Ազգային ինովացիոն համակարգի ձևավորման միջազգային փորձը և դրա ներդրման հիմնախնդիրները ՀՀ-ում

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի բառապաշարում բնակության վայր և բնակեցված տարածք արտահայտող լեզվական միավորների իմաստային կառուցվածքի, փոխհարաբերությունների և գործածական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն բառերն ու անվանումներն են, որոնք տարբեր տեսանկյուններից բնութագրում են մարդու բնակության համար կազմակերպված տարածքները, դրանց տեսակները, չափերը, վարչական կարգավիճակը, պատմական ձևերը և հասարակական նշանակությունը։ Քննվում են համապատասխան բառային միավորների իմաստային ընդհանրություններն ու տարբերությունները, հոմանիշային և հականիշային հարաբերությունները, իմաստային աստիճանակարգերը, ինչպես նաև ընդհանուր և մասնավոր նշանակություն ունեցող հասկացությունների փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում քաղաք, գյուղ, ավան, շեն, բնակատեղի և իմաստային առումով հարակից այլ միավորների լեզվական բնութագրերին՝ բացահայտելով դրանց նշանակության հիմնական բաղադրիչները և կիրառության սահմանները։ Ուսումնասիրվում է նաև բառերի պատմական զարգացումը, քանի որ հասարակական հարաբերությունների, վարչատարածքային կազմակերպման և բնակեցման ձևերի փոփոխությունները կարող են արտացոլվել բառապաշարի կազմի ու առանձին բառերի նշանակությունների մեջ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գրական լեզվի, բարբառների, պատմական աղբյուրների և ժամանակակից խոսքի նյութերի համադրումը, ինչը հնարավորություն է տալիս պատկերացնել տվյալ իմաստային համակարգի ձևավորումն ու զարգացումը տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Դիտարկվում են նաև բառերի ոճական և գործառական առանձնահատկությունները՝ պարզելու համար, թե դրանցից որոնք են առավել բնորոշ պաշտոնական, գիտական, առօրյա, պատմական կամ գեղարվեստական խոսքին։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել համապատասխան բառերի բառակազմական կապերը, դարձվածքային կիրառությունները և տեղանվանական համակարգի հետ առնչությունները։ Իմաստային դաշտի կառուցվածքի բացահայտումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, թե ինչպես է լեզուն դասակարգում բնակեցված տարածությունների վերաբերյալ պատկերացումները և ինչպիսի լեզվական միջոցներով է արտահայտում դրանց միջև եղած տարբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բառագիտության, իմաստաբանության, պատմական լեզվաբանության և բառարանագիտության մոտեցումները՝ հայերենի տվյալ բառաիմաստային համակարգի ներքին կառուցվածքը և զարգացման առանձնահատկությունները բազմակողմանի ներկայացնելու նպատակով։

История

Գիրքը ներկայացնում է Հայկական հարցը ոչ միայն որպես ազգային-ազատագրական պայքարի խնդիր, այլ նաև որպես միջազգային դիվանագիտության կարևոր հարց, որն առնչվում էր եվրոպական մեծ державաների շահերին։ Լեոն փորձում է ցույց տալ, որ Հայկական հարցը ձևավորվել է ոչ միայն Օսմանյան կայսրության ներսում տեղի ունեցող իրադարձությունների արդյունքում, այլև արտաքին ուժերի՝ հատկապես եվրոպական պետությունների քաղաքական հաշվարկների ազդեցությամբ։ Բովանդակություն և հիմնական թեմաներ Աշխատության մեջ հեղինակը լայնորեն օգտագործում է պատմական փաստաթղթեր, դիվանագիտական գրագրություններ, միջազգային պայմանագրեր և տարբեր երկրների պաշտոնական հայտարարություններ։ Հենց այդ պատճառով էլ գիրքը կոչվում է «վավերագրեր»․ այն հիմնված է փաստերի վրա, ոչ թե միայն հեղինակի մեկնաբանությունների։ Լեոն մանրամասն անդրադառնում է մի շարք կարևոր փուլերի․ Հայկական հարցի առաջացումը Արևելյան հարց-ի համատեքստում Ռուս-թուրքական պատերազմ 1877–1878-ի ազդեցությունը և դրա հետևանքով հայկական հարցի միջազգայինացումն Բեռլինի կոնգրես-ը, որտեղ առաջին անգամ հայկական հարցը պաշտոնապես ներկայացվեց եվրոպական տերություններին Օսմանյան կայսրությունում հայերի վիճակը, վարչական ճնշումները և բարենորոգումների հարցը

Литература

«Արաքսիա» վերնագրով հրատարակությունը պատկանում է հայ գեղարվեստական գրականության ժառանգությանը։ Վերնագիրը, որը կնոջ անձնանուն է, ստեղծագործության կենտրոնական կերպարի կամ պատումի առանցքային դեմքի անունն է։ Անձնանվան միջոցով վերնագրված գեղարվեստական երկերը հաճախ հնարավորություն են տալիս ներկայացնելու անհատի կյանքը, բնավորությունը, ապրումները և շրջապատի հետ ունեցած հարաբերությունները՝ անձնական պատմությունը կապելով ավելի լայն հասարակական ու բարոյական հարցերի հետ։ Այսպիսի ստեղծագործությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև 19-րդ դարի հայ գրականության մեջ կնոջ կերպարի, ընտանեկան հարաբերությունների, հասարակական բարքերի և անհատական ինքնության գեղարվեստական արտացոլման տեսանկյունից։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Կոստանդնուպոլսի հայ գրական ու հրատարակչական միջավայրի, հայերեն վիպական արձակի ձևավորման և ընթերցողական մշակույթի զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է դիտարկվել որպես ժամանակաշրջանի գրական ժառանգության նմուշ, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու հայ հեղինակների ստեղծագործական հետաքրքրությունները, գեղարվեստական պատումի ձևերը և գրական երկերի տարածման պատմությունը։

История

Աշխատությունը նվիրված է Փոքր Ասիայի պատմական Գամիրք (Կապադովկիա) երկրամասում բնակված հայերի պատմությանը, նրանց ազգային ինքնության ձևավորմանը, հասարակական կյանքին, կենցաղին և մշակութային ժառանգությանը։ Ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Գամիրքի հայության պատմական անցյալը՝ անդրադառնալով տարածաշրջանում հայկական բնակչության հաստատման, բնակության տարածքների ձևավորման և պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններում համայնքների զարգացման խնդիրներին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայաբնակ բնակավայրերի առանձնահատկություններին, բնակչության զբաղմունքներին, տնտեսական գործունեությանը, սոցիալական կառուցվածքին և համայնքային հարաբերություններին։ Պատմական տեղեկությունների ու ազգագրական դիտարկումների համադրությամբ բացահայտվում են տեղի հայերի առօրյա կյանքի կազմակերպման ձևերը, ընտանեկան հարաբերությունները, հասարակական սովորույթները, ավանդույթները և սերնդեսերունդ փոխանցվող մշակութային արժեքները։ Ուշադրության կենտրոնում են նաև նյութական մշակույթի դրսևորումները՝ բնակարանի ու կենցաղային միջավայրի առանձնահատկությունները, հագուստը, սնունդը, արհեստներն ու տնտեսական զբաղմունքները, որոնք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու տարածաշրջանի հայ բնակչության կենսակերպի և տեղական պայմաններին հարմարվելու ձևերի մասին։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է հոգևոր և հասարակական մշակույթը՝ կրոնական կյանքը, եկեղեցական ու համայնքային կառույցները, ժողովրդական հավատալիքները, ծեսերը, տոները, ընտանեկան սովորույթները, բանավոր ավանդույթներն ու ազգային հիշողության պահպանման միջոցները։ Այս երևույթների դիտարկումը ցույց է տալիս, թե ինչպես են Գամիրքի հայերը պահպանել իրենց լեզվական, կրոնական և մշակութային առանձնահատկությունները՝ միաժամանակ գտնվելով շրջակա ժողովուրդների ու տարածաշրջանի ընդհանուր պատմամշակութային միջավայրի ազդեցության ներքո։ Աշխատանքը կարևորում է նաև տեղական և համահայկական մշակութային տարրերի փոխհարաբերությունը՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու, թե ինչ առանձնահատկություններ են բնորոշ եղել Գամիրքի հայության ինքնատիպ կենցաղին, սովորույթներին և հասարակական կազմակերպմանը։ Պատմաազգագրական մոտեցումը թույլ է տալիս համայնքի անցյալը դիտարկել ոչ միայն քաղաքական իրադարձությունների և պատմական տեղաշարժերի, այլև հասարակ մարդկանց կյանքի, նրանց աշխատանքային փորձի, ընտանեկան միջավայրի, ավանդույթների և մշակութային ժառանգության միջոցով։ Այս առումով ուսումնասիրությունը նպաստում է Փոքր Ասիայի հայության պատմության առավել ամբողջական ընկալմանը և կարևոր նյութ է տրամադրում տարածաշրջանի հայկական բնակավայրերի ու համայնքների պատմական նկարագրության համար։ Այն արժեքավոր է նաև հայկական սփյուռքի ձևավորման, տարածքային համայնքների ինքնության պահպանման, տեղական մշակութային առանձնահատկությունների և պատմական հիշողության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հայագիտությամբ, պատմությամբ, ազգագրությամբ, մշակութաբանությամբ և հայկական գաղթօջախների պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների, ուսանողների ու ընթերցողների համար՝ ներկայացնելով Գամիրքի հայությանը որպես հայկական պատմամշակութային ժառանգության կարևոր և ինքնատիպ հատված։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդական բանավոր ստեղծագործության մեջ զավեշտի ձևավորման և արտահայտման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ մասնավորապես երգիծական մանրապատումների ու զվարճախոսությունների օրինակով։ Քննության առարկան ժողովրդական հումորի գեղարվեստական և լեզվական միջոցներն են, որոնց շնորհիվ ստեղծվում են զվարճալի իրավիճակներ, անսպասելի հանգուցալուծումներ, խոսքային հակադրություններ և երգիծական կերպարներ։ Ուշադրություն է դարձվում այն եղանակներին, որոնց միջոցով բանավոր պատմությունները բացահայտում են մարդկային բնավորության, վարքագծի, հասարակական հարաբերությունների և առօրյա կյանքի տարբեր կողմերը՝ դրանք ներկայացնելով հեգնանքի, սրամտության ու չափազանցության միջոցով։ Ժողովրդական երգիծական մանրապատումներն ու զվարճախոսությունները կարևոր տեղ ունեն բանահյուսական ժառանգության մեջ, քանի որ ոչ միայն զվարճացնում են ունկնդրին, այլև արտահայտում են ժողովրդի կենսափորձը, արժեքային պատկերացումները, հասարակական դիտարկումներն ու քննադատական վերաբերմունքը շրջապատող իրականության նկատմամբ։ Դրանց կառուցվածքի, լեզվական հնարքների, պատմողական ձևերի և հումորային ազդեցության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ժողովրդական մտածողության առանձնահատկությունները և բանավոր խոսքարվեստի ստեղծագործական հնարավորությունները։ Աշխատությունը նշանակալի է հայ բանահյուսության, ժողովրդական երգիծանքի և հումորի մշակութային դերի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել բանագետներին, գրականագետներին, լեզվաբաններին, ազգագրագետներին, ուսանողներին և ժողովրդական բանավոր ստեղծագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Политология

Հրատարակությունը ներառում է Ազգային ընդհանուր ժողովի երեսունութերորդ նիստի պաշտոնական արձանագրությունը՝ ներկայացնելով հայ համայնքի ազգային ներկայացուցչական մարմնի գործունեության հերթական փաստաթղթային վկայությունը։ Նման արձանագրությունները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ժողովական աշխատանքի կազմակերպումը, նիստի ընթացքը, օրակարգային հարցերը և քննարկումների արդյունքում արձանագրված որոշումները։ Դրանք կարևոր նյութ են ազգային կառավարման պատմությունը հասկանալու համար, քանի որ արտացոլում են համայնքի հասարակական կյանքին առնչվող խնդիրների քննարկման և դրանց լուծման ուղիների որոնման գործընթացը։ Արձանագրության միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել ժողովական ընթացակարգերի, մասնակիցների դիրքորոշումների, առաջարկությունների ներկայացման և որոշումների ձևավորման մասին։ Այն նաև վկայում է ազգային հաստատությունների՝ համայնքային հարցերի կարգավորման և հասարակական ինքնակազմակերպման գործում ունեցած դերի մասին։ Փաստաթուղթը արժեքավոր սկզբնաղբյուր է Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի պատմությամբ, ազգային կառույցների գործունեությամբ, XIX դարի հայ հասարակական մտքի և վարչական մշակույթի զարգացմամբ հետաքրքրվողների համար։ Այլ նիստերի արձանագրությունների հետ համադրությամբ այն կարող է նպաստել ժողովի գործունեության հաջորդականության, քննարկումների ուղղությունների և ազգային կառավարման պատմական առանձնահատկությունների բացահայտմանը։