Ազնիվ Հրաչյա

История

Պատմագիտական աշխատություն, որը ներկայացնում է Օսմանյան պետության ձևավորման, զարգացման և պատմական վերափոխումների ընթացքը՝ շարունակելով նախորդ հատորներում ընդգրկված պատմական շարադրանքը։ Հատորի բովանդակությունը վերաբերում է Օսմանյան պետության քաղաքական, ռազմական, վարչական և հասարակական կյանքի ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով պետական իշխանության կազմակերպմանը, սուլթանական կառավարման առանձնահատկություններին, տարածքային ընդարձակմանը և հարևան պետությունների հետ հարաբերություններին։ Օսմանյան պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու կայսրության՝ որպես բազմազգ և բազմակրոն պետական կազմավորման, կառավարման համակարգը, ներքին հարաբերությունները և տարածաշրջանային ազդեցությունը։ Աշխատության շրջանակում կարևոր նշանակություն ունեն նաև դիվանագիտական կապերը, պատերազմներն ու քաղաքական հակամարտությունները, պետական հաստատությունների զարգացումը, ինչպես նաև հասարակական և տնտեսական կյանքի փոփոխությունները։ Օսմանյան պետության պատմությունը սերտորեն կապված է Հարավարևելյան Եվրոպայի, Մերձավոր Արևելքի, Փոքր Ասիայի և Հարավային Կովկասի պատմական գործընթացների հետ, ուստի դրա ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև հայ ժողովրդի պատմական անցյալի և տարածաշրջանի ժողովուրդների փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Հատորը կարող է նպաստել ընթերցողի՝ օսմանյան պետականության առանձնահատկությունների, կայսրության քաղաքական զարգացումների և միջազգային հարաբերություններում նրա ունեցած դերի վերաբերյալ գիտելիքների խորացմանը։ Այն արժեքավոր է Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, արևելագիտությամբ, դիվանագիտական հարաբերություններով և տարածաշրջանային պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Педагогика

Ստեղծագործությունը մեթոդական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է կրթական գործընթացի, դասավանդման մեթոդների և ուսուցչի մասնագիտական գործունեության վերլուծությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են ուսումնական պարապմունքների գնահատման և ուսումնասիրության սկզբունքները, դասի կառուցվածքի, նպատակների, բովանդակության, կիրառվող մեթոդների և արդյունքների փոխկապակցվածության գնահատման մոտեցումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես կարելի է բացահայտել ուսուցման ուժեղ և թույլ կողմերը, կատարելագործել դասավանդման մեթոդները և բարձրացնել կրթության արդյունավետությունը։ Նյութում քննարկվում են նաև ուսուցչի ինքնավերլուծության, փորձի ընդհանրացման և մասնագիտական զարգացման կարևորությունը՝ որպես կրթության որակի բարելավման կարևոր նախապայմաններ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը ծառայում է որպես գործնական ուղեցույց մանկավարժների, մեթոդիստների և կրթության կազմակերպիչների համար՝ օգնելով ավելի համակարգված գնահատել և կատարելագործել ուսումնական գործընթացը։

История

Աշխատությունը միջնադարյան հայ պատմագրության կարևորագույն երկերից մեկն է, որի հեղինակն է XII դարի նշանավոր պատմիչ և հոգևորական Սամուէլ Քահանայ Անեցին։ Այս ստեղծագործությունը համարվում է համաշխարհային և հայկական պատմության համառոտ, սակայն արժեքավոր ժամանակագրական ժողովածու, որտեղ հեղինակը փորձել է մեկտեղել տարբեր պատմիչների տեղեկությունները և ներկայացնել աշխարհի ու հայ ժողովրդի պատմական ընթացքը՝ սկսած աստվածաշնչյան ժամանակներից մինչև իր ապրած դարաշրջանը։ Գիրքը գրված է գրաբարով և առանձնանում է իր ժամանակագրական կառուցվածքով, որտեղ իրադարձությունները ներկայացվում են հաջորդական ու համեմատական ձևով՝ ընդգրկելով տարբեր ժողովուրդների պատմությունները, թագավորությունների փոփոխությունները, պատերազմները, եկեղեցական իրադարձությունները և քաղաքական զարգացումները։ Սամուէլ Անեցին մեծ ուշադրություն է դարձնում հատկապես հայկական պետականության, Բագրատունիների թագավորության, հայկական իշխանական տների, ինչպես նաև տարածաշրջանային քաղաքական փոփոխությունների նկարագրությանը։ Աշխատության մեջ արտացոլված են նաև բյուզանդական, պարսկական, արաբական և այլ պետությունների պատմական գործընթացները, որոնք առնչվում էին Հայաստանի ճակատագրին։ «Հավաքմունք ի գրոց պատմագրաց»-ը կարևոր նշանակություն ունի, քանի որ հեղինակը օգտվել է ավելի վաղ շրջանի բազմաթիվ աղբյուրներից, որոնցից մի քանիսը հետագայում կորել են, և այդպիսով նրա գիրքը պահպանել է եզակի պատմական տեղեկություններ։ Ստեղծագործությունն աչքի է ընկնում համառոտ, սակայն բովանդակալից շարադրանքով, պատմական փաստերի խտությամբ և միջնադարյան հայ պատմագիտական մտածողության առանձնահատկություններով։ Այն մեծ արժեք ունի ոչ միայն որպես պատմագիտական աղբյուր, այլև որպես միջնադարյան հայ գրական լեզվի և մշակութային մտածողության վկայություն։ Գիրքը լայնորեն օգտագործվում է հայոց միջնադարյան պատմության, ժամանակագրության և աղբյուրագիտության ուսումնասիրություններում և համարվում է հայ մատենագրության կարևորագույն հուշարձաններից մեկը։

Лингвистика

Հայկական ազգանուններ-ը լեզվաբանական և պատմամշակութային ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է հայկական ազգանունների ծագման, կառուցվածքի և զարգացման գործընթացներին՝ ներկայացնելով, թե ինչպես են դրանք ձևավորվել տարբեր պատմական փուլերում և ինչ լեզվական ու սոցիալական գործոններ են ազդել դրանց կայացման վրա, աշխատությունում դիտարկվում են հայկական ազգանունների հիմնական կազմավորման եղանակները՝ հայրանունային հիմքեր (օրինակ՝ -յան, -եան վերջածանցներ), մասնագիտական անվանումներից առաջացած ազգանուններ, տեղանունային և մականունային ծագում ունեցող ձևեր, ինչպես նաև այն փոփոխությունները, որոնք տեղի են ունեցել օտար տիրապետությունների և գաղթերի ազդեցությամբ, առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես են ազգանունները դարձել ոչ միայն ընտանիքի պատկանելության նշան, այլ նաև սոցիալական հիշողության, ծագումնաբանության և մշակութային ինքնության պահպանման միջոց, միաժամանակ վերլուծվում է հայկական սփյուռքում ազգանունների պահպանման և երբեմն ձևափոխման գործընթացը՝ կապված տարբեր լեզվական միջավայրերի և ադմինիստրատիվ համակարգերի հետ, աշխատությունը ցույց է տալիս, որ հայկական ազգանունները լեզվական համակարգից բացի կրում են նաև պատմական տեղեկություններ՝ արտացոլելով ժողովրդի շարժումները, մասնագիտությունները և հասարակական կառուցվածքը դարերի ընթացքում։

Религия

Գիրքը պարունակում է քրիստոնեական Սուրբ Գրքի Նոր Կտակարանի բնագիրը՝ ներկայացնելով քրիստոնեական հավատքի հիմնարար ուսմունքները, Հիսուս Քրիստոսի կյանքի ու գործունեության մասին ավետարանական վկայությունները և առաքելական ավանդության գրավոր ժառանգությունը։ Նոր Կտակարանը բաղկացած է չորս Ավետարաններից, Առաքյալների գործերից, առաքելական թղթերից և Հայտնության գրքից։ Ավետարանները պատմում են Քրիստոսի ծննդյան, քարոզչության, հրաշքների, առակների, խաչելության և հարության մասին՝ բացահայտելով նրա ուսմունքի բարոյական ու հոգևոր նշանակությունը։ Առաքյալների գործերը ներկայացնում են քրիստոնեական համայնքների ձևավորումն ու տարածումը, իսկ թղթերը լուսաբանում են հավատքի, սիրո, հույսի, փրկության, աստվածային շնորհի, եկեղեցական կյանքի և քրիստոնեական վարքագծի սկզբունքները։ Հայտնության գիրքն իր խորհրդանշական լեզվով անդրադառնում է հավատքի փորձություններին, բարու և չարի պայքարին ու աստվածային արդարության գաղափարին։ Սուրբգրային այս ժողովածուն ոչ միայն դավանաբանական հիմք է քրիստոնեական եկեղեցու համար, այլև մարդկային բարոյականության, հոգևոր ինքնաճանաչման և մշակութային մտածողության կարևոր աղբյուր։ Այն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու քրիստոնեական աշխարհայացքի առանցքային գաղափարներին և խորանալու ավետարանական պատգամների իմաստի մեջ։

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի տարածքում գրավոր մշակույթի ձևավորման և զարգացման պատմական նախադրյալների ուսումնասիրությանը՝ մինչև Մեսրոպ Մաշտոցի կողմից հայոց գրերի ստեղծումը։ Քննարկվում են հին Հայաստանի հասարակական, քաղաքական և մշակութային կյանքի առանձնահատկությունները, գրի ու գրավոր հաղորդակցության նշանակությունը պետական կառավարման, կրոնական գործունեության, առևտրի և մշակութային փոխանակումների գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի տարածքում տարբեր ժամանակաշրջաններում կիրառված գրային համակարգերին, այդ թվում՝ ուրարտական սեպագրությանը, արամեերեն, հունարեն և այլ լեզուներով պահպանված արձանագրություններին ու գրավոր հուշարձաններին։ Ուսումնասիրվում են հնագիտական և վիմագրական աղբյուրները, դրանց պատմական արժեքը, տարածվածության առանձնահատկությունները և տեղեկությունները հին Հայաստանի գրավոր ավանդույթների մասին։ Անդրադարձ է կատարվում նախամաշտոցյան հայկական գրի գոյության վերաբերյալ գիտական տեսակետներին, դրանց հիմնավորման համար ներկայացվող փաստարկներին և պատմագիտական քննարկումներին՝ տարբերակելով հաստատված վկայությունները հետազոտական ենթադրություններից։ Կարևորվում են գրավոր մշակույթի և բանավոր ավանդույթի փոխհարաբերությունները, հարևան քաղաքակրթությունների մշակութային ազդեցությունները և գրագիտության տարածման հնարավոր ուղիները։ Դիտարկվում են նաև քրիստոնեության ընդունումից հետո ձևավորված կրթական ու կրոնական պահանջները և դրանց նշանակությունը ազգային գրային համակարգի ստեղծման պատմական գործընթացում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու հայոց գրերի ստեղծմանը նախորդած մշակութային միջավայրի և Հայաստանի գրավոր ժառանգության վաղագույն շերտերի մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, հնագետների, լեզվաբանների, վիմագրագետների, մշակութաբանների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։