Բժշկական արվեստի ուսուցում, հատոր առաջին

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է հանրակրթական դպրոցում ուսուցիչների մասնագիտական գործունեության փորձագիտական գնահատման համակարգի ձևավորման տեսական, մեթոդական և կազմակերպական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում մանկավարժի աշխատանքի որակի բազմակողմանի գնահատումն է՝ հաշվի առնելով մասնագիտական գիտելիքները, դասավանդման մեթոդների արդյունավետությունը, կրթական գործընթացի կազմակերպումը, սովորողների հետ հաղորդակցությունը, մանկավարժական նորարարությունների կիրառումը և մասնագիտական զարգացման պատրաստակամությունը։ Փորձագիտական գնահատումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես վերահսկողության միջոց, այլև որպես ուսուցչի մասնագիտական աճին, ինքնագնահատմանը և կրթության որակի բարելավմանը նպաստող կառավարչական ու մանկավարժական գործիք։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել գնահատման չափանիշների և ցուցանիշների ընտրության սկզբունքները, փորձագետների կազմի ձևավորման պահանջները, գնահատման ընթացակարգերի կազմակերպումը և տարբեր աղբյուրներից ստացված տեղեկատվության համադրման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել գնահատման օբյեկտիվության, հավաստիության և թափանցիկության ապահովմանը, քանի որ մանկավարժական գործունեությունը բազմաբաղադրիչ գործընթաց է և չի կարող ամբողջությամբ բնութագրվել մեկ ցուցանիշով։ Կարևոր ուղղություն է դասալսումների, ուսուցչի մասնագիտական փաստաթղթերի, կրթական արդյունքների, ինքնագնահատման և գործընկերային գնահատման միջոցով ստացված տվյալների համակցված կիրառման մեթոդաբանությունը։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև փորձագիտական գնահատման քանակական և որակական մեթոդների հարաբերակցությունը, գնահատման սանդղակների կառուցման սկզբունքները և արդյունքների մեկնաբանման մոտեցումները։ Համակարգի արդյունավետության համար կարևոր է, որ գնահատման արդյունքները կապվեն մասնագիտական զարգացման հետ՝ հնարավորություն տալով բացահայտել ուսուցչի աշխատանքի ուժեղ կողմերը և այն ոլորտները, որտեղ անհրաժեշտ է լրացուցիչ մեթոդական աջակցություն կամ վերապատրաստում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև դպրոցի ղեկավարության, մեթոդական միավորումների և արտաքին փորձագետների դերաբաշխմանը՝ գնահատման գործընթացում պատասխանատվության և համագործակցության արդյունավետ մոդել ձևավորելու նպատակով։ Նման համակարգի կիրառումը կարող է նպաստել դպրոցում մասնագիտական հետադարձ կապի մշակույթի զարգացմանը, մանկավարժական աշխատանքի որակի շարունակական բարելավմանը և կրթական հաստատության կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մանկավարժության, կրթության կառավարման և կրթական գնահատման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ձևավորել ուսուցիչների մասնագիտական գործունեության համակարգային, բազմաչափ և զարգացմանը միտված գնահատման մեթոդաբանություն։

Психология

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է գործունեության արդյունավետությանը նպաստող անձնային գործոնների և դրդապատճառների փոխպայմանավորվածության առանձնահատկությունները՝ ՀՀ զինված ուժերի սպայահրամանատարական կազմի օրինակով՝ ընդգծելով մասնագիտական պատրաստվածության, անձնային որակների և մոտիվացիոն համակարգերի համադրական ազդեցությունը ծառայողական գործունեության վրա։ Նշվում է, որ սպայահրամանատարական գործունեության արդյունավետությունը պայմանավորված է ոչ միայն մասնագիտական գիտելիքներով և մարտավարական հմտություններով, այլև այնպիսի անձնային հատկանիշներով, ինչպիսիք են պատասխանատվության բարձր զգացումը, ինքնակարգավորումը, դիմակայունությունը սթրեսային իրավիճակներում, նպատակասլացությունը և առաջնորդական կարողությունները։ Վերլուծվում է, որ դրդապատճառային համակարգը ներառում է ինչպես ներքին մոտիվացիան՝ ծառայության նկատմամբ պարտքի զգացում, ինքնաիրացման ձգտում և արժեքային կողմնորոշումներ, այնպես էլ արտաքին գործոններ՝ սոցիալական ճանաչում, կարգավիճակ և կազմակերպչական խրախուսում, որոնք փոխազդելով ձևավորում են վարքային կայունություն և արդյունավետություն։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ բարձր սթրեսային և պատասխանատվության պայմաններում անձնային կայունությունն ու մոտիվացիոն կայունությունը փոխադարձաբար ուժեղացնում են միմյանց՝ ապահովելով որոշումների արագություն և ճշգրտություն։ Նշվում է նաև, որ ոչ բավարար զարգացած անձնային ռեսուրսները կամ թույլ ներքին մոտիվացիան կարող են նվազեցնել մասնագիտական արդյունավետությունը նույնիսկ բարձր պատրաստվածության պայմաններում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ սպայահրամանատարական կազմի գործունեության արդյունավետությունը բազմագործոնային համակարգ է, որտեղ անձնային որակներն ու դրդապատճառները գործում են սերտ փոխկապակցվածության մեջ՝ ձևավորելով ծառայողական հաջողության հիմքը։

Литература

Ժողովածուն ներկայացնում է հայ տաղերգական և երգային մշակույթի բազմազան ժառանգությունը՝ ընդգրկելով գեղարվեստական ու երաժշտական կատարման համար նախատեսված ստեղծագործություններ։ Տաղարանները կարևոր տեղ են զբաղեցրել հայ գրական և ժողովրդական մշակույթում՝ պահպանելով տարբեր ժամանակաշրջանների բանաստեղծական խոսքը, սիրային ու խոհական երգերը, բնության նկարագրությունները, մարդկային ապրումների արտահայտությունները և հասարակական կյանքի պատկերները։ Նման ժողովածուներում կարող են հանդիպել սիրո, կարոտի, բաժանման, ուրախության, տխրության, բարության, գեղեցկության և կյանքի անցողիկության թեմաներ, որոնք արտահայտվում են պատկերավոր լեզվով, հուզականությամբ և երգային կառուցվածքով։ Տաղերի գեղարվեստական առանձնահատկությունները պայմանավորված են ռիթմով, հանգավորմամբ, կրկնություններով, փոխաբերություններով և ժողովրդական խոսքին բնորոշ արտահայտչամիջոցներով։ Դրանք հաճախ ստեղծվել են ոչ միայն ընթերցվելու, այլև երգվելու ու բանավոր տարածվելու համար՝ նպաստելով բանաստեղծական և երաժշտական ավանդույթների փոխազդեցությանը։ Ժողովածուն արժեքավոր նյութ է հայ քնարերգության, աշուղական ստեղծագործության և ժողովրդական երգարվեստի ուսումնասիրության համար, քանի որ նման հրատարակությունների միջոցով պահպանվել ու փոխանցվել են գեղարվեստական խոսքի տարբեր ձևեր և հասարակական միջավայրում տարածված երգային ստեղծագործություններ։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու հայոց լեզվի գրական ու ժողովրդական արտահայտչաձևերը, բանաստեղծական ճաշակի զարգացումը և երգի դերը համայնքային ու ընտանեկան կյանքում։ Այս առումով գիրքը կարևոր տեղ ունի հայ գրականության և մշակութային ժառանգության պատմության մեջ։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է սովորական ցորենի՝ Triticum aestivum L. տեսակի աճի, նյութափոխանակության և բերքատվության վրա ջրային անբավարարության ազդեցության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում բույսերի՝ երաշտային պայմաններին արձագանքելու ֆիզիոլոգիական և կենսաքիմիական մեխանիզմներն են, ինչպես նաև այդ փոփոխությունների կապը վերջնական բերքի ձևավորման հետ։ Ջրի պակասը դիտարկվում է որպես կարևոր աբիոտիկ սթրեսային գործոն, որը կարող է ազդել բույսի աճի, ֆոտոսինթետիկ գործունեության, ջրային հավասարակշռության, բջջային նյութափոխանակության և զարգացման տարբեր փուլերի վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել բնականոն ջրամատակարարման և երաշտային պայմաններում աճեցված բույսերի ֆիզիոլոգիական ցուցանիշները՝ գնահատելով տերևների ջրային վիճակի, ֆոտոսինթետիկ ապարատի գործունեության, գազափոխանակության և աճի առանձնահատկությունների փոփոխությունները։ Կենսաքիմիական մակարդակում ուշադրություն կարող է հատկացվել բույսերի պաշտպանական արձագանքներին, հակաօքսիդանտային համակարգի գործունեությանը, օսմոտիկ հավասարակշռության պահպանմանը մասնակցող նյութերի կուտակմանը և սթրեսի հետևանքով առաջացող նյութափոխանակային փոփոխություններին։ Կարևոր ուղղություն է նաև տարբեր ցուցանիշների միջև փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը՝ պարզելու, թե դրանցից որոնք կարող են առավել հստակ արտացոլել ցորենի երաշտադիմացկունությունը։ Առանձին նշանակություն ունի ջրային սթրեսի ազդեցության գնահատումը բերքի կառուցվածքային բաղադրիչների վրա, քանի որ բույսի ֆիզիոլոգիական վիճակի փոփոխությունները կարող են անդրադառնալ հասկերի ձևավորման, հատիկների զարգացման, դրանց զանգվածի և ընդհանուր բերքատվության վրա։ Երաշտի ազդեցությունը կարող է տարբեր լինել նաև կախված բույսի զարգացման փուլից, ինչի պատճառով աճի տարբեր ժամանակահատվածներում արձագանքների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու սթրեսի նկատմամբ զգայունության մասին։ Տարբեր սորտերի կամ գենոտիպերի համադրական ուսումնասիրության դեպքում հնարավոր է առանձնացնել այն հատկանիշները, որոնք կապված են ջրի սահմանափակ հասանելիության պայմաններում ավելի կայուն ֆիզիոլոգիական վիճակի և բերքատվության պահպանման հետ։ Նման հետազոտությունները կարևոր նշանակություն ունեն բուսաբուծության և գյուղատնտեսական կենսաբանության համար՝ նպաստելով երաշտադիմացկուն ցորենի ձևերի գնահատման և կլիմայական սթրեսների նկատմամբ մշակաբույսերի հարմարվողականության վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ընդլայնմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բույսերի ֆիզիոլոգիայի, կենսաքիմիայի, ագրոէկոլոգիայի և բուսաբուծության մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով ջրային սթրեսից մինչև բերքի ձևավորում ընթացող փոխկապակցված փոփոխությունները։

Педагогика

Այս աշխատությունը նվիրված է կոկորդի հեռացումից հետո լոգոպեդական աշխատանքի օպտիմալացման ուղիների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով խոսքային հաղորդակցության վերականգնման, հիվանդների սոցիալական հարմարվողականության և կյանքի որակի բարելավման խնդիրների վրա։ Կոկորդի հեռացումից հետո մարդու բնական ձայնառաջացման մեխանիզմը էապես փոխվում է, ինչի հետևանքով առաջանում են հաղորդակցական լուրջ դժվարություններ և անհրաժեշտություն է առաջանում ձևավորել ձայնային հաղորդակցության այլընտրանքային եղանակներ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նման հիվանդների խոսքային և հաղորդակցական հնարավորությունների առանձնահատկությունները, ինչպես նաև վերականգնողական գործընթացի վրա ազդող բժշկական, հոգեբանական և սոցիալական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լոգոպեդական միջամտության կազմակերպմանը՝ հաշվի առնելով հիվանդի ընդհանուր առողջական վիճակը, վիրահատությունից հետո անցած ժամանակահատվածը, անհատական խոսքային հնարավորությունները, լսողությունը, ճանաչողական առանձնահատկությունները և հաղորդակցական կարիքները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն է ձայնի վերականգնման տարբեր մեթոդների կիրառումը, այդ թվում՝ կերակրափողային խոսքի, էլեկտրակոկորդի և տրախեոէզոֆագեալ խոսքի ուսուցումը՝ դրանց արդյունավետության, մատչելիության և հիվանդի անհատական առանձնահատկություններին համապատասխանության տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ լոգոպեդական պարապմունքների փուլային կազմակերպմանը՝ նախապատրաստական աշխատանքներից և շնչառական հմտությունների ձևավորումից մինչև ձայնային միջոցի կիրառման և հասկանալի խոսքի զարգացման փուլեր։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև արտասանության, խոսքի տեմպի, շնչառության և ձայնային հաղորդակցության կոորդինացիայի կատարելագործումը, քանի որ վերականգնված խոսքի արդյունավետությունը պայմանավորված է ոչ միայն ձայնի առկայությամբ, այլև հաղորդակցության հասկանալիությամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հիվանդի հոգեբանական վիճակին և սոցիալական վերաինտեգրմանը, քանի որ բնական ձայնի կորուստը կարող է առաջացնել ինքնավստահության նվազում, սոցիալական շփումներից խուսափելու և հաղորդակցական մեկուսացման խնդիրներ։ Այդ պատճառով լոգոպեդական վերականգնումը կարող է դիտարկվել որպես համալիր գործընթաց, որը ներառում է նաև ընտանիքի անդամների, բժշկական մասնագետների և հոգեբանական աջակցության ծառայությունների համագործակցություն։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լոգոպեդական աշխատանքի առավել արդյունավետ կազմակերպման սկզբունքները, գնահատելու տարբեր խոսքային վերականգնողական մեթոդների արդյունքները և մշակելու անհատականացված մոտեցումներ։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նպաստել կոկորդի հեռացումից հետո հիվանդների խոսքային վերականգնման արդյունավետության բարձրացմանը, հաղորդակցական անկախության ընդլայնմանը և հասարակական ու մասնագիտական կյանքին առավել լիարժեք վերադարձին։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ներդրումային գործունեության ընթացքում առաջացող ռիսկերի բացահայտման, գնահատման և կառավարման տեսական ու կիրառական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ներդրումային որոշումների ընդունման պայմաններում ձևավորվող անորոշություններն են, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ ներդրված կապիտալի պահպանման, ակնկալվող եկամտաբերության և ծրագրերի տնտեսական արդյունավետության վրա։ Քննության են առնվում ներդրումային ռիսկերի հիմնական տեսակները՝ շուկայական, ֆինանսական, վարկային, արժութային, տոկոսադրույքային, իրացվելիության, գործառնական և մակրոտնտեսական գործոնների հետ կապված ռիսկերը՝ գնահատելով դրանց փոխկապակցվածությունն ու ազդեցությունը ներդրումային ծրագրերի իրականացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Հայաստանի ներդրումային միջավայրի առանձնահատկություններին, ֆինանսական շուկայի զարգացման մակարդակին, կապիտալի ներգրավման հնարավորություններին և տնտեսական միջավայրի փոփոխությունների նկատմամբ ներդրողների զգայունությանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել ռիսկերի նույնականացման և գնահատման քանակական ու որակական մոտեցումները, ներդրումային ծրագրերի սցենարային վերլուծությունը, զգայունության գնահատումը և տարբեր տնտեսական պայմաններում հնարավոր արդյունքների համեմատումը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ներդրումային պորտֆելի դիվերսիֆիկացման խնդիրը՝ որպես տարբեր ակտիվների և գործունեության ուղղությունների միջև ռիսկերի բաշխման ընդհանուր միջոց։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև կազմակերպությունների ներքին ռիսկերի կառավարման համակարգերին, տեղեկատվական ապահովմանը, ներդրումային որոշումների վերահսկման մեխանիզմներին և երկարաժամկետ ֆինանսական պլանավորման նշանակությանը։ Առանձին ուղղություն է օտարերկրյա և ներքին ներդրողների ռիսկերի ընկալման ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով տնտեսական կանխատեսելիության, ֆինանսական ենթակառուցվածքների և գործարար միջավայրի ազդեցությունը ներդրումային ակտիվության վրա։ Ռիսկերի արդյունավետ կառավարումը դիտարկվում է ոչ թե դրանց ամբողջական վերացման, այլ հնարավոր կորուստների և ակնկալվող եկամտաբերության միջև հիմնավորված հարաբերակցության ձևավորման գործընթաց։ Կարևորվում է նաև միջազգային փորձի ուսումնասիրությունը և համապատասխան մեթոդների կիրառելիության գնահատումը Հայաստանի տնտեսական ու ֆինանսական միջավայրում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ներդրումային կառավարման, ֆինանսների, ռիսկերի վերլուծության և տնտեսագիտության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով համակարգել ՀՀ-ում ներդրումային ռիսկերի ձևավորման հիմնական գործոնները և բացահայտել դրանց կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։