Ահաբեկչության դեմ պայքարի սահմանադրաիրավական հիմունքները

Литература

Աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարի երկրորդ կեսի լիբանանահայ արձակի զարգացման օրինաչափությունների, թեմատիկ ուղղությունների, գեղարվեստական առանձնահատկությունների և պատմամշակութային հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն գրական միջավայրն է, որը ձևավորվել է հայկական սփյուռքի կարևոր մշակութային կենտրոններից մեկում և զարգացել տեղական հասարակական իրականության, հայկական համայնքային կյանքի ու համասփյուռքյան մշակութային գործընթացների փոխազդեցությամբ։ Քննվում են արձակագիրների ստեղծագործություններում արտահայտված ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, հայրենազրկման, սփյուռքյան կեցության, սերունդների հարաբերությունների, լեզվական ու մշակութային ինքնապահպանման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անհատի և համայնքի փոխհարաբերությանը, օտար միջավայրում հայկական ինքնության պահպանման հոգեբանական ու մշակութային բարդություններին, ինչպես նաև հայրենիքի մասին հիշողության և նոր բնակավայրին պատկանելու զգացողության համատեղ դրսևորումներին։ Դիտարկվում է լիբանանյան հասարակական ու քաղաքական միջավայրի ազդեցությունը գրական թեմաների և կերպարային համակարգերի ձևավորման վրա՝ հատկապես այն պատմական փոփոխությունների համատեքստում, որոնք անմիջականորեն անդրադարձել են համայնքային առօրյային և ստեղծագործական կյանքին։ Վերլուծվում են պատմվածքի, վիպակի, վեպի և արձակ այլ ձևերի զարգացման առանձնահատկությունները, հեղինակային պատումի կառուցվածքը, կերպարակերտման սկզբունքները, հոգեբանական վերլուծության եղանակները և լեզվաոճական նորարարությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում արևմտահայերենի գեղարվեստական հնարավորությունների ուսումնասիրությունը՝ որպես ոչ միայն հաղորդակցության միջոց, այլև մշակութային հիշողության ու ինքնության կրող։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ավանդական և արդիական գրական մտածողության փոխհարաբերությանը, մոդեռնիստական ու նորարարական միտումների ներթափանցմանը և սփյուռքահայ գրականության մեջ ձևավորված նոր գեղագիտական որոնումներին։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում գրական մամուլի, հրատարակչական գործունեության և մտավորական շրջանակների նշանակությանը գրական կյանքի կազմակերպման ու հեղինակների ստեղծագործությունների տարածման գործում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը լիբանանահայ արձակը ներկայացնում է որպես սփյուռքահայ գրականության ինքնատիպ և բազմաշերտ երևույթ՝ բացահայտելով դրա կապը պատմական հիշողության, ինքնության, լեզվի, համայնքային կյանքի և ժամանակաշրջանի հասարակական փոխակերպումների հետ։

История

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի ժայռապատկերների տիպաբանության և դրանց պատմամշակութային նշանակության վերլուծությանը՝ ընդգծելով հնագույն պատկերագրական համակարգերի ձևավորումը, զարգացման փուլերը և գաղափարական բովանդակությունը։ Դիտարկվում են Հայաստանի տարբեր շրջաններում հայտնաբերված ժայռապատկերները՝ հատկապես Սյունիքի, Վայոց ձորի և Գեղամա լեռնաշղթայի տարածքներում, որտեղ դրանք ներկայացնում են նախապատմական և վաղ պատմական հասարակությունների աշխարհընկալումը, տնտեսական գործունեությունը և ծիսական պատկերացումները։ Աշխատանքում առանձնացվում են ժայռապատկերների հիմնական տիպերը՝ կենդանական պատկերներ, որսորդական տեսարաններ, աստղագիտական նշաններ, ծիսական և խորհրդանշական կոմպոզիցիաներ, ինչպես նաև աբստրակտ նշանային համակարգեր, որոնք վկայում են վաղ հաղորդակցական ձևերի գոյության մասին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դրանց տիպաբանական դասակարգման սկզբունքներին՝ ըստ ձևաբանական, թեմատիկ և ֆունկցիոնալ հատկանիշների, ինչը հնարավորություն է տալիս վերականգնել դրանց ստեղծման ժամանակաշրջանների և մշակութային շերտերի փոխկապակցվածությունը։ Քննարկվում է նաև ժայռապատկերների աստղագիտական և օրացուցային հնարավոր նշանակությունը, ինչպես նաև դրանց կապը հնագույն հավատալիքների և ծիսական համակարգերի հետ։ Ընդգծվում է, որ Հայաստանի ժայռապատկերները ոչ միայն հնագիտական կարևոր հուշարձաններ են, այլ նաև մշակութային հիշողության եզակի աղբյուրներ, որոնք բացահայտում են տարածաշրջանի հնագույն բնակչության մտածողության, աշխարհընկալման և գեղարվեստական արտահայտման ձևերը։

Литература

Այս աշխատությունը ուսումնասիրում է արևմտահայ պոեզիայի կարևորագույն ներկայացուցիչներից մեկի ստեղծագործական աշխարհը՝ կենտրոնանալով պատմության և ավանդության գեղարվեստական վերաիմաստավորման վրա նրա պոետիկայում։ Նյութում վերլուծվում է, թե ինչպես է բանաստեղծական խոսքում պատմական հիշողությունը վերածվում գեղարվեստական պատկերի և ինչ ձևերով են ազգային ավանդությունները, առասպելական շերտերը և ժողովրդական պատկերացումները ներթափանցում ստեղծագործական մտածողության մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գաղափարին, որ պատմությունը այստեղ հանդես է գալիս ոչ միայն որպես անցյալի փաստերի շարադրանք, այլ որպես մշակութային ինքնության ձևավորման աղբյուր, որը վերաիմաստավորվում է խորհրդանշական և էպիկական մակարդակներում։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է լեզվական պատկերավորման հարստությունը, բնապաշտական և հերոսական մոտիվների համադրությունը, ինչպես նաև այն, թե ինչպես է ավանդությունը դառնում ազգային ինքնագիտակցության և գեղագիտական տեսլականի հիմք՝ ստեղծելով բազմաշերտ պոետիկ համակարգ, որտեղ անցյալը և ներկան միահյուսվում են գաղափարական ու զգայական ամբողջության մեջ։

Другие предметы

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Երևանի արդյունաբերական գոտու ֆունկցիոնալ վերակազմավորման զարգացման ուղիների ուսումնասիրությանը՝ քաղաքային տարածքների արդյունավետ օգտագործման, ժամանակակից պահանջներին համապատասխանեցման և կայուն քաղաքաշինական զարգացման համատեքստում։ Աշխատության շրջանակում վերլուծվում են քաղաքի արդյունաբերական տարածքների ձևավորման և զարգացման առանձնահատկությունները, դրանց ներկայիս գործառնական վիճակը, տարածական կառուցվածքը և քաղաքային ընդհանուր համակարգում ունեցած դերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն խնդիրներին, որոնք առաջանում են նախկին կամ գործող արդյունաբերական գոտիների քաղաքային միջավայրի հետ փոխհարաբերության արդյունքում՝ տարածքների ֆունկցիոնալ հնացման, ենթակառուցվածքների ոչ արդյունավետ օգտագործման, բնապահպանական ազդեցությունների և բնակելի ու հասարակական տարածքների հետ անհամապատասխանության տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության մեջ քննարկվում են արդյունաբերական տարածքների վերակազմավորման հնարավոր մոդելները՝ դրանց մասնակի կամ ամբողջական վերաֆունկցիոնալացման, խառը օգտագործման, նոր արտադրական և ծառայությունների կենտրոնների ձևավորման, ինչպես նաև հանրային և կանաչ տարածքների ընդլայնման միջոցով։ Քննության են առնվում տարածքային պլանավորման, տրանսպորտային հասանելիության, ինժեներական ենթակառուցվածքների արդիականացման և շրջակա միջավայրի վերականգնման խնդիրները։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է Երևանի քաղաքային զարգացման և արդյունաբերական տարածքների վերակազմավորման փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով բնակչության աճող պահանջները, տնտեսական ակտիվության փոփոխությունները և քաղաքի տարածական կառուցվածքի զարգացման միտումները։ Կարևորվում է նաև նախկին արդյունաբերական օբյեկտների պատմաճարտարապետական կամ քաղաքային արժեքի պահպանման և նոր գործառույթների ներդրման միջև հավասարակշռության ապահովումը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու արդյունաբերական գոտու վերակազմավորման հիմնական սահմանափակումներն ու հնարավորությունները և ձևավորելու տարածքային զարգացման այնպիսի մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել Երևանի տնտեսական, սոցիալական և բնապահպանական կայունությանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ճարտարապետների, քաղաքաշինարարների, տարածքային պլանավորման մասնագետների, տնտեսագետների, բնապահպանների, համայնքային կառավարման մարմինների աշխատակիցների, հետազոտողների, ուսանողների և Երևանի քաղաքային զարգացման հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Литература

Այս ժողովածուն ներառում է Mikhail Lermontov-ի ընտիր ստեղծագործությունները՝ ներկայացնելով նրա գրական ժառանգության ամենանշանակալի նմուշները՝ բանաստեղծություններ, պոեմներ և արձակ գործեր։ Այն արտացոլում է ռոմանտիզմի գաղափարական ու գեղարվեստական առանձնահատկությունները՝ ընդգծելով անհատի ներաշխարհը, ազատության ձգտումը, ճակատագրի հետ պայքարը և հասարակության նկատմամբ քննադատական վերաբերմունքը։ Ժողովածուում առանձնանում են հեղինակին բնորոշ խոր հուզականությունը, փիլիսոփայական մտածողությունը և կերպարների հոգեբանական բարդությունը, որոնք դարձրել են նրա ստեղծագործությունները ռուսական դասական գրականության կարևոր մաս։ Տեքստերում հաճախ հանդիպում են միայնության, սիրո, ապստամբության և մարդու ներքին հակասությունների թեմաները՝ ներկայացված բարձր գեղարվեստական մակարդակով և պատկերավոր լեզվով։ Այս ընտրանին հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել Լերմոնտովի ստեղծագործական աշխարհի մասին և գնահատել նրա ազդեցությունը ոչ միայն ռուսական, այլև համաշխարհային գրականության զարգացման վրա։

Культура

Հրամայելու արվեստը մարդու կամ կազմակերպության ունակությունն է ազդեցություն գործել ուրիշների վրա՝ որոշակի նպատակների հասնելու համար՝ օգտագործելով խոսքի, վարվելակերպի, տեսողական կամ հոգեբանական միջոցներ: Այն ներառում է համոզման, գեղարվեստական ճարտարապետության, մանիպուլյացիայի և առաջնորդության տարբեր տեխնիկաներ, որոնք թույլ են տալիս ներգրավել լսարանին, ձևավորել իրենց վարքագիծը կամ ուղեկցել որոշակի գործողությունների: Հրամայելու արվեստը պահանջում է վստահություն, հաղորդակցման հմտություններ, մարդկանց հոգեբանության ճիշտ ընկալում, ինչպես նաև իրավիճակների ճկուն վերլուծություն և համապատասխան գործողությունների ընտրություն: Այն կարող է կիրառվել քաղաքականությունում, բիզնեսում, կրթության ոլորտում, հասարակական հաղորդակցություններում և անձնական հարաբերություններում՝ նպաստելով նպատակային փոխգործակցությանը և ցանկալի արդյունքների հասնելուն: Հրամայելու արվեստը ոչ միայն ազդեցություն գործելու գործիք է, այլև պատասխանատու մոտեցում պահանջող պրակտիկա, որը մշակվում է փորձով, ինքնագիտակցությամբ և սոցիալական հարաբերությունների խոր պատկերացմամբ: