Հովհաննես Այվազովսկի ( շարքից)

Лингвистика

Այս աշխատությունը ներկայացնում է 1970-90-ական թվականների անգլո-ամերիկյան լեզվաբանության մեջ ձևավորված կանխենթադրույթի (presupposition) տեսությունների զարգացումը, դրանց հիմնական ուղղությունները, մեթոդաբանական մոտեցումները և գիտական բանավեճերը։ Գրքում մանրամասն քննարկվում է, թե ինչպես են լեզվաբանները փորձել բացատրել այն ենթադրյալ իմաստային բաղադրիչները, որոնք խոսքում չեն արտահայտվում ուղղակիորեն, բայց ենթադրվում են որպես նախապայմաններ հաղորդակցության հաջող իրականացման համար։ Հեղինակը ներկայացնում է տարբեր տեսություններ՝ սկսած տրամաբանական-սեմանտիկ մոտեցումներից, որտեղ կանխենթադրույթը դիտարկվում է որպես նախադասության ճշմարտության պայմանների մաս, մինչև պրագմատիկ ուղղություններ, որոնք շեշտադրում են համատեքստի, խոսքային իրավիճակի և հաղորդակցական նպատակների դերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գիտնականների աշխատանքներին, որոնք փորձել են սահմանել կանխենթադրույթների ակտիվացման մեխանիզմները լեզվում, ինչպես նաև դրանց պահպանման կամ չեղարկման պայմանները տարբեր խոսքային կառուցվածքներում։ Գրքում վերլուծվում են նաև քննադատական մոտեցումները, որոնք կասկածի տակ են դնում կանխենթադրույթի խիստ տրամաբանական սահմանումները և առաջարկում են ավելի ճկուն, օգտագործման վրա հիմնված մոդելներ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը տալիս է համապարփակ պատկերացում այդ շրջանի լեզվաբանական մտածողության զարգացման, տեսական հակասությունների և կանխենթադրույթի երևույթի բազմաշերտ բնույթի մասին, միաժամանակ ցույց տալով դրա կարևորությունը ինչպես սեմանտիկայի, այնպես էլ պրագմատիկայի ուսումնասիրության համար։

Другие предметы

Հրատարակությունը նվիրված է մանկական գրադարանային սպասարկման կազմակերպման գործնական փորձի ներկայացմանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով երեխաների ընթերցանության խթանմանը, գրքի նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորմանը և գրադարանի կրթական ու մշակութային գործառույթների իրականացմանը։ Նյութի առանցքում գրադարանի աշխատանքի այն ձևերն ու մեթոդներն են, որոնք կիրառվել են տարբեր տարիքի ընթերցողների հետ աշխատանքում՝ հաշվի առնելով նրանց տարիքային առանձնահատկությունները, հետաքրքրությունները և ընթերցողական պահանջները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում գրքային ֆոնդի կազմակերպմանը, մանկական գրականության ընտրությանը, ընթերցողներին համապատասխան գրքերի առաջարկմանը և տեղեկատու-մատենագիտական սպասարկմանը։ Ներկայացվում է նաև անհատական և խմբային աշխատանքի փոխկապակցվածությունը, որի միջոցով գրադարանավարը կարող է աջակցել երեխայի ընթերցողական ճաշակի և ինքնուրույն գրականություն ընտրելու կարողության զարգացմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրքային ցուցահանդեսների, գրական քննարկումների, բարձրաձայն ընթերցումների, հանդիպումների, թեմատիկ միջոցառումների և այլ մշակութային-լուսավորչական նախաձեռնությունների նշանակությանը։ Դրանք դիտարկվում են ոչ միայն որպես գրականության տարածման միջոցներ, այլև որպես երեխաների հաղորդակցական, ճանաչողական և ստեղծագործական ակտիվությունը զարգացնող աշխատանքի ձևեր։ Անդրադարձ է կատարվում նաև դպրոցի, ընտանիքի և գրադարանի համագործակցությանը՝ երեխաների ընթերցանության կազմակերպման և կրթական գործընթացին աջակցելու տեսանկյունից։ Հրատարակության գործնական բնույթը հնարավորություն է տալիս ներկայացված փորձը դիտարկել որպես մեթոդական նյութ այլ մանկական գրադարանների և գրադարանային աշխատողների համար։ Կարևորվում են ընթերցողների պահանջների ուսումնասիրությունը, սպասարկման արդյունքների գնահատումը և աշխատանքի ձևերի շարունակական կատարելագործումը։ Նման նյութը միաժամանակ արժեքավոր աղբյուր է մանկական գրադարանների պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանում ընդունված գրադարանային աշխատանքի սկզբունքները, ընթերցանության կազմակերպման մեթոդները և մանկական գրադարանի հասարակական դերակատարության ընկալումը։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը ներկայացնում է մանկական գրադարանը որպես կրթական, տեղեկատվական և մշակութային միջավայր, որտեղ գրքի տարածումը համադրվում է երեխայի մտավոր ու ստեղծագործական զարգացմանն ուղղված համակարգված աշխատանքների հետ։

Другие предметы

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Երևանի հրապարակների ձևավորման, զարգացման և քաղաքային միջավայրում դրանց դերի ուսումնասիրությանը՝ ճարտարապետական, քաղաքաշինական և գեղարվեստական տեսանկյուններից։ Հետազոտության կենտրոնում Երևանի հրապարակների տարածական կազմակերպման, հատակագծային կառուցվածքի, ծավալատարածական հարաբերությունների, ֆունկցիոնալ նշանակության և քաղաքի ընդհանուր կերպարի ձևավորման մեջ դրանց ունեցած դերի հետ կապված հիմնախնդիրներն են։ Հրապարակը դիտարկվում է ոչ միայն որպես բաց քաղաքային տարածք, այլև որպես հասարակական կյանքի կարևոր կենտրոն, որտեղ փոխկապակցվում են տրանսպորտային, հետիոտնային, վարչական, մշակութային, առևտրային և հանգստի գործառույթները։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են Երևանի տարբեր հրապարակների ձևավորման պատմական փուլերը, դրանց կառուցվածքային փոփոխությունները և քաղաքի զարգացման տարբեր ժամանակաշրջաններում առաջացած նոր պահանջները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հրապարակների և դրանց շրջապատող շենքերի փոխհարաբերությանը, ճարտարապետական միջավայրի ամբողջականությանը, շենքերի բարձրությունների և ծավալների հարաբերակցությանը, տեսողական առանցքներին, տարածության մասշտաբայնությանը և քաղաքային համայնապատկերի ձևավորմանը։ Կարևոր խնդիր է նաև հրապարակների ֆունկցիոնալ կազմակերպումը՝ հաշվի առնելով մարդկանց շարժը, տրանսպորտային հոսքերը, հետիոտների անվտանգությունը, կանաչապատումը, հանգստի գոտիները և հանրային միջոցառումների անցկացման հնարավորությունները։ Երևանի քաղաքային միջավայրի առանձնահատկությունները պայմանավորված են նաև տեղանքի ռելիեֆով, բնական լանդշաֆտով, կլիմայական պայմաններով, պատմական կառուցապատմամբ և քաղաքի ճարտարապետական ժառանգությամբ, ուստի հրապարակների ձևավորման հարցերը պահանջում են այդ գործոնների համակցված ուսումնասիրություն։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև պատմական և ժամանակակից կառուցապատման միջև հավասարակշռության պահպանմանը, հրապարակների վերակառուցման և բարեկարգման ժամանակ պատմամշակութային արժեքների պաշտպանության անհրաժեշտությանը, ինչպես նաև նոր քաղաքաշինական միջամտությունների ազդեցությանը արդեն ձևավորված քաղաքային տարածքների վրա։ Առանձին կարևորություն ունի հրապարակների գեղարվեստական կերպարի ձևավորումը, որը ներառում է ճարտարապետական դետալները, ծածկույթները, կանաչապատումը, ջրային տարրերը, լուսավորությունը, փոքր ճարտարապետական ձևերը և հանրային արվեստի օբյեկտները։ Այս բոլոր բաղադրիչների ճիշտ համադրությունը կարող է նպաստել հրապարակների ինքնատիպության, հարմարավետության և հասարակական գրավչության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ժամանակակից քաղաքաշինության տեսանկյունից, քանի որ հասարակական բաց տարածքների որակը մեծապես ազդում է քաղաքի բնակելիության, քաղաքային կյանքի ակտիվության և բնակիչների առօրյա միջավայրի հարմարավետության վրա։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ճարտարապետներին, քաղաքաշինարարներին, լանդշաֆտային ճարտարապետներին, դիզայներներին, արվեստաբաններին, պատմաբաններին, հուշարձանների պահպանության մասնագետներին և քաղաքային միջավայրի զարգացման հարցերով զբաղվող հետազոտողներին։ Այն արժեքավոր է հատկապես Երևանի քաղաքաշինական պատմության և ժամանակակից զարգացման համատեքստում, քանի որ հնարավորություն է տալիս դիտարկել քաղաքի հրապարակները որպես փոխկապակցված ճարտարապետական և հասարակական տարածքներ ու բացահայտել դրանց պահպանման, վերակազմակերպման և հետագա զարգացման հիմնական խնդիրները։

Философия

Գարեգին Նժդեհ. Երկեր (հատոր առաջին)-ը գաղափարական, հրապարակախոսական և պատմափիլիսոփայական բնույթի ժողովածու է, որը ներկայացնում է Գարեգին Նժդեհի ազգային-քաղաքական մտքի ձևավորման հիմքերը և նրա հիմնական հայացքները՝ կապված հայրենիքի պաշտպանության, ազգային ինքնության և պետականության գաղափարի հետ, աշխատությունում ընդգրկված են նրա հոդվածներ, ելույթներ և տարբեր ժամանակաշրջանների գրառումներ, որոնցում նա անդրադառնում է ազգային համախմբման անհրաժեշտությանը, պատմական ճակատագրի ընկալմանը և ժողովրդի հոգևոր-բարոյական ուժի նշանակությանը, միաժամանակ բացահայտվում է Նժդեհի մտածողության փիլիսոփայական շերտը՝ կապված պատասխանատվության, կամքի և ազգային դիմադրության գաղափարների հետ, հատորը նաև ներկայացնում է նրա հասարակական-քաղաքական գործունեության գաղափարական հիմքերը և այն տեսլականը, որով նա դիտարկում էր հայ ժողովրդի ապագան պատմական ճգնաժամերի պայմաններում, աշխատությունը կարևոր աղբյուր է հայ քաղաքական մտքի և գաղափարախոսական պատմության ուսումնասիրության համար։

Право

Աշխատությունը նվիրված է պետությունների տնտեսական ինքնիշխանության իրավական բնույթի, բովանդակության և սահմանների ուսումնասիրությանը միջազգային իրավունքի համատեքստում։ Հետազոտության հիմքում տնտեսական ինքնիշխանության և պետական ինքնիշխանության փոխկապակցվածությունն է՝ դիտարկելով պետության իրավունքը ինքնուրույն որոշելու իր տնտեսական քաղաքականությունը, տնօրինելու բնական ռեսուրսները, կարգավորելու ազգային տնտեսությունը և սահմանելու արտաքին տնտեսական հարաբերությունների հիմնական ուղղությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ միջազգային իրավունքի հիմնարար սկզբունքներին, այդ թվում՝ պետությունների ինքնիշխան հավասարությանը, ներքին գործերին չմիջամտելու սկզբունքին, ժողովուրդների ինքնորոշման իրավունքին և պետությունների տարածքային ու տնտեսական իրավազորությանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բնական ռեսուրսների նկատմամբ մշտական ինքնիշխանության գաղափարին, օտարերկրյա ներդրումների կարգավորմանը, արտաքին առևտրին և միջազգային տնտեսական համագործակցությանը։ Աշխատության կարևոր խնդիրներից է տնտեսական ինքնիշխանության և միջազգային պարտավորությունների միջև հարաբերակցության բացահայտումը, քանի որ ժամանակակից միջազգային իրավակարգում պետությունները, պահպանելով իրենց տնտեսական քաղաքականության ինքնուրույնության զգալի մասը, միաժամանակ ստանձնում են պայմանագրային և այլ միջազգային պարտավորություններ։ Այս համատեքստում կարող են ուսումնասիրվել միջազգային առևտրային համաձայնագրերի, ներդրումային պայմանագրերի, միջազգային ֆինանսական կազմակերպությունների գործունեության և տարածաշրջանային տնտեսական ինտեգրման ազդեցությունը ազգային տնտեսական ինքնուրույնության վրա։ Հետազոտությունը կարող է քննարկել նաև տնտեսական պատժամիջոցների, արտաքին տնտեսական ճնշման և միջազգային տնտեսական վեճերի իրավական ասպեկտները՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը պետությունների տնտեսական որոշումների ազատության վրա։ Կարևոր ուղղություն է գլոբալացման պայմաններում տնտեսական ինքնիշխանության վերափոխման ուսումնասիրությունը, երբ պետությունների տնտեսությունների փոխկախվածության խորացումը միաժամանակ ստեղծում է նոր հնարավորություններ և սահմանափակումներ։ Աշխատությունը կարող է ունենալ տեսական և գործնական նշանակություն՝ նպաստելով միջազգային տնտեսական հարաբերություններում պետության իրավունքների և պարտավորությունների առավել ամբողջական ընկալմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել միջազգային իրավունքի մասնագետների, իրավաբանների, քաղաքագետների, տնտեսագետների, դիվանագետների, հետազոտողների և իրավաբանական ու միջազգային հարաբերությունների մասնագիտությունների ուսանողների համար։

История

Հայոց եկեղեցին Կիլիկյան շրջանում-ը պատմական-եկեղեցագիտական ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է Հայ Առաքելական Եկեղեցու զարգացումը Կիլիկյան Հայաստանի պետականության պայմաններում՝ ընդգրկելով XII–XIV դարերը, երբ եկեղեցին ոչ միայն հոգևոր, այլ նաև քաղաքական և մշակութային կարևոր կենտրոն էր։ Աշխատությունում մանրամասն վերլուծվում է Կիլիկիայում կաթողիկոսական աթոռի ձևավորումն ու գործունեությունը, եկեղեցու հարաբերությունները Կիլիկյան թագավորության արքունիքի հետ, ինչպես նաև նրա դերը պետական կառավարման, դիվանագիտության և միջազգային կապերի համակարգում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում եկեղեցական բարեփոխումներին, վանական կյանքի զարգացմանը, դպրոցների և կրթական կենտրոնների գործունեությանը, ինչպես նաև ձեռագրական մշակույթի ծաղկմանը, որը Կիլիկյան շրջանում հասավ բարձր մակարդակի։ Գրքում քննարկվում են նաև Կիլիկյան եկեղեցու շփումները կաթոլիկ Արևմուտքի հետ, միության փորձերը և դրանց շուրջ առաջացած աստվածաբանական ու քաղաքական հակասությունները, որոնք մեծ ազդեցություն ունեցան հայ եկեղեցական կյանքի վրա։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը ցույց է տալիս, որ Կիլիկյան շրջանում Հայ եկեղեցին եղել է ոչ միայն հավատքի կրող, այլև ազգային ինքնության պահպանման, պետական գաղափարախոսության ձևավորման և մշակութային զարգացման առանցքային ինստիտուտներից մեկը։