Հայրենադարձությունը և հայ քաղաքական կուսակցությունները (1921-1965 թթ.)

Литература

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Շահան Շահնուրի և Վազգեն Շուշանյանի ստեղծագործական ու գրական առնչությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով սփյուռքահայ գրականության ձևավորման, գաղափարական որոնումների և 1920–1930-ական թվականների գրական միջավայրի համատեքստում։ Ուսումնասիրության առանցքում երկու հեղինակների ստեղծագործությունների, գրական հայացքների, թեմատիկ ընդհանրությունների և տարբերությունների, ինչպես նաև նրանց միջև առկա ստեղծագործական երկխոսության ու բանավեճերի բացահայտումն է։ Երկուսն էլ պատկանում են արևմտահայ գրական ավանդույթից հետո ձևավորված սփյուռքահայ նոր սերնդին, որի համար առանցքային խնդիրներ էին ազգային ինքնության պահպանումը, օտար միջավայրում հայի գոյությունը, ձուլման վտանգը, հայրենիքի հիշողությունը և ցեղասպանության հետևանքների հոգեբանական ու մշակութային վերապրումը։ Սփյուռքահայ նոր գրական սերնդի ձևավորման գործում կարևոր դեր է ունեցել հատկապես Փարիզի գրական միջավայրը, որտեղ Շահնուրի, Շուշանյանի, Նիկողոս Սարաֆյանի, Զարեհ Որբունու, Նշան Պեշիկթաշլյանի և այլ երիտասարդ հեղինակների գործունեությունը նպաստեց նոր գրական մտածողության ձևավորմանը։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն կարող է ունենալ «Մենք» գրական շարժման և դրա շուրջ ձևավորված գաղափարական մթնոլորտի ուսումնասիրությունը, քանի որ այդ շրջանակը միավորում էր տարբեր գրական ու քաղաքական հայացքներ ունեցող երիտասարդ հեղինակների, որոնց ընդհանուր մտահոգություններից էր սփյուռքում հայ ինքնության և մշակութային դիմագծի պահպանումը։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ երկու հեղինակների կապը միայն գաղափարական ընդհանրություններով չի սահմանափակվել․ նրանց միջև առկա են եղել նաև էական ստեղծագործական տարաձայնություններ և քննադատական բախումներ։ Մասնավորապես, գրականագիտական աղբյուրները հիշատակում են Շահնուրի և Շուշանյանի միջև 1939 թվականին սրված հակադրությունը, որը կապված էր Շուշանյանի՝ Շահնուրի հասցեին ուղղված քննադատական գրության հրապարակման հետ։ Այս հանգամանքը աշխատության թեման դարձնում է հատկապես հետաքրքիր, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս երկու գրողներին դիտարկել ոչ միայն որպես նույն գրական սերնդի ներկայացուցիչներ, այլև որպես միմյանց գաղափարներին և գեղագիտական դիրքորոշումներին արձագանքող հեղինակներ։ Նրանց ստեղծագործություններում առկա են ընդհանուր պատմական փորձառությունից բխող թեմաներ, սակայն այդ թեմաների գեղարվեստական մեկնաբանությունները կարող են զգալիորեն տարբեր լինել։ Շահնուրի ստեղծագործության մեջ մեծ տեղ է զբաղեցնում օտար միջավայրում հայի ինքնության պահպանման և ազգային ուծացման վտանգը, մինչդեռ Շուշանյանի գրական ժառանգության մեջ կարևոր են նաև հայրենիքի հիշողությունը, կարոտը, անցյալի վերակերտումը և անձնական ապրումների միջոցով պատմական հիշողության փոխանցումը։ Սփյուռքահայ գրականության ուսումնասիրություններում Շահնուրին հաճախ կապում են «նահանջի» գրականության, իսկ Շուշանյանին՝ նաև «կարոտի» և գյուղագրության ուղղությունների հետ, թեև նրանց ստեղծագործական աշխարհները զգալիորեն ավելի լայն են։ Աշխատության կարևորությունը պայմանավորված է նաև այն հանգամանքով, որ այն երկու հեղինակների գրական ժառանգությունը դիտարկում է փոխհարաբերության մեջ՝ հնարավորություն տալով բացահայտել ոչ միայն նրանց անհատական ստեղծագործական առանձնահատկությունները, այլև այն գրական միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվել է սփյուռքահայ նոր գրականությունը։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրությունը արժեքավոր է հայ գրականության պատմության համար, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչպես էին ցեղասպանությունից հետո ձևավորված նոր սերնդի գրողները փորձում վերաիմաստավորել ազգային ինքնությունը, հայրենիքի կորստի փորձառությունը և օտար հասարակության մեջ ապրելու հակասությունները։ Աշխատանքի մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ այն Լիլիթ Վարդանի Տոնոյանի 2014 թվականի գրականագիտական ատենախոսական ուսումնասիրությունն է, որը ներկայացվել է ՀՀ ԳԱԱ Մ. Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտում, ունի 24 էջ և ներառում է ինչպես մատենագիտական աղբյուրներ, այնպես էլ ծանոթագրություններ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հետաքրքիր և արժեքավոր աղբյուր է Շահան Շահնուրի ու Վազգեն Շուշանյանի ստեղծագործական փոխառնչությունների, սփյուռքահայ գրականության ձևավորման ընթացքի, գրական բանավեճերի և երկու հեղինակների գաղափարագեղագիտական դիրքորոշումների ավելի խորքային ընկալման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, հայագետների, արևմտահայ և սփյուռքահայ գրականությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների, ինչպես նաև 20-րդ դարի հայ գրականության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Литература

Персуазивность в художественном тексте աշխատությունը լեզվաբանության և գրականագիտության միջդիսցիպլինար ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է գեղարվեստական տեքստում համոզչականության (պերսուազիվության) մեխանիզմների բացահայտմանը, այն վերլուծում է, թե ինչպես են հեղինակները լեզվական, ոճական և կոմպոզիցիոն միջոցների միջոցով ազդում ընթերցողի ընկալումների, զգացմունքների և արժեքային դիրքորոշումների վրա, գիրքը քննարկում է ռիթորիկական ռազմավարությունները, պատկերավորման միջոցները, պատմողի դիրքորոշման ձևավորումը և ենթատեքստային ազդեցության գործիքները, միաժամանակ անդրադառնում է համոզման հոգեբանական հիմքերին և ընթերցողի ինտերպրետացիայի դերին գեղարվեստական հաղորդակցության մեջ, այն նաև համադրում է տարբեր գրական ժանրերի օրինակներ՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես է պերսուազիվությունը դրսևորվում արձակում, պոեզիայում և դրամատուրգիայում, դարձնելով այն արժեքավոր աղբյուր լեզվաբանների, գրականագետների և հաղորդակցության տեսաբանների համար։

История

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայկական լեռնաշխարհի և հին Իրանի քաղաքաշինական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը մ.թ.ա. VIII–VII դարերի ճարտարապետական համատեքստում՝ ընդգծելով երկու քաղաքակրթությունների միջև ձևավորված մշակութային, տեխնոլոգիական և կառուցողական փոխազդեցությունները։ Հետազոտության մեջ վերլուծվում են այդ ժամանակաշրջանի քաղաքաշինական համակարգերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, բնակավայրերի պլանավորման սկզբունքները, պաշտպանական ամրությունների և վարչական կենտրոնների ձևավորման մոդելները։ Աշխատությունում դիտարկվում է Ուրարտական և վաղ իրանական պետական կազմավորումների ճարտարապետության համեմատական վերլուծությունը՝ առանձնացնելով նրանց միջև գոյություն ունեցող ընդհանրություններն ու տարբերությունները, հատկապես քաղաքային տարածքների կազմակերպման, քարե և կավաշեն շինարարության տեխնիկայի, ինչպես նաև ինժեներական լուծումների ոլորտում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում միջմշակութային կապերին, առևտրային և քաղաքական շփումների ազդեցությանը քաղաքաշինական ավանդույթների փոխհարստացման վրա։ Վերլուծվում են նաև հնագիտական պեղումների տվյալները, որոնք հնարավորություն են տալիս վերականգնել հին բնակավայրերի կառուցվածքային պատկերը և գնահատել ճարտարապետական մտածողության զարգացման մակարդակը։ Աշխատությունը ընդգծում է, որ հայ-իրանական քաղաքաշինական փոխազդեցությունները կարևոր դեր են ունեցել տարածաշրջանի վաղ քաղաքակրթությունների ձևավորման և ճարտարապետական ավանդույթների զարգացման գործընթացում։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է «տուն» հասկացության լեզվամշակութային և իմաստաբանական ուսումնասիրությանը գերմաներենում՝ հայերենի հետ զուգադրության հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում այն բառային, դարձվածաբանական, փոխաբերական և մշակութային միջոցներն են, որոնց միջոցով երկու լեզուներում արտահայտվում է տան, բնակավայրի, ընտանիքի, հայրենի վայրի, հարազատ միջավայրի և պատկանելիության գաղափարը։ Ուսումնասիրությունը «տուն» հասկացությունը դիտարկում է ոչ միայն որպես ֆիզիկական բնակության վայր, այլև որպես մարդու անձնական և սոցիալական ինքնության, ընտանեկան կապերի, անվտանգության, հոգեբանական հարմարավետության և հայրենիքի զգացողության հետ կապված մշակութային երևույթ։ Գերմաներեն և հայերեն լեզվական նյութի համադրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու լեզվամշակույթներում այս հասկացության ընդհանուր և առանձնահատուկ իմաստային բաղադրիչները։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել համապատասխան բառերի հիմնական և ածանցյալ իմաստները, դրանց հոմանիշները, դարձվածքները, կայուն կապակցությունները, ասացվածքները և գեղարվեստական խոսքում հանդիպող փոխաբերական գործածությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել այն տարբերություններին, որոնք պայմանավորված են գերմանական և հայկական մշակույթների պատմական, սոցիալական, ընտանեկան և ազգային առանձնահատկություններով։ Կարևոր է նաև «տուն» հասկացության կապը «ընտանիք», «հայրենիք», «հարազատություն», «անվտանգություն», «արմատներ» և «պատկանելիություն» հասկացությունների հետ, քանի որ դրանց միջև իմաստային փոխհարաբերությունները հաճախ արտացոլվում են լեզվական կայուն արտահայտություններում։ Զուգադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե որ իմաստային բաղադրիչներն են համընդհանուր, իսկ որոնք ունեն տվյալ լեզվամշակույթին բնորոշ արտահայտություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև թարգմանության տեսանկյունից, քանի որ նույն հասկացությունը տարբեր լեզուներում կարող է ունենալ ոչ ամբողջությամբ համընկնող հուզական, մշակութային և ասոցիատիվ նշանակություններ։ Այսպիսի տարբերությունների բացահայտումը նպաստում է միջմշակութային հաղորդակցության ընթացքում հնարավոր իմաստային անհամապատասխանությունների ավելի ճիշտ ընկալմանը և համարժեք թարգմանական լուծումների ընտրությանը։ Աշխատության արդյունքները կարող են օգտակար լինել գերմանագիտության, հայերենագիտության, համեմատական լեզվաբանության, լեզվամշակութաբանության, իմաստաբանության և թարգմանագիտության ոլորտներում։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես է մարդու և իր բնակության, ընտանիքի ու հայրենի միջավայրի հարաբերությունն արտացոլվում լեզվի մեջ՝ գերմաներեն և հայերեն լեզվական նյութի զուգադրության միջոցով բացահայտելով տվյալ հասկացության իմաստային կառուցվածքը, մշակութային բովանդակությունը և լեզվական արտահայտության առանձնահատկությունները։

Информатика

Մաթեմատիկական և հաշվողական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ոչ ինքնավար դինամիկական համակարգերի մի շարք ինվարիանտների որոշման մեթոդների մշակմանը և համապատասխան հաշվարկային ընթացակարգերի ավտոմատացման հիմնախնդիրներին։ Քննության են առնվում ժամանակից բացահայտ կախվածություն ունեցող դինամիկական համակարգերի մաթեմատիկական նկարագրության առանձնահատկությունները, դրանց վարքը բնութագրող մեծությունները և ինվարիանտների տեսական նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դիֆերենցիալ հավասարումներով ներկայացվող համակարգերի կառուցվածքային հատկություններին, պահպանվող մեծությունների հայտնաբերման հնարավորություններին և մաթեմատիկական վերլուծության համապատասխան մեթոդներին։ Վերլուծվում են ինվարիանտների որոշման անալիտիկ և թվային մոտեցումները, հաշվարկային ալգորիթմների կառուցման սկզբունքները և դրանց կիրառելիության պայմանները տարբեր դասերի ոչ ինքնավար համակարգերի համար։ Քննարկվում են նաև սիմվոլային հաշվարկների, համակարգչային հանրահաշվի և ծրագրային գործիքների օգտագործման հնարավորությունները՝ բարդ մաթեմատիկական գործողությունների ավտոմատացման նպատակով։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են հաշվարկային ընթացակարգերի ճշգրտության, կայունության, արդյունավետության և ալգորիթմական բարդության գնահատման հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում մշակվող մեթոդների հնարավոր կիրառություններին դինամիկական համակարգերի որակական վերլուծության, մաթեմատիկական մոդելավորման, կառավարման տեսության և ֆիզիկական գործընթացների հետազոտության բնագավառներում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել կիրառական մաթեմատիկայի, դիֆերենցիալ հավասարումների, դինամիկական համակարգերի տեսության, հաշվողական մաթեմատիկայի և գիտական ծրագրավորման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

История

Այս աշխատությունը վերաբերում է 16–18-րդ դարերում Սիրիայի հայ համայնքի պատմաաշխարհագրական զարգացման ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով հայ սփյուռքի ձևավորման գործընթացները Օսմանյան կայսրության շրջանակներում, ինչպես նաև համայնքի սոցիալ-տնտեսական և մշակութային կյանքը Մերձավոր Արևելքի քաղաքներում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել Սիրիայի տարածքում ձևավորված հայկական բնակավայրերի տարածական բաշխվածությունը, դրանց պատմական առաջացումը և զարգացումը, ինչպես նաև համայնքային կառուցվածքի առանձնահատկությունները տվյալ ժամանակաշրջանում։ Ուսումնասիրվում են Հալեպի, Դամասկոսի և այլ քաղաքային կենտրոնների հայկական համայնքների դերը առևտրի, արհեստների և միջքաղաքային տնտեսական կապերի համակարգում, ինչպես նաև նրանց մասնակցությունը տարածաշրջանային առևտրային ցանցերին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում համայնքի եկեղեցական և կրթական կառույցներին, հոգևոր առաջնորդության կազմակերպմանը, ինչպես նաև հայկական ինքնության պահպանման մեխանիզմներին օտար միջավայրում։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է Օսմանյան վարչական համակարգի ազդեցությունը հայ համայնքների իրավական կարգավիճակի և ներքին ինքնակազմակերպման վրա։ Միաժամանակ վերլուծվում են միգրացիոն գործընթացները, բնակչության տեղաշարժերը և դրանց ազդեցությունը համայնքային կյանքի ձևավորման վրա։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է պատմական ժողովրդագրության և սփյուռքագիտության ոլորտում՝ նպաստելով Սիրիայի հայ համայնքի պատմական զարգացման ավելի ամբողջական և համակարգված ներկայացմանը։