Անձի կյանքին կամ առողջությանը պատճառված վնասի հատուցումը

Право

Աշխատությունը նվիրված է մարդու և քաղաքացու իրավունքների իրավական կարգավորման պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը Հայաստանի պետականության երեք հաջորդական փուլերում՝ համադրելով իրավական համակարգերի ձևավորման առանձնահատկությունները, իրավունքների ամրագրման սկզբունքները և դրանց պաշտպանության կառուցակարգերի փոփոխությունները։ Հետազոտության կենտրոնում մարդու իրավական կարգավիճակի վերաբերյալ պատկերացումների զարգացումն է՝ սկսած պետականության ձևավորման առաջին շրջանից, շարունակելով խորհրդային իրավակարգի պայմաններում և հասնելով անկախ պետականության սահմանադրաիրավական համակարգին։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս մարդու իրավունքների զարգացումը դիտարկել ոչ թե առանձին իրավական ակտերի շրջանակում, այլ որպես պատմականորեն փոփոխվող իրավական ինստիտուտների և գաղափարների ամբողջություն։ Առաջին փուլի ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում նորաստեղծ պետական համակարգում քաղաքացու իրավական կարգավիճակի ձևավորմանը, պետական իշխանության կազմակերպմանը, իրավական հավասարության, անձնական ազատությունների, սեփականության, հասարակական և քաղաքական մասնակցության վերաբերյալ սկզբունքների զարգացմանը։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ պետականության ձևավորման բարդ պայմաններում անհրաժեշտ էր միաժամանակ ստեղծել պետական կառավարման մարմիններ, ձևավորել օրենսդրական համակարգ և կարգավորել անհատի ու պետության հարաբերությունները։ Այդ ժամանակաշրջանի իրավական փաստաթղթերի և պետական կառավարման պրակտիկայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել մարդու իրավունքների վերաբերյալ այն սկզբնական մոտեցումները, որոնք ձևավորվում էին հայկական պետականության վերականգնման պայմաններում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քաղաքացիության, իրավահավասարության, ընտրական մասնակցության, անձի ազատության, սեփականության և դատական պաշտպանության խնդիրներին՝ դրանք դիտարկելով ժամանակաշրջանի պետական և իրավական զարգացման ընդհանուր համատեքստում։ Երկրորդ փուլում մարդու իրավունքների իրավական կարգավորումը քննության է առնվում խորհրդային պետական և իրավական համակարգի շրջանակում։ Այստեղ իրավունքների հասկացությունը կապված էր սոցիալիստական պետականության գաղափարական և իրավական հիմքերի հետ, իսկ քաղաքացու կարգավիճակը սահմանվում էր ոչ միայն իրավունքների, այլև պետության ու հասարակության նկատմամբ պարտականությունների լայն համակարգով։ Ուսումնասիրվում են խորհրդային սահմանադրական ակտերում ամրագրված քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային իրավունքները, աշխատանքի, հանգստի, կրթության, սոցիալական ապահովության և հասարակական կյանքին մասնակցության վերաբերյալ դրույթները։ Միաժամանակ կարևորվում է իրավական նորմերի և դրանց իրականացման կառուցակարգերի հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Իրավունքի տեքստային ամրագրումը և դրա գործնական իրացումը դիտարկվում են որպես տարբեր, բայց փոխկապակցված մակարդակներ, ինչը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական գնահատել տվյալ ժամանակաշրջանի իրավական համակարգը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ խորհրդային իրավական հայեցակարգում սոցիալական և տնտեսական իրավունքները կարևոր տեղ էին զբաղեցնում, մինչդեռ պետության և անհատի հարաբերությունների կառուցվածքը տարբերվում էր ժամանակակից սահմանադրական ժողովրդավարություններում ընդունված մոտեցումներից։ Հետազոտության երրորդ և առավել ծավալուն ուղղությունը վերաբերում է անկախ պետականության պայմաններում մարդու իրավունքների համակարգի ձևավորմանը և զարգացմանը։ Անկախությունից հետո իրավական համակարգի վերափոխումը կապված էր նոր սահմանադրական կարգի, իշխանությունների բաժանման, իրավական պետության սկզբունքի և մարդու իրավունքների պաշտպանության նոր ինստիտուտների ձևավորման հետ։ 1995 թվականի Սահմանադրությունն առանձին գլխով ամրագրեց մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքներն ու ազատությունները, իսկ հետագա սահմանադրական փոփոխությունները զարգացրին դրանց բովանդակությունն ու պաշտպանության իրավական երաշխիքները։ Ժամանակակից սահմանադրական կարգավորման շրջանակում մարդը և նրա անօտարելի արժանապատվությունը դիտարկվում են որպես իրավունքների և ազատությունների հիմք, իսկ դրանց հարգումն ու պաշտպանությունը՝ հանրային իշխանության պարտականություն։ Հիմնական իրավունքները միաժամանակ հանդես են գալիս որպես հանրային իշխանությունը սահմանափակող անմիջականորեն գործող իրավունքներ։ Այս զարգացումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել մարդու իրավունքների կարգավիճակի փոփոխությունը՝ պետական իշխանության կողմից տրամադրվող կամ ճանաչվող հնարավորությունների ընկալումից դեպի հանրային իշխանության նկատմամբ իրավական սահմաններ սահմանող հիմնարար սկզբունքների համակարգ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում անձնական իրավունքների զարգացմանը։ Քննության են առնվում կյանքի, արժանապատվության, անձնական ազատության, ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիության, մասնավոր կյանքի, բնակարանի և հաղորդակցության գաղտնիության պաշտպանության հետ կապված իրավական սկզբունքները։ Դրանց զարգացման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել, թե ինչպես են աստիճանաբար հստակեցվել պետական միջամտության թույլատրելի սահմանները, իրավունքի սահմանափակման հիմքերը և անձի պաշտպանության ընթացակարգային երաշխիքները։ Ժամանակակից սահմանադրական կարգավորումը, օրինակ, նախատեսում է անձնական ազատությունից զրկման իրավական հիմքեր, դատական վերահսկողության մեխանիզմներ և ազատությունից զրկված անձի պաշտպանության մի շարք երաշխիքներ։ Առանձին ուղղություն է քաղաքական իրավունքների և ազատությունների զարգացումը։ Ընտրական իրավունքը, պետական կառավարմանը մասնակցությունը, միավորումների և հավաքների ազատությունը, կարծիքի արտահայտման ազատությունը և հանրային տեղեկատվության հասանելիությունը դիտարկվում են ժողովրդավարական պետականության ձևավորման համատեքստում։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր ժամանակաշրջաններում քաղաքացու քաղաքական մասնակցության իրավական ձևերը և պարզել, թե ինչպես է փոխվել պետության ու հասարակության հարաբերությունների սահմանադրական ընկալումը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում իրավունքների հավասարության և խտրականության արգելքի սկզբունքների զարգացմանը։ Իրավահավասարության գաղափարի իրավական ամրագրումը դիտարկվում է տարբեր պատմական փուլերում՝ հաշվի առնելով յուրաքանչյուր ժամանակաշրջանի իրավական լեզուն և պետական կառուցվածքը։ Ժամանակակից սահմանադրական համակարգում հավասարության և խտրականության արգելքի սկզբունքներն ընդգրկված են մարդու հիմնական իրավունքների պաշտպանության ընդհանուր համակարգում։ Սոցիալական, տնտեսական և մշակութային իրավունքների ուսումնասիրությունը նույնպես կարևոր տեղ է զբաղեցնում։ Աշխատանքի, սոցիալական ապահովության, կրթության, առողջության պահպանման, սեփականության և մշակութային կյանքին մասնակցության հետ կապված իրավական մոտեցումները համեմատվում են տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Այս ոլորտը հատկապես հնարավորություն է տալիս բացահայտել խորհրդային և հետխորհրդային իրավական համակարգերի տարբերությունները, քանի որ փոխվել են պետության տնտեսական կառուցվածքը, սեփականության ձևերը և սոցիալական քաղաքականության իրավական մեխանիզմները։ Միաժամանակ որոշ իրավունքների պատմական շարունակականությունը ցույց է տալիս, որ սոցիալական պաշտպանության և կրթության հասանելիության խնդիրները տարբեր իրավակարգերում պահպանել են իրենց նշանակությունը՝ ստանալով տարբեր իրավական ձևակերպումներ։ Հետազոտության առանցքային հարցերից է իրավունքների սահմանափակման իրավական կարգավորումը։ Մարդու իրավունքների համակարգը ենթադրում է ոչ միայն իրավունքների թվարկում, այլև այն պայմանների հստակ սահմանում, որոնց դեպքում պետությունը կարող է միջամտել դրանց իրականացմանը։ Ժամանակակից սահմանադրական կարգավորումը նախատեսում է օրինականության, համաչափության և իրավական որոշակիության սկզբունքներ, ինչպես նաև սահմանում է հիմնական իրավունքների էության պաշտպանության պահանջը։ Այս սկզբունքների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ մարդու իրավունքների իրավական կարգավորման որակական զարգացումը, երբ ուշադրությունը տեղափոխվում է ոչ միայն իրավունքի ճանաչման, այլև դրա սահմանափակման իրավաչափության և պետական միջամտության նկատմամբ վերահսկողության վրա։ Կարևոր ուղղություն է դատական պաշտպանության իրավունքի և իրավական պաշտպանության արդյունավետ միջոցների զարգացումը։ Մարդու իրավունքի իրական արժեքը մեծապես կախված է այն հանգամանքից, թե անձը ինչպիսի իրավական միջոցներ ունի խախտված իրավունքը վերականգնելու համար։ Այդ պատճառով ուսումնասիրվում են դատարանների դերը, արդար դատաքննության սկզբունքները, պետական մարմինների գործողությունների վիճարկման հնարավորությունները և մարդու իրավունքների պաշտպանության մասնագիտացված ինստիտուտների ձևավորումը։ Ժամանակակից սահմանադրական համակարգը ճանաչում է արդյունավետ դատական պաշտպանության հետ կապված իրավունքներ և նախատեսում է նաև Մարդու իրավունքների պաշտպանին դիմելու սահմանադրական հնարավորություն։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում միջազգային իրավունքի ազդեցությանը։ Անկախ պետականության շրջանում մարդու իրավունքների ազգային համակարգի զարգացումը փոխկապակցվել է միջազգային իրավական պարտավորությունների և միջազգային պաշտպանության մեխանիզմների հետ։ Ժամանակակից Սահմանադրությունը նախատեսում է, որ հիմնական իրավունքների և ազատությունների դրույթները մեկնաբանելիս հաշվի է առնվում Հայաստանի վավերացրած՝ մարդու իրավունքների վերաբերյալ միջազգային պայմանագրերի հիման վրա գործող մարմինների պրակտիկան, իսկ սահմանափակումները չեն կարող գերազանցել միջազգային պայմանագրերով նախատեսված սահմանները։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս մարդու իրավունքների ազգային համակարգը դիտարկել ավելի լայն միջազգային իրավական տարածքի հետ փոխազդեցության մեջ։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում սահմանադրական բարեփոխումների համեմատական ուսումնասիրությունը։ Իրավունքների վերաբերյալ սահմանադրական դրույթների փոփոխությունները ցույց են տալիս, թե ինչպես են զարգացել մարդու արժանապատվության, պետության պարտականությունների, իրավունքների անմիջական գործողության, դրանց սահմանափակման և պաշտպանության վերաբերյալ իրավական պատկերացումները։ 2005 թվականի սահմանադրական կարգավորումն արդեն ամրագրում էր, որ մարդը, նրա արժանապատվությունը և հիմնական իրավունքներն ու ազատությունները բարձրագույն արժեքներ են, իսկ պետությունը սահմանափակված է այդ իրավունքներով՝ որպես անմիջականորեն գործող իրավունք։ Հետագա կարգավորումը զարգացրել է այդ մոտեցումը՝ առավել մանրամասն ամրագրելով իրավունքների իրականացման, սահմանափակման և պաշտպանության սկզբունքները։ Պատմաիրավական համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել նաև իրավական շարունակականության և ընդհատումների երևույթները։ Երեք պետական համակարգերը հիմնված էին տարբեր քաղաքական, տնտեսական և իրավական սկզբունքների վրա, ուստի մարդու իրավունքների բովանդակությունը, դրանց իրավական նշանակությունը և պաշտպանության միջոցները նույնական չէին։ Այդ տարբերությունների ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս հասկանալ, թե ինչպես են պետականության բնույթը, հասարակական հարաբերությունները և իրավական գաղափարախոսությունը ազդում մարդու իրավական կարգավիճակի վրա։ Միաժամանակ հնարավոր է առանձնացնել այն հիմնարար խնդիրները, որոնք տարբեր ձևերով պահպանվել են բոլոր ժամանակաշրջաններում՝ անձի ազատության, իրավահավասարության, պետական իշխանության և քաղաքացու հարաբերությունների, սոցիալական պաշտպանության ու արդարադատության հասանելիության հարցերը։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են լինել պատմաիրավական, համեմատական-իրավական, ձևական-իրավաբանական և համակարգային վերլուծության մեթոդները։ Սահմանադրությունների, օրենքների և այլ իրավական ակտերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել իրավական նորմերի բովանդակության փոփոխությունները, իսկ պատմական համատեքստի ներգրավումը՝ հասկանալ դրանց ձևավորման պատճառները։ Համեմատական մոտեցումը թույլ է տալիս նույն իրավունքի կարգավորումը դիտարկել երեք տարբեր պետական համակարգերում և պարզել ոչ միայն տեքստային տարբերությունները, այլև իրավական հայեցակարգերի փոփոխությունը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է մարդու իրավունքների իրավական կարգավորման զարգացումը հայկական պետականության պատմության ընդհանուր ընթացքի հետ կապելու հնարավորությամբ։ Այն ցույց է տալիս, որ մարդու իրավունքների ժամանակակից համակարգը երկարատև իրավական և ինստիտուցիոնալ զարգացման արդյունք է, որի տարբեր փուլերը պայմանավորված են եղել տվյալ ժամանակաշրջանի պետական կառուցվածքով, իրավական գաղափարախոսությամբ և հասարակական հարաբերություններով։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մարդու իրավունքների սահմանադրաիրավական և պատմաիրավական զարգացման համակողմանի ուսումնասիրություն՝ համադրելով Հայաստանի պետականության երեք փուլերի իրավական փորձը և բացահայտելով իրավունքների ճանաչման, ամրագրման, սահմանափակման ու պաշտպանության մեխանիզմների փոփոխությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի, մարդու իրավունքների, պետության և իրավունքի պատմության, իրավական ուսմունքների և Հայաստանի պետականության զարգացման խնդիրներով զբաղվող հետազոտողների, իրավաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի տարածքում տարածված Phytoseiidae ընտանիքի գիշատիչ տիզերի կենսաբազմազանության, տեսակային կազմի, տարածման առանձնահատկությունների և բուսակեր տիզերի դեմ պայքարում դրանց նշանակության ուսումնասիրությանը։ Դիտարկվում են տարբեր բնական և գյուղատնտեսական էկոհամակարգերում հանդիպող գիշատիչ տիզերի տեսակները, դրանց կենսաբանական ու էկոլոգիական առանձնահատկությունները, բնակության պայմանները և տարածվածության օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գիշատիչ և բուսակեր տիզերի միջև ձևավորվող փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև վնասատուների թվաքանակի բնական կարգավորման գործընթացներում օգտակար տեսակների դերին։ Վերլուծվում են գյուղատնտեսական մշակաբույսերին վնաս պատճառող բուսակեր տիզերի դեմ պայքարի կենսաբանական մեթոդները և գիշատիչ տեսակների կիրառման հնարավորությունները բույսերի պաշտպանության համակարգերում։ Քննարկվում են դրանց զարգացման, բազմացման, սննդային նախընտրությունների և շրջակա միջավայրի տարբեր պայմաններին հարմարվելու առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գիշատիչ տիզերի պահպանման և արդյունավետ օգտագործման միջոցառումներին՝ որպես քիմիական պայքարի մեթոդների կիրառումը նվազեցնելու և վնասատուների նկատմամբ կենսաբանական վերահսկողությունն ուժեղացնելու միջոց։ Տեսակային կազմի և տարածման վերաբերյալ տվյալների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել Հայաստանի ակարոֆաունայի բազմազանությունը և առանձնացնել գյուղատնտեսական տեսանկյունից առավել նշանակալի տեսակները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել բույսերի ինտեգրված պաշտպանության ծրագրերի մշակման, վնասատու տիզերի թվաքանակի վերահսկման և գյուղատնտեսական էկոհամակարգերում կենսաբանական հավասարակշռության պահպանման նպատակով։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել կենդանաբանների, միջատաբանների, ակարոլոգների, բույսերի պաշտպանության մասնագետների, գյուղատնտեսների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

География

Գիրքը հայ աշխարհագրական բառարանագրության և տեղագրական ուսումնասիրությունների նշանակալի աշխատություններից է, որը կազմել է Մխիթարյան միաբանության անդամ, վարդապետ Սուքիաս Էփրիկյանը (1873–1952)։ Այն նվիրված է հայկական բնակավայրերի, պատմական գավառների, քաղաքների, գյուղերի, աշխարհագրական վայրերի և դրանց հետ կապված պատմամշակութային տեղեկությունների ներկայացմանը։ Բառարանային հոդվածներում տեղանունները ներկայացվում են նկարագրական տեղեկություններով, որոնք կարող են ընդգրկել բնակավայրերի աշխարհագրական դիրքը, պատմական անցյալը, բնակչության վերաբերյալ տվյալները, եկեղեցիները, վանքերը, հնավայրերն ու այլ հիշարժան վայրերը։ Աշխատության առաջին հատորը ներառում է Ա–Ը տառերով սկսվող տեղանունները և հարակից տեղեկությունները։ Հրատարակությունը հարուստ է նկարներով, լուսանկարներով, դիմանկարներով և աղյուսակներով, որոնք լրացնում են տեքստային նյութը և նպաստում պատմական ու աշխարհագրական տվյալների ընկալմանը։ Գիրքը լույս է տեսել Վենետիկի Սուրբ Ղազար կղզում՝ Մխիթարյան միաբանության տպարանում. առաջին հրատարակությունը թվագրվում է 1902 թվականով, իսկ երկրորդ տպագրությունը՝ 1903 թվականով։ Այն կարևոր աղբյուր է Հայաստանի և պատմական հայկական բնակավայրերի տեղագրության, պատմական աշխարհագրության, հայագիտության, տեղանունների ուսումնասիրության և հայկական մշակութային ժառանգության հետազոտության համար։

Педагогика

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հիմնական դպրոցում առողջ ապրելակերպի մշակույթի ձևավորման մանկավարժական պայմանների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով կրթական միջավայրի և դաստիարակության գործընթացի դերը սովորողների առողջության պահպանման ու բարելավման գործում։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են առողջ ապրելակերպի մշակույթի բովանդակությունը, դրա բաղադրիչները, ձևավորման մեխանիզմները և դպրոցական տարիքի երեխաների գիտելիքների, արժեքային համակարգի ու վարքային սովորությունների զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են ուսուցման և դաստիարակության արդյունավետ մեթոդները, ուսուցիչների, ընտանիքի և կրթական հաստատության համագործակցության նշանակությունը, ինչպես նաև այն մանկավարժական պայմանները, որոնք նպաստում են առողջությանը նպաստող վարքագծի ձևավորմանը։ Հեղինակը ներկայացնում է առողջության պահպանման, ֆիզիկական ակտիվության, ճիշտ սննդակարգի, հիգիենայի, հոգեբանական բարեկեցության և առողջ որոշումներ ընդունելու կարողությունների զարգացման ուղիները դպրոցական կրթության շրջանակում։ Աշխատությունում ներառված են տեսական հիմնավորումներ, գործնական առաջարկություններ և մեթոդական մոտեցումներ, որոնք կարող են կիրառվել ուսումնական գործընթացի կազմակերպման ժամանակ՝ սովորողների առողջության վերաբերյալ գիտակցված վերաբերմունքի ձևավորման նպատակով։ Այն նախատեսված է մանկավարժների, դասվարների, կրթության կազմակերպիչների, առողջապահական կրթության մասնագետների, բուհերի դասախոսների և ուսանողների, ինչպես նաև բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են դպրոցական կրթության միջոցով առողջ ապրելակերպի արժեքների տարածմամբ։

Математика

Գիրքը նվիրված է ֆեմտովայրկյանային տիրույթում ազդանշանների փոխանցման և մշակման համար կիրառվող նոր ոչ գծային օպտիկական մեթոդների տեսական և կիրառական ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են ոչ գծային օպտիկայի հիմնարար սկզբունքները, գերճարճակ լազերային իմպուլսների վարքը տարբեր միջավայրերում և դրանց վրա ազդող ֆիզիկական երևույթները, ներառյալ ինքնաֆազային մոդուլյացիան, չորսալիքային խառնումը և սոլիտոնային տարածումը։ Հեղինակը վերլուծում է ֆեմտովայրկյանային ազդանշանների ձևավորման, փոխանցման և մշակման ժամանակակից տեխնոլոգիաները՝ ընդգծելով դրանց կիրառությունները բարձրարագ օպտիկական կապի համակարգերում, տեղեկատվության մշակման սարքերում և գիտական հետազոտություններում։ Գրքում քննարկվում են նաև նոր նյութերի և նանոկառուցվածքների դերը ոչ գծային օպտիկական գործընթացների արդյունավետության բարձրացման գործում, ինչպես նաև փորձարարական մեթոդների և մոդելավորման մոտեցումների համադրությունը։ Աշխատությունը համատեղում է տեսական ֆիզիկայի խորքային վերլուծությունը և ինժեներական կիրառությունները՝ ներկայացնելով ոլորտի զարգացման հեռանկարները և նոր տեխնոլոգիական լուծումների հնարավորությունները։ Գիրքը նախատեսված է ֆիզիկոսների, ինժեներների, օպտիկայի և ֆոտոնիկայի մասնագետների, գիտահետազոտողների, ինչպես նաև համապատասխան ոլորտների ուսանողների և ասպիրանտների համար։

Лингвистика

1879 թվականին Կոստանդնուպոլսում հրատարակված այս՝ 274 էջից բաղկացած աշխատությունը եռալեզու բառարանային ձեռնարկ է, որը նախատեսված է հայերեն, թուրքերեն և ֆրանսերեն լեզուների միջև բառային համապատասխանություններ գտնելու համար։ Վերնագրում նշված «բառգրքուկ» ձևը մատնանշում է բառերի հավաքածուի կամ փոքր բառարանի բնույթ, իսկ երեք լեզուների ընդգրկումը վկայում է տարբեր լեզվական միջավայրերում հաղորդակցվելու և թարգմանական կարիքները բավարարելու գործնական նպատակի մասին։ XIX դարի Կոստանդնուպոլիսը բազմալեզու և բազմամշակութային քաղաք էր, որտեղ հայերենը, թուրքերենը և ֆրանսերենը տարբեր ոլորտներում գործածվում էին կրթության, առևտրի, հրատարակչության, վարչական հարաբերությունների և միջազգային հաղորդակցության մեջ։ Այդ պայմաններում բազմալեզու բառարանները կարևոր օժանդակ միջոցներ էին լեզուներ սովորողների, թարգմանիչների, առևտրականների, ուսուցիչների և տարբեր լեզուներով հաղորդակցվող այլ անձանց համար։ Նման բառարաններում սովորաբար բառերը ներկայացվում են ըստ որոշակի հերթականության՝ դրանց դիմաց նշելով այլ լեզուներով համապատասխան բառերը կամ արտահայտությունները։ Այս հրատարակությունը կարող էր ծառայել հայերեն բառերի թուրքերեն և ֆրանսերեն համարժեքները գտնելու, ինչպես նաև այդ լեզուներով բառապաշարը համեմատելու և յուրացնելու համար։ Այնուամենայնիվ, միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել բառերի դասավորության սկզբունքը, բառապաշարի թեմատիկ ընդգրկումը, արտասանության նշումների կամ դարձվածքների առկայությունը, ինչպես նաև այն, թե երեք լեզուներն ինչ հերթականությամբ են ներկայացված բառարանի ներսում։ Հրատարակչի կամ տպարանի անվան բացակայությունը նույնպես սահմանափակում է հրատարակության տպագրական պատմության վերաբերյալ եզրակացությունները։ Գիրքը կարևոր է XIX դարի Կոստանդնուպոլսի բազմալեզու միջավայրի, հայ բառարանագրության և լեզուների գործնական ուսուցման պատմության ուսումնասիրության համար։