Երգարան

Политология

Աշխատությունը նվիրված է Խորհրդային Միության պետական իշխանության բարձրագույն ներկայացուցչական մարմնի ընտրությունների կազմակերպման, նախապատրաստման և անցկացման գործընթացներին՝ ներկայացնելով դրանց գաղափարական, քաղաքական, իրավական և կազմակերպչական առանձնահատկությունները։ Հրատարակությունը պարունակում է մեթոդական ցուցումներ և առաջարկվող գրականության համառոտ մատենագիտական ցանկ, որոնք նախատեսված են ընտրական գործընթացների վերաբերյալ տեղեկատվական և բացատրական աշխատանքների կազմակերպման համար։ Անդրադարձ է կատարվում խորհրդային ընտրական համակարգի կառուցվածքին, ընտրական օրենսդրության հիմնական դրույթներին, պատգամավորների առաջադրման և ընտրության կարգին, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովների գործունեության առանձնահատկություններին։ Ներկայացվում են խորհրդային պետական կառավարման համակարգում ընտրությունների նշանակությունը, քաղաքացիների ընտրական իրավունքների պաշտոնական սկզբունքները և հասարակական կազմակերպությունների ու աշխատանքային կոլեկտիվների մասնակցության ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքական-լուսավորչական աշխատանքների իրականացման մեթոդներին, քարոզչական միջոցառումների կազմակերպմանը, ընտրողների շրջանում բացատրական գործունեության ծավալմանը և համապատասխան տեղեկատվական նյութերի օգտագործմանը։ Աշխատության մեջ արտացոլվում են խորհրդային ժամանակաշրջանին բնորոշ գաղափարախոսական մոտեցումները, որոնց շրջանակներում ընտրությունները ներկայացվում էին որպես սոցիալիստական ժողովրդավարության և ժողովրդի մասնակցության արտահայտություն պետական կառավարմանը։ Միաժամանակ հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու խորհրդային ընտրական համակարգի պատմական առանձնահատկությունները, պետական և կուսակցական կառույցների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև քաղաքական քարոզչության և հասարակական գիտակցության ձևավորման մեխանիզմները։ Հանձնարարական գրականության ցանկը կարող է ծառայել որպես լրացուցիչ աղբյուր խորհրդային սահմանադրական կարգի, պետական հաստատությունների գործունեության և ընտրական քաղաքականության ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը պատմական և աղբյուրագիտական արժեք ունի՝ հատկապես Խորհրդային Միության քաղաքական համակարգի, ընտրական մշակույթի, գաղափարախոսական քարոզչության և պետական կառավարման պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, պատմաբանների, քաղաքագետների, գրադարանավարների և ուսանողների համար։

Педагогика

Աշխատանքը նվիրված է ածականի բառաքերականական կարգերի ուսուցման մեթոդիկայի ուսումնասիրությանը միջին դպրոցում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել այն արդյունավետ մեթոդներն ու մանկավարժական մոտեցումները, որոնց միջոցով աշակերտները կարող են առավել հեշտությամբ յուրացնել ածականի քերականական առանձնահատկությունները, տարբերակել դրա ձևաբանական հատկանիշները և ճիշտ կիրառել խոսքում։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են ածականի՝ որպես խոսքի մասի հիմնական բնութագրերը, նրա իմաստային և քերականական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև համապատասխան բառաքերականական կարգերի ձևավորման և տարբերակման եղանակները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսումնական նյութի մատչելի և աստիճանական ներկայացմանը՝ հաշվի առնելով միջին դպրոցականների տարիքային և ճանաչողական առանձնահատկությունները։ Աշխատանքը կարևորում է տեսական գիտելիքների և գործնական վարժությունների համադրումը, քանի որ քերականական կանոնների արդյունավետ յուրացումը առավել ամբողջական է դառնում բառերի, բառակապակցությունների և նախադասությունների վերլուծության ու ինքնուրույն կիրառման միջոցով։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են ներկայացվել ավանդական և ժամանակակից ուսուցման մեթոդներ, ինտերակտիվ առաջադրանքներ, խմբային աշխատանքներ, լեզվական խաղեր և ՏՀՏ գործիքների կիրառման հնարավորություններ։ Կարևորվում է նաև աշակերտների լեզվական մտածողության, ինքնուրույն վերլուծելու կարողության և գրավոր ու բանավոր խոսքի զարգացման խնդիրը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ ուսուցման ընթացքում հանդիպող դժվարություններին, աշակերտների կողմից թույլ տրվող բնորոշ սխալներին և դրանց հաղթահարման արդյունավետ ուղիներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ուսուցման գործընթացի համակարգված կազմակերպումը, որի դեպքում ածականի վերաբերյալ գիտելիքները կապվում են արդեն յուրացված քերականական նյութի հետ և աստիճանաբար կիրառվում ավելի բարդ լեզվական իրավիճակներում։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտակար լինել հայոց լեզվի ուսուցիչներին, մեթոդիստներին և մանկավարժական բուհերի ուսանողներին՝ միջին դպրոցում ածականի բառաքերականական կարգերի ուսուցումն առավել արդյունավետ, հետաքրքիր և աշակերտակենտրոն կազմակերպելու համար։

История

Աշխատությունը համադրում է զրպարտությունների հերքմանն ուղղված հրապարակախոսական խոսքը և բազմարդյուն վարժապետ Ռուբեն Անդրեաս Յ. Փափազյանի կենսագրությանը նվիրված նյութը։ Գրքի խորագիրը վկայում է, որ այն անդրադառնում է Կոստանդնուպոլսում տպագրված մի տետրակի շուրջ առաջացած հակասություններին՝ նպատակ ունենալով պատասխանել ներկայացված մեղադրանքներին և պաշտպանել հիշատակված անձի անունն ու հեղինակությունը։ Այսպիսի երկերը 19-րդ դարի հայ հասարակական և մտավոր կյանքի կարևոր վավերագրերից են, քանի որ արտացոլում են հրապարակային բանավեճերի, անձնական հեղինակության պաշտպանության և հասարակական կարծիքի ձևավորման առանձնահատկությունները։ Կենսագրական հատվածը ուշադրություն է հրավիրում Ռուբեն Անդրեաս Յ. Փափազյանի գործունեության վրա՝ նրան ներկայացնելով որպես բազմարդյուն վարժապետ, որի կյանքն ու աշխատանքը դիտարկվում են կրթական և հասարակական գործունեության համատեքստում։ Կենսագրական տեղեկությունների և poleմիկական շարադրանքի համադրությունը հրատարակությանը հաղորդում է ինչպես անհատական, այնպես էլ պատմամշակութային նշանակություն։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու անձի հեղինակության շուրջ ձևավորված հրապարակային խոսքը, կրթական գործիչների հասարակական դիրքը և 19-րդ դարի հայալեզու տպագիր բանավեճերի բնույթը։ Գիրքը կարող է արժեքավոր աղբյուր լինել հայ մանկավարժության պատմությամբ, կենսագրական գրականությամբ, հասարակական մտքի զարգացմամբ և հայ տպագրական մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվողների համար։

История

Պատմական բնույթի այս աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդի պատմության ողբերգական իրադարձությունների, զանգվածային բռնությունների, տեղահանությունների և դրանց հետևանքների ներկայացմանն ու ուսումնասիրմանը։ Քննության են առնվում պատմական իրադարձությունների ձևավորման քաղաքական և հասարակական նախադրյալները, բնակչության նկատմամբ իրականացված բռնությունների ընթացքը և դրանց ազդեցությունը հայկական համայնքների կյանքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մարդկային կորուստներին, բռնի տեղահանություններին, բնակավայրերի ու մշակութային միջավայրի կորստին և փրկվածների հետագա ճակատագրերին։ Անդրադարձ է կատարվում նաև տարբեր պատմական աղբյուրների, վկայությունների, փաստաթղթերի և ժամանակակիցների արձագանքների նշանակությանը՝ տեղի ունեցած իրադարձությունների ուսումնասիրության և փաստագրման տեսանկյունից։ Քննարկվում են աղետի ժողովրդագրական, սոցիալական և մշակութային հետևանքները, ինչպես նաև հայկական համայնքների վերակազմավորման ու պատմական հիշողության պահպանման խնդիրները։ Աշխատությունը կարող է նպաստել տվյալ ժամանակաշրջանի պատմական գործընթացների, դրանց պատճառահետևանքային կապերի և հայ ժողովրդի հետագա պատմության վրա ունեցած ազդեցության առավել ամբողջական ընկալմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց պատմությամբ, ցեղասպանագիտությամբ, պատմական հիշողությամբ և սփյուռքի ձևավորման պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների ու ընթերցողների համար։

Литература

Սա գրականագիտական և պատմամշակութային ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Ֆ. Մ. Դոստոևսկու ստեղծագործություններում ընտանիքի գաղափարի ընկալման և գեղարվեստական ներկայացման վերլուծությանը՝ 19-րդ դարի Ռուսաստանի սոցիալ-պատմական համատեքստում։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է ընտանիքի՝ որպես բարոյական, հոգեբանական և սոցիալական ինստիտուտի կերպավորումը հեղինակի վեպերում, ինչպես նաև ընտանեկան հարաբերությունների ճգնաժամի, սերունդների բախման, ծնողական պատասխանատվության և անհատի ներքին հակասությունների թեմատիկան։ Վերլուծվում են ընտանիքի գաղափարի կապերը Դոստոևսկու փիլիսոփայական և կրոնական հայացքների հետ, ինչպես նաև նրա ստեղծագործություններում արտացոլված սոցիալական անհավասարության, քաղաքային կյանքի և բարոյական արժեքների փոփոխության խնդիրները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կերպարների հոգեբանական խորությանը, ընտանեկան կոնֆլիկտների գեղարվեստական կառուցվածքին և դրանց խորհրդանշական նշանակությանը ռուս հասարակության զարգացման գործընթացում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի ռուս գրականագիտության, պատմամշակութային ուսումնասիրությունների և սոցիալական փիլիսոփայության ոլորտներում՝ բացահայտելով ընտանիքի գաղափարի բազմաշերտ ընկալումը Դոստոևսկու ստեղծագործական համակարգում։

История

Պատմագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է 1860–1894 թվականներին Օսմանյան կայսրության տարածքում բնակվող արևմտահայության ազգային-վարչական կացության, ինքնակառավարման համակարգի և հասարակական-քաղաքական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում արևմտահայ համայնքների վարչական կազմակերպման առանձնահատկությունները, ազգային հաստատությունների գործունեությունը և օսմանյան պետական կառավարման համակարգի հետ դրանց փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1860 թվականին ընդունված և 1863 թվականին օսմանյան իշխանությունների կողմից հաստատված Հայոց ազգային սահմանադրության նշանակությանը, ազգային ժողովների, կրոնական ու աշխարհիկ կառավարման մարմինների լիազորություններին և համայնքային ինքնակառավարման զարգացման գործընթացներին։ Վերլուծվում են արևմտահայության իրավական դրությունը, հարկային պարտավորությունները, կրթական և կրոնական հաստատությունների գործունեությունը, ինչպես նաև վարչական համակարգում առաջացող հակասություններն ու սահմանափակումները։ Քննարկվում են նաև Օսմանյան կայսրությունում իրականացվող բարեփոխումների ազդեցությունը հայկական բնակչության վրա, հայկական նահանգների վարչական կառավարման առանձնահատկությունները և Հայկական հարցի ձևավորման պատմական նախադրյալները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են ազգային ինքնակառավարման մարմինների գործունեության արդյունավետությունը, հասարակական կազմակերպվածության զարգացումը և արևմտահայության քաղաքական ու իրավական պահանջների ձևավորման գործընթացները։ Անդրադարձ է կատարվում ժամանակաշրջանի միջազգային հարաբերությունների, եվրոպական տերությունների դիվանագիտական ներգրավվածության և օսմանյան իշխանությունների քաղաքականության ազդեցությանը արևմտահայության ազգային-վարչական դրության վրա։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, Օսմանյան կայսրության պատմության, պատմական իրավագիտության և Հայկական հարցի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։