Ձեռնարկությունների վարքագիծը ցանցային տնտեսության պայմաններում

История

Նյութը լուսաբանում է 1917–1918 թվականների ժամանակահատվածը, երբ Ռուսական կայսրության փլուզումից հետո Անդրկովկասը հայտնվեց քաղաքական վակուումի և ուժերի բախման կենտրոնում։ Այդ պայմաններում սկսվեց հայ ժողովրդի պետականության վերականգնման գործընթացը։ Հիմնական բովանդակություն Ռուսական կայսրության անկում և տարածաշրջանային ճգնաժամ Նյութը ցույց է տալիս, թե ինչպես 1917 թվականի Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո Անդրկովկասում առաջացավ իշխանական անկայունություն և նոր քաղաքական կենտրոնների ձևավորման անհրաժեշտություն։ Անդրկովկասյան դաշնակցություն և նրա փլուզումը Ներկայացվում է Անդրկովկասյան Սեյմի և ժամանակավոր կառավարման մարմինների գործունեությունը, ինչպես նաև հայ, վրացի և ադրբեջանական քաղաքական ուժերի միջև հակասությունները։ Դիվանագիտական պայքար և անկախության ուղի Նյութը ընդգծում է արտաքին ուժերի ազդեցությունը (Օսմանյան կայսրություն, Գերմանիա և այլն) և հայ քաղաքական ուժերի պայքարը՝ պետականության պահպանման ու անկախության հասնելու համար։ 1918 թ. մայիս՝ անկախության հռչակում Վերլուծվում է Հայաստանի Հանրապետության ստեղծման գործընթացը և դրա դիվանագիտական նախադրյալները։ Նյութի հիմնական գաղափարը Նյութը ցույց է տալիս, որ Հայաստանի անկախ պետականության կերտումը արդյունք էր ոչ միայն ներքին քաղաքական պայքարի, այլև բարդ միջազգային և տարածաշրջանային դիվանագիտական գործընթացների։

Политология

Մեժլումյան Ռ.Ա., հանդիսանում է ուսումնական և գործնական ձեռնարկ, որը նվիրված է բնակչության պաշտպանության համակարգի կազմակերպմանը և արտակարգ իրավիճակներում անվտանգության ապահովման հիմնական սկզբունքներին։ Այն ընդգրկում է քաղաքացիական պաշտպանության տեսական հիմքերը, վտանգների դասակարգումը և արտակարգ իրավիճակների տեսակները՝ բնական (երկրաշարժեր, ջրհեղեղներ, սողանքներ), տեխնածին (վթարներ արդյունաբերությունում, տրանսպորտում, էներգետիկ համակարգերում) և ռազմական բնույթի սպառնալիքներ։ Գրքում մանրամասն ներկայացվում են բնակչության նախազգուշացման և տարհանման համակարգերը, անհատական և կոլեկտիվ պաշտպանական միջոցները, վարքագծի կանոնները վտանգավոր իրավիճակներում, ինչպես նաև առաջին օգնության և ինքնապաշտպանության հիմնական մոտեցումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված արտակարգ իրավիճակների կանխարգելման, ռիսկերի նվազեցման, փրկարարական աշխատանքների կազմակերպման և պետական ու տեղական կառավարման մարմինների դերակատարման հարցերին։ Ներառված են նաև ուսումնական և գործնական հանձնարարականներ, որոնք նպաստում են բնակչության պատրաստվածության բարձրացմանը և անվտանգության մշակույթի ձևավորմանը։ Այս գիրքը կարևոր աղբյուր է ուսանողների, ուսուցիչների, փրկարար ծառայությունների աշխատակիցների և քաղաքացիական պաշտպանության ոլորտով հետաքրքրված մասնագետների համար՝ ապահովելով համալիր գիտելիքներ արտակարգ իրավիճակներում ճիշտ և արդյունավետ գործելու համար։

Политология

Աշխատությունը նվիրված է մասնակցային ժողովրդավարության և ազգային անվտանգության փոխհարաբերությունների քաղաքականագիտական ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության պետական ու հասարակական զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում քաղաքացիների, քաղաքացիական հասարակության կառույցների և այլ շահակիցների մասնակցությունն է հանրային որոշումների մշակման, ընդունման, իրականացման և վերահսկման գործընթացներին, ինչպես նաև այդ մասնակցության հնարավոր կապերը պետական կառավարման կայունության և անվտանգության համակարգի հետ։ Մասնակցային ժողովրդավարությունը դիտարկվում է ներկայացուցչական ժողովրդավարությունը լրացնող մեխանիզմների ամբողջության տեսանկյունից՝ ընդգրկելով հանրային քննարկումները, խորհրդակցությունները, քաղաքացիական նախաձեռնությունները, հասարակական վերահսկողությունը և պետական մարմինների ու հասարակության միջև հաղորդակցության տարբեր ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մարդու, հասարակության և պետության անվտանգության փոխկապակցվածությանը՝ ուսումնասիրելով, թե քաղաքացիների ներգրավվածությունը և պետական կառույցների նկատմամբ վստահությունը ինչպիսի նշանակություն կարող են ունենալ հասարակական կայունության ու պետական ինստիտուտների կենսունակության համար։ Քննվում են քաղաքացիական հասարակության ինստիտուտների զարգացման, հանրային պատասխանատվության, քաղաքական մասնակցության մշակույթի և որոշումների կայացման թափանցիկության հիմնախնդիրները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պետական կառավարման համակարգի և հասարակության միջև արդյունավետ հետադարձ կապի ձևավորմանը, քանի որ մասնակցային մեխանիզմների գործնական նշանակությունը կախված է ոչ միայն դրանց իրավական ամրագրումից, այլև իրական կիրառման հնարավորություններից։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են մասնակցային կառավարման ինստիտուցիոնալ և իրավական մեխանիզմները, դրանց զարգացման խոչընդոտները և հասարակության տարբեր խմբերի ներգրավվածության առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում քաղաքական անորոշությունների և հասարակական փոփոխությունների պայմաններում մասնակցային գործընթացների նշանակությանը՝ միաժամանակ դիտարկելով անվտանգության պահանջների և ժողովրդավարական մասնակցության սկզբունքների միջև հնարավոր լարվածությունները։ Քննվում է նաև քաղաքական ու քաղաքացիական կրթության դերը՝ որպես գիտակցված մասնակցության և պատասխանատու քաղաքացիական վարքագծի ձևավորման գործոն։ Աշխատությունը ազգային անվտանգությունը դիտարկում է բազմաբաղադրիչ երևույթի շրջանակում՝ այն կապելով ոչ միայն պետական ինստիտուտների գործունեության, այլև մարդու անվտանգության, հասարակական հարաբերությունների, քաղաքական կայունության և քաղաքացիական մասնակցության հետ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչ պայմաններում կարող են մասնակցային կառավարման մեխանիզմները նպաստել պետություն-հասարակություն փոխհարաբերությունների զարգացմանը և հանրային կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը։ Հետազոտությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է քաղաքական ինստիտուտների, ժողովրդավարական գործընթացների, քաղաքացիական հասարակության և անվտանգության ուսումնասիրությունների մոտեցումները՝ ներկայացնելով դրանց փոխազդեցության տեսական ու կիրառական հիմնախնդիրները Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է խառատային հաստոցների տեխնիկական վիճակի ախտորոշման մեթոդի մշակմանը՝ մշակված մակերևույթի անհարթությունների մեջ պարունակվող տեղեկատվական հատկանիշների վերլուծության հիման վրա։ Հետազոտության հիմնական գաղափարն այն է, որ դետալի մեխանիկական մշակման արդյունքում ձևավորվող մակերևույթի երկրաչափական և միկրոերկրաչափական առանձնահատկությունները կարող են տեղեկատվություն պարունակել ոչ միայն ընտրված կտրման ռեժիմների, գործիքի և մշակվող նյութի, այլև հաստոցի առանձին հանգույցների տեխնիկական վիճակի մասին։ Քննվում են մակերևույթի անհարթության պարամետրերի ձևավորման օրինաչափությունները և դրանց կապը խառատային մշակման ընթացքում առաջացող թրթռումների, առանցքակալային հանգույցների վիճակի, շարժական միացությունների ճշգրտության, իլիկի աշխատանքի, գործիքի ամրացման և հաստոցի կառուցվածքային համակարգի այլ բնութագրերի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն տեղեկատվական հատկանիշների ընտրությանը, որոնք առավել զգայուն են տեխնիկական վիճակի փոփոխությունների նկատմամբ և կարող են կիրառվել հնարավոր անսարքությունների կամ կարգավորման խախտումների հայտնաբերման համար։ Մշակված մակերևույթի պրոֆիլի ուսումնասիրությունը կարող է ներառել անհարթությունների բարձրության, քայլի, պարբերականության և այլ բնութագրերի գնահատում, ինչպես նաև չափման արդյունքում ստացված ազդանշանների մաթեմատիկական ու վիճակագրական մշակում։ Կարևորվում է մակերևույթի վրա տեխնոլոգիական բնականոն գործընթացով պայմանավորված հետքերի և հաստոցի տեխնիկական վիճակի վատթարացման հետևանքով առաջացող փոփոխությունների տարբերակումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր աշխատանքային ռեժիմներում ստացված մակերևույթները՝ բացահայտելու համար կտրման արագության, մատուցման, մշակման խորության և գործիքի վիճակի ազդեցությունը ախտորոշիչ հատկանիշների վրա։ Առանձին ուղղությամբ դիտարկվում է փորձարարական տվյալների հիման վրա տեխնիկական վիճակի գնահատման չափանիշների և ախտորոշիչ ալգորիթմների ձևավորումը։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հաստոցի վիճակի մասին տեղեկատվություն ստանալ անմիջապես արտադրական գործընթացի արդյունքից՝ մշակված դետալի մակերևույթից, ինչը կարող է լրացնել թրթռումների, աղմուկի, ջերմաստիճանի կամ այլ ֆիզիկական պարամետրերի վրա հիմնված ավանդական ախտորոշման մեթոդները։ Մեթոդի արդյունավետության գնահատման համար կարող է իրականացվել մակերևույթի չափված հատկանիշների և հաստոցի հայտնի տեխնիկական վիճակների համեմատություն՝ որոշելով ընտրված ցուցանիշների զգայունությունն ու ախտորոշիչ նշանակությունը։ Աշխատությունը կարող է նպաստել հաստոցների տեխնիկական սպասարկման արդյունավետության բարձրացմանը, անսարքությունների վաղ հայտնաբերմանը, արտադրանքի որակի կայունացմանը և սարքավորումների չնախատեսված կանգառների նվազեցմանը։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել մեքենաշինության, մետաղների կտրմամբ մշակման, հաստոցաշինության, տեխնիկական ախտորոշման և արտադրական գործընթացների ավտոմատացման ոլորտներում աշխատող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Литература

Աշխատությունը ուսումնասիրում է Russian Symbolism գրական ուղղության և Վահան Տերյանի պոեզիայի փոխհարաբերությունները՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով բանաստեղծական թարգմանության արվեստին որպես ստեղծագործական գործընթացի։ Վերլուծվում է, թե ինչպես են սիմվոլիստական գեղագիտության հիմնական սկզբունքները՝ երաժշտականություն, խորհրդանշական պատկերայնություն, ներքին հոգեվիճակների արտահայտում և լեզվի նրբերանգային օգտագործում, արտացոլվում Տերյանի ստեղծագործական մտածողության մեջ և թարգմանական փորձառության մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում թարգմանության ընթացքում տեղի ունեցող իմաստային և ոճական փոխակերպումներին, որոնց միջոցով բնագրի բանաստեղծական կառուցվածքը վերաիմաստավորվում է նոր լեզվական միջավայրում՝ պահպանելով գեղարվեստական ամբողջականությունը։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է Տերյանի դերը որպես միջնորդ արևմտաեվրոպական սիմվոլիզմի և հայ պոեզիայի միջև՝ ցույց տալով, թե ինչպես է նրա թարգմանչական վարպետությունը նպաստել հայ բանաստեղծական լեզվի հարստացմանը և նոր գեղագիտական մտածողության ձևավորմանը։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է հայ կամերային երաժշտության զարգացման կարևոր փուլերից մեկի ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով 1970-ականների կեսերից մինչև դարավերջ ստեղծված լարային կվարտետների գեղարվեստական, ոճական և կառուցվածքային առանձնահատկությունների վրա։ Ուսումնասիրության առանցքում է չորս լարային գործիքների համար ստեղծված ստեղծագործությունների տեղը տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական երաժշտական մշակույթում, դրանց կապը ազգային կոմպոզիտորական ավանդույթների և ժամանակակից երաժշտական մտածողության նոր միտումների հետ։ Քննվում են ժանրի պատմական զարգացման շարունակականությունը, դասական կվարտետային սկզբունքների վերաիմաստավորումը, ձևակառուցման առանձնահատկությունները, թեմատիկ նյութի մշակման եղանակները, հարմոնիկ և պոլիֆոնիկ մտածողությունը, ռիթմական կազմակերպումը, տեմբրային լուծումները և գործիքների փոխհարաբերության սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ազգային երաժշտական լեզվի դրսևորումներին՝ ժողովրդական և հոգևոր երաժշտության ինտոնացիոն տարրերի, մոդալ մտածողության, բնորոշ ռիթմական դարձվածքների և մեղեդիական կառուցվածքների ստեղծագործական վերափոխմանը։ Միաժամանակ դիտարկվում է հայ կոմպոզիտորների երկխոսությունը XX դարի համաշխարհային երաժշտության գեղագիտական ու տեխնիկական միտումների հետ, ինչի արդյունքում ավանդական ժանրային մոդելները կարող էին համադրվել նոր արտահայտչամիջոցների և անհատական հեղինակային ոճերի հետ։ Վերլուծության կարևոր ուղղություն է կվարտետի ներսում յուրաքանչյուր գործիքի դերակատարության փոփոխությունը՝ առաջին ջութակի գերիշխող գործառույթից մինչև բոլոր ձայների համեմատաբար հավասար և ինքնուրույն զարգացում։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ցիկլային կառուցվածքի, առանձին մասերի դրամատուրգիական կապերի, հակադրության և թեմատիկ միասնականության խնդիրներին։ Ժանրի զարգացումը դիտարկվում է ժամանակաշրջանի ընդհանուր մշակութային միջավայրի համատեքստում՝ հաշվի առնելով կատարողական արվեստի, մասնագիտական երաժշտական կրթության և համերգային կյանքի նշանակությունը նոր ստեղծագործությունների տարածման գործում։ Կարևորվում է նաև ստեղծագործության և կատարման փոխհարաբերությունը, քանի որ լարային կվարտետի ժանրը պահանջում է տեխնիկական ճշգրտության հետ մեկտեղ բարձր մակարդակի անսամբլային փոխգործակցություն և միասնական գեղարվեստական մեկնաբանություն։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դարավերջի հայ կամերային երաժշտության ոճական բազմազանությունը, ազգային երաժշտական ավանդույթի շարունակականությունն ու նորացման գործընթացները և լարային կվարտետի նշանակությունը հայկական կոմպոզիտորական դպրոցի զարգացման մեջ։