Ֆինանսական վերլուծություն

История

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ձևավորված ֆրանս-թուրքական հարաբերությունների զարգացմանը 1920–1939 թվականների ընթացքում՝ դրանք դիտարկելով Մերձավոր Արևելքի, Թուրքիայի Հանրապետության ձևավորման, եվրոպական տերությունների քաղաքականության և միջազգային հարաբերությունների լայն համատեքստում։ Աշխատության կենտրոնում Ֆրանսիայի և Թուրքիայի միջև քաղաքական, դիվանագիտական և տնտեսական կապերի փոփոխությունն է, ինչպես նաև այն հակասությունների ու փոխադարձ շահերի ուսումնասիրությունը, որոնք պայմանավորեցին երկու երկրների հարաբերությունների տարբեր փուլերը։ 1920-ականների սկզբին հարաբերությունները ձևավորվում էին Օսմանյան կայսրության պարտությունից հետո ստեղծված նոր աշխարհաքաղաքական իրավիճակում։ Ֆրանսիան պատերազմից հետո ստանձնեց ազդեցիկ դեր Սիրիայում և Կիլիկիայի տարածաշրջանում, մինչդեռ թուրքական ազգային շարժումը ձգտում էր վերականգնել Թուրքիայի տարածքային և քաղաքական ինքնիշխանությունը։ Այս շահերի բախումը հանգեցրեց զինված հակամարտությունների և լարվածության, սակայն հետագայում կողմերը աստիճանաբար անցան փոխզիջումների որոնման։ Ուսումնասիրության կարևոր հանգրվաններից է 1921 թվականի Անկարայի համաձայնագիրը, որով Ֆրանսիան և թուրքական ազգային շարժումը կարգավորեցին մի շարք տարածքային ու քաղաքական խնդիրներ։ Համաձայնագիրը կարևոր քայլ էր Կիլիկիայում ռազմական գործողությունների դադարեցման և ֆրանս-թուրքական հարաբերությունների նոր փուլ անցնելու համար, ինչպես նաև ցույց տվեց, որ Ֆրանսիան պատրաստ էր որոշակիորեն վերանայել իր նախկին քաղաքականությունը՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանում ստեղծված նոր իրողությունները։ Հետագա տարիներին հարաբերությունների զարգացման վրա մեծ ազդեցություն ունեցավ Լոզանի պայմանագիրը և Թուրքիայի Հանրապետության միջազգային դիրքի ամրապնդումը։ 1923 թվականից հետո Ֆրանսիան և Թուրքիան արդեն հարաբերություններ էին կառուցում երկու պետությունների միջև դիվանագիտական և տնտեսական համագործակցության շրջանակներում, սակայն դրանցում շարունակում էին պահպանվել որոշ չլուծված հարցեր։ Հատկապես նշանակալի էր Ալեքսանդրետի սանջակի՝ հետագայում Հաթայի խնդիրը, որը 1930-ական թվականներին դարձավ երկու երկրների հարաբերությունների ամենազգայուն հարցերից մեկը։ Ֆրանսիայի կողմից Սիրիայի նկատմամբ մանդատային վերահսկողության պայմաններում տարածքի կարգավիճակը բարդացնում էր Փարիզի և Անկարայի հարաբերությունները, քանի որ Թուրքիան ձգտում էր պաշտպանել այնտեղ ապրող թուրք բնակչության շահերը և մեծացնել իր ազդեցությունը տարածաշրջանում։ 1930-ականների երկրորդ կեսին միջազգային իրավիճակի փոփոխությունը ևս նպաստեց հարցի վերանայմանը։ Եվրոպայում լարվածության աճը, Ֆրանսիայի և Մեծ Բրիտանիայի անվտանգության խնդիրները, ինչպես նաև Միջերկրածովյան տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունը Ֆրանսիային դրդեցին ավելի զգուշավոր քաղաքականություն վարել Թուրքիայի նկատմամբ։ Այս համատեքստում Հաթայի խնդիրը ստացավ ոչ միայն երկկողմ, այլև ավելի լայն միջազգային նշանակություն։ 1937 թվականին տարածքի համար նախատեսվեց հատուկ կարգավիճակ, իսկ 1939 թվականին Հաթայի օրենսդիր մարմինը որոշում ընդունեց Թուրքիայի հետ միավորման վերաբերյալ, ինչից հետո Ֆրանսիան ճանաչեց այդ միացումը։ Այս զարգացումը խորհրդանշում է ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանի ֆրանս-թուրքական հարաբերությունների ամենակարևոր հանգրվաններից մեկը։ Ուսումնասիրության արժեքը հատկապես մեծ է այն պատճառով, որ երկկողմ հարաբերությունները ներկայացվում են ոչ թե որպես մեկուսացված դիվանագիտական գործընթաց, այլ որպես Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Մերձավոր Արևելքում ձևավորված նոր համակարգի բաղադրիչ։ Ֆրանսիայի քաղաքականությունը պայմանավորված էր ինչպես իր մանդատային տարածքների պահպանման և տարածաշրջանային ազդեցության շահերով, այնպես էլ եվրոպական անվտանգության խնդիրներով, մինչդեռ Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության կարևոր նպատակներից էին ազգային ինքնիշխանության ամրապնդումը, տարածքային ամբողջականության պաշտպանությունը և նախկին Օսմանյան տարածքներում իր քաղաքական ու տնտեսական դիրքերի վերականգնումը։ Այդ պատճառով հարաբերությունների պատմության մեջ միաժամանակ նկատվում են հակամարտություն, բանակցություններ, փոխզիջումներ և համագործակցության ձգտում։ Աշխատանքը կարևոր է նաև Հայաստանի պատմության տեսանկյունից, քանի որ 1920–1939 թվականների ֆրանս-թուրքական հարաբերությունների զարգացումները անմիջականորեն առնչվում էին Կիլիկիայի հայության ճակատագրին, Սիրիայի և Թուրքիայի սահմանային տարածքների կարգավիճակին, ինչպես նաև Առաջին աշխարհամարտից հետո տարածաշրջանում հայկական հարցի շուրջ ձևավորված քաղաքական իրավիճակին։ Հետևաբար թեմայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու ոչ միայն Ֆրանսիայի և Թուրքիայի հարաբերությունները, այլև այն միջազգային միջավայրը, որի պայմաններում զարգանում էին Մերձավոր Արևելքի ժողովուրդների քաղաքական և ազգային խնդիրները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է որպես 1920–1939 թվականների ֆրանս-թուրքական դիվանագիտական հարաբերությունների, տարածաշրջանային քաղաքականության և Մերձավոր Արևելքի միջպետական գործընթացների վերաբերյալ աղբյուր։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, դիվանագիտության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, հայագետներին, ուսանողներին և Առաջին աշխարհամարտից հետո Թուրքիայի ու Մերձավոր Արևելքի քաղաքական պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Медицина

Աշխատանքը նվիրված է Bacillus subtilis-ի IP 5832 շտամի կլինիկական կիրառման ուսումնասիրությանը նորածինների մոտ տարբեր պատճառագիտությամբ ընթացող փորլուծությունների բուժման և դիսբիոզային խանգարումների կանխարգելման նպատակով։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը նորածնային շրջանում աղիքային միկրոֆլորայի խանգարումների, դրանց առաջացման հնարավոր պատճառների և մանրէաբանական հավասարակշռության վերականգնման համար կենսաբանական միջոցների կիրառման արդյունավետության գնահատումն է։ Նորածինների մարսողական համակարգը կյանքի առաջին շրջանում գտնվում է ձևավորման փուլում, իսկ աղիքային միկրոբիոտայի կայացումը կարող է զգայուն լինել սնուցման առանձնահատկությունների, վարակային գործոնների, հակաբակտերիալ բուժման և այլ պայմանների նկատմամբ։ Այդ պատճառով փորլուծային հիվանդությունների դեպքում կարևոր է ոչ միայն ախտանշանների վերահսկումը, այլև աղիքային մանրէաբանական հավասարակշռության պահպանման կամ վերականգնման հնարավորությունը։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են տարբեր պատճառագիտություն ունեցող փորլուծությունների կլինիկական առանձնահատկությունները և դրանց ֆոնին աղիքային միկրոֆլորայի փոփոխությունները։ Կարող են գնահատվել հիվանդության տևողությունը, կղանքի հաճախականությունը և բնույթը, ընդհանուր կլինիկական վիճակը, բուժման ընթացքում ախտանշանների դինամիկան և աղիքային միկրոֆլորայի լաբորատոր ցուցանիշները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսումնասիրվող բակտերիալ շտամի կիրառման նպատակահարմարությանը որպես պրոբիոտիկ կամ կենսաբանական կարգավորող միջոցի։ Bacillus subtilis-ի որոշ շտամներ կարող են կիրառվել աղիքային միկրոբիոտայի հավասարակշռության վրա ազդելու նպատակով, և հետազոտությունը գնահատում է տվյալ շտամի օգտագործման կլինիկական արդյունքները նորածինների հատուկ խմբում։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչը բուժման և կանխարգելման արդյունքների համեմատական գնահատումն է։ Հնարավոր է համեմատել այն նորածինների ցուցանիշները, որոնք ստացել են ուսումնասիրվող միջոցը, և համապատասխան հսկիչ խմբի տվյալները՝ պարզելու համար բուժման տևողության, փորլուծության ախտանշանների պահպանման, միկրոֆլորայի փոփոխությունների և հնարավոր բարդությունների տարբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում դիսբիոզի կամ աղիքային միկրոբիոտայի խանգարման լաբորատոր գնահատմանը։ Կարող են ուսումնասիրվել նորմալ աղիքային ֆլորայի հիմնական ներկայացուցիչների հարաբերակցությունը և պայմանական ախտածին միկրոօրգանիզմների առկայությունը կամ քանակական փոփոխությունները։ Նման տվյալների համադրումը կլինիկական պատկերի հետ հնարավորություն է տալիս գնահատելու՝ արդյոք միկրոֆլորայի փոփոխությունների կարգավորումը զուգորդվում է նորածնի կլինիկական վիճակի բարելավմամբ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է նաև միջոցի անվտանգության գնահատումը։ Նորածինների դեպքում ցանկացած կենսաբանական կամ դեղաբանական միջամտություն պահանջում է առանձնահատուկ զգուշություն, ուստի աշխատանքում կարող են դիտարկվել հնարավոր կողմնակի երևույթները, անհանդուրժողականության դրսևորումները և բուժման հետ կապված այլ անցանկալի ռեակցիաները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև տարբեր պատճառագիտությամբ փորլուծությունների դեպքում միջոցի արդյունավետության տարբերություններին՝ հաշվի առնելով հիվանդության առաջացման մեխանիզմները և նորածնի ընդհանուր վիճակը։ Հատուկ նշանակություն ունի հակաբակտերիալ բուժման ֆոնին աղիքային միկրոֆլորայի փոփոխության խնդիրը, քանի որ նորածնային շրջանում հակամանրէային միջոցների օգտագործումը կարող է փոխել աղիքային միկրոբիոտայի կազմը և նպաստել մարսողական խանգարումների առաջացմանը։ Այս համատեքստում ուսումնասիրությունը դիտարկում է միկրոբիոտայի պահպանման կամ վերականգնմանն ուղղված մոտեցումների հնարավոր դերը համալիր բուժման մեջ։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կարևոր լինել նորածինների փորլուծային հիվանդությունների դեպքում օժանդակ կենսաբանական միջոցների կիրառման արդյունավետության և անվտանգության գնահատման համար։ Միաժամանակ դրանք կարող են նպաստել նորածնային դիսբիոզային խանգարումների կանխարգելման վերաբերյալ կլինիկական մոտեցումների կատարելագործմանը։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը համադրում է կլինիկական մանկաբուժության, նեոնատոլոգիայի և բժշկական մանրէաբանության մոտեցումները՝ գնահատելով Bacillus subtilis-ի IP 5832 շտամի կիրառման հնարավորությունները տարբեր պատճառագիտությամբ փորլուծություն ունեցող նորածինների բուժման և աղիքային միկրոֆլորայի խանգարումների կանխարգելման համատեքստում։ Թեման ունի գիտագործնական նշանակություն, քանի որ նորածինների շրջանում աղիքային ֆունկցիայի և միկրոբիոտայի հավասարակշռության պահպանումը կարևոր է բնականոն զարգացման և վարակային ու մարսողական բարդությունների ռիսկի նվազեցման տեսանկյունից։

Другие предметы

Պահածոյացման տեխնոլոգիա- Մաս I գիրքը ներկայացնում է սննդամթերքի, հատկապես պտուղների, բանջարեղենի և այլ գյուղատնտեսական մթերքների պահածոյացման հիմունքներն ու ժամանակակից տեխնոլոգիաները։ Հեղինակը մանրամասն բացատրում է պահածոյացման գործընթացների ֆիզիկա-քիմիական և միկրոբիոլոգիական հիմքերը, տեխնոլոգիական սարքավորումների կառուցվածքը և դրանց օգտագործումը, ինչպես նաև որակի վերահսկման և արտադրանքի պահպանողականության ապահովման մեթոդները։ Գիրքը ընդգրկում է հիմնական պահածոյացման մեթոդներ՝ ջերմային մշակում, սառեցում, թթվային և խոռոչային մշակում, կոնսերվացում և այլ գործընթացներ, և տրամադրում է գործնական օրինակներ, հաշվարկների մեթոդներ և արդյունավետ կազմակերպման քայլեր, որոնք թույլ են տալիս գիտելիքները կիրառել ինչպես արտադրական, այնպես էլ տնային պայմաններում։ Նյութը համադրում է տեսական գիտելիքներ և գործնական կիրառություն՝ ապահովելով ուսուցողական և պրակտիկ արժեք, ինչը օգտակար է գյուղատնտեսական տեխնոլոգների, սննդի տեխնոլոգների, արտադրողների, ուսանողների և հետազոտողների համար, ովքեր ցանկանում են խորապես ուսումնասիրել պահածոյացման գործընթացները և բարելավել արտադրանքի անվտանգությունը և տևողականությունը։

Лингвистика

ФРАНЦУЗСКИЙ ЯЗЫК աշխատությունը ֆրանսերենի ուսումնական ձեռնարկ է, որը նախատեսված է լեզվի հիմունքների և հաղորդակցական հմտությունների ձևավորման համար՝ ընդգրկելով քերականության հիմնական կառուցվածքները, բառապաշարի ընդլայնումը, ընթերցանության և լսողական ընկալման զարգացումը, ինչպես նաև գրավոր և բանավոր խոսքի պրակտիկ վարժություններ, այն բացատրում է բայերի խոնարհման համակարգը, նախադասության կառուցման կանոնները և ֆրանսերենում հաճախ հանդիպող լեզվական առանձնահատկությունները, գիրքը միաժամանակ նպատակ ունի զարգացնել լեզվական ինքնավստահություն իրական հաղորդակցական իրավիճակներում՝ օգտագործելով երկխոսություններ, իրավիճակային օրինակներ և աստիճանաբար բարդացող առաջադրանքներ, ինչը այն դարձնում է օգտակար ինչպես սկսնակների, այնպես էլ լեզուն ամրապնդող սովորողների համար։

Лингвистика

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ժամանակակից հայերենի և պարսկերենի բառային կազմերի համեմատական-համադրական ուսումնասիրությանը՝ երկու լեզուների բառապաշարի ձևավորման, կառուցվածքի, իմաստային հարաբերությունների և զարգացման օրինաչափությունների բացահայտման նպատակով։ Հետազոտությունը կարևոր է հատկապես հայերենի և պարսկերենի բազմադարյա լեզվամշակութային շփումների համատեքստում, քանի որ այդ հարաբերությունները տարբեր ժամանակաշրջաններում իրենց արտահայտությունն են գտել նաև լեզուների բառապաշարում։ Աշխատանքում երկու լեզուների բառային համակարգերը դիտարկվում են համաժամանակյա տեսանկյունից՝ ուշադրություն դարձնելով դրանց ընդհանուր և տարբերակիչ հատկանիշներին։ Ուսումնասիրվում են բառապաշարի հիմնական շերտերը, բառերի ծագումնաբանական առանձնահատկությունները, փոխառությունները, իմաստային փոփոխությունները, բառերի կազմության եղանակները և նոր բառերի առաջացման գործընթացները։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն բառային միավորները, որոնք երկու լեզուներում ունեն ընդհանուր կամ մերձավոր իմաստային դաշտեր, ինչպես նաև տարբերակելու ձևական նմանությունը իրական լեզվական ընդհանրությունից։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում փոխառություններին, որոնք հայերենի և պարսկերենի բառապաշարների փոխազդեցության կարևոր վկայություններից են։ Ուսումնասիրվում են պարսկերենից հայերեն անցած բառերը և հայերենի ազդեցության հնարավոր դրսևորումները պարսկերենի բառային համակարգում՝ հաշվի առնելով պատմական, մշակութային և հասարակական շփումների պայմանները։ Այս նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն պարզելու առանձին բառերի ծագումն ու տարածման ուղիները, այլև պատկերացնելու երկու ժողովուրդների երկարատև շփումների լեզվական հետևանքները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև երկու լեզուների բառաստեղծական համակարգերի համադրությունը։ Քննարկվում են ածանցման, բարդացման, բառային միավորների վերաիմաստավորման և այլ եղանակների միջոցով նոր բառերի կազմավորման առանձնահատկությունները։ Համեմատվում է այն, թե ինչպես են հայերենն ու պարսկերենը արձագանքում հասարակական, գիտատեխնիկական, մշակութային և քաղաքական նոր իրողություններին և ինչ լեզվական միջոցներով են լրացնում ժամանակակից բառապաշարը։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում նաև բառերի իմաստային կառուցվածքին։ Նույն կամ մոտ իմաստ ունեցող բառերի համադրական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու իմաստային նրբերանգները, գործածական տարբերությունները, բազմիմաստության դրսևորումները և այն դեպքերը, երբ արտաքին ձևով նման բառերը տարբեր լեզուներում ունեն տարբեր նշանակություններ։ Այս մոտեցումը հատկապես կարևոր է թարգմանության, երկլեզու բառարանագրության և լեզուների ուսուցման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ժամանակակից հասարակական կյանքի և մշակույթի ազդեցությանը երկու լեզուների բառապաշարի զարգացման վրա։ Նոր իրողությունների, տեխնոլոգիական առաջընթացի, միջազգային հաղորդակցության և գլոբալացման պայմաններում հայերենն ու պարսկերենը մշտապես համալրվում են նոր բառերով և արտահայտություններով, որոնց մի մասը ձևավորվում է ներքին բառաստեղծական միջոցներով, իսկ մյուս մասը ներթափանցում է այլ լեզուներից։ Այդ գործընթացների համադրումը հնարավորություն է տալիս գնահատելու երկու լեզուների բառային համակարգերի շարժունակությունն ու զարգացման միտումները։ Աշխատանքի արժեքը պայմանավորված է նաև հայերենագիտության և իրանագիտության փոխկապակցման հնարավորությամբ։ Երկու լեզուների բառապաշարի համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել ինչպես հայերենի և պարսկերենի միջև լեզվական կապերի առավել խորքային բացահայտմանը, այնպես էլ դրանց ժամանակակից վիճակի համակարգված նկարագրությանը։ Ստացված արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ թարգմանության, բառարանագրության, լեզուների դասավանդման և միջմշակութային հաղորդակցության ոլորտներում։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը ներկայացնում է ժամանակակից հայերենի և պարսկերենի բառային կազմերը որպես զարգացող և փոխազդեցությունների ենթարկվող համակարգեր՝ բացահայտելով դրանց կառուցվածքային, իմաստային, ծագումնաբանական և գործառական ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Այն կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, հայերենագետներին, իրանագետներին, թարգմանիչներին, բառարանագիրներին, լեզվի ուսուցիչներին և հայ-իրանական լեզվամշակութային կապերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Религия

Ժամագիրքը Հայ առաքելական եկեղեցու պաշտոնական ծիսական գրքերից է, որն ընդգրկում է եկեղեցական օրվա տարբեր ժամերին կատարվող աղոթքների, սաղմոսների, օրհնությունների և հոգևոր երգերի կարգավորված շարքը։ Այն նախատեսված է ժամերգությունների իրականացման համար և կարևոր տեղ ունի եկեղեցու ամենօրյա պաշտամունքային կյանքում։ Գրքի բովանդակությունն առնչվում է ժամերի աղոթական կարգին, եկեղեցական օրացույցին և տարվա տարբեր շրջանների հոգևոր առանձնահատկություններին՝ ապահովելով ծիսական արարողությունների հաջորդականությունն ու ավանդական ձևերի պահպանումը։ Ժամերգությունները հայ քրիստոնեական կյանքում ծառայում են հավատացյալների աղոթական մասնակցությանը, աստվածաշնչյան խոսքի ընթերցմանը և հոգևոր խորհրդածությանը։ Դրանցում օգտագործվող սաղմոսներն ու աղոթքները արտահայտում են փառաբանություն, գոհաբանություն, ապաշխարություն և Աստծուն ուղղված խնդրանքներ՝ միաժամանակ պահպանելով հայ եկեղեցական գրականության լեզվական ու գրական ավանդույթները։ Ժամագրքի ծիսական կառուցվածքը ձևավորվել է երկարատև պատմական զարգացման ընթացքում և արտացոլում է Հայ առաքելական եկեղեցու պաշտամունքային ժառանգությունը։ Այսպիսի հրատարակությունները կարևոր են ոչ միայն եկեղեցական ծառայության, այլև հայերեն հոգևոր գրականության, ծիսագիտության, շարականագիտության և եկեղեցական երաժշտության ուսումնասիրության համար։ Դրանք հնարավորություն են տալիս հետազոտելու աղոթքների ու հոգևոր երգերի կիրառությունը, ծիսական բնագրերի փոխանցումը և եկեղեցական ավանդույթների շարունակականությունը։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է աստվածաբանների, եկեղեցու պատմաբանների, հայագետների, հոգևորականների և հայ քրիստոնեական ծիսական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։