Հետաղետյան շրջանում դեռահասների ու պատանիների իրավախախտումների քրեահոգեբանական և սոցիալհոգեբանական վերլուծությունը

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Վիլյամ Սարոյանի ստեղծագործական աշխարհում ազգային բնավորության արտացոլման և ձևավորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով նրա գեղարվեստական համակարգի մարդակենտրոն, հումանիստական և ինքնության թեմատիկան։ Գրքում վերլուծվում են Սարոյանի պատմվածքներում, պիեսներում և արձակ ստեղծագործություններում հայ մարդու կերպարի կառուցման մեխանիզմները, ազգային ինքնության, հիշողության և մշակութային արմատների արտահայտման ձևերը։ Հեղինակը դիտարկում է, թե ինչպես է Սարոյանը համադրում ամերիկյան կենսափորձը և հայկական մշակութային ավանդույթները՝ ստեղծելով առանձնահատուկ գեղարվեստական աշխարհ, որտեղ ազգային բնավորությունը ներկայացվում է ոչ թե կարծրատիպերի, այլ մարդկային համընդհանուր արժեքների միջոցով։ Ուսումնասիրության մեջ կարևորվում են նաև լեզվական առանձնահատկությունները, հումորի և ողբերգականի համադրությունը, ինչպես նաև փոքր մարդու կերպարի փիլիսոփայական ընկալումը Սարոյանի ստեղծագործություններում։ Գրքում քննարկվում է նաև Սարոյանի ազդեցությունը 20-րդ դարի ամերիկահայ գրականության զարգացման վրա և նրա տեղը համաշխարհային գրականության մեջ՝ որպես մշակութային ինքնության և հումանիզմի յուրահատուկ արտահայտիչ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, մշակութաբաններին, ամերիկահայ գրականության ուսումնասիրողներին, ինչպես նաև ընթերցողներին, ովքեր հետաքրքրված են ազգային ինքնության և գրականության փոխկապակցվածությամբ։

Экономика

Արտաքին առևտրի խթանման գործընթացները Հայաստանում ուղղված են երկրի արտադրանքի և ծառայությունների միջազգային շուկաներում մրցունակության բարձրացմանը, արտահանման ծավալների ընդլայնմանը և օտարերկրյա ներդրումների ներգրավմանը։ Այս գործընթացների շրջանակում պետական մարմիններն իրականացնում են մի շարք քաղաքականություններ և միջոցառումներ, որոնք ներառում են հարկային արտոնություններ, մաքսային կանոնակարգերի պարզեցում, արտահանողներին ֆինանսական և խորհրդատվական աջակցություն, պետական ծրագրեր՝ արտադրանքի որակի բարձրացման և միջազգային չափանիշներին համապատասխանեցման համար։ Բացի այդ, խթանման գործընթացներում կարևոր դեր են խաղում բրենդավորման, ցուցահանդեսների, առևտրային առաքելությունների և միջազգային պայմանագրերի կնքման գործողությունները, որոնք նպաստում են հայկական արտադրության ճանաչման և ընդունելիության բարձրացմանը միջազգային շուկաներում։ Արտաքին առևտրի խթանման ռազմավարությունը միտված է նաև դիվերսիֆիկացնել արտահանվող ապրանքների տեսականին, զարգացնել նոր շուկաներ և նվազեցնել արտաքին տնտեսական ռիսկերն, ինչպես նաև ամրապնդել Հայաստանի տնտեսական դերն գլոբալ առևտրային համակարգում։ Այսպիսով, արտերկրյա առևտրի խթանման գործընթացները Հայաստանում հանդիսանում են կարևոր գործիք՝ երկրի տնտեսական զարգացման, նորարարության և միջազգային համագործակցության հարթակների ընդլայնման համար։

Литература

Սա գրականագիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է մարդու օտարման (ալիենացիայի) հիմնախնդրի գեղարվեստական արտացոլմանը հայ ժամանակակից արձակում՝ 1970–2003 թվականների ընթացքում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են սոցիալական, հոգեբանական և գոյաբանական գործոնները, որոնք պայմանավորում են անհատի օտարումը հասարակությունից, ինքնությունից և արժեքային համակարգից։ Դիտարկվում են տարբեր հեղինակների արձակ ստեղծագործություններում մարդու ներաշխարհի ճեղքվածքի, միայնության, ներքին կոնֆլիկտների և իրականության նկատմամբ օտարված վերաբերմունքի դրսևորումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում խորհրդային և հետխորհրդային ժամանակաշրջանների սոցիալ-մշակութային փոփոխությունների ազդեցությանը գրական գործընթացների վրա, ինչպես նաև գեղարվեստական ձևերի և լեզվաոճական միջոցների միջոցով օտարման թեմայի արտահայտմանը։ Քննարկվում են նաև մոդեռնիստական և պոստմոդեռնիստական միտումների ազդեցությունները հայ արձակի զարգացման վրա։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ գրականագիտության և ժամանակակից գրական գործընթացների ուսումնասիրության ոլորտներում՝ նպաստելով մարդու օտարման գաղափարի բազմաշերտ գեղարվեստական մեկնաբանությանը։

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում մանկական տարիքի անձանց շրջանում թունավորումների տարածվածության, պատճառների, կլինիկական ընթացքի և բժշկական օգնության կազմակերպման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտությունը հատկապես կարևոր է մանկական թունաբանության տեսանկյունից, քանի որ երեխաների օրգանիզմի անատոմիական և ֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունները կարող են պայմանավորել թունավոր նյութերի նկատմամբ ավելի բարձր զգայունություն և հիվանդության ընթացքի յուրահատկություններ։ Աշխատությունը հեղինակել է Մարինե Ռոբերտի Գրիգորյանը, որը 2008 թվականին պաշտպանել է բժշկական գիտությունների թեկնածուական ատենախոսություն հենց այս թեմայով։ Ներկայում նա ղեկավարում է «Մուրացան» համալսարանական հիվանդանոցային համալիրի ՀՀ թունաբանության և մանկական վերակենդանացման կլինիկան։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մանկական թունավորումների պատճառագիտական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը։ Կարող են վերլուծվել դեղորայքային պատրաստուկներով, կենցաղային քիմիական նյութերով, թունաքիմիկատներով, սննդային և այլ թունավոր գործոններով պայմանավորված դեպքերը՝ հաշվի առնելով երեխայի տարիքը, թունավորման հանգամանքները, նյութի ներթափանցման ճանապարհը և ընդունված քանակը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել պատահական թունավորումներին, որոնք մանկական տարիքում հաճախ կապված են շրջակա միջավայրի նկատմամբ երեխայի հետաքրքրասիրության, դեղերի կամ քիմիական նյութերի ոչ պատշաճ պահպանման և մեծահասակների վերահսկողության բացակայության հետ։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև թունավորումների կլինիկական դրսևորումները՝ գիտակցության փոփոխությունները, շնչառական և սրտանոթային համակարգերի խանգարումները, նյարդաբանական ախտանշանները, մարսողական համակարգի դրսևորումները և այլ նշաններ։ Այս տվյալների համակարգումը հնարավորություն է տալիս գնահատելու թունավորման ծանրության աստիճանը և որոշելու բժշկական միջամտության անհրաժեշտ ծավալը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է թունաբանական ախտորոշման և բուժման կազմակերպումը։ Դրա շրջանակում կարող են դիտարկվել թունավորման վաղ հայտնաբերման, թունավոր նյութի նույնականացման, լաբորատոր և գործիքային հետազոտությունների, հակաթույների կիրառման, դետոքսիկացիոն միջոցառումների և ինտենսիվ թերապիայի կազմակերպման հարցերը։ Ծանր դեպքերում առանձնահատուկ նշանակություն ունի վերակենդանացման ծառայության արագ հասանելիությունը, քանի որ որոշ թունավորումներ կարող են կարճ ժամանակահատվածում առաջացնել կենսական կարևոր օրգանների աշխատանքի խանգարումներ։ Աշխատության երկրորդ առանցքային ուղղությունը ՀՀ-ում թունաբանական ծառայության կազմակերպման հիմնադրույթների մշակումն է։ Այս առումով ուսումնասիրվում են բժշկական օգնության տարբեր մակարդակների փոխգործակցությունը, մասնագիտացված թունաբանական կենտրոնի դերը, շտապ բժշկական օգնության և հիվանդանոցային ծառայությունների համագործակցությունը, մասնագետների պատրաստվածությունը և հիվանդների տեղափոխման ու հոսպիտալացման սկզբունքները։ Թեմայի գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նաև մասնագիտացված կենտրոնի գործունեությամբ. «Մուրացան» համալիրում գործում է ՀՀ թունաբանության և մանկական վերակենդանացման կլինիկան, որը մասնագիտացված օգնություն է տրամադրում համապատասխան հիվանդներին։ Հետազոտությունը կարող է ներառել նաև թունավորումների կանխարգելման միջոցառումների ուսումնասիրություն։ Երեխաների շրջանում թունավորման դեպքերի նվազեցման համար կարևոր են դեղամիջոցների և կենցաղային քիմիական նյութերի անվտանգ պահպանումը, ծնողների և խնամակալների իրազեկվածության բարձրացումը, վտանգավոր նյութերի պատշաճ մակնշումը և հանրային առողջապահական կրթությունը։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը ոչ միայն բուժական, այլև կանխարգելիչ նշանակություն ունի։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել մանկական թունավորումների վաղ ախտորոշման և բուժման ալգորիթմների կատարելագործմանը, մասնագիտացված թունաբանական ծառայության արդյունավետության բարձրացմանը և երեխաների շրջանում թունավորումներից առաջացող ծանր բարդությունների ու մահացության նվազեցմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել մանկաբույժներին, թունաբաններին, անեսթեզիոլոգ-ռեանիմատոլոգներին, շտապ բժշկական օգնության մասնագետներին, կլինիկական լաբորատոր ախտորոշման մասնագետներին, առողջապահության կազմակերպիչներին, բժշկական բուհերի դասախոսներին, ասպիրանտներին և մանկական թունաբանությամբ ու ինտենսիվ թերապիայով զբաղվող հետազոտողներին։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է լայնաշերտ կապի համակարգերում տեղեկատվության փոխանցման արագության բարձրացման մեթոդների ուսումնասիրությանը և կատարելագործմանը՝ կապուղիների թողունակության, սպեկտրային արդյունավետության և հաղորդման հուսալիության փոխկապակցված գնահատմամբ։ Հետազոտության կենտրոնում թվային տվյալների մեծ ծավալների արագ փոխանցման հնարավորությունների ընդլայնումն է՝ հաշվի առնելով կապուղիներում առաջացող աղմուկը, միջամտությունները, ազդանշանի աղավաղումները և հասանելի հաճախականային ռեսուրսների սահմանափակությունը։ Քննվում են թվային կապի համակարգերի կառուցման հիմնական սկզբունքները, ազդանշանների ձևավորման և մշակման մեթոդները, ինչպես նաև հաղորդման արագության վրա կապուղու բնութագրերի ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մոդուլյացիայի և կոդավորման արդյունավետ մեթոդների, բազմակիրառու հաղորդման մոտեցումների, բազմակի կրողներով ազդանշանների և կապուղու ռեսուրսների հարմարվողական կառավարման հնարավորություններին։ Ուսումնասիրվում է տվյալների փոխանցման արագության և սխալների հավանականության միջև փոխզիջումը, քանի որ առավել բարձր արագությունների ապահովումը պետք է համադրվի ընդունվող տեղեկատվության բավարար հուսալիության հետ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում կապուղու թողունակության արդյունավետ օգտագործման խնդիրը՝ ազդանշանների մշակման, սխալների հայտնաբերման և ուղղման, ինչպես նաև հաղորդման պարամետրերի փոփոխվող պայմաններին համապատասխանեցման տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել մաթեմատիկական մոդելավորում և համակարգչային նմանակումներ՝ տարբեր հաղորդման մեթոդների արդյունավետությունը համեմատելու և դրանց առավելություններն ու սահմանափակումները գնահատելու համար։ Դիտարկվում է նաև հաղորդիչ և ընդունիչ համակարգերի փոխկապակցված աշխատանքը, քանի որ ընդհանուր արդյունավետությունը պայմանավորված է ոչ միայն կապուղու հնարավորություններով, այլև ազդանշանի մշակման ամբողջ շղթայի բնութագրերով։ Անդրադարձ է կատարվում լայնաշերտ համակարգերում ռադիոհաճախականային և ցանցային ռեսուրսների արդյունավետ բաշխման նշանակությանը՝ միաժամանակ մեծ թվով օգտվողների սպասարկման և բարձր տվյալահոսքերի ապահովման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է տեղեկատվության տեսության, թվային կապի, ազդանշանների մշակման և հեռահաղորդակցական համակարգերի օպտիմալացման մոտեցումները՝ լայնաշերտ ցանցերում տեղեկատվության փոխանցման արագության և ընդհանուր հաղորդակցական արդյունավետության բարձրացման գիտատեխնիկական հիմքերը զարգացնելու նպատակով։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է հայ հոգևոր երաժշտական մշակույթի կարևորագույն տեսական և գործնական համակարգերից մեկի՝ ութձայնի դրսևորումների ուսումնասիրությանը Նոր Ջուղայի և հնդկահայ համայնքների եկեղեցական երգեցողության ավանդույթներում։ Հետազոտության կենտրոնում հայ եկեղեցական երաժշտության ձայնեղանակային կազմակերպման սկզբունքներն են, դրանց տեղային տարբերակները, հոգևոր երգերի մեղեդիական կառուցվածքը, ձայնեղանակների գործառութային առանձնահատկությունները և տարբեր համայնքներում պահպանված երգեցողական ավանդույթների փոխհարաբերությունները։ Ութձայն համակարգը դիտարկվում է ոչ միայն որպես հոգևոր երգերի դասակարգման միջոց, այլև որպես պատմականորեն ձևավորված երաժշտական մտածողության համակարգ, որի միջոցով կազմակերպվում են եկեղեցական երգացանկի մեղեդիական, ծիսական և կատարողական առանձնահատկությունները։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ութ հիմնական ձայնեղանակների և դրանց հետ կապված դարձվածքների, մեղեդիական բանաձևերի, հանգուցային հնչյունների, զարգացման սկզբունքների ու ավարտաձևերի ուսումնասիրության վրա։ Եկեղեցական երգեցողության մեջ յուրաքանչյուր ձայն կարող է ունենալ իրեն բնորոշ մեղեդիական շարժումներ և կայուն դարձվածքներ, որոնց ճանաչումը հնարավորություն է տալիս տարբեր հոգևոր երգերի միջև բացահայտել կառուցվածքային ընդհանրություններ։ Միաժամանակ կենդանի երգեցողական ավանդույթում այդ սկզբունքները կարող են դրսևորվել տարբեր ձևերով՝ պայմանավորված տեղական կատարողական սովորույթներով, բանավոր փոխանցման առանձնահատկություններով և պատմական զարգացման տարբեր փուլերով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում Նոր Ջուղայի հայ համայնքի երաժշտական մշակույթի ձևավորման պայմաններին։ Հայկական համայնքային և եկեղեցական կյանքի շարունակականությունը նպաստել է հոգևոր երգեցողության ավանդույթների պահպանմանը և սերնդեսերունդ փոխանցմանը։ Եկեղեցին այս միջավայրում հանդես է եկել ոչ միայն որպես ծիսական կենտրոն, այլև որպես մշակութային հիշողության պահպանման կարևոր հաստատություն։ Երգեցողության միջոցով փոխանցվել են երաժշտական դարձվածքներ, ձայնեղանակային պատկերացումներ և կատարողական սկզբունքներ, որոնք ժամանակի ընթացքում կարող էին ձեռք բերել տեղային առանձնահատկություններ։ Հետազոտության համար հատկապես կարևոր է պարզել, թե այդ առանձնահատկություններից որոնք են ընդհանուր հայկական երաժշտական ավանդույթի շարունակությունը, իսկ որոնք են ձևավորվել տվյալ համայնքի պատմամշակութային միջավայրում։ Հնդկահայ եկեղեցական երգեցողության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս խնդիրը դիտարկել ավելի լայն սփյուռքյան համատեքստում։ Հայկական համայնքների տեղաշարժերը և նրանց միջև պահպանվող կապերը նպաստել են ոչ միայն ձեռագրերի, գրքերի և ծիսական առարկաների, այլև երաժշտական գիտելիքի տարածմանը։ Երգեցողական ավանդույթը մեծ մասամբ փոխանցվել է անմիջական ուսուցման, հիշողության և կատարողական փորձի միջոցով, ինչի պատճառով տարբեր կենտրոններում նույն սկզբնական երաժշտական նյութը կարող էր ժամանակի ընթացքում ձեռք բերել տարբեր մեկնաբանություններ։ Այդ տարբերակների համեմատական ուսումնասիրությունը կարևոր տեղեկություններ է տալիս հոգևոր երաժշտության բանավոր փոխանցման մեխանիզմների մասին։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է ձայնեղանակային համակարգի տեսական կառուցվածքի և իրական կատարողական նյութի հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Երաժշտական տեսության մեջ նկարագրված կանոնները կենդանի երգեցողության ընթացքում միշտ չէ, որ դրսևորվում են բացարձակ նույնությամբ։ Կատարողները կարող են պահպանել հիմնական մեղեդիական հենքը՝ միաժամանակ կիրառելով տեղական զարդարանքներ, հնչյունային անցումներ, ռիթմական փոփոխություններ կամ դարձվածքային տարբերակներ։ Հետևաբար տեսական համակարգը նպատակահարմար է ուսումնասիրել ոչ միայն գրավոր աղբյուրների, այլև պահպանված երաժշտական գրառումների ու կատարողական տարբերակների համեմատության միջոցով։ Առանձին նշանակություն ունի հոգևոր երգերի մեղեդիական վերլուծությունը։ Տարբեր նմուշներում կարող են առանձնացվել սկզբնական դարձվածքները, մեղեդիական զարգացման կենտրոնները, կրկնվող բանաձևերը, բարձրակետերը և ավարտական կառուցվածքները։ Այս տարրերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել առանձին ձայնեղանակների բնորոշ հատկանիշները և պարզել, թե ինչպես են դրանք դրսևորվում տեղական երգվածքում։ Միաժամանակ հնարավոր է ուսումնասիրել նույն ձայնին պատկանող տարբեր երգերի միջև եղած հարաբերությունները՝ բացահայտելով ընդհանուր կառուցվածքային հիմքը և անհատական մեղեդիական տարբերությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հիմնական և դարձվածքային ձայների հարաբերակցության խնդիրը։ Հայ հոգևոր երաժշտության ձայնեղանակային համակարգը ներառում է ոչ միայն հիմնական դասակարգային միավորներ, այլև դրանց հետ կապված մեղեդիական տարբերակներ և դարձվածքային ձևեր։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմել համակարգի ներքին ճկունության մասին։ Տեղային երգվածքներում այդ հարաբերությունները կարող են ունենալ առանձնահատուկ դրսևորումներ, որոնց բացահայտումը կարևոր է ինչպես տվյալ ավանդույթի բնութագրման, այնպես էլ հայ եկեղեցական երաժշտության ընդհանուր տեսության համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ծիսական գործառույթի և երաժշտական կառուցվածքի փոխհարաբերությանը։ Հոգևոր երգերը կատարվում են եկեղեցական տարվա, ժամերգությունների և տարբեր ծիսական արարողությունների որոշակի հատվածներում, ուստի դրանց երաժշտական կազմակերպումը կապված է նաև ծիսակարգային նշանակության հետ։ Ձայնեղանակների հերթագայությունը և համապատասխան երգերի ընտրությունը ձևավորում են եկեղեցական երաժշտական ժամանակի յուրահատուկ համակարգ։ Այս համատեքստում ութձայնը ներկայանում է ոչ միայն որպես երաժշտական կառուցվածք, այլև որպես ծիսական կարգավորման միջոց, որը կապում է երաժշտությունը եկեղեցական օրացույցի և պաշտամունքային կյանքի հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է բանավոր և գրավոր փոխանցման հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Հայ հոգևոր երաժշտությունը պատմականորեն պահպանվել է տարբեր ձևերով՝ ձեռագիր ժողովածուներում, երաժշտատեսական աշխատություններում, հետագայում նաև ձայնագրված կամ նոտագրված տարբերակներում, սակայն կատարողական բազմաթիվ առանձնահատկություններ շարունակել են փոխանցվել ուսուցչից աշակերտին։ Բանավոր փոխանցումը կարող է ապահովել ավանդույթի կենսունակությունը, բայց միաժամանակ նպաստել տարբերակների առաջացմանը։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում գրանցված նույն կամ մոտ մեղեդիների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հետևել երաժշտական նյութի պահպանման և փոփոխման ընթացքին։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում խազային ժառանգության և ավելի ուշ երաժշտական գրառումների հետ հարաբերակցության հարցը։ Հին հայկական երաժշտական նշանագրությունը կարևոր աղբյուր է հոգևոր երաժշտության պատմության ուսումնասիրության համար, սակայն դրա և ավելի ուշ գրանցված կենդանի երգեցողական ավանդույթների միջև կապերի բացահայտումը պահանջում է զգուշավոր համեմատական մոտեցում։ Տարբեր աղբյուրների համադրումը կարող է օգնել առանձնացնել շարունակականության որոշ հատկանիշներ՝ առանց տարբեր ժամանակաշրջանների երաժշտական համակարգերը մեխանիկորեն նույնացնելու։ Այս խնդիրը կարևոր է տեղային երգվածքների պատմական շերտերը հասկանալու համար։ Հետազոտության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև կատարողական ոճի առանձնահատկությունները։ Երգեցողության տեմպը, ռիթմական ազատությունը, զարդարանքների կիրառումը, շնչառական բաժանումները, հնչյունների երկարաձգումը և երաժշտական արտահայտչականության այլ միջոցները կարող են էական դեր ունենալ տեղային ավանդույթի ինքնատիպության ձևավորման մեջ։ Նույն մեղեդիական հենքը տարբեր կատարողական միջավայրերում կարող է հնչել տարբեր կերպ՝ պահպանելով ձայնեղանակային հիմնական պատկանելությունը։ Այդ պատճառով երաժշտագիտական ուսումնասիրության համար կարևոր է տարբերակել մեղեդու կառուցվածքային և կատարողական շերտերը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հոգևոր երգեցողության և համայնքային ինքնության փոխհարաբերությանը։ Սփյուռքյան միջավայրում եկեղեցական երաժշտությունը կարող է հանդես գալ որպես պատմական հիշողության և մշակութային շարունակականության պահպանման միջոց։ Ծիսական երգացանկի փոխանցումը նոր սերունդներին միաժամանակ փոխանցում է լեզվական, երաժշտական և կրոնամշակութային ժառանգություն։ Այս տեսանկյունից տեղային երգվածքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոչ միայն երաժշտական առանձնահատկություններ, այլև այն մշակութային մեխանիզմները, որոնց միջոցով համայնքը պահպանել է կապը հայկական ավանդույթի հետ։ Կարևոր ուղղություն է տարբեր հայկական երգեցողական կենտրոնների համեմատությունը։ Նոր Ջուղայում և հնդկահայ միջավայրում պահպանված տարբերակների համադրումը այլ կենտրոնների նյութերի հետ կարող է բացահայտել ինչպես ընդհանուր ձայնեղանակային հիմքը, այնպես էլ տեղային առանձնահատկությունները։ Համեմատության ընթացքում կարող են դիտարկվել մեղեդիական բանաձևերը, ձայնածավալը, հանգուցային հնչյունները, կադանսային կառուցվածքները, ռիթմական կազմակերպումը և զարդարանքները։ Նման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս որոշել տեղային տարբերակների դիրքը հայ հոգևոր երաժշտության ավելի լայն համակարգում։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմքը կարող են կազմել ձեռագիր և տպագիր երաժշտական ժողովածուները, շարականների և այլ հոգևոր երգերի գրառումները, երաժշտատեսական աշխատությունները, արխիվային նյութերը, ինչպես նաև տարբեր ժամանակներում կատարված ձայնագրությունները։ Աղբյուրների համեմատական ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ յուրաքանչյուր աղբյուր կարող է ներկայացնել ավանդույթի միայն որոշակի շերտ։ Գրավոր աղբյուրը կարող է առավել հստակ ներկայացնել մեղեդիական կառուցվածքը, մինչդեռ ձայնագրությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել կատարման այնպիսի նրբություններ, որոնք սովորական նոտագրությամբ ամբողջությամբ չեն արտահայտվում։ Առանձին նշանակություն ունի երաժշտական տեքստի և բանաստեղծական կամ ծիսական տեքստի փոխհարաբերությունը։ Հայ հոգևոր երգարվեստում մեղեդին կառուցվում է բառային նյութի հետ սերտ կապով, և տեքստի շեշտադրությունը, վանկային կառուցվածքը ու իմաստային բաժանումները կարող են ազդել մեղեդիական զարգացման վրա։ Տեղային երգվածքի ուսումնասիրությունը կարող է ցույց տալ, թե ինչպես են կատարողները երաժշտական միջոցներով ընդգծում տեքստի կառուցվածքը և ինչպես են ձայնեղանակային բանաձևերը հարմարեցվում տարբեր ծավալի ու կառուցվածքի տեքստերին։ Այս ուղղությունը միավորում է երաժշտագիտական, լեզվական և ծիսագիտական վերլուծությունը։ Կարևորվում է նաև երաժշտական տարբերակայնության խնդիրը։ Բանավոր ավանդույթում մեղեդու տարբերակների գոյությունը պարտադիր չէ դիտարկել որպես սկզբնական ձևի աղավաղում։ Դրանք կարող են արտահայտել կենդանի ավանդույթի բնական զարգացումը, կատարողների ստեղծագործական մասնակցությունը և տարբեր պատմական շերտերի համադրումը։ Տարբերակների համակարգված համեմատությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել այն տարրերը, որոնք պահպանվում են առավել կայուն կերպով և, հետևաբար, կարող են համարվել տվյալ ձայնեղանակի կամ երգվածքի հիմնական կառուցվածքային հատկանիշներ։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել պատմական երաժշտագիտության, երաժշտական տեքստաբանության, համեմատական վերլուծության, ձայնեղանակային և մեղեդիական վերլուծության, աղբյուրագիտության և երաժշտական ազգագրության մեթոդները։ Մեղեդիների մանրամասն համեմատությունը հնարավորություն է տալիս կազմել բնորոշ դարձվածքների համակարգ, բացահայտել դրանց փոխակերպման ձևերը և որոշել տարբեր երգերի ու երգվածքների միջև առկա կապերը։ Պատմական աղբյուրների ուսումնասիրությունն իր հերթին օգնում է երաժշտական փոփոխությունները կապել համայնքների մշակութային կյանքի և փոխանցման միջավայրի հետ։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայ հոգևոր երաժշտության տեղային ավանդույթների ուսումնասիրության միջոցով ընդհանուր ձայնեղանակային համակարգի պատմական զարգացման և բազմազանության բացահայտման հնարավորությամբ։ Նոր Ջուղայի և հնդկահայ երաժշտական ժառանգությունը կարող է պահպանել այնպիսի կատարողական ու մեղեդիական առանձնահատկություններ, որոնք կարևոր են հայ եկեղեցական երգեցողության պատմության տարբեր փուլերը վերականգնելու համար։ Նման նյութերի հավաքագրումը, համակարգումը և երաժշտագիտական վերլուծությունը նպաստում են նաև վտանգված կամ աստիճանաբար մոռացվող կատարողական ավանդույթների գիտական փաստագրմանը։ Գործնական նշանակությունը կապված է հոգևոր երաժշտական ժառանգության պահպանման, ուսումնասիրման և փոխանցման հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել եկեղեցական երգեցողության պատմությանը նվիրված դասընթացներում, երաժշտագիտական ուսումնասիրություններում, երաժշտական նյութերի գիտական հրատարակություններում և ավանդական երգեցողության վերականգնման աշխատանքներում։ Ձայնեղանակների և բնորոշ մեղեդիական բանաձևերի համակարգված նկարագրությունը կարող է օգտակար լինել նաև այն կատարողների համար, որոնք ուսումնասիրում են հայ հոգևոր երաժշտության տարբեր պատմական ու տեղային ավանդույթները։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է հայ եկեղեցական երգեցողության ձայնեղանակային համակարգի և դրա սփյուռքյան տեղային դրսևորումների համալիր երաժշտագիտական ուսումնասիրություն՝ միավորելով պատմական, տեսական, աղբյուրագիտական, կատարողական և համեմատական մոտեցումները։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ երաժշտության պատմությամբ, հոգևոր երաժշտությամբ, միջնադարյան երաժշտական մշակույթով, սփյուռքագիտությամբ, երաժշտական ազգագրությամբ և եկեղեցական երգեցողության տեսությամբ զբաղվող երաժշտագետների, հետազոտողների, դասախոսների, կատարողների և ուսանողների համար։