Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը համադրում է զրպարտությունների հերքմանն ուղղված հրապարակախոսական խոսքը և բազմարդյուն վարժապետ Ռուբեն Անդրեաս Յ. Փափազյանի կենսագրությանը նվիրված նյութը։ Գրքի խորագիրը վկայում է, որ այն անդրադառնում է Կոստանդնուպոլսում տպագրված մի տետրակի շուրջ առաջացած հակասություններին՝ նպատակ ունենալով պատասխանել ներկայացված մեղադրանքներին և պաշտպանել հիշատակված անձի անունն ու հեղինակությունը։ Այսպիսի երկերը 19-րդ դարի հայ հասարակական և մտավոր կյանքի կարևոր վավերագրերից են, քանի որ արտացոլում են հրապարակային բանավեճերի, անձնական հեղինակության պաշտպանության և հասարակական կարծիքի ձևավորման առանձնահատկությունները։ Կենսագրական հատվածը ուշադրություն է հրավիրում Ռուբեն Անդրեաս Յ. Փափազյանի գործունեության վրա՝ նրան ներկայացնելով որպես բազմարդյուն վարժապետ, որի կյանքն ու աշխատանքը դիտարկվում են կրթական և հասարակական գործունեության համատեքստում։ Կենսագրական տեղեկությունների և poleմիկական շարադրանքի համադրությունը հրատարակությանը հաղորդում է ինչպես անհատական, այնպես էլ պատմամշակութային նշանակություն։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու անձի հեղինակության շուրջ ձևավորված հրապարակային խոսքը, կրթական գործիչների հասարակական դիրքը և 19-րդ դարի հայալեզու տպագիր բանավեճերի բնույթը։ Գիրքը կարող է արժեքավոր աղբյուր լինել հայ մանկավարժության պատմությամբ, կենսագրական գրականությամբ, հասարակական մտքի զարգացմամբ և հայ տպագրական մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվողների համար։

«Էնեականը» հռոմեական դասական գրականության նշանավոր էպիկական ստեղծագործության անվանումն է, որն ավանդաբար կապվում է հռոմեացի բանաստեղծ Վերգիլիոսի հետ։ Այն պատմում է տրոյացի հերոս Էնեասի ուղևորության և փորձությունների մասին՝ ներկայացնելով Տրոյայի կործանումից հետո նոր հայրենիք գտնելու նրա ձգտումը։ Ստեղծագործության հիմքում ընկած են հերոսական պարտքի, ճակատագրի, աստվածային կամքի, հայրենիքի հիմնադրման և անձնական զգացմունքների ու հանրային պատասխանատվության հակադրության թեմաները։ Էնեասի ճանապարհորդությունը ոչ միայն արկածների ու դժվարությունների հաջորդականություն է, այլև մի ուղի, որի ընթացքում բացահայտվում են հերոսի բնավորությունը, նրա պարտքի գիտակցումը և ապագա սերունդների համար պատասխանատվություն ստանձնելու պատրաստակամությունը։ Էպոսում միահյուսվում են դիցաբանական պատկերացումները, հերոսական պատումները, պատերազմական իրադարձություններն ու մարդկային ապրումների նկարագրությունները։ Վերգիլիոսի ստեղծագործությունը նշանակալի ազդեցություն է ունեցել եվրոպական գրականության հետագա զարգացման վրա՝ դառնալով դասական կրթության և գեղարվեստական ավանդույթի կարևոր բաղադրիչ։ Հայերեն այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում դասական գրականության հայերեն թարգմանությունների, հին հռոմեական էպոսի տարածման և հայ ընթերցողական միջավայրում համաշխարհային գրական ժառանգության յուրացման պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, դասական մշակույթի ուսումնասիրողներին և էպիկական պոեզիայի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

«Էպիկուրի պարտեզը» խորագիրը հղում է հին հունական փիլիսոփա Էպիկուրի ուսմունքին և նրա հիմնադրած փիլիսոփայական դպրոցին, որը հայտնի էր որպես «Պարտեզ»։ Էպիկուրի փիլիսոփայության կենտրոնում մարդու երջանկության, հոգեկան անդորրի և բարեկեցիկ կյանքի հարցերն էին։ Նրա ուսմունքի համաձայն՝ երջանկության հասնելու համար կարևոր են չափավոր ցանկությունները, մարմնական տառապանքներից և հոգեկան անհանգստությունից հնարավորինս ազատ լինելը, բարեկամությունը և բանական դատողությունը։ Էպիկուրական մտածողությունը հաճույքը դիտարկում էր ոչ թե որպես անսահման վայելքների հետապնդում, այլ որպես հավասարակշռված կյանքի, ներքին խաղաղության և ավելորդ վախերից ազատագրվելու պայման։ «Պարտեզը» խորհրդանշում էր նաև փիլիսոփայական համայնք, որտեղ գիտելիքի, զրույցի և համատեղ մտորումների միջոցով մարդիկ ձգտում էին հասկանալ կյանքի իմաստն ու մարդկային երջանկության հիմքերը։ Այս խորագրով աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում անտիկ փիլիսոփայության, էթիկայի և երջանկության մասին փիլիսոփայական պատկերացումների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է դիտարկվել նաև որպես 19-րդ դարի հայալեզու ընթերցողական միջավայրում դասական փիլիսոփայական գաղափարների նկատմամբ հետաքրքրության արտահայտություն՝ նպաստելով հին հունական մտքի և բարոյագիտական հարցադրումների ուսումնասիրությանը։

«Երգ ի զանգակն» խորագիրը կրող այս փոքրածավալ հրատարակությունը նվիրված է զանգակի թեմային, որն ունի ինչպես առօրյա, այնպես էլ հոգևոր և խորհրդանշական նշանակություն։ Հայկական եկեղեցական մշակույթում զանգը կարևոր դեր է կատարում՝ ազդարարելով ժամերգությունների և պաշտամունքային արարողությունների սկիզբը, մարդկանց հրավիրելով եկեղեցի և միավորելով համայնքին ընդհանուր աղոթքի շուրջ։ Զանգակի ձայնը մշակութային ու գրական ընկալումներում կարող է խորհրդանշել հոգևոր կանչը, հավատքի շարունակականությունը, հիշատակը և մարդկանց միջև կապը։ Երգի ձևը թեման ներկայացնելու հնարավորություն է տալիս երաժշտական ու բանաստեղծական արտահայտչամիջոցների միջոցով՝ համադրելով բառը, հնչողությունը և զգացմունքային ներգործությունը։ Այսպիսի ստեղծագործությունները կարող են արտացոլել զանգի նկատմամբ ձևավորված ավանդական պատկերացումները և դրա տեղը հայկական հոգևոր ու հասարակական կյանքում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրականության, երգարվեստի և հոգևոր մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար՝ որպես զանգի խորհրդանշական նշանակությանն ու թեմատիկ արտահայտությանը նվիրված գրական նյութ։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև 19-րդ դարի հայալեզու փոքրածավալ հրատարակությունների, բանաստեղծական ու երգային ստեղծագործությունների և կրոնական խորհրդանիշների մշակութային ընկալման հետազոտության տեսանկյունից։

Աշխատությունը նվիրված է Հայ Առաքելական Սուրբ եկեղեցու Ժամագրքում ընդգրկված հոգևոր երգերին՝ ներկայացնելով եկեղեցական ժամերգության երաժշտական ժառանգությունը։ Ժամագիրքը հայ եկեղեցու ծիսական կյանքի կարևոր գրքերից է, որի բովանդակությունը կապված է օրվա տարբեր ժամերին կատարվող աղոթքների, ժամերգությունների և եկեղեցական հիշատակումների հետ։ Դրանում ընդգրկված երգերն ու հոգևոր տեքստերը նպաստում են պաշտամունքի միասնական ընթացքին՝ արտահայտելով փառաբանության, աղոթքի, գոհության, ապաշխարության և հոգևոր խորհրդածության գաղափարները։ Եկեղեցական երգեցողությունը հայ քրիստոնեական մշակույթի ինքնատիպ դրսևորումներից է, որը ձևավորվել և փոխանցվել է սերունդներին՝ պահպանելով ազգային երաժշտական մտածողության ու ծիսական ավանդույթի առանձնահատկությունները։ Ժամագրքի երգերի հավաքումն ու երաժշտական գրառումը կարևոր նշանակություն ունեն դրանց պահպանման, ուսուցման և գործնական կիրառության համար։ Այսպիսի հրատարակությունը կարող է ծառայել հոգևորականներին, եկեղեցական երգիչներին, երգչախմբերին և հայ հոգևոր երաժշտությամբ հետաքրքրվող ուսումնասիրողներին՝ որպես ժամերգության երգարվեստին ծանոթանալու և այն կիրառելու նյութ։ Այն նաև արժեքավոր է հայ եկեղեցական երաժշտության պատմության, ժամերգության ծիսական կառուցվածքի, հոգևոր երգերի գրառման ու փոխանցման եղանակների և հայ եկեղեցու երաժշտական ժառանգության պահպանման գործընթացի ուսումնասիրության համար։ Գիրքը ներկայացնում է հայ հոգևոր մշակույթի այն շերտը, որտեղ սերտորեն միահյուսվում են աղոթքը, ծեսը, գրավոր ավանդույթը և երաժշտական արտահայտությունը։

Հրատարակությունը նվիրված է Հայ Առաքելական եկեղեցու Սուրբ Պատարագի ընթացքում կատարվող երգեցողություններին՝ ներկայացնելով հայ հոգևոր երաժշտության կարևորագույն բաղադրիչներից մեկը։ Պատարագային երգերը սերտորեն կապված են եկեղեցական արարողության կառուցվածքի, աղոթքի և աստվածապաշտության ավանդույթների հետ՝ արտահայտելով քրիստոնեական հավատքի, փառաբանության, գոհության, ապաշխարության և հոգևոր խորհրդածության գաղափարները։ Դրանց միջոցով ծիսական խոսքը միավորվում է մեղեդու հետ՝ ստեղծելով պաշտամունքային ամբողջական միջավայր և ապահովելով արարողության տարբեր հատվածների երաժշտական արտահայտությունը։ Հայ եկեղեցական երգեցողությունն ունի դարավոր պատմություն և առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում հայ ժողովրդի հոգևոր ու մշակութային ժառանգության մեջ։ Այն ձևավորվել է ազգային երաժշտական մտածողության, եկեղեցական ավանդույթների և ծիսական պահանջների փոխազդեցությամբ՝ պահպանելով ինքնատիպ մեղեդային ու կատարողական առանձնահատկություններ։ Պատարագային երգերի հավաքումն ու հրատարակումը կարևոր նշանակություն ունեն դրանց պահպանման, կանոնավոր ուսուցման և եկեղեցական համայնքներում շարունակական կիրառության համար։ Նման ժողովածուները կարող են ծառայել հոգևորականներին, եկեղեցական երգիչներին, երգչախմբերին և երաժշտությամբ զբաղվող անձանց՝ որպես պատարագային երգեցողության ուսումնասիրության ու գործնական կատարման նյութ։ Հրատարակությունը կարևոր աղբյուր է հայ եկեղեցական երաժշտության պատմության, ծիսական երգարվեստի, հոգևոր երաժշտության փոխանցման և եկեղեցական մշակույթի զարգացման ուսումնասիրության համար՝ ներկայացնելով այն ավանդույթը, որի միջոցով սերունդներին են փոխանցվել հայ եկեղեցու աղոթական ու երաժշտական ժառանգության արժեքները։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Հայ եկեղեցու երգեցողության ավանդույթին առնչվող հոգևոր երգերի ժողովածու, որն իր նշանակությամբ կապված է հայ քրիստոնեական պաշտամունքի, աղոթքի և եկեղեցական արարողությունների երաժշտական արտահայտության հետ։ Հայ եկեղեցական երգը դարերի ընթացքում ձևավորված հոգևոր ու մշակութային ժառանգության կարևոր բաղադրիչ է, որի միջոցով արտահայտվում են հավատքի, աստվածապաշտության, փառաբանության, ապաշխարության և հոգևոր խորհրդածության գաղափարները։ Եկեղեցական երգերը ոչ միայն ուղեկցում են ծիսական արարողություններին, այլև նպաստում են աղոթական միջավայրի ստեղծմանը, հավատացյալների համատեղ մասնակցությանը և հոգևոր ավանդույթների շարունակական փոխանցմանը։ Նման ժողովածուները կարևոր դեր են ունեցել հոգևոր երգերի պահպանման, դրանց ուսուցման և եկեղեցական համայնքներում երգեցողության կազմակերպման գործում։ Դրանք կարող էին ծառայել հոգևորականներին, երգիչներին, եկեղեցական երգեցողություն սովորողներին և հայ հոգևոր երաժշտությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ որպես երգերի պահպանման ու գործնական կիրառության միջոց։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ եկեղեցական երաժշտության պատմության, հոգևոր երգեցողության ավանդույթների, ինչպես նաև հայ մշակութային ժառանգության պահպանման ու տարածման ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն արժեքավոր նյութ է հայագիտության, երաժշտագիտության և եկեղեցական մշակույթի հետազոտողների համար՝ հնարավորություն տալով անդրադառնալու հայ եկեղեցու երգարվեստի պատմական զարգացմանն ու հոգևոր կյանքում ունեցած դերին։

Հրատարակությունը նվիրված է Հայ Առաքելական եկեղեցու Սուրբ Պատարագի ընթացքում կատարվող հոգևոր երգերին, որոնք մշակվել են արևմտյան երաժշտության տեսական և գրառման սկզբունքներին համապատասխան։ Այն առնչվում է հայ եկեղեցական երաժշտության ավանդական ժառանգության և եվրոպական երաժշտական համակարգի միջև կապերի ձևավորմանն ու զարգացմանը՝ ներկայացնելով պատարագային երգեցողությունը նոր երաժշտական մոտեցումներով ուսումնասիրելու և կազմակերպելու փորձ։ Սուրբ Պատարագի երգերը կարևոր տեղ են զբաղեցնում հայ եկեղեցու ծիսական կյանքում․ դրանք ուղեկցում են արարողության տարբեր հատվածները, արտահայտում աղոթքի, փառաբանության, գոհության և հոգևոր խորհրդածության գաղափարները՝ միավորելով խոսքը, մեղեդին և համայնական պաշտամունքը։ Երգերի երաժշտական մշակումը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու մեղեդային կառուցվածքի, ռիթմի, երաժշտական գրառման և կատարողական կազմակերպման առանձնահատկությունները՝ արևմտյան երաժշտության կանոնների համատեքստում։ Նման հրատարակությունները նշանակալի դեր կարող էին ունենալ եկեղեցական երգեցողության ուսուցման, երգիչների պատրաստման և հոգևոր երաժշտության համակարգված ներկայացման գործում։ Միաժամանակ դրանք վկայում են հայ հոգևոր երաժշտության ավանդույթը պահպանելու և այն ժամանակակից երաժշտական գիտելիքների միջոցով ներկայացնելու ձգտման մասին։ Գիրքը կարևոր նյութ է հայ եկեղեցական երաժշտության պատմության, պատարագային երգերի գրառման ու մշակման եղանակների, ինչպես նաև 19-րդ դարում հայկական և արևմտաեվրոպական երաժշտական մշակույթների փոխազդեցության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել երաժշտագետներին, եկեղեցական երգեցողությամբ զբաղվողներին, հոգևոր երաժշտության պատմությամբ հետաքրքրվողներին և հայ ծիսական ժառանգության հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է երեխայի կյանքի առաջին տարիներին՝ մարդու զարգացման կարևորագույն փուլերից մեկին, երբ ձևավորվում են հետագա աճի, առողջության և դաստիարակության հիմքերը։ Այս շրջանի ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի ծնողների, խնամակալների և դաստիարակների համար, քանի որ վաղ մանկությունը պահանջում է երեխայի ֆիզիկական կարիքների, բնականոն զարգացման ընթացքի և անհատական առանձնահատկությունների նկատմամբ առանձնահատուկ ուշադրություն։ Գրքի թեմատիկ շրջանակը վերաբերում է վաղ մանկության շրջանում խնամքի և դաստիարակության նշանակությանը՝ ընդգծելով մեծահասակների դերը երեխայի առօրյայի կազմակերպման, նրա կարիքների ճանաչման և զարգացման համար նպաստավոր պայմանների ստեղծման գործում։ Երեխայի կյանքի առաջին տարիների մասին գիտելիքները կարող են ընդգրկել սնուցման, մաքրության պահպանման, հանգստի, շարժողական ակտիվության, զգայական ընկալման և շրջապատող միջավայրի հետ փոխազդեցության հարցերը։ Այս փուլում երեխայի նկատմամբ հետևողական ու հոգատար վերաբերմունքը կարևոր է ոչ միայն ֆիզիկական բարեկեցության, այլև հուզական կապերի և հետագա սոցիալական զարգացման տեսանկյունից։ Աշխատությունը դիտարկելի է նաև որպես մանկավարժական և առողջապահական գիտելիքների տարածման պատմական օրինակ, որն արտացոլում է երեխայի խնամքի ու դաստիարակության վերաբերյալ իր ժամանակաշրջանի պատկերացումների նկատմամբ հետաքրքրությունը։ Այն արժեքավոր է մանկության պատմության, ընտանեկան դաստիարակության ավանդույթների և հայալեզու կրթական ու գիտահանրամատչելի գրականության զարգացման ուսումնասիրության համար։

Ալեքսանդր Դյումայի հանրահայտ պատմավեպի այս հատորը ներկայացնում է դ’Արտանյանի և երեք հրացանակիրների՝ Աթոսի, Պորտոսի ու Արամիսի արկածների շարունակությունը՝ ընթերցողին տեղափոխելով 17-րդ դարի Ֆրանսիայի քաղաքական ու հասարակական միջավայր։ Ստեղծագործության հիմքում ընկերության, հավատարմության, պատվի, քաջության և անձնական պարտքի գաղափարներն են, որոնք բացահայտվում են հերոսների բարդ հարաբերությունների, վտանգավոր հանձնարարությունների և անսպասելի իրադարձությունների միջոցով։ Վեպում անհատական ձգտումները միահյուսվում են պալատական կյանքի, քաղաքական հակասությունների և իշխանական շրջանակներում ծավալվող պայքարի հետ։ Հերոսների գործողությունները պայմանավորված են ինչպես իրենց անձնական համոզմունքներով, այնպես էլ ընկերներին պաշտպանելու և ստանձնած պարտավորությունները կատարելու անհրաժեշտությամբ։ Արկածային դրվագները, գաղտնիքները, հակամարտություններն ու սուր երկխոսությունները ստեղծում են դինամիկ պատմողական ընթացք՝ միաժամանակ ներկայացնելով մարդկային բնավորությունների տարբեր կողմերը։ Հատորի բովանդակությունը շարունակում է ստեղծագործության ընդհանուր սյուժետային զարգացումը՝ ընդլայնելով կերպարների փոխհարաբերությունների և նրանց առջև ծառացած դժվարությունների շրջանակը։ Երկը կարևոր տեղ ունի արկածային պատմավեպի ժանրում՝ համադրելով պատմական միջավայրը, հերոսական գործողությունները, սյուժետային լարվածությունը և ընկերության գաղափարական նշանակությունը։ Հայերեն հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև 19-րդ դարի հայ թարգմանական գրականության և եվրոպական գեղարվեստական ստեղծագործությունների տարածման պատմության ուսումնասիրության համար։

Այս ժողովածուն ընդգրկում է երեք համառոտ դամբանական ճառ՝ նվիրված հանգուցյալների հիշատակին և նրանց մահվան առիթով արտահայտվող մտքերին ու զգացումներին։ Դամբանական ճառը հանդիսավոր խոսքի տեսակ է, որի նպատակն է արժևորել մահացածի հիշատակը, արտահայտել վիշտն ու ցավակցությունը, մխիթարել հարազատներին և ներկաներին ուղղորդել կյանքի անցողիկության, մարդկային արժանիքների ու բարոյական արժեքների շուրջ խորհրդածության։ Այսպիսի ճառերում կարևոր տեղ են զբաղեցնում հիշատակի հարգումը, մարդու կյանքի ու գործերի գնահատումը, կորստի գիտակցումը և սգացողներին հոգևոր աջակցություն ցուցաբերելու ձգտումը։ Համառոտ ձևաչափը ենթադրում է մտքերի հակիրճ, նպատակային և հանդիսավոր շարադրանք, որը կարող է հարմար լինել հիշատակի արարողությունների կամ նմանատիպ ելույթների համար։ Հռետորական տեսանկյունից դամբանական խոսքը պահանջում է համապատասխան լեզվական ոճ, զգացմունքային զսպվածություն, համոզիչ շարադրանք և ունկնդրի վրա բարոյական ներգործություն ունենալու կարողություն։ Այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայալեզու ճառագրության, սգո և հիշատակի խոսքի ավանդույթների, ինչպես նաև ժամանակաշրջանի հասարակական ու հոգևոր մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է ծառայել որպես նյութ՝ ուսումնասիրելու դամբանական խոսքի կառուցվածքը, արտահայտչամիջոցները և հասարակական կյանքում հիշատակի արարողությունների հետ կապված խոսքային մշակույթը։

Ա. Գուլակյանցի «Երեք օր ճանապարհին» ստեղծագործությունը հայ գրականության այն երկերից է, որի վերնագիրը կենտրոնացնում է ընթերցողի ուշադրությունը ճանապարհի, ուղևորության և սահմանափակ ժամանակահատվածում ծավալվող իրադարձությունների վրա։ Ճանապարհորդության թեման գրականության մեջ հնարավորություն է տալիս ներկայացնելու տարբեր միջավայրեր, մարդկանց հանդիպումներ, առօրյա դիտարկումներ և ուղևորության ընթացքում ի հայտ եկող հանգամանքներ։ Ճանապարհին անցկացրած երեք օրերի շրջանակը կարող է ստեղծագործությանը հաղորդել ժամանակային որոշակիություն՝ իրադարձությունները միավորելով մեկ ուղևորության ընթացքի մեջ։ Այսպիսի երկերում ճանապարհը կարող է հանդես գալ ոչ միայն որպես տարածական տեղաշարժ, այլև որպես մարդկային հարաբերությունների, վարքագծի և շրջապատող աշխարհի դիտարկման միջավայր։ Ստեղծագործությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրականության պատմության, 19-րդ դարի հայալեզու գեղարվեստական արձակի և ժամանակաշրջանի ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև ճանապարհորդական թեմաների, գրական պատմողականության և անցյալի հայ գրականության մեջ առօրյա կյանքի պատկերման առանձնահատկությունների հետազոտության տեսանկյունից։

Աշխատությունը եռալեզու բառարան է, որը նախատեսված է ֆրանսերեն, հայերեն և թուրքերեն լեզուների միջև բառային համապատասխանություններ գտնելու և տարբեր լեզուներով հաղորդակցվելու համար անհրաժեշտ բառապաշարն ուսումնասիրելու նպատակով։ Այն համադրում է երեք լեզուների բառային միավորները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով համեմատելու դրանց իմաստները, գտնելու թարգմանական համարժեքներ և ընդլայնելու լեզվական գիտելիքները։ Նման բառարանները կարևոր դեր են կատարում ինչպես լեզուների ուսուցման, այնպես էլ գրավոր և բանավոր հաղորդակցության, թարգմանության ու միջմշակութային կապերի զարգացման գործում։ Ֆրանսերենի, հայերենի և թուրքերենի համադրությունը հատկապես նշանակալի է բազմալեզու միջավայրի տեսանկյունից, քանի որ այս լեզուները կիրառվել են տարբեր կրթական, մշակութային, հասարակական և առևտրային հարաբերություններում։ Բառարանը կարող էր օգտակար լինել լեզուներ սովորողներին, թարգմանիչներին, ուսուցիչներին, գրողներին և տարբեր լեզուներով գրավոր նյութերի հետ աշխատող ընթերցողներին՝ ապահովելով բառապաշարի համեմատության և թարգմանության գործնական միջոց։ Այն նաև արտացոլում է բառարանագրության զարգացման այն ավանդույթը, որի շրջանակում մի քանի լեզուների համակարգված ներկայացումը նպաստում էր լեզվական գիտելիքների տարածմանը և տարբեր լեզվական համայնքների միջև հաղորդակցության ընդլայնմանը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայերեն բառարանագրության և լեզվական կրթության պատմության ուսումնասիրության համար՝ որպես հայերենը եվրոպական և արևելյան լեզուների հետ համադրող ծավալուն բառարանային հրատարակություն։ Այն արժեքավոր աղբյուր է նաև XIX դարի հայալեզու տպագիր ժառանգության, բազմալեզու կրթության և թարգմանական մշակույթի զարգացման ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Աշխատությունը ճանապարհորդական և նկարագրական բնույթի երկ է, որը ներկայացնում է Հաբեշստանը՝ պատմական Եթովպիան, և անդրադառնում այնտեղի բնակչության բարոյական պատկերացումներին, հասարակական հարաբերություններին, քաղաքական կյանքին ու կրոնական ավանդույթներին։ Հեղինակի երկամյա պանդխտության հիշատակումը մատնանշում է անձնական դիտարկումների և ճանապարհորդական փորձառության նշանակությունը նյութի ներկայացման մեջ։ Նմանատիպ աշխատությունները ընթերցողին հնարավորություն են տալիս ծանոթանալու այլ ժողովուրդների կենցաղին, սովորույթներին, հավատալիքներին և հասարակական կազմակերպվածությանը՝ ընդլայնելով պատկերացումները տարբեր մշակույթների ու քաղաքակրթությունների մասին։ Հաբեշստանի վերաբերյալ նյութը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև տարածաշրջանի պատմության և կրոնական կյանքի ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ Եթովպիան ունի հին պետականության և քրիստոնեական ավանդույթների առանձնահատուկ պատմություն։ Աշխատության մեջ նշված բարոյական, քաղաքական և կրոնական ուղղությունները ցույց են տալիս, որ երկը նպատակ ունի ներկայացնելու ոչ միայն աշխարհագրական միջավայրը, այլև հասարակության կենսակերպն ու գաղափարական առանձնահատկությունները։ Առաջին գիրքը կազմում է ավելի ընդարձակ շարադրանքի սկզբնական մասը և ընթերցողին ծանոթացնում ուսումնասիրվող երկրի ու նրա բնակչության վերաբերյալ նյութերին։ Հրատարակությունը կարևոր է XIX դարի հայալեզու ճանապարհորդական գրականության, ազգագրական հետաքրքրությունների և աշխարհագրական գիտելիքների պատմության ուսումնասիրության համար՝ որպես այլ ժողովուրդների կյանքի ու մշակույթի մասին տեղեկություններ փոխանցող աշխատություն։