Բժշկական էթիկա

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է մանկական ուղեղային կաթված ունեցող երեխաներին էրգոթերապևտիկ օգնության ցուցաբերման մեթոդների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով նրանց շարժողական, զգայական, ճանաչողական և ֆունկցիոնալ առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ներկայացնել վերականգնողական այնպիսի մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել երեխայի ինքնուրույնության, առօրյա գործունեությանը մասնակցության, շարժողական հմտությունների և կյանքի որակի բարելավմանը։ Էրգոթերապևտիկ միջամտությունը կենտրոնանում է ոչ միայն շարժողական սահմանափակումների նվազեցման, այլև երեխայի իրական կյանքում անհրաժեշտ գործողությունների յուրացման և սոցիալական միջավայրում նրա լիարժեք մասնակցության վրա։ Այդ պատճառով թերապևտիկ նպատակները պետք է ձևավորվեն երեխայի անհատական կարիքների, կարողությունների, տարիքի և ընտանիքի առաջնահերթությունների հիման վրա։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են երեխայի ֆունկցիոնալ հնարավորությունների գնահատման մեթոդները։ Գնահատման ընթացքում ուշադրություն է դարձվում ինքնասպասարկման, սնվելու, հագնվելու, անձնական հիգիենայի, խաղի, ուսումնական գործունեության, ձեռքի ֆունկցիայի և այլ առօրյա գործողությունների կատարմանը։ Կարևոր է գնահատել ոչ միայն երեխայի շարժումների որակը, այլև այն, թե տվյալ խանգարումն ինչպես է ազդում նրա անկախության և սոցիալական մասնակցության վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նպատակաուղղված և առաջադրանքահեն վարժությունների կիրառումը։ Այս մեթոդների դեպքում երեխան կատարում է իր առօրյա կյանքում անհրաժեշտ կոնկրետ գործողություններ՝ աստիճանաբար զարգացնելով դրանց իրականացման համար անհրաժեշտ շարժողական և ճանաչողական հմտությունները։ Կարող են կիրառվել հագնվելու, կոճակները փակելու, սնվելու պարագաներից օգտվելու, գրելու, խաղալիքներ օգտագործելու, առարկաները բռնելու և տեղափոխելու առաջադրանքներ։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս թերապևտիկ աշխատանքը անմիջականորեն կապել երեխայի առօրյա կյանքի հետ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի վերին վերջույթների և ձեռքերի ֆունկցիայի զարգացումը։ Կախված երեխայի շարժողական առանձնահատկություններից՝ կարող են կիրառվել երկձեռքային վարժություններ, նպատակային ձեռքի գործողություններ և սահմանափակման պայմաններով շարժողական թերապիայի տարրեր։ Այս մեթոդների նպատակն է բարձրացնել ձեռքի ակտիվությունը, բարելավել շարժումների կոորդինացիան, բռնելու և բաց թողնելու կարողությունը, ինչպես նաև զարգացնել երկու ձեռքերի համատեղ օգտագործումը։ Ինքնասպասարկման հմտությունների ձևավորումը էրգոթերապիայի առանցքային ուղղություններից է։ Երեխային աստիճանաբար սովորեցվում է հնարավորինս ինքնուրույն կատարել առօրյա գործողությունները՝ անհրաժեշտության դեպքում կիրառելով հարմարեցված պարագաներ կամ օժանդակ սարքեր։ Դրանք կարող են հեշտացնել սնվելը, հագնվելը, գրելը, լոգանք ընդունելը և այլ գործողություններ։ Այսպիսի միջամտությունը նպաստում է ոչ միայն ֆունկցիոնալ կարողությունների զարգացմանը, այլև երեխայի ինքնավստահության և ինքնուրույնության բարձրացմանը։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև զգայական ինտեգրման և զգայական խթանման կիրառումը։ Որոշ երեխաների մոտ շարժողական դժվարություններին կարող են զուգակցվել զգայական տեղեկատվության մշակման առանձնահատկություններ, ինչի պատճառով անհրաժեշտ է համապատասխանեցնել միջավայրը և առաջադրանքները երեխայի զգայական կարիքներին։ Կառավարվող զգայական գործունեությունը կարող է նպաստել ուշադրության, մարմնի դիրքի ընկալման, շարժումների կազմակերպման և առաջադրանքին մասնակցության բարելավմանը։ Կարևոր մեթոդ է ճանաչողական ռազմավարությունների կիրառումը։ Երեխային կարելի է սովորեցնել ինքնուրույն վերլուծել առաջադրանքը, որոշել գործողությունների հաջորդականությունը, գտնել դժվարության պատճառը և ընտրել դրա հաղթահարման համապատասխան եղանակը։ Այս մոտեցումը հատկապես կարևոր է այն դեպքերում, երբ անհրաժեշտ է զարգացնել ոչ միայն շարժողական հմտությունները, այլև պլանավորման, խնդիրների լուծման և ինքնուրույն որոշումներ կայացնելու կարողությունները։ Էրգոթերապևտիկ աշխատանքի արդյունավետ միջոց է խաղը։ Խաղային գործունեությունը երեխայի համար բնական և մոտիվացնող միջավայր է, ուստի տարբեր թերապևտիկ առաջադրանքներ կարող են ներկայացվել խաղի ձևով։ Խաղի միջոցով հնարավոր է զարգացնել մանր և խոշոր շարժողական հմտությունները, տեսաշարժողական կոորդինացիան, ուշադրությունը, առարկաների հետ նպատակային գործողությունները և սոցիալական փոխազդեցությունը։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչներից է շրջակա միջավայրի հարմարեցումը։ Եթե երեխայի ֆունկցիոնալ հնարավորությունները սահմանափակ են, համապատասխան փոփոխությունները տանը, դպրոցում կամ այլ միջավայրում կարող են զգալիորեն բարձրացնել նրա անկախության մակարդակը։ Կարող են հարմարեցվել կահույքը, ուսումնական տարածքը, օգտագործվող առարկաները և ամենօրյա գործողությունների կազմակերպման եղանակները։ Այսպիսի միջավայրային փոփոխությունները թույլ են տալիս երեխային առավել արդյունավետ կիրառել իր ունեցած կարողությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր նշանակություն ունի նաև օժանդակ տեխնոլոգիաների և սարքերի կիրառումը։ Հատուկ հարմարեցված պարագաները կարող են աջակցել երեխայի ձեռքի ֆունկցիային, հաղորդակցությանը, տեղաշարժին, գրելու կամ սնվելու գործընթացին։ Դրանց ընտրությունը պետք է իրականացվի անհատական մոտեցմամբ՝ հաշվի առնելով երեխայի ֆունկցիոնալ կարողությունները և այն գործողությունները, որոնց կատարման ընթացքում նա առավել մեծ դժվարություններ ունի։ Էրգոթերապիայի կարևոր սկզբունքներից է ընտանիքի ներգրավվածությունը։ Ծնողներին անհրաժեշտ է տեղեկացնել երեխայի հնարավորությունների և դժվարությունների մասին և սովորեցնել այնպիսի եղանակներ, որոնց միջոցով նրանք կարող են աջակցել երեխայի ինքնուրույնությանը առօրյա կյանքում։ Ընտանիքի մասնակցությունը հնարավորություն է տալիս թերապիայի ընթացքում ձեռք բերված հմտությունները կիրառել բնական միջավայրում և ապահովել դրանց շարունակական զարգացումը։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում նաև բազմամասնագիտական համագործակցությանը։ Էրգոթերապևտը կարող է համագործակցել նյարդաբանի, ֆիզիոթերապևտի, լոգոպեդի, հոգեբանի, հատուկ մանկավարժի, ուսուցչի և ընտանիքի հետ։ Տարբեր մասնագետների համատեղ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ձևավորել երեխայի կարիքներին համապատասխան ամբողջական վերականգնողական ծրագիր և խուսափել տարբեր միջամտությունների միջև անհամապատասխանությունից։ Միջամտության արդյունավետությունը գնահատելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել ոչ միայն շարժողական ցուցանիշների փոփոխությունը, այլև երեխայի առօրյա գործունեության և սոցիալական մասնակցության իրական բարելավումը։ Կարևոր է հետևել՝ արդյոք երեխան ավելի ինքնուրույն է կատարում առօրյա գործողությունները, ավելի ակտիվ է մասնակցում խաղին և ուսումնական գործընթացին, ինչպես նաև որքանով է նվազել մեծահասակների օգնության անհրաժեշտությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը էրգոթերապևտիկ օգնությունը ներկայացնում է որպես մանկական ուղեղային կաթված ունեցող երեխաների ֆունկցիոնալ անկախության և սոցիալական մասնակցության զարգացման համալիր գործընթաց։ Այն ներառում է նպատակային և առաջադրանքահեն վարժություններ, ձեռքի և վերին վերջույթների ֆունկցիայի զարգացում, ինքնասպասարկման հմտությունների ձևավորում, զգայական և ճանաչողական մոտեցումներ, խաղային գործունեություն, շրջակա միջավայրի հարմարեցում, օժանդակ միջոցների կիրառում և ընտանիքի ակտիվ ներգրավում։ Այս մեթոդների անհատականացված և համակարգված կիրառումը կարող է նպաստել երեխայի առօրյա կարողությունների, ինքնուրույնության, մասնակցության և կյանքի որակի բարձրացմանը։

Химия

Այս աշխատանքը նվիրված է ազինիլօքսիպիրիդաջոնների և ազինիլթիոպիրիդազինների շարքում նոր կառուցվածքային ածանցյալների սինթեզին և դրանց պոտենցիալ պեստիցիդային ակտիվության ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով գտնել արդյունավետ միացություններ գյուղատնտեսական վնասատուների դեմ պայքարի համար։ Հեղինակը վերլուծում է հետազոտվող միացությունների օրգանական սինթեզի հիմնական ուղիները՝ ընդգծելով հետերոցիկլիկ համակարգերի կառուցման ռեակցիաները, ֆունկցիոնալ խմբերի ներմուծման մեթոդները և ռեակցիոն պայմանների օպտիմալացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կառուցվածք–ակտիվություն հարաբերակցության (SAR) ուսումնասիրությանը, որը թույլ է տալիս գնահատել մոլեկուլային կառուցվածքի ազդեցությունը կենսաբանական ակտիվության վրա։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև սինթեզված ածանցյալների ֆիզիկաքիմիական հատկությունները՝ լուծելիություն, կայունություն, լիպոֆիլություն և դրանց հնարավոր ազդեցությունը կենսաբանական թիրախների հետ փոխազդեցության վրա։

Религия

Գիրքն ընդգրկում է Հայոց Աբգար թագավորի անվան հետ կապված նամակագրական ավանդությունը և սուրբ Թադեոս առաքյալի քարոզությունները՝ ներկայացնելով քրիստոնեության տարածման վաղ շրջանի հետ կապված կարևոր կրոնական պատումներ։ Աբգար թագավորի և Հիսուս Քրիստոսի նամակագրության մասին ավանդությունը նշանակալի տեղ է զբաղեցնում հայ քրիստոնեական պատմական հիշողության մեջ։ Ըստ այդ ավանդության՝ Աբգարը, լսելով Քրիստոսի գործունեության և հրաշքների մասին, դիմում է նրան նամակով, իսկ պատասխանը կապվում է քրիստոնեական հավատի ընդունման և առաքելական քարոզչության հետ։ Հայ եկեղեցական ավանդության մեջ այս պատմությունը կապված է նաև Եդեսիայի հետ և կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանում քրիստոնեության վաղ տարածման մասին պատկերացումների ձևավորման համար։ Սուրբ Թադեոս առաքյալը Հայ եկեղեցու ավանդության մեջ հիշատակվում է որպես Հայաստանի առաջին լուսավորիչներից մեկը, որի քարոզչությունը կապվում է քրիստոնեական ուսմունքի տարածման, նոր հավատքի համայնքների ձևավորման և առաքելական ժառանգության հաստատման հետ։ Գրքում միավորված նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու քրիստոնեական ավանդության մեջ նամակի, քարոզության և առաքելական վկայության դերը, ինչպես նաև այն պատմական հիշողությունը, որի միջոցով եկեղեցին ներկայացրել է իր ծագումն ու հավատի տարածման ընթացքը։ Նյութը կարևոր է Հայ եկեղեցու պատմության, վաղ քրիստոնեության, առաքելական ավանդությունների և հայ կրոնական գրականության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել աստվածաբաններին, պատմաբաններին, կրոնագետներին և ընթերցողներին, որոնք հետաքրքրվում են Հայաստանում քրիստոնեության հաստատման ավանդական պատմություններով ու դրանց մշակութային նշանակությամբ։

Лингвистика

Աշխատանքը նվիրված է ռուսերենում կոմպարատիվության՝ համեմատության և համեմատական հարաբերությունների արտահայտման եղանակների համակարգային ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն լեզվական միջոցներն են, որոնց օգնությամբ խոսքում ներկայացվում է երկու կամ ավելի առարկաների, հատկանիշների, գործողությունների կամ վիճակների համեմատությունը՝ ընդգծելով դրանց միջև նմանությունը, տարբերությունը, գերազանցությունը կամ աստիճանական հարաբերությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են կոմպարատիվության արտահայտման ինչպես քերականական, այնպես էլ բառային և շարահյուսական միջոցները՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են դրանք փոխկապակցվում և ինչպիսի իմաստային ու գործառական տարբերություններ ունեն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ածականների և մակբայների համեմատական աստիճանի ձևերին, քանի որ դրանք ռուսերենում համեմատության առավել բնորոշ քերականական միջոցներից են։ Միաժամանակ կարող են ուսումնասիրվել аналитիկական կառուցվածքները, որոնք կազմվում են հատուկ բառերի և մասնիկների օգնությամբ, ինչպես նաև այնպիսի շարահյուսական կառույցներ, որոնցում համեմատական հարաբերությունն արտահայտվում է համապատասխան կապերով և նախդիրներով։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում «чем», «как», «словно», «будто», «точно» և այլ միջոցների գործածության ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք կարող են ձևավորել տարբեր տեսակի համեմատական հարաբերություններ՝ կախված խոսքային միջավայրից և հեղինակի հաղորդակցական նպատակից։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև համեմատական դարձվածքներին, համեմատական ստորադաս նախադասություններին և այն դեպքերին, երբ համեմատության իմաստը չի արտահայտվում հատուկ քերականական ձևով, այլ փոխանցվում է բառապաշարային կամ համատեքստային միջոցներով։ Այսպիսի բազմակողմանի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, որ կոմպարատիվությունը ռուսերենում մեկ առանձին քերականական կատեգորիայի սահմաններում չմնացող բարդ իմաստային-քերականական երևույթ է, որը կարող է արտահայտվել լեզվի տարբեր մակարդակների միջոցներով։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից է տարբեր կառուցվածքների իմաստային նրբությունների վերլուծությունը, քանի որ նույն ընդհանուր համեմատական իմաստը կարող է տարբեր ձևերով արտահայտվել՝ հաղորդելով օբյեկտիվ համեմատություն, փոխաբերական պատկեր, չափի կամ աստիճանի հարաբերություն, ենթադրություն կամ հուզական գնահատական։ Ուսումնասիրությունը կարող է կարևոր լինել նաև ռուսերենի շարահյուսական և իմաստաբանական համակարգի ավելի խորքային ընկալման համար, քանի որ կոմպարատիվ կառույցների ընտրությունը հաճախ կախված է ոչ միայն քերականական կանոններից, այլև խոսքի ժանրից, ոճից և հաղորդակցական նպատակներից։ Նման վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու համեմատության հիմնական կառուցվածքային մոդելները, դասակարգելու դրանց գործածության դեպքերը և բացահայտելու դրանց փոխհարաբերությունները։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ ռուսերենի դասավանդման, թարգմանության, տեքստաբանական ուսումնասիրությունների և լեզվական խմբագրման ոլորտներում, քանի որ կոմպարատիվ կառուցվածքների ճիշտ ընկալումն ու գործածությունը կարևոր է իմաստային ճշգրտության և ոճական համապատասխանության ապահովման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ռուսերենում համեմատականության արտահայտումը ներկայացնում է որպես բազմամակարդակ լեզվական երևույթ՝ միավորելով ձևաբանական, շարահյուսական, բառապաշարային և իմաստաբանական մոտեցումները և բացահայտելով այն միջոցների բազմազանությունը, որոնց միջոցով լեզուն կառուցում ու փոխանցում է համեմատական հարաբերություններ։

Литература

Այս ժողովածուն ներկայացնում է Իվան Տուրգենևի ստեղծագործական աշխարհը՝ ընդգրկելով նրա առավել հայտնի վեպերից, պատմվածքներից և արձակ ստեղծագործություններից ընտրված գործեր, որոնք բնորոշ են ռուսական ռեալիզմի զարգացմանը։ Գրքում առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում մարդկային հոգեբանության նուրբ վերլուծությունները, սոցիալական հարաբերությունների պատկերումները և անհատի ու հասարակության միջև եղած հակասությունների բացահայտումը։ Տուրգենևի ստեղծագործություններում հաճախ կենտրոնական թեման են սերունդների հակադրությունը, մտավորականության դերը հասարակության մեջ, ինչպես նաև սիրո և անձնական ընտրության բարդությունները։ Նրա լեզուն պարզ է, բայց արտահայտիչ, իսկ կերպարները՝ հոգեբանորեն խոր և բազմաշերտ։ Այս ժողովածուն հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ծանոթանալ Տուրգենևի գրական վարպետությանը և ռուս դասական գրականության կարևոր ուղղություններին՝ ռեալիզմի և հումանիզմի համադրությամբ։

Литература

Պատմական-դրամատիկական վեպ է (երբեմն նաև ներկայացվում է որպես դրամատիկ արձակ), որտեղ հեղինակը պատկերում է հայրենասիրության, ինքնազոհության և ազգային արժանապատվության գաղափարները՝ կենտրոնանալով գլխավոր հերոսուհու՝ Ռուզանի կերպարի վրա։ Ստեղծագործության գործողությունները կապված են հայ ժողովրդի պատմական ծանր ժամանակաշրջանների հետ, երբ անհատը կանգնում է ընտրության առաջ՝ անձնական երջանկություն, սեր և կյանք, թե հայրենիքի հանդեպ պարտք ու ինքնազոհություն։ Ռուզանի կերպարը կառուցված է որպես ուժեղ կամքի, բարոյական բարձր սկզբունքների և հայրենասիրական զգացմունքների կրող, ով պատրաստ է հրաժարվել անձնական երջանկությունից հանուն ազգային գաղափարի և հայրենիքի փրկության։ Մուրացանը մանրամասնորեն ներկայացնում է հերոսների հոգեբանական ապրումները, ներքին պայքարը և այն ծանր որոշումները, որոնք ձևավորում են նրանց ճակատագիրը։ Ստեղծագործության մեջ կարևոր տեղ ունի նաև պատմական միջավայրը, որը ուժեղացնում է դրամատիզմը և գաղափարական խորությունը։ Լեզուն հուզական է, բարձր ոճով և դասական արտահայտչամիջոցներով, ինչը ստեղծագործությանը տալիս է վեհ և ազգային-հերոսական շունչ։ Ընդհանուր առմամբ «Ռուզան»-ը կարելի է դիտարկել որպես պատմական դրամա կամ գաղափարական-հայրենասիրական վեպ, որտեղ Մուրացանը բարձրացնում է զոհողության, հայրենասիրության և ազգային ինքնության պահպանման թեմաները։