Հայաստանի Հանրապետության միջազգային տնտեսական ինտեգրացման ռազմավարությունը գլոբալացման պայմաններում

Право

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության՝ Եվրասիական տնտեսական միությանը անդամակցության իրավական և սահմանադրական հիմնախնդիրների համալիր ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են միջազգային ինտեգրացիոն գործընթացներին Հայաստանի մասնակցության սահմանադրաիրավական հիմքերը, պետության ինքնիշխանության, իրավասությունների իրականացման և միջազգային պարտավորությունների ստանձնման փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի սահմանադրական համակարգի և Եվրասիական տնտեսական միության իրավական կարգավորման հարաբերակցությանը, անդամակցության արդյունքում առաջացող իրավական պարտավորություններին, իրավասությունների բաշխման առանձնահատկություններին և ազգային օրենսդրության հետ հնարավոր փոխազդեցություններին։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են նաև միջազգային պայմանագրերի կնքման և վավերացման սահմանադրական ընթացակարգերը, ինտեգրացիոն կառույցների որոշումների ազդեցությունը ազգային իրավակարգի վրա, ինչպես նաև Հայաստանի պետական մարմինների դերը համապատասխան իրավահարաբերությունների ձևավորման և իրականացման գործընթացում։ Կարևորվում է նաև անդամակցության հետևանքով առաջացող իրավական խնդիրների գնահատումը՝ մարդու և քաղաքացու իրավունքների պաշտպանության, տնտեսական ազատությունների, պետական կառավարման և իրավական համակարգի զարգացման տեսանկյունից։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ինտեգրացիոն գործընթացներին մասնակցության սահմանադրական սահմանները և իրավական մեխանիզմները, ինչպես նաև գնահատելու Հայաստանի իրավակարգի և միության վերազգային իրավական համակարգի փոխհարաբերությունների առանձնահատկությունները։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել սահմանադրական և միջազգային իրավունքի մասնագետներին, իրավաբաններին, պետական կառավարման մարմինների աշխատակիցներին, գիտաշխատողներին, քաղաքականության և միջազգային հարաբերությունների հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Право

Աշխատությունը նվիրված է իրավունքի կենսագործման տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ իրավական նորմերի իրական ազդեցությունը հասարակական հարաբերությունների վրա բացահայտելու տեսանկյունից։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործընթացն է, որի միջոցով իրավական նորմերում ամրագրված պահանջները, թույլտվությունները և պարտավորությունները վերածվում են իրավահարաբերությունների մասնակիցների իրական վարքագծի և իրավական գործունեության։ Քննվում են իրավունքի կենսագործման հիմնական ձևերը՝ իրավական արգելքների պահպանումը, պարտականությունների կատարումը, սուբյեկտիվ իրավունքների օգտագործումը և իրավական նորմերի կիրառումը իրավասու պետական մարմինների կողմից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում իրավունքի կենսագործման և իրավակիրառ գործունեության հարաբերակցությանը, քանի որ իրավական կարգավորումների մի մասը կարող է իրականացվել անձանց անմիջական վարքագծով, իսկ որոշ դեպքերում անհրաժեշտ է իրավասու մարմնի անհատական որոշում կամ այլ իրավական գործողություն։ Ուսումնասիրվում են իրավական նորմերի արդյունավետ իրականացման նախադրյալները՝ օրենսդրության հստակությունը և ներքին համաձայնեցվածությունը, իրավական կարգավորման համապատասխանությունը հասարակական հարաբերություններին, իրավական գիտակցության մակարդակը, իրավական մշակույթը և պետական ինստիտուտների գործունեության արդյունավետությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում իրավունքի նորմի և դրա գործնական իրականացման միջև հնարավոր տարբերությունների վերլուծությունը, ինչը հնարավորություն է տալիս բացահայտել իրավական կարգավորման արդյունավետությունը սահմանափակող գործոնները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննարկվել նաև իրավական բացերի, նորմերի հակասությունների, մեկնաբանման դժվարությունների և իրավակիրառ պրակտիկայի անհամաչափության ազդեցությունները իրավունքի կենսագործման վրա։ Առանձին նշանակություն ունի իրավաչափ վարքագծի ձևավորման խնդիրը, քանի որ իրավունքի իրական արդյունավետությունը կախված է ոչ միայն պետական հարկադրանքի հնարավորությունից, այլև իրավական նորմերի հասարակական ընկալումից և դրանց կամավոր պահպանման աստիճանից։ Տեսական դրույթների և իրավական պրակտիկայի համադրումը հնարավորություն է տալիս իրավունքի կենսագործումը դիտարկել որպես բազմաստիճան գործընթաց, որտեղ փոխկապակցված են իրավաստեղծ գործունեությունը, իրավական մեկնաբանությունը, իրավահարաբերությունները, իրավակիրառումը և իրավական պատասխանատվությունը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է պետության և իրավունքի տեսության, իրավակիրառման, իրավական վարքագծի և իրավական կարգավորման արդյունավետության վերաբերյալ մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել իրավական նորմերի գործնական իրականացման հիմնական օրինաչափություններն ու կատարելագործման հնարավորությունները։

Философия

Այս փիլիսոփայական ուսումնասիրությունը նվիրված է Գաբրիել Վահանյան-ի «Աստծո մահ» գաղափարի շուրջ ձևավորված աստվածաբանական և փիլիսոփայական ուսմունքի վերլուծությանը՝ դիտարկելով այն որպես XX դարի կրոնափիլիսոփայական մտածողության կարևոր ուղղություններից մեկը։ Աշխատության մեջ քննության են ենթարկվում արդի աշխարհում սեկուլյարացման գործընթացները, ավանդական կրոնական պատկերացումների վերափոխումը և հավատքի իմաստի նոր մեկնաբանությունները, որոնք առաջ են բերվում այս ուսմունքի շրջանակում։ Հեղինակը վերլուծում է Աստծո ներկայության, բացակայության և մարդու հոգևոր պատասխանատվության խնդիրները՝ դրանք կապելով էկզիստենցիալիզմի, պրոտեստանտական աստվածաբանության և ժամանակակից մշակութային փիլիսոփայության հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես է «աստվածայինի բացակայության» գաղափարը վերաիմաստավորում բարոյականությունը, հավատքի փորձառությունը և մարդու ինքնության ձևավորումը ժամանակակից աշխարհում։ Աշխատությունը նաև քննադատական տեսանկյունից քննարկում է այս ուսմունքի սահմանները և ազդեցությունը հետագա աստվածաբանական և փիլիսոփայական մտքի զարգացման վրա՝ ընդգծելով դրա տեղը XX դարի գաղափարական հոսանքների համատեքստում։

Экономика

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է բարձրագույն կրթության համակարգի ազդեցությունը Հայաստանի Հանրապետության տնտեսական զարգացման վրա՝ ընդգծելով մարդկային կապիտալի ձևավորման, աշխատաշուկայի կառուցվածքի և արտադրողականության աճի միջև փոխկապակցվածությունը։ Նյութում վերլուծվում են կրթության մակարդակի բարձրացման ազդեցությունը տնտեսական աճի ցուցանիշների, նորարարության զարգացման և զբաղվածության կառուցվածքի վրա, ինչպես նաև բարձրագույն կրթության որակի և տնտեսության պահանջների միջև առկա անհամապատասխանությունները։ Աշխատությունը ներկայացնում է նաև վիճակագրական և էկոնոմետրիկ մոդելավորման մոտեցումներ, որոնց միջոցով գնահատվում է կրթության ներդրումը ՀՆԱ-ի աճի, աշխատանքի արտադրողականության և մարդկային կապիտալի կուտակման մեջ։ Քննարկվում են կրթական քաղաքականության բարեփոխումները, մասնավորապես կրթության մատչելիության, մասնագիտությունների համապատասխանեցման աշխատաշուկայի պահանջներին և գիտահետազոտական ներուժի զարգացման ուղղությունները։ Վերլուծության շրջանակում ներկայացվում են նաև կանխատեսումներ՝ տարբեր սցենարների հիման վրա, որոնք ցույց են տալիս բարձրագույն կրթության զարգացման հնարավոր ազդեցությունը Հայաստանի երկարաժամկետ տնտեսական աճի վրա։

Экономика

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգում նորագույն տեխնոլոգիաների ներդրման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ տեխնոլոգիական նորարարությունները դիտարկելով որպես բանկային ծառայությունների զարգացման, գործառնական արդյունավետության բարձրացման և ֆինանսական համակարգի մրցունակության ամրապնդման կարևոր գործոն։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են բանկային գործունեության թվայնացման հիմնական ուղղությունները, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառման հնարավորությունները և դրանց ազդեցությունը բանկերի կառավարման, գործառնությունների իրականացման և հաճախորդների սպասարկման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում էլեկտրոնային և հեռահար բանկային ծառայություններին, ավտոմատացված բանկային համակարգերին, թվային վճարային գործիքներին, ֆինանսական տեխնոլոգիաներին, տվյալների մշակման ժամանակակից համակարգերին և նորարարական բանկային արտադրանքների ներդրմանը։ Հայաստանի օրինակով վերլուծվում են տեխնոլոգիական վերափոխման ընթացքում առաջացող հիմնական խնդիրները՝ տեխնոլոգիական ենթակառուցվածքների զարգացման, ներդրումային ծախսերի, մասնագիտական կադրերի պատրաստվածության, տեղեկատվական անվտանգության, կիբեռռիսկերի, տվյալների պաշտպանության և իրավական կարգավորման տեսանկյուններից։ Նորարարությունների ներդրումը միաժամանակ կարող է նպաստել բանկային ծառայությունների հասանելիության ընդլայնմանը, գործառնությունների արագացմանը և ծախսերի օպտիմալացմանը, սակայն պահանջում է ռիսկերի կառավարման և համապատասխան կարգավորող մեխանիզմների շարունակական կատարելագործում։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նորագույն տեխնոլոգիաների ներդրման տնտեսական արդյունավետության գնահատումը՝ հաշվի առնելով բանկերի մրցակցային դիրքերի ամրապնդումը, ծառայությունների որակի բարձրացումը, հաճախորդների պահանջների փոփոխությունը և ֆինանսական շուկայի զարգացման նոր հնարավորությունները։ Ուսումնասիրությունը նաև հնարավորություն է տալիս դիտարկել բանկերի և ֆինտեխ ոլորտի փոխգործակցությունը, նորարարական ծառայությունների ստեղծման և փորձարկման անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև տեխնոլոգիական զարգացման պայմաններում բանկային բիզնեսի կառավարման մոտեցումների փոփոխությունը։ Թեման արդիական է նաև այն պատճառով, որ Հայաստանի ֆինանսական հատվածում թվային փոխակերպումը շարունակում է զարգանալ, իսկ նորարարական ծառայությունների ներդրման խոչընդոտների բացահայտումն ու դրանց լուծման մեխանիզմների մշակումը դիտարկվում են որպես ֆինանսական համակարգի հետագա զարգացման կարևոր ուղղություններ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ֆինանսիստներին, բանկային ոլորտի մասնագետներին, ՏՏ մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և տնտեսագիտական ուղղությունների ուսանողներին՝ հնարավորություն տալով ամբողջական պատկերացում կազմել ՀՀ բանկային համակարգի տեխնոլոգիական զարգացման, նորարարությունների ներդրման հնարավորությունների և դրա ընթացքում առաջացող հիմնախնդիրների վերաբերյալ։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է որոշակիության և անորոշության քերականական-գործառական կատեգորիայի արտահայտման միջոցների ուսումնասիրությանը՝ անորոշ և որոշյալ իմաստ ունեցող դերանունների լեզվական նյութի հիման վրա։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել, թե ինչպես են լեզվում ձևավորվում և փոխանցվում առարկայի, անձի կամ երևույթի որոշակիության և անորոշության իմաստները, ինչ քերականական ու գործառական միջոցներ են մասնակցում այդ իմաստների արտահայտմանը և ինչ պայմաններում է ընտրվում տվյալ լեզվական ձևը։ Աշխատության կենտրոնում դերանունների այն խմբերն են, որոնք կարող են մատնանշել ոչ հստակ, չորոշված կամ ընդհանուր կերպով ներկայացվող առարկաներ և անձինք, ինչպես նաև որոշակիորեն առանձնացված ու նույնականացված referent-ներ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել դերանունների ձևաբանական կառուցվածքը, իմաստային առանձնահատկությունները, շարահյուսական գործառույթները և խոսքային միջավայրում դրանց կիրառության օրինաչափությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ որոշակիության կամ անորոշության իմաստը միշտ չէ, որ պայմանավորված է միայն առանձին բառի բառարանային նշանակությամբ․ այն կարող է ձևավորվել նաև նախադասության կառուցվածքի, համատեքստի, խոսողի և ունկնդրի միջև ընդհանուր գիտելիքի, ինչպես նաև հաղորդակցական իրավիճակի ազդեցությամբ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ դերանունների գործածությանը տարբեր խոսքային իրավիճակներում՝ դրանց միջոցով նոր տեղեկատվության ներմուծմանը, արդեն հայտնի տեղեկատվության մատնանշմանը, առարկայի առանձնացմանը կամ դրա անորոշ թողնելուն։ Կարևոր է նաև դերանունների կապը տեքստային համատեքստի հետ, քանի որ դրանց իմաստը հաճախ բացահայտվում է նախադասությունների միջև հարաբերությունների և խոսքային ամբողջության շրջանակում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել որոշակիության և անորոշության իմաստային նրբերանգները, դրանց փոխակերպումները և սահմանային դեպքերը, երբ նույն լեզվական ձևը տարբեր համատեքստերում կարող է ունենալ տարբեր գործառական մեկնաբանություն։ Այսպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս համադրել ձևաբանական, շարահյուսական, իմաստաբանական և պրագմատիկ վերլուծության մեթոդները։ Հետազոտության կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ որոշակիություն/անորոշություն հակադրությունը կարևոր դեր ունի տեղեկատվության կազմակերպման և հաղորդակցական իմաստի ձևավորման գործում։ Դրա ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու, թե ինչպես է լեզուն տարբերակում արդեն հայտնի և նոր, նույնականացված և չնույնականացված, կոնկրետ և ոչ կոնկրետ տեղեկատվությունը։ Արդյունքները կարող են օգտակար լինել ընդհանուր և տեսական քերականության, ձևաբանության, շարահյուսության, իմաստաբանության, պրագմատիկայի և տեքստի լեզվաբանության ուսումնասիրությունների համար։ Դրանք կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ նաև լեզվի դասավանդման, թարգմանության և լեզվաբանական բառարանների ու ուսումնական նյութերի կազմման ընթացքում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ուսումնասիրում է որոշակիության և անորոշության իմաստների ձևավորման ու արտահայտման գործառական-քերականական մեխանիզմները՝ կենտրոնանալով դերանունների համակարգի վրա և ցույց տալով, թե ինչպես են դրանց ձևաբանական, շարահյուսական և հաղորդակցական հատկությունները մասնակցում խոսքում տվյալ կատեգորիայի իմաստային դրսևորմանը։