկանալի շարժողական պատկերացման հետ։ Հետագայում մասնագիտական անվանումը աստիճանաբար դառնում է հիմնական հաղորդակցական միջոց։ Այս անցումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել ոչ միայն շարժողական, այլև տեսական գիտելիքներ՝ սովորողին սովորեցնելով գիտակցաբար նկարագրել իր կատարած գործողությունները։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում տերմինաբանության դերը ուսուցչի մասնագիտական պատրաստվածության մեջ։ Ֆիզիկական դաստիարակության մասնագետը պետք է կարողանա ճիշտ օգտագործել ընդունված հասկացությունները, կազմել վարժությունների գրավոր նկարագրություններ և բանավոր հրահանգները համապատասխանեցնել սովորողների պատրաստվածությանը։ Տերմինների սխալ կամ անհետևողական օգտագործումը կարող է փոխանցվել սովորողներին և հետագայում դժվարացնել մասնագիտական հաղորդակցությունը։ Այդ պատճառով տերմինաբանական պատրաստվածությունը դիտարկվում է ուսուցչի մեթոդական կարողությունների կարևոր բաղադրիչ։ Կարևոր ուղղություն է հրահանգների ձևակերպման մշակույթի ուսումնասիրությունը։ Դասի ընթացքում հրահանգը պետք է լինի հասկանալի, հակիրճ, ժամանակին և ուղղված կոնկրետ գործողությանը։ Տերմինների իմացությունը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել ավելորդ բառերը և ուշադրությունը կենտրոնացնել շարժման հիմնական տարրերի վրա։ Միաժամանակ հրահանգի արդյունավետությունը կախված է ձայնի հստակությունից, խոսքի տեմպից և այն պահից, երբ այն հաղորդվում է սովորողներին։ Այսպիսով մասնագիտական տերմինաբանությունը արդյունավետ է միայն ընդհանուր մանկավարժական հաղորդակցության ճիշտ կազմակերպման պայմաններում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տերմինների կիրառմանը խմբային աշխատանքի կառավարման ժամանակ։ Մարմնամարզական դասի ընթացքում անհրաժեշտ է արագ կազմակերպել սովորողների դիրքերը, հերթականությունը և գործողությունների փոփոխությունը։ Ընդհանուր ընդունված հրահանգների և տերմինների իմացությունը կարող է կրճատել կազմակերպչական ժամանակը և ավելացնել իրական շարժողական գործունեությանը տրամադրվող ժամանակահատվածը։ Սակայն այդ առավելությունը հնարավոր է միայն այն դեպքում, երբ սովորողները նույն կերպ են հասկանում կիրառվող հասկացությունները։ Հետևաբար դասի կազմակերպման արդյունավետությունը անմիջականորեն կապված է տերմինաբանական պատրաստվածության հետ։ Կարևորվում է նաև մասնագիտական տերմինների կիրառումը անվտանգության ապահովման համատեքստում։ Որոշ վարժություններ պահանջում են շարժումների հստակ հերթականություն, ճիշտ սկզբնական դիրք և ուսուցչի հրահանգներին ժամանակին արձագանքելու կարողություն։ Միանշանակ տերմինները կարող են նվազեցնել հրահանգների սխալ ընկալման հավանականությունը։ Միաժամանակ անվտանգության ապահովումը չի կարող հիմնվել միայն բառային հրահանգների վրա և պահանջում է վարժության բարդության համապատասխան ընտրություն, ճիշտ ցուցադրում, ուսուցչի վերահսկողություն և սովորողների պատրաստվածության հաշվառում։ Առանձին ուղղություն է տերմինաբանության և կենսամեխանիկական գիտելիքների կապը։ Շարժման առանցքները, հոդերի դիրքերը, ծանրության կենտրոնի փոփոխությունները և հավասարակշռության պայմանները կարող են ավելի լավ ընկալվել, երբ մասնագիտական անվանումները կապվում են շարժման իրական մեխանիկական կառուցվածքի հետ։ Այս մոտեցումը հատկապես կարևոր է մասնագիտական կրթության մակարդակում, որտեղ ուսանողը պետք է կարողանա ոչ միայն կատարել վարժությունը, այլև վերլուծել դրա տեխնիկան և բացատրել շարժման հիմնական օրինաչափությունները։ Հետազոտության մեջ կարող է դիտարկվել տերմինների ստանդարտացման խնդիրը։ Ֆիզիկական դաստիարակության ուսումնական նյութերում, մասնագիտական գրականության մեջ և գործնական ուսուցման ընթացքում միասնական տերմինաբանության կիրառումը նպաստում է մասնագետների միջև արդյունավետ հաղորդակցությանը։ Հասկացությունների անհամապատասխան օգտագործումը կարող է դժվարացնել մեթոդական նյութերի ընկալումը և տարբեր կրթական հաստատությունների միջև փորձի փոխանցումը։ Այդ պատճառով մասնագիտական բառապաշարի համակարգումն ունի ոչ միայն լեզվական, այլև կազմակերպական և կրթական նշանակություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ազգային լեզվով մասնագիտական տերմինաբանության զարգացման խնդիրը։ Ֆիզիկական դաստիարակության գիտական և ուսումնական համակարգը պահանջում է հստակ, բնական և մասնագիտական նշանակությանը համապատասխան տերմիններ։ Օտարալեզու հասկացությունների փոխանցման դեպքում անհրաժեշտ է պահպանել դրանց գիտական բովանդակությունը և միաժամանակ ապահովել լեզվական հասկանալիություն։ Հաջող տերմինաբանական համակարգը հնարավորություն է տալիս մասնագիտական կրթությունն իրականացնել մայրենի լեզվով՝ առանց հասկացական ճշգրտության կորստի։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տեսական գիտելիքի և գործնական կարողության միասնականությանը։ Սովորողը կարող է ճիշտ կատարել շարժումը՝ չկարողանալով այն մասնագիտական լեզվով նկարագրել, կամ հակառակը՝ իմանալ սահմանումը՝ չունենալով համապատասխան շարժողական հմտություն։ Արդյունավետ ուսուցման նպատակն այս երկու կողմերի համադրումն է։ Տերմինի յուրացումը նպատակահարմար է իրականացնել համապատասխան գործողության կատարման հետ միաժամանակ, որպեսզի բառային հասկացությունը կապվի իրական շարժողական փորձի հետ։ Կարևորվում է ինքնուրույն աշխատանքի հնարավորությունը։ Տերմինաբանական համակարգին տիրապետող սովորողը կարող է ավելի արդյունավետ օգտվել ուսումնական ձեռնարկներից, վարժությունների նկարագրություններից և մեթոդական նյութերից։ Նա կարող է գրավոր հրահանգի հիման վրա պատկերացնել շարժման կառուցվածքը, համեմատել այն սեփական կատարման հետ և ավելի գիտակցված ձևով կազմակերպել ուսումնական աշխատանքը։ Այսպիսով մասնագիտական լեզուն կարող է նպաստել նաև սովորողի ինքնուրույնության զարգացմանը։ Առանձին ուղղություն է թվային կրթական տեխնոլոգիաների պայմաններում տերմինաբանության կիրառումը։ Տեսանյութերի, շարժման փուլային պատկերների և թվային ուսումնական նյութերի օգտագործումը հնարավորություն է տալիս մասնագիտական տերմինը անմիջապես կապել համապատասխան տեսողական օրինակի հետ։ Նման համադրումը կարող է հեշտացնել հատկապես բարդ շարժումների կառուցվածքի ընկալումը։ Թվային նյութերի արդյունավետ օգտագործման համար, սակայն, նույնպես անհրաժեշտ է միասնական տերմինաբանական համակարգ, որպեսզի տեսողական և տեքստային տեղեկությունները համապատասխանեն միմյանց։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել մասնագիտական գրականության տեսական վերլուծությունը, տերմինաբանական համակարգերի համեմատությունը, դասերի մանկավարժական դիտարկումը, ուսուցիչների և սովորողների հարցումները, ինչպես նաև փորձարարական ուսուցումը։ Հնարավոր է ուսումնասիրել, թե մասնագիտական տերմինների նպատակային և համակարգված ուսուցումը որքանով է ազդում հրահանգների ընկալման արագության, վարժությունների տեխնիկական կատարման, սխալների քանակի և սովորողների տեսական գիտելիքների վրա։ Նման հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս տերմինաբանության նշանակությունը գնահատել ոչ միայն լեզվական, այլև գործնական մանկավարժական տեսանկյունից։ Գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է ֆիզիկական դաստիարակության ուսուցման լեզվական և մեթոդական հիմքերի կատարելագործման անհրաժեշտությամբ։ Հստակ տերմինաբանությունը կարող է նպաստել ուսումնական նյութի համակարգմանը, ուսուցչի հրահանգների ճշգրտությանը, սովորողների շարժողական պատկերացումների ձևավորմանը և մասնագիտական գիտելիքների գիտակցված յուրացմանը։ Այն նաև կարևոր դեր ունի ուսուցիչների պատրաստման, մեթոդական ձեռնարկների մշակման և ֆիզիկական դաստիարակության ոլորտում մասնագիտական հաղորդակցության միասնականության ապահովման համար։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մարմնամարզության մասնագիտական լեզվի բազմակողմանի ուսումնասիրություն՝ բացահայտելով դրա կապը շարժումների դասակարգման, վարժությունների նկարագրման, բանավոր հրահանգների, տեսողական ցուցադրման, շարժողական պատկերացումների, տեխնիկական սխալների ուղղման, ուսումնական աշխատանքի կազմակերպման և մասնագետների պատրաստման հետ։ Տերմինաբանական համակարգը ներկայացվում է որպես ֆիզիկական վարժությունների գիտակցված ուսուցման տեսական ու մեթոդական կարևոր բաղադրիչ, որը միավորում է շարժման մասին գիտելիքը և դրա գործնական իրականացումը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ֆիզիկական դաստիարակության տեսությամբ և մեթոդիկայով զբաղվող հետազոտողների, մարմնամարզության մասնագետների, ուսուցիչների, մարզիչների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է մասնագիտական կողմնորոշման և կարիերայի կառավարման համակարգի զարգացման տեսական, մեթոդական և կազմակերպական հիմքերի ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այնպիսի ժամանակակից տեխնոլոգիաների և գործիքների մշակման ու կիրառման վրա, որոնք հնարավորություն են տալիս անհատին գիտակցված ընտրել մասնագիտությունը, գնահատել սեփական կարողությունները, հետաքրքրությունները և մասնագիտական նախասիրությունները, կողմնորոշվել կրթական հնարավորությունների ու աշխատաշուկայի պահանջների մեջ և հետևողականորեն կառավարել սեփական կարիերայի զարգացումը։ Մասնագիտական կողմնորոշումը դիտարկվում է ոչ թե որպես մասնագիտության ընտրության մեկանգամյա գործողություն, այլ որպես շարունակական գործընթաց, որը կարող է ընդգրկել կրթության տարբեր աստիճանները, աշխատանքի անցումը, մասնագիտական վերապատրաստումը և կարիերայի հետագա փոփոխությունները։ Քննության են առնվում մասնագիտական կողմնորոշման հոգեբանական, մանկավարժական, սոցիալական և տնտեսական բաղադրիչները։ Անձի մասնագիտական ընտրության վրա կարող են ազդել նրա ընդունակությունները, արժեքային համակարգը, հետաքրքրությունները, անձնային առանձնահատկությունները, ընտանիքի և սոցիալական միջավայրի ազդեցությունը, կրթական հնարավորությունները և աշխատաշուկայի կառուցվածքը։ Այդ գործոնների համատեղ գնահատումը հնարավորություն է տալիս մասնագիտական կողմնորոշման գործընթացը կառուցել անհատականացված սկզբունքներով՝ խուսափելով մասնագիտության ընտրությունը միայն առանձին ցուցանիշներով պայմանավորելուց։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դպրոցականների և երիտասարդների մասնագիտական ինքնորոշմանը։ Հանրակրթության ավարտական փուլերում սովորողները կանգնում են կրթական և մասնագիտական կարևոր ընտրությունների առջև, ուստի անհրաժեշտ է նրանց տրամադրել ոչ միայն մասնագիտությունների վերաբերյալ ընդհանուր տեղեկատվություն, այլև ինքնաճանաչման, որոշումների կայացման և կարիերայի պլանավորման գործիքներ։ Դիտարկվում են մասնագիտական հետաքրքրությունների և կարողությունների գնահատման մեթոդները, խորհրդատվական աշխատանքը, մասնագիտական տեղեկատվության տրամադրումը, կրթական հաստատությունների և աշխատավայրերի վերաբերյալ ճանաչողական ծրագրերը։ Կարևորվում է մասնագիտական կողմնորոշման ծառայությունների կապը իրական աշխատաշուկայի հետ։ Աշխատաշուկայի պահանջարկի և առաջարկի, մասնագիտական կառուցվածքի, զբաղվածության հնարավորությունների և գործատուների պահանջների վերաբերյալ արդիական տեղեկատվությունը հնարավորություն է տալիս կրթական և կարիերային որոշումները հիմնավորել ոչ միայն անձնական նախասիրություններով, այլև տնտեսական միջավայրի իրական պայմաններով։ Քննության է առնվում այն խնդիրը, որ մասնագիտական ընտրության վերաբերյալ տեղեկատվության պակասը կամ աշխատաշուկայի վերաբերյալ ոչ իրատեսական պատկերացումները կարող են հանգեցնել կրթության և զբաղվածության միջև անհամապատասխանության։ Այդ պատճառով արդյունավետ համակարգը պետք է ապահովի կրթության ոլորտի, զբաղվածության ծառայությունների, գործատուների և կարիերայի խորհրդատուների միջև տեղեկատվական կապ։ Առանձին տեղ է հատկացվում կարիերայի կառավարման գաղափարին։ Այն ներառում է անձի մասնագիտական նպատակների սահմանումը, հնարավորությունների գնահատումը, անհրաժեշտ գիտելիքների և հմտությունների զարգացումը, կրթական ու աշխատանքային քայլերի պլանավորումը և փոփոխվող պայմաններին հարմարվելու կարողությունը։ Ժամանակակից կարիերան դիտարկվում է որպես դինամիկ գործընթաց, որի ընթացքում մարդը կարող է փոխել աշխատանքային գործառույթները, կազմակերպությունը կամ նույնիսկ մասնագիտական ուղղությունը։ Հետևաբար կարիերայի կառավարման տեխնոլոգիան պետք է զարգացնի ոչ միայն կոնկրետ մասնագիտության ընտրության, այլև շարունակական ուսումնառության և մասնագիտական հարմարվողականության կարողություններ։ Քննության են առնվում կարիերայի պլանավորման գործիքները՝ անհատական զարգացման ծրագրերը, նպատակների ձևակերպումը, մասնագիտական կարողությունների գնահատումը, կրթական ուղիների ընտրությունը և ձեռք բերված արդյունքների պարբերական վերանայումը։ Կարևորվում է այն մոտեցումը, ըստ որի անհատը պետք է աստիճանաբար դառնա սեփական մասնագիտական զարգացման ակտիվ կազմակերպողը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կարիերայի խորհրդատվության մեթոդաբանությանը։ Խորհրդատուի խնդիրը դիտարկվում է ոչ թե որպես անձի փոխարեն մասնագիտություն ընտրելը, այլ նրան համապատասխան տեղեկատվություն և ինքնագնահատման գործիքներ տրամադրելը, տարբեր հնարավորությունների առավելություններն ու սահմանափակումները բացահայտելուն և ինքնուրույն որոշում կայացնելուն աջակցելը։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում են անհատական և խմբային խորհրդատվության, հարցազրույցների, թեստավորման, ինքնագնահատման և կարիերային ծրագրերի մշակման մեթոդները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մասնագիտական կողմնորոշման և կրթական համակարգի փոխկապակցվածությանը։ Դպրոցները, նախնական և միջին մասնագիտական ուսումնական հաստատությունները, բուհերը և շարունակական կրթության կառույցները կարող են մասնակցել մասնագիտական ինքնորոշման տարբեր փուլերին։ Ուսումնասիրվում է կարիերայի կենտրոնների գործունեության կազմակերպումը, դրանց գործառույթները և համագործակցությունը գործատուների ու զբաղվածության ոլորտի կառույցների հետ։ Բարձրագույն կրթության համակարգում կարիերայի ծառայությունները կարող են նպաստել ուսանողների անցմանը կրթությունից աշխատանքի՝ տրամադրելով աշխատաշուկայի վերաբերյալ տեղեկատվություն, աջակցելով մասնագիտական հմտությունների ներկայացմանը և գործատուների հետ կապերի ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թվային տեխնոլոգիաների կիրառմանը։ Էլեկտրոնային տեղեկատվական հարթակները, մասնագիտությունների և կրթական ծրագրերի տվյալների բազաները, առցանց ինքնագնահատման գործիքները և հեռավար խորհրդատվությունը կարող են ընդլայնել մասնագիտական կողմնորոշման ծառայությունների հասանելիությունը։ Թվային համակարգերի միջոցով հնարավոր է համադրել անձի կրթական և մասնագիտական հետաքրքրությունների վերաբերյալ տվյալները աշխատաշուկայի ու կրթական հնարավորությունների մասին տեղեկատվության հետ՝ աջակցելով տարբեր այլընտրանքների դիտարկմանը։ Միաժամանակ կարևորվում է տեղեկատվության հավաստիությունը, պարբերական թարմացումը և անձնական տվյալների պատշաճ պաշտպանությունը։ Ուսումնասիրվում է նաև մասնագիտական կողմնորոշման գործընթացում գործատուների մասնակցությունը։ Կազմակերպությունների կողմից մասնագիտական պահանջների ներկայացումը, ուսումնական հաստատությունների հետ համագործակցությունը, պրակտիկաների և մասնագիտական ճանաչողական միջոցառումների կազմակերպումը կարող են օգնել սովորողներին ավելի հստակ պատկերացնել աշխատանքի իրական բովանդակությունը։ Կրթություն–աշխատաշուկա կապի զարգացումը հնարավորություն է տալիս նաև կրթական ծրագրերում առավել լավ հաշվի առնել մասնագիտական ոլորտների փոփոխվող պահանջները։ Առանձին նշանակություն է տրվում աշխատաշուկայում պահանջվող ընդհանուր կարողությունների զարգացմանը։ Մասնագիտական գիտելիքների հետ մեկտեղ կարևորվում են հաղորդակցությունը, թիմային աշխատանքը, խնդիրների լուծումը, ինքնուրույն սովորելու կարողությունը, թվային գրագիտությունը, ժամանակի կառավարումը և փոփոխվող պայմաններին հարմարվողականությունը։ Այդ կարողությունները դիտարկվում են որպես կարիերայի կայուն զարգացման կարևոր նախադրյալներ։ Քննության են առնվում նաև այն խմբերի մասնագիտական կողմնորոշման առանձնահատկությունները, որոնք կարող են բախվել կրթական կամ զբաղվածության լրացուցիչ դժվարությունների։ Ծառայությունների հասանելիությունը, անհատական կարիքների գնահատումը և համապատասխան աջակցության մեխանիզմների ձևավորումը կարևոր են հավասար հնարավորությունների ապահովման տեսանկյունից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մասնագիտական կողմնորոշման ծառայությունների արդյունավետության գնահատումը։ Դիտարկվում են այնպիսի ցուցանիշներ, ինչպիսիք են մասնագիտական որոշումների գիտակցվածությունը, կրթական և մասնագիտական ընտրությունների համապատասխանությունը անձի կարողություններին ու նպատակներին, ծառայություններից օգտվողների հետագա կրթական կամ աշխատանքային առաջընթացը և տրամադրվող խորհրդատվության օգտակարության գնահատումը։ Արդյունավետության պարբերական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել համակարգի թույլ կողմերը և կատարելագործել կիրառվող մեթոդները։ Հայաստանի պայմաններում գործընթացի զարգացումը դիտարկվում է նաև պետական կառավարման, կրթության, զբաղվածության և սոցիալական քաղաքականության փոխկապակցվածության տեսանկյունից։ Արդյունավետ համակարգի ձևավորումը պահանջում է տարբեր կառույցների գործառույթների համակարգում, մասնագետների պատրաստում, միասնական մեթոդական մոտեցումների զարգացում և աշխատաշուկայի վերաբերյալ տեղեկատվության շարունակական թարմացում։ Կարևորվում է նաև տարածաշրջանային հասանելիության խնդիրը, որպեսզի մասնագիտական կողմնորոշման և կարիերայի կառավարման ծառայությունները հասանելի լինեն ոչ միայն խոշոր քաղաքներում, այլև տարբեր համայնքներում բնակվող սովորողներին և աշխատանք փնտրողներին։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է մասնագիտական ինքնորոշման և կարիերայի կառավարման գործընթացների միասնական համակարգային դիտարկմամբ, իսկ կիրառական նշանակությունը՝ կրթական և զբաղվածության ծառայությունների կատարելագործման, կարիերային խորհրդատվության ժամանակակից մեթոդների ներդրման և անձանց կրթությունից աշխատանքի անցման արդյունավետության բարձրացման հնարավորությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել մասնագիտական կողմնորոշման, կրթության կառավարման, կարիերայի խորհրդատվության, աշխատանքի տնտեսագիտության, հոգեբանության և զբաղվածության քաղաքականության ոլորտների հետազոտողների, մանկավարժների, խորհրդատուների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է միջնակարգ դպրոցում հայոց լեզվի և գրականության դասավանդման արդյունավետության բարձրացմանը՝ սովորողների ինքնուրույն գործունեության և ստեղծագործական կարողությունների նպատակային զարգացման միջոցով։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ուսուցման այնպիսի մեթոդների, ձևերի և մանկավարժական պայմանների ուսումնասիրության վրա, որոնք աշակերտին հնարավորություն են տալիս ոչ միայն յուրացնել պատրաստի գիտելիքներ, այլև ինքնուրույն որոնել տեղեկատվություն, վերլուծել լեզվական ու գրական նյութը, ձևակերպել սեփական տեսակետը և ստեղծագործաբար կիրառել ձեռք բերած գիտելիքները։ Ինքնուրույնությունը դիտարկվում է որպես սովորողի ճանաչողական ակտիվության, պատասխանատվության, նախաձեռնողականության և ինքնակրթության կարողության կարևոր բաղադրիչ։ Քննության են առնվում ինքնուրույն աշխատանքի տարբեր ձևերը՝ տեքստի վերլուծություն, լեզվական առաջադրանքների կատարում, գրական ստեղծագործությունների մեկնաբանում, համեմատական աշխատանք, շարադրություն, ստեղծագործական գրավոր աշխատանք, հետազոտական առաջադրանքներ և լրացուցիչ աղբյուրների օգտագործում։ Կարևորվում է առաջադրանքների աստիճանական բարդացումը և դրանց համապատասխանեցումը սովորողների տարիքային, անհատական ու ճանաչողական առանձնահատկություններին։ Ստեղծագործական կարողությունների զարգացումը կապվում է երևակայության, ինքնուրույն մտածողության, լեզվական ճկունության, արտահայտիչ խոսքի և խնդրի լուծման տարբեր եղանակներ գտնելու կարողության ձևավորման հետ։ Հայոց լեզվի դասերին հատուկ նշանակություն է տրվում բառապաշարի հարստացմանը, խոսքի կառուցման հմտություններին, լեզվական երևույթների ինքնուրույն բացահայտմանը և ձեռք բերված քերականական գիտելիքների գործնական կիրառմանը։ Գրականության ուսուցման ընթացքում կարևորվում են գեղարվեստական տեքստի ինքնուրույն ընթերցումը և մեկնաբանումը, կերպարների ու իրադարձությունների գնահատումը, ստեղծագործության գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկությունների բացահայտումը, ինչպես նաև սեփական վերաբերմունքի հիմնավորված արտահայտումը։ Ուսուցման արդյունավետության բարձրացման կարևոր պայման է համարվում խնդրահարույց և ստեղծագործական իրավիճակների ստեղծումը, որոնցում աշակերտը պետք է համադրի նախկին գիտելիքները, կատարի եզրահանգումներ և առաջարկի սեփական լուծումները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ուսուցչի դերի փոփոխությանը․ ուսուցիչը ներկայացվում է ոչ միայն որպես գիտելիքի փոխանցող, այլև որպես սովորողի ինքնուրույն ճանաչողական գործունեությունը կազմակերպող, ուղղորդող և խթանող մասնագետ։ Կարևորվում են հարցադրումների, քննարկումների, բանավեճերի, խմբային ու անհատական աշխատանքի և ստեղծագործական նախագծերի կիրառման հնարավորությունները։ Դիտարկվում է նաև սովորողների հետաքրքրության և ներքին ուսումնական մոտիվացիայի նշանակությունը, քանի որ ինքնուրույն գործունեության արդյունավետությունը մեծապես պայմանավորված է ուսումնական նյութի նկատմամբ գիտակցված վերաբերմունքով։ Գնահատումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես գիտելիքների ստուգման, այլև որպես սովորողի առաջընթացի, ինքնավերլուծության և հետագա զարգացման խթանման միջոց։ Կարևորվում են ինքնագնահատման և փոխադարձ գնահատման տարրերը, որոնք նպաստում են սեփական աշխատանքի արդյունքները քննադատաբար դիտարկելու և սխալները ինքնուրույն շտկելու կարողության ձևավորմանը։ Հայոց լեզվի և գրականության փոխկապակցված ուսուցումը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ զարգացնել լեզվական, հաղորդակցական, ընթերցողական և ստեղծագործական կարողությունները՝ ձևավորելով սովորողի ընդհանուր մշակութային և մտավոր զարգացման համար անհրաժեշտ հմտություններ։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ ներկայացվող մանկավարժական մոտեցումները կարող են օգտագործվել դասերի կազմակերպման, ուսումնական առաջադրանքների մշակման և սովորողների ակտիվ մասնակցությունը խթանող կրթական միջավայրի ձևավորման ընթացքում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչների, մանկավարժների, մեթոդիստների, կրթության ոլորտի հետազոտողների, դասախոսների և մանկավարժական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության հիմնական դպրոցներում ներառական կրթության կազմակերպման և կառավարման գործընթացների ուսումնասիրմանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով բոլոր սովորողների համար հավասար կրթական հնարավորությունների ապահովմանը, կրթական միջավայրի հարմարեցմանը և կառավարման արդյունավետ մեխանիզմների ձևավորմանը։ Քննության են առնվում ներառական կրթության տեսական և կազմակերպական հիմքերը, դրա հիմնական սկզբունքները, նպատակները և ժամանակակից կրթական համակարգում ունեցած նշանակությունը։ Ներկայացվում են դպրոցական կառավարման այն առանձնահատկությունները, որոնք պայմանավորված են սովորողների կրթական կարիքների բազմազանությամբ և պահանջում են ուսումնական, դաստիարակչական ու կազմակերպական գործընթացների համապատասխանեցում ներառական մոտեցումներին։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դպրոցի տնօրինության, ուսուցիչների, ուսուցչի օգնականների, հատուկ մանկավարժների, հոգեբանների և կրթական գործընթացում ներգրավված այլ մասնագետների համագործակցությանը։ Կարևորվում է նաև ծնողների մասնակցությունը, քանի որ ընտանիքի և դպրոցի արդյունավետ փոխգործակցությունը կարող է էական նշանակություն ունենալ սովորողի կրթական և սոցիալական ներառման համար։ Անդրադարձ է կատարվում կրթության առանձնահատուկ պայմանների կարիք ունեցող սովորողների ուսուցման կազմակերպմանը, նրանց անհատական կարիքների գնահատմանը, համապատասխան մանկավարժական աջակցության տրամադրմանը և ուսումնական գործընթացում լիարժեք մասնակցության պայմանների ստեղծմանը։ Ուսումնասիրվում են դպրոցի ներքին կառավարման, աշխատանքների պլանավորման, մասնագիտական թիմերի գործունեության համակարգման, կրթության որակի վերահսկման և արդյունքների գնահատման խնդիրները։ Ներառական միջավայրի ձևավորումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես առանձին սովորողների աջակցության միջոց, այլև որպես ամբողջ դպրոցական մշակույթի զարգացման գործընթաց, որի հիմքում ընկած են հավասարության, փոխադարձ հարգանքի, մասնակցության և խտրականության բացառման սկզբունքները։ Քննության են առնվում նաև այն կազմակերպական և մասնագիտական դժվարությունները, որոնք կարող են առաջանալ ներառական կրթության իրականացման ընթացքում՝ կապված մանկավարժների պատրաստվածության, համապատասխան ռեսուրսների հասանելիության, դպրոցական ենթակառուցվածքների, մեթոդական աջակցության և տարբեր կառույցների միջև համագործակցության հետ։ Կարևորվում է ուսուցիչների շարունակական մասնագիտական զարգացման և ներառական մանկավարժության վերաբերյալ գիտելիքների ու կարողությունների կատարելագործման անհրաժեշտությունը։ Հայաստանի կրթական համակարգի օրինակով վերլուծվում են համապատասխան քաղաքականության և դպրոցական իրական պրակտիկայի փոխկապակցվածությունը, կառավարման առկա մոտեցումները և դրանց կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել դպրոցներում առավել ճկուն և սովորողակենտրոն կառավարման համակարգերի ձևավորմանը, մասնագիտական համագործակցության ամրապնդմանը և յուրաքանչյուր երեխայի կրթական գործընթացում արդյունավետ մասնակցության պայմանների բարելավմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել դպրոցների տնօրենների, ուսուցիչների, հատուկ մանկավարժների, հոգեբանների, կրթության կազմակերպիչների, կրթության կառավարման մասնագետների, հետազոտողների և մանկավարժական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է սոցիալական դաստիարակության ժամանակակից խնդիրների, նպատակների, սկզբունքների և իրականացման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ հասարակական հարաբերությունների, կրթական համակարգի և անձի սոցիալականացման փոփոխվող պայմաններում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն գործոնների վրա, որոնք ազդում են երեխաների և դեռահասների սոցիալական զարգացման, արժեքային համակարգի, հասարակական վարքի, հաղորդակցական կարողությունների և սոցիալական պատասխանատվության ձևավորման վրա։ Քննության են առնվում ընտանիքի, դպրոցի, հասակակիցների միջավայրի, համայնքի, մշակութային հաստատությունների և տեղեկատվական միջավայրի դերը անձի սոցիալականացման գործընթացում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կրթության և դաստիարակության փոխկապակցվածությանը՝ ընդգծելով, որ ժամանակակից կրթական հաստատության գործառույթը չի սահմանափակվում միայն գիտելիքների փոխանցմամբ, այլ ներառում է նաև սովորողի սոցիալական փորձի, համագործակցության կարողությունների, քաղաքացիական գիտակցության և հասարակական պատասխանատվության զարգացումը։ Ուսումնասիրվում են սոցիալական միջավայրում առաջացող դժվարությունները, միջանձնային հարաբերությունների խնդիրները, սոցիալական մեկուսացման կանխարգելումը, տարբեր սոցիալական խմբերի միջև փոխըմբռնման ձևավորումը և երեխայի արդյունավետ ինտեգրումը հասարակական կյանքին։ Կարևորվում է անհատական մոտեցումը՝ հաշվի առնելով սովորողների տարիքային, հոգեբանական և սոցիալական առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև սոցիալական մանկավարժի, ուսուցչի և ընտանիքի համագործակցությանը, նրանց դերերի բաշխմանը և դաստիարակչական աշխատանքի արդյունավետ կազմակերպման պայմաններին։ Ժամանակակից տեղեկատվական և թվային միջավայրի զարգացումը դիտարկվում է որպես սոցիալականացման վրա ազդող կարևոր գործոն, որը ստեղծում է ինչպես կրթական ու հաղորդակցական նոր հնարավորություններ, այնպես էլ պահանջում է մեդիագրագիտության, պատասխանատու հաղորդակցության և տեղեկատվության քննադատական գնահատման կարողությունների ձևավորում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են սոցիալական դաստիարակության մեթոդները, խմբային և անհատական աշխատանքի ձևերը, համագործակցային գործունեությունը, հասարակական նախաձեռնություններին մասնակցությունը և կրթական միջավայրում սոցիալական փորձի կազմակերպման հնարավորությունները։ Հատուկ նշանակություն է տրվում մարդասիրական արժեքների, փոխադարձ հարգանքի, հանդուրժողականության, պատասխանատվության և հասարակական համերաշխության զարգացմանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս սոցիալական դաստիարակությունը դիտարկել որպես շարունակական և բազմակողմանի գործընթաց, որի արդյունավետությունը պայմանավորված է ընտանիքի, կրթական հաստատությունների և հասարակական միջավայրի համակարգված համագործակցությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել սոցիալական մանկավարժության, կրթության տեսության, դաստիարակության մեթոդիկայի, սոցիոլոգիայի և զարգացման հոգեբանության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, մանկավարժների, ուսանողների և կրթության մասնագետների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի դպրոցականների ֆիզիկական դաստիարակության համակարգի կատարելագործման, արդյունավետ կազմակերպման և գիտականորեն հիմնավորված մոտեցումների մշակման խնդիրներին։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է դպրոցական տարիքի երեխաների ֆիզիկական զարգացման առանձնահատկությունների, շարժողական ակտիվության, ֆիզիկական պատրաստվածության և կրթական գործընթացում ֆիզիկական դաստիարակության դերի ուսումնասիրության վրա։ Քննարկվում են հանրակրթական դպրոցներում ֆիզիկական դաստիարակության կազմակերպման սկզբունքները, դասերի կառուցվածքը, կիրառվող մանկավարժական մեթոդները և ուսումնական ծանրաբեռնվածության նպատակահարմար բաշխման հարցերը։ Կարևորվում է ֆիզիկական վարժությունների ընտրությունը՝ հաշվի առնելով սովորողների տարիքային առանձնահատկությունները, պատրաստվածության տարբեր մակարդակները և ուսումնական գործընթացի ընդհանուր պահանջները։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են գնահատվել դպրոցականների շարժողական կարողությունները, դիմացկունությունը, արագությունը, ուժը, ճկունությունը, շարժումների համակարգումը և ֆիզիկական պատրաստվածության այլ ցուցանիշներ՝ դրանց զարգացման օրինաչափությունները բացահայտելու նպատակով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ֆիզիկական դաստիարակության ծրագրերի արդյունավետության բարձրացմանը և դասավանդման այնպիսի կազմակերպական ձևերի ընտրությանը, որոնք նպաստում են սովորողների ակտիվ մասնակցությանը և ֆիզիկական կուլտուրայի նկատմամբ կայուն հետաքրքրության ձևավորմանը։ Ռացիոնալացման խնդիրները դիտարկվում են նաև դասաժամերի կառուցվածքի, վարժությունների հերթականության, ծանրաբեռնվածության և հանգստի ճիշտ հարաբերակցության, ինչպես նաև ուսումնական գործընթացի գնահատման մեթոդների տեսանկյունից։ Կարևորվում է Հայաստանի կրթական և սոցիալական պայմանների հաշվառումը, քանի որ դպրոցականների ֆիզիկական դաստիարակության արդյունավետ համակարգի ձևավորումը պահանջում է տեղական առանձնահատկություններին համապատասխան մեթոդական լուծումներ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել գործող համակարգի կազմակերպական և մեթոդական խնդիրները, գնահատել դրանց ազդեցությունը կրթական գործընթացի արդյունավետության վրա և հիմնավորել կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Միաժամանակ ֆիզիկական դաստիարակությունը դիտարկվում է որպես ընդհանուր կրթության կարևոր բաղադրիչ, որը նպաստում է շարժողական հմտությունների զարգացմանը, ակտիվ կենսակերպի վերաբերյալ գիտելիքների ձևավորմանը, կարգապահությանը և սովորողների սոցիալական ներգրավվածությանը։ Աշխատության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ դպրոցական ֆիզիկական դաստիարակության ծրագրերի, ուսուցման մեթոդների և մանկավարժական կազմակերպման ձևերի կատարելագործման համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ֆիզիկական կուլտուրայի մասնագետների, մանկավարժների, կրթության ոլորտի հետազոտողների, ուսուցիչների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է կոկորդի հեռացումից հետո լոգոպեդական աշխատանքի օպտիմալացման ուղիների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով խոսքային հաղորդակցության վերականգնման, հիվանդների սոցիալական հարմարվողականության և կյանքի որակի բարելավման խնդիրների վրա։ Կոկորդի հեռացումից հետո մարդու բնական ձայնառաջացման մեխանիզմը էապես փոխվում է, ինչի հետևանքով առաջանում են հաղորդակցական լուրջ դժվարություններ և անհրաժեշտություն է առաջանում ձևավորել ձայնային հաղորդակցության այլընտրանքային եղանակներ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նման հիվանդների խոսքային և հաղորդակցական հնարավորությունների առանձնահատկությունները, ինչպես նաև վերականգնողական գործընթացի վրա ազդող բժշկական, հոգեբանական և սոցիալական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լոգոպեդական միջամտության կազմակերպմանը՝ հաշվի առնելով հիվանդի ընդհանուր առողջական վիճակը, վիրահատությունից հետո անցած ժամանակահատվածը, անհատական խոսքային հնարավորությունները, լսողությունը, ճանաչողական առանձնահատկությունները և հաղորդակցական կարիքները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն է ձայնի վերականգնման տարբեր մեթոդների կիրառումը, այդ թվում՝ կերակրափողային խոսքի, էլեկտրակոկորդի և տրախեոէզոֆագեալ խոսքի ուսուցումը՝ դրանց արդյունավետության, մատչելիության և հիվանդի անհատական առանձնահատկություններին համապատասխանության տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ լոգոպեդական պարապմունքների փուլային կազմակերպմանը՝ նախապատրաստական աշխատանքներից և շնչառական հմտությունների ձևավորումից մինչև ձայնային միջոցի կիրառման և հասկանալի խոսքի զարգացման փուլեր։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև արտասանության, խոսքի տեմպի, շնչառության և ձայնային հաղորդակցության կոորդինացիայի կատարելագործումը, քանի որ վերականգնված խոսքի արդյունավետությունը պայմանավորված է ոչ միայն ձայնի առկայությամբ, այլև հաղորդակցության հասկանալիությամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հիվանդի հոգեբանական վիճակին և սոցիալական վերաինտեգրմանը, քանի որ բնական ձայնի կորուստը կարող է առաջացնել ինքնավստահության նվազում, սոցիալական շփումներից խուսափելու և հաղորդակցական մեկուսացման խնդիրներ։ Այդ պատճառով լոգոպեդական վերականգնումը կարող է դիտարկվել որպես համալիր գործընթաց, որը ներառում է նաև ընտանիքի անդամների, բժշկական մասնագետների և հոգեբանական աջակցության ծառայությունների համագործակցություն։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լոգոպեդական աշխատանքի առավել արդյունավետ կազմակերպման սկզբունքները, գնահատելու տարբեր խոսքային վերականգնողական մեթոդների արդյունքները և մշակելու անհատականացված մոտեցումներ։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նպաստել կոկորդի հեռացումից հետո հիվանդների խոսքային վերականգնման արդյունավետության բարձրացմանը, հաղորդակցական անկախության ընդլայնմանը և հասարակական ու մասնագիտական կյանքին առավել լիարժեք վերադարձին։

Այս աշխատությունը նվիրված է խոսքային լսողության գնահատման մեթոդիկայի ուսումնասիրությանը վաղ ակուստիկ փոխհատուցման պայմաններում՝ կենտրոնանալով լսողական ընկալման և խոսքի ճանաչման օբյեկտիվ ու սուբյեկտիվ գնահատման հնարավորությունների վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում խոսքային լսողությունը դիտարկվում է որպես մարդու հաղորդակցական կարողությունների կարևոր բաղադրիչ, որի գնահատումը հնարավորություն է տալիս որոշելու ոչ միայն լսողության խանգարման աստիճանը, այլև խոսքային տեղեկատվությունը ընկալելու և տարբերակելու իրական կարողությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն իրավիճակներին, երբ լսողության խանգարում ունեցող անձը վաղ փուլում ստանում է ակուստիկ փոխհատուցում, քանի որ լսողական համակարգի նոր պայմաններին հարմարվելու գործընթացը կարող է ազդել խոսքի ընկալման արդյունքների վրա։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել խոսքային լսողության գնահատման տարբեր մեթոդներ, խոսքի ճանաչման շեմերը, խոսքի ընկալման հստակությունը, աղմուկի պայմաններում խոսքի տարբերակման կարողությունը և լսողական սարքի կիրառման արդյունքում ստացվող փոփոխությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հետազոտության կազմակերպմանը՝ հաշվի առնելով լսողության խանգարման տեսակը և աստիճանը, տարիքային առանձնահատկությունները, ակուստիկ փոխհատուցման տևողությունը և օգտագործվող սարքի տեխնիկական բնութագրերը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել լսողական և խոսքային թեստերի արդյունքների համեմատական վերլուծություն՝ փոխհատուցումից առաջ և հետո, ինչը հնարավորություն է տալիս գնահատելու կիրառվող մեթոդիկայի արդյունավետությունը և լսողական վերականգնման դինամիկան։ Առանձնահատուկ կարևորություն ունի վաղ ակուստիկ փոխհատուցման արդյունավետության գնահատումը, քանի որ լսողական խանգարման վաղ հայտնաբերումն ու համապատասխան սարքավորման ժամանակին կիրառումը կարող են նպաստել խոսքային հաղորդակցության պահպանմանը կամ բարելավմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել աուդիոլոգների, քիթ-կոկորդ-ականջաբանների, լսողության վերականգնման մասնագետների, լոգոպեդների և համապատասխան ոլորտում հետազոտություններ իրականացնող մասնագետների համար՝ նպաստելով խոսքային լսողության գնահատման ավելի համակարգված և կլինիկորեն արդյունավետ մոտեցումների կիրառմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ժողովրդական բանահյուսության դերի ուսումնասիրությանը սովորողների բարոյական որակների ձևավորման գործընթացում՝ դիտարկելով բանահյուսական ստեղծագործությունները որպես ազգային մշակույթի, արժեքների և բարոյական փորձի փոխանցման կարևոր միջոց։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ հեքիաթները, առակները, առածները, ասացվածքները, ավանդազրույցները, լեգենդները, ժողովրդական երգերը և բանավոր ստեղծագործության այլ ձևերը ոչ միայն ներկայացնում են ժողովրդի պատմական ու մշակութային հիշողությունը, այլև փոխանցում են բարու և չարի, արդարության և անարդարության, ազնվության, աշխատասիրության, պատասխանատվության, համերաշխության, հայրենասիրության և փոխօգնության մասին պատկերացումներ։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում է, թե ինչպես կարող են այդ ստեղծագործությունները նպաստել սովորողների արժեքային կողմնորոշումների ձևավորմանը և բարոյական վարքագծի գիտակցմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մանկավարժական գործընթացում բանահյուսական նյութի նպատակային ընտրությանը և կիրառմանը՝ հաշվի առնելով սովորողների տարիքային, հոգեբանական և ճանաչողական առանձնահատկությունները։ Հեքիաթների և ավանդազրույցների հերոսների արարքների քննարկումը հնարավորություն է տալիս սովորողներին տարբերակել դրական և բացասական վարքագիծը, գնահատել որոշումների հետևանքները և սեփական փորձի հետ կապել ներկայացվող բարոյական գաղափարները։ Առածներն ու ասացվածքները կարող են ծառայել որպես կարճ և դիպուկ ձևակերպված կենսափորձի օրինակներ՝ նպաստելով իմաստության, աշխատասիրության, համբերության, փոխադարձ հարգանքի և պատասխանատվության արժեքների ընկալմանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև բանահյուսության կիրառման մեթոդներին՝ ընթերցանության և պատմելու, քննարկումների, դերային խաղերի, ստեղծագործական առաջադրանքների, բանահյուսական նյութի մեկնաբանության և համեմատական վերլուծության միջոցով։ Նման մեթոդները սովորողին դարձնում են ոչ թե միայն պատրաստի բարոյական գաղափարների ընկալող, այլև դրանց իմաստավորման և գնահատման ակտիվ մասնակից։ Կարևոր է նաև բանահյուսության կապը ազգային ինքնության և մշակութային ժառանգության հետ։ Ժողովրդական ստեղծագործությունների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել սովորողների՝ սեփական ժողովրդի պատմության, ավանդույթների, լեզվի և մշակույթի նկատմամբ հետաքրքրության ու հարգանքի ձևավորմանը՝ միաժամանակ զարգացնելով այլ մշակույթների նկատմամբ հարգալից վերաբերմունք։ Հետազոտության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև ընտանիքի, դպրոցի և մշակութային միջավայրի համատեղ դերը բանահյուսական արժեքների փոխանցման գործում։ Ուսուցիչը կարող է բանահյուսական նյութը կապել առօրյա իրավիճակների և սովորողների անձնական փորձի հետ՝ օգնելով նրանց տեսնել բարոյական սկզբունքների գործնական նշանակությունը։ Աշխատությունը կարող է կարևորել նաև այն հանգամանքը, որ բանահյուսական ստեղծագործությունների ընտրության և մեկնաբանության ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել դրանց պատմական ու մշակութային համատեքստը և խուսափել բարոյական գաղափարների մեխանիկական մատուցումից։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս զարգացնել սովորողների ինքնուրույն դատողությունը, քննադատական մտածողությունը և սեփական վարքի նկատմամբ պատասխանատվությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, դասվարների, դաստիարակների, կրթության կազմակերպիչների, բանահյուսությամբ զբաղվող մասնագետների և մանկավարժական մասնագիտությունների ուսանողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ժողովրդական բանահյուսությունը կարող է արդյունավետ կրթադաստիարակչական միջոց լինել՝ նպաստելով սովորողների բարոյական պատկերացումների, արժեքային համակարգի, ազգային ինքնագիտակցության և սոցիալական պատասխանատվության ձևավորմանը, հատկապես այն դեպքում, երբ բանահյուսական նյութը ներառվում է նպատակային, տարիքին համապատասխան և ակտիվ մանկավարժական մեթոդներով կազմակերպված ուսումնական գործընթացում։

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հանրակրթական հիմնական դպրոցում բառակապակցությունների ուսուցման հիմնախնդիրների բացահայտմանը և դրանց լուծման արդյունավետ մեթոդների մշակմանը։ Աշխատության մեջ բառակապակցությունը դիտարկվում է որպես հայերենի շարահյուսական համակարգի կարևոր միավոր, որի ճիշտ ընկալումն ու գործածությունը նշանակալի դեր ունեն սովորողների լեզվական գիտելիքների, խոսքային կարողությունների և գրավոր ու բանավոր հաղորդակցման հմտությունների զարգացման գործում։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են դպրոցական ծրագրերում բառակապակցությունների ուսուցման բովանդակությունը, դրանց ներկայացման հաջորդականությունը, ուսումնական նյութի մատչելիությունը և տարիքային առանձնահատկություններին համապատասխանությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն դժվարություններին, որոնց սովորողները կարող են հանդիպել բառակապակցությունների ճանաչման, կառուցվածքի որոշման, գլխավոր և լրացնող բաղադրիչների տարբերակման, կապերի բնույթի բացահայտման և խոսքում դրանց ճիշտ կիրառման ընթացքում։ Աշխատության մեջ քննության են առնվում բառակապակցությունների տեսակները, դրանց կառուցվածքային և իմաստային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև բառակապակցության և նախադասության, դարձվածքի ու այլ լեզվական միավորների տարբերակման խնդիրները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ուսուցման մեթոդներին և հնարներին, որոնք կարող են նպաստել նյութի ավելի գիտակցված յուրացմանը։ Քննարկվում է վարժությունների, լեզվական դիտարկումների, օրինակների վերլուծության, համեմատության, փոխակերպման, կազմության և խոսքային առաջադրանքների կիրառման արդյունավետությունը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև ժամանակակից ուսուցման տեխնոլոգիաների և աշակերտակենտրոն մոտեցումների կիրառմանը՝ բառակապակցությունների ուսուցումը առավել գործնական և հաղորդակցական դարձնելու նպատակով։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է սովորողների տեսական գիտելիքների և գործնական լեզվական կարողությունների փոխկապակցումը, որպեսզի նրանք ոչ միայն կարողանան սահմանել և դասակարգել բառակապակցությունները, այլև ճիշտ կիրառել դրանք տարբեր խոսքային իրավիճակներում։ Աշխատության արդյունքները կարող են հիմք ծառայել հիմնական դպրոցում հայոց լեզվի դասավանդման մեթոդիկայի կատարելագործման, ուսումնական առաջադրանքների և մեթոդական նյութերի մշակման, ինչպես նաև սովորողների շարահյուսական և հաղորդակցական կարողությունների զարգացման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի ուսուցիչներին, մանկավարժներին, մեթոդիստներին, դասագրքերի և ուսումնական նյութերի հեղինակներին, կրթության ոլորտի հետազոտողներին և մանկավարժական բուհերի ուսանողներին։