Արցախի տարբեր ընտանի կենդանիների կաթից անջատված կաթնաթթվային բակտերիաների և նրանց մետաբիոտիկների ուսումնասիրությունը

Литература

Ստեղծագործությունը արտաքին սյուժեի մակարդակում ներկայացնում է մի ճայի պատմություն, որը չի բավարարվում սովորական կյանքով և ձգտում է թռիչքի կատարելության։ Սակայն իրականում այն կառուցված է որպես խորհրդանշական պատմություն մարդու ինքնաճանաչման, ազատության և կատարելության ձգտման մասին։ Ջոնաթանը դառնում է անհատի կերպար, որը փորձում է հաղթահարել սահմանափակումները և գտնել սեփական ներքին հնարավորությունների առավելագույն դրսևորումը։ Գրքի գաղափարական առանցքը կենտրոնացած է ինքնակատարելագործման և ներքին ազատության վրա։ Այն ցույց է տալիս, որ իրական սահմանափակումները հաճախ արտաքին պայմաններում չեն, այլ մարդու մտածողության և ինքնանվաստացման մեջ։ Այդ պատճառով ստեղծագործությունը հաճախ ընկալվում է որպես հոգևոր ուղեցույց կամ խորհրդանշական ուսուցողական պատմություն։

Другие предметы

Հրատարակությունը 1975 թվականին կազմված հանձնարարական մատենագիտական նյութ է, որի նպատակն է ընթերցողներին ուղղորդել բանվորական աշխատանքի, աշխատավոր մարդու հասարակական դերի, մասնագիտական գործունեության և աշխատանքային մշակույթի վերաբերյալ գրականության ընտրության հարցում։ Երկրորդ պրակը շարունակում է համապատասխան թեմատիկ շարքը՝ ներկայացնելով գրքեր, հոդվածներ, ակնարկներ և այլ տպագիր նյութեր, որոնք տվյալ ժամանակաշրջանի գաղափարական ու սոցիալ-մշակութային միջավայրում լուսաբանում էին բանվոր դասակարգի գործունեությունը և աշխատանքի հասարակական նշանակությունը։ Նյութերի ընտրության մեջ կարող են արտացոլվել արդյունաբերական արտադրության զարգացումը, տարբեր մասնագիտությունների ներկայացուցիչների աշխատանքային փորձը, արտադրական կոլեկտիվների գործունեությունը, մասնագիտական հմտությունների կատարելագործումը և աշխատանքի նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունքի ձևավորումը։ Հանձնարարական բնույթը նշանակում է, որ մատենագիտական ցանկը նախատեսված է ոչ միայն համապատասխան հրապարակումները գրանցելու, այլև որոշակի ընթերցողական շրջանակի համար առավել օգտակար գրականությունը առանձնացնելու և թեմատիկ ընթերցանությունը կազմակերպելու նպատակով։ Այն կարող էր կիրառվել գրադարանների տեղեկատվական և մշակութային աշխատանքում՝ թեմատիկ ցուցահանդեսների, գրականության տեսությունների, ընթերցողական քննարկումների և այլ միջոցառումների կազմակերպման ժամանակ։ Պատմական տեսանկյունից հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե խորհրդային շրջանում աշխատանքի և բանվորական մասնագիտությունների մասին ինչպիսի պատկերացումներ էին տարածվում գրականության միջոցով և ինչպիսի արժեքներ էին ընդգծվում աշխատավոր մարդու կերպարի ներկայացման ժամանակ։ Այն կարող է տեղեկություններ պարունակել նաև տվյալ ժամանակաշրջանի արդյունաբերական կյանքի, արտադրական հարաբերությունների և աշխատանքային կոլեկտիվների մասին գրականության շրջանակի վերաբերյալ։ Մատենագիտական տեսանկյունից կարևոր են նյութերի ընտրության, դասակարգման և ընթերցողին ներկայացնելու սկզբունքները, որոնք արտացոլում են 1970-ական թվականների հանձնարարական մատենագիտության գործառույթներն ու մեթոդական առանձնահատկությունները։ Նման աղբյուրների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու ոչ միայն ժամանակաշրջանի հրատարակչական և գրադարանային գործունեության պատկերը, այլև հասկանալու աշխատանքի թեմայի տեղը խորհրդային հասարակական ու մշակութային դիսկուրսում։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում մատենագիտության, գրադարանագիտության, աշխատանքի պատմության և խորհրդային շրջանի սոցիալ-մշակութային պատմության ուսումնասիրության համար։

Социология

Աշխատությունը նվիրված է ժողովրդավարական անցման գործընթացների սոցիոլոգիական ուսումնասիրման տեսական և մեթոդաբանական հիմքերի վերլուծությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով հասարակությունների քաղաքական ու սոցիալական վերափոխումների բացատրության համար կիրառվող հասկացություններին, հետազոտական մոտեցումներին և գնահատման չափանիշներին։ Ժողովրդավարական անցումը դիտարկվում է որպես բազմաշերտ հասարակական գործընթաց, որը չի սահմանափակվում միայն քաղաքական իշխանության կամ պետական կառավարման ձևերի փոփոխությամբ, այլ ներառում է սոցիալական ինստիտուտների, հասարակական հարաբերությունների, քաղաքական մշակույթի, արժեքային համակարգերի և քաղաքացիների վարքագծի վերափոխումներ։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն մեթոդաբանական խնդիրների վրա, որոնք առաջանում են տարբեր հասարակություններում ժողովրդավարացման ընթացքը նկարագրելու, համեմատելու և գնահատելու ժամանակ։ Քննության են առնվում ժողովրդավարություն, ժողովրդավարացում, քաղաքական անցում, ինստիտուցիոնալ փոփոխություն, քաղաքացիական հասարակություն, քաղաքական մասնակցություն և հասարակական վստահություն հասկացությունների սահմանման ու գործառնականացման խնդիրները։ Կարևորվում է ժողովրդավարական գործընթացների գնահատման համար տեսական հասկացությունները չափելի սոցիոլոգիական ցուցանիշների վերածելու անհրաժեշտությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե ինչպիսի չափանիշներով կարելի է գնահատել ժողովրդավարական վերափոխումների խորությունը, կայունությունը և հասարակական ազդեցությունը։ Այդ նպատակով կարող են դիտարկվել քաղաքացիների քաղաքական մասնակցության մակարդակը, ընտրական վարքագիծը, պետական և հասարակական ինստիտուտների նկատմամբ վստահությունը, քաղաքական հանդուրժողականությունը, հասարակական կազմակերպությունների գործունեությունը, տեղեկատվության հասանելիությունը, հասարակական երկխոսությունը և քաղաքացիների ազդեցությունը որոշումների ընդունման գործընթացների վրա։ Ժողովրդավարացումը ներկայացվում է ոչ թե որպես միագիծ և բոլոր հասարակությունների համար նույնական ընթացք, այլ որպես պատմական, մշակութային, տնտեսական և քաղաքական պայմաններից կախված գործընթաց։ Այս մոտեցումը կարևորում է տարբեր երկրների զարգացման փորձի մեխանիկական համեմատությունից խուսափելու և յուրաքանչյուր հասարակության առանձնահատկությունները հաշվի առնելու անհրաժեշտությունը։ Քննության են առնվում կառուցվածքային և գործակալակենտրոն մոտեցումների փոխհարաբերությունները։ Մի դեպքում ժողովրդավարական փոփոխությունները բացատրվում են հասարակության տնտեսական կառուցվածքով, սոցիալական շերտավորմամբ, կրթության մակարդակով, ինստիտուցիոնալ համակարգով և պատմական զարգացման առանձնահատկություններով, իսկ մյուս դեպքում առաջնային նշանակություն է տրվում քաղաքական ու հասարակական դերակատարների ընտրություններին, ռազմավարություններին և փոխհարաբերություններին։ Մեթոդաբանական կարևոր խնդիր է այս երկու մակարդակների համադրումը՝ հասկանալու համար, թե ինչպես են ընդհանուր կառուցվածքային պայմանները սահմանափակում կամ ընդլայնում մարդկանց և կազմակերպությունների գործողությունների հնարավորությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քաղաքական մշակույթի և արժեքային փոփոխությունների ուսումնասիրմանը։ Ժողովրդավարական ինստիտուտների արդյունավետ գործունեությունը կապվում է ոչ միայն դրանց իրավական ամրագրման, այլև հասարակության անդամների վերաբերմունքների, քաղաքական նորմերի ընդունման, փոխադարձ վստահության, հանդուրժողականության և քաղաքացիական պատասխանատվության զարգացման հետ։ Այդ պատճառով սոցիոլոգիական հետազոտության կարևոր ուղղություն է հասարակական կարծիքի ուսումնասիրությունը՝ հարցումների, հարցազրույցների և այլ մեթոդների միջոցով։ Դիտարկվում են քանակական և որակական հետազոտական մեթոդների հնարավորություններն ու սահմանափակումները։ Զանգվածային հարցումները հնարավորություն են տալիս բացահայտել հասարակական դիրքորոշումների տարածվածությունը և դրանց փոփոխության միտումները, մինչդեռ խորքային հարցազրույցները, ֆոկուս խմբերը, դեպքերի ուսումնասիրությունը և որակական այլ մեթոդները կարող են ավելի մանրամասն բացահայտել մարդկանց պատկերացումների, քաղաքական փորձի և վարքագծի հիմքում ընկած պատճառները։ Կարևորվում է տարբեր մեթոդների համակցված կիրառումը, քանի որ ժողովրդավարական անցման նման բարդ գործընթացը միայն մեկ տեսակի տվյալներով ամբողջականորեն ուսումնասիրելը դժվար է։ Քննության է առնվում նաև համեմատական սոցիոլոգիական վերլուծության խնդիրը։ Տարբեր երկրների և ժամանակաշրջանների ժողովրդավարացման փորձի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ընդհանուր օրինաչափություններ և առանձնահատկություններ, սակայն պահանջում է համադրելի ցուցանիշների և հստակ ընտրված չափանիշների կիրառում։ Հակառակ դեպքում տարբեր պատմական ու մշակութային միջավայրերում ձևավորված երևույթները կարող են սխալ կերպով նույնացվել։ Առանձին նշանակություն է տրվում ժամանակային գործոնին, քանի որ ժողովրդավարական փոփոխությունների արդյունքները հաճախ հնարավոր չէ գնահատել միայն կարճաժամկետ դիտարկումների միջոցով։ Երկարաժամկետ ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս հետևել հասարակական արժեքների, քաղաքական մասնակցության, վստահության և ինստիտուցիոնալ վարքագծի փոփոխություններին և տարբերակել ժամանակավոր տատանումները կայուն միտումներից։ Քաղաքացիական հասարակությունը դիտարկվում է որպես ժողովրդավարացման սոցիոլոգիական վերլուծության կարևոր բաղադրիչ։ Ուսումնասիրվում են հասարակական կազմակերպությունների, մասնագիտական միավորումների, նախաձեռնությունների, զանգվածային հաղորդակցության միջոցների և քաղաքացիների ոչ ֆորմալ համագործակցության դերը հանրային շահերի արտահայտման ու հասարակական վերահսկողության ձևավորման գործում։ Միաժամանակ քննության է առնվում պետության և հասարակության փոխհարաբերությունը՝ ուշադրություն դարձնելով իշխանության նկատմամբ վստահության, քաղաքական մասնակցության և հանրային որոշումների ընդունման գործընթացներում քաղաքացիների ներգրավվածության խնդիրներին։ Կարևորվում է նաև սոցիալական անհավասարության ազդեցությունը ժողովրդավարական մասնակցության վրա։ Տնտեսական հնարավորությունների, կրթության, սոցիալական կարգավիճակի և տեղեկատվական ռեսուրսների անհավասար բաշխումը կարող է տարբեր հասարակական խմբերի համար ստեղծել քաղաքական մասնակցության անհավասար հնարավորություններ։ Հետևաբար ժողովրդավարական անցման սոցիոլոգիական գնահատումը պահանջում է ուսումնասիրել ոչ միայն պաշտոնական քաղաքական ինստիտուտները, այլև այն սոցիալական պայմանները, որոնց շրջանակում քաղաքացիներն իրականացնում են իրենց իրավունքները և մասնակցում հասարակական կյանքին։ Մեթոդաբանական առումով կարևոր է նաև հետազոտողի դիրքի և գնահատողական մոտեցումների խնդիրը։ Ժողովրդավարության վերաբերյալ նախապես ընդունված պատկերացումները կարող են ազդել հետազոտական չափանիշների ընտրության և արդյունքների մեկնաբանության վրա, ուստի կարևորվում են հասկացությունների հստակ սահմանումը, տվյալների ստուգելիությունը և տարբեր տեսական մոտեցումների համադրումը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված կերպով դիտարկել ժողովրդավարացման ուսումնասիրության հիմնական սոցիոլոգիական գործիքները, բացահայտել դրանց ճանաչողական հնարավորություններն ու սահմանափակումները և ձևավորել հասարակական անցումների բազմագործոն վերլուծության մեթոդաբանական հիմք։ Նյութը կարող է օգտակար լինել սոցիոլոգիայի, քաղաքական սոցիոլոգիայի, քաղաքագիտության, ժողովրդավարացման տեսության և հասարակական վերափոխումների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Педагогика

Ստեղծագործությունը մեթոդական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է պրոբլեմային ուսուցման (problem-based learning) կիրառման հնարավորություններին կրթական գործընթացում։ Այն ներկայացնում է այն հիմնական սկզբունքները, որոնց վրա հիմնված է ուսուցման այս մոտեցումը՝ սովորողների ակտիվ ներգրավվածություն, խնդիրների միջոցով գիտելիքի ինքնուրույն բացահայտում և քննադատական մտածողության զարգացում։ Աշխատությունում քննարկվում են պրոբլեմային իրավիճակների ստեղծման ձևերը դասապրոցեսում, ուսուցչի դերը որպես ուղղորդող և կազմակերպիչ, ինչպես նաև սովորողների համագործակցային աշխատանքի կարևորությունը։ Միաժամանակ ընդգծվում է, որ նման մոտեցումը նպաստում է ոչ միայն գիտելիքների ավելի խոր յուրացմանը, այլ նաև ստեղծագործական մտածողության, վերլուծական կարողությունների և ինքնուրույն որոշումներ կայացնելու հմտությունների զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է պրոբլեմային ուսուցումը որպես ժամանակակից կրթության արդյունավետ և զարգացնող մեթոդ։

Другие предметы

Այս նյութը հանդիսանում է գրադարանային օժանդակ ձեռնարկ՝ նվիրված «Լենինի անունով 50 տարի» թեմային, որի նպատակն է աջակցել գրադարանավարին թեմատիկ ցուցադրությունների, հիշատակի օրերի կազմակերպման և տեղեկատվական-մատենագիտական ծառայությունների իրականացման գործընթացում։ Աշխատությունում ներկայացվում է տվյալ անվանակոչման պատմական և գաղափարական համատեքստը՝ կապված Vladimir Lenin-ի անվան հետ խորհրդային շրջանում տարածված հիշատակի քաղաքականության և հասարակական-մշակութային խորհրդանշականության հետ։ Նյութը ընդգրկում է համապատասխան գրականության ընտրության սկզբունքները, թեմատիկ քարտարանի կազմման մոտեցումները, ինչպես նաև ցուցահանդեսների և ընթերցողական միջոցառումների կազմակերպման մեթոդական ուղեցույցներ՝ ուղղված ընթերցողների հետաքրքրության բարձրացմանը և պատմական-քաղաքական թեմաների մատչելի ներկայացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մատենագիտական աղբյուրների համակարգմանը, փաստագրական նյութերի ընտրությանը և դրանց ճիշտ դասակարգմանը, ինչը կարևոր է գրադարանային աշխատանքի արդյունավետության համար։ Միաժամանակ ներկայացվում են առաջարկություններ՝ ինչպես ներկայացնել տվյալ թեման գաղափարական միակողմանիությունից զերծ և տեղեկատվական հավասարակշռված ձևով՝ ապահովելով գիտական-կրթական մոտեցում։

История

Աշխատությունը նվիրված է պաղեստինյան քաղաքական և հասարակական միջավայրում ձևավորված ներքին քննարկումների, գաղափարական տարաձայնությունների և քաղաքական ռազմավարությունների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով իսրայելա-պաղեստինյան հակամարտության շուրջ ձևավորված ավելի լայն քաղաքական դիսկուրսի շրջանակում։ Հետազոտության կենտրոնում պաղեստինյան տարբեր քաղաքական ուժերի, հասարակական խմբերի և մտավոր շրջանակների մոտեցումների բազմազանությունն է՝ ազգային նպատակների, քաղաքական ներկայացուցչության, պետականության, բանակցային գործընթացի, կառավարման և հակամարտության կարգավորման վերաբերյալ։ Քննվում է, թե ինչպես են պատմական զարգացումները, տարածքային ու քաղաքական բաժանումները, տարածաշրջանային գործընթացները և միջազգային միջավայրն ազդել ներպաղեստինյան քաղաքական բանավեճերի բովանդակության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարբեր քաղաքական կազմակերպությունների միջև հարաբերություններին, միասնական քաղաքական դիրքորոշման ձևավորման դժվարություններին և ներքին մրցակցության ազդեցությանը պաղեստինյան քաղաքական օրակարգի վրա։ Վերլուծվում են բանակցությունների, դիվանագիտական գործունեության, քաղաքական մասնակցության և միջազգային կառույցների հետ փոխգործակցության վերաբերյալ տարբեր մոտեցումները՝ դրանք ներկայացնելով որպես պաղեստինյան հասարակական-քաղաքական դաշտում գոյություն ունեցող տարբեր ռազմավարական պատկերացումների արտահայտություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև ինքնության և պատմական հիշողության դերը քաղաքական խոսույթի ձևավորման մեջ, ինչպես նաև քաղաքական լեզվի միջոցով ազգային նպատակների, իրավունքների, անվտանգության և խաղաղության վերաբերյալ պատկերացումների ներկայացումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել պաշտոնական հայտարարություններ, քաղաքական փաստաթղթեր, հանրային ելույթներ, լրատվական նյութեր և գիտական մեկնաբանություններ՝ բացահայտելու տարբեր դերակատարների դիրքորոշումների փոփոխություններն ու շարունակականությունը։ Ներպաղեստինյան հակասությունները դիտարկվում են ոչ միայն որպես առանձին կազմակերպությունների մրցակցություն, այլև որպես հասարակության ներսում քաղաքական առաջնահերթությունների, կառավարման մոդելների և հակամարտության կարգավորման ուղիների վերաբերյալ ավելի լայն բանավեճերի արտահայտություն։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է, թե ներքին տարաձայնություններն ինչպես են փոխազդում իսրայելական քաղաքական դիսկուրսի, տարածաշրջանային դերակատարների և միջազգային միջնորդական նախաձեռնությունների հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է քաղաքագիտության, հակամարտությունների ուսումնասիրության, միջազգային հարաբերությունների և քաղաքական դիսկուրսի վերլուծության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ներկայացնել ներպաղեստինյան քաղաքական դաշտի բազմաշերտ կառուցվածքն ու դրա կապը հակամարտության շուրջ ընթացող ավելի լայն քննարկումների հետ։