Исследование одного класса систем обыкновенных дифференциальных уравнений, не разрешенных относительно высших производных

Политология

Սույն հրատարակությունը ներկայացնում է հայոց Ազգային ժողովի տասներորդ նիստի պաշտոնական արձանագրությունները՝ պահպանելով արևմտահայ ազգային ներկայացուցչական մարմնի գործունեության, ժողովական քննարկումների և համայնքային կառավարման պատմական վկայությունները։ Այն XIX դարի հայ հասարակական-քաղաքական կյանքի փաստաթղթային ժառանգության կարևոր նմուշներից է, որն առնչվում է ազգային ինքնակառավարման, սահմանադրական կարգի, հասարակական պատասխանատվության և ազգային հաստատությունների գործունեության կազմակերպման հիմնահարցերին։ Ազգային ժողովը արևմտահայության հասարակական կյանքում կարևոր դեր ունեցող ներկայացուցչական կառույց էր, որի գործունեությունը կապված էր ազգային-եկեղեցական կառավարման, կրթական ու բարեգործական հաստատությունների, համայնքային հարաբերությունների կարգավորման և ազգային նշանակության այլ խնդիրների քննարկման հետ։ Նիստերի արձանագրությունները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ժողովական աշխատանքի կազմակերպման ձևերը, քննարկումների ընթացքը, բարձրացված հարցերի բնույթը, տարբեր դիրքորոշումների արտահայտման հնարավորությունները և հավաքական որոշումների ընդունման սկզբունքները։ Այսպիսի փաստաթղթերը կարևոր են ոչ միայն առանձին ժողովական իրադարձությունների վերականգնման, այլև ազգային կառավարման համակարգի կառուցվածքի, իրավասությունների և գործնական գործունեության ուսումնասիրության համար։ Արձանագրային հրատարակությունների հիմնական առանձնահատկությունն այն է, որ դրանք պաշտոնական գրավոր ձևով ամրագրում են ազգային ներկայացուցչական մարմնի աշխատանքը՝ պահպանելով պատմական ժամանակաշրջանի կառավարչական լեզուն, գործավարական մոտեցումները և հասարակական խնդիրների քննարկման մշակույթը։ Դրանց միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել ազգային հաստատությունների փոխհարաբերությունների, համայնքային կառավարման առաջնահերթությունների, հասարակական շահերի ներկայացման և ազգային կյանքի կազմակերպման մեխանիզմների մասին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի այս փաստաթղթերի կապը արևմտահայ Ազգային սահմանադրության հետ։ XIX դարի երկրորդ կեսին հայ հասարակական կյանքում ազգային կառավարման համակարգի վերակազմավորումն ու կանոնակարգումը կարևորագույն գործընթացներից էին։ 1860 թվականին ընդունված Ազգային սահմանադրությունը, որը օսմանյան իշխանությունների կողմից հաստատվեց 1863 թվականին, հիմք դրեց արևմտահայ համայնքի ներկայացուցչական կառավարման նոր համակարգին։ Այն նախատեսում էր ազգային մարմինների գործունեության կարգավորում, իրավասությունների բաշխում, ընտրովի ներկայացուցչության ձևավորում և համայնքային խնդիրների լուծման համար որոշակի ընթացակարգերի հաստատում։ Ազգային ժողովը դարձավ այդ համակարգի կարևորագույն կառույցներից մեկը՝ ապահովելով ազգային նշանակության հարցերի քննարկման և որոշումների մշակման ինստիտուցիոնալ հարթակ։ Նիստերի արձանագրությունները կարևոր նյութ են սահմանադրական դրույթների գործնական կիրառությունը, ազգային կառավարման առանձնահատկությունները և հասարակական տարբեր շրջանակների մասնակցությունը ուսումնասիրելու համար։ Դրանք արտացոլում են նաև հայ համայնքի ներսում ձևավորված հասարակական հարաբերությունները, ազգային պատասխանատվության ընկալումները և կառավարման գործընթացում ներկայացուցչական սկզբունքների նշանակությունը։ Պատմական առումով 1880-ական թվականները արևմտահայության համար բարդ ու հակասական ժամանակաշրջան էին։ Օսմանյան կայսրության քաղաքական և վարչական պայմանները, ազգային իրավունքների պաշտպանության խնդիրները, կրթական ու մշակութային կյանքի զարգացումը և համայնքային կառավարման դժվարությունները մեծ ազդեցություն էին ունենում հայ հասարակական կյանքի վրա։ Այդ պայմաններում Ազգային ժողովի գործունեությունը կարևոր նշանակություն ուներ ազգային հաստատությունների շարունակականության, համայնքային շահերի ներկայացման և հասարակական խնդիրների քննարկման համար։ Կոստանդնուպոլիսը, որպես արևմտահայության գլխավոր քաղաքական, մտավոր, մշակութային և հրատարակչական կենտրոն, ազգային գործունեության կարևորագույն միջավայր էր։ Այստեղ գործող հայ տպարանները նպաստում էին ազգային մարմինների փաստաթղթերի, պաշտոնական հաղորդագրությունների և հասարակական նշանակության նյութերի հրապարակմանը։ Միքայել Սարյանի տպարանում լույս տեսած այս արձանագրային հրատարակությունը վկայում է ժողովական գործունեության փաստաթղթային պահպանման և տարածման կարևորության մասին։ Նման նյութերի տպագրությունը նպաստում էր ազգային հաստատությունների գործունեության վերաբերյալ տեղեկությունների ամրագրմանը և հետագա սերունդներին փոխանցմանը։ Գրական-փաստաթղթային տեսանկյունից հրատարակությունն առանձնանում է պաշտոնական արձանագրային շարադրանքով, վարչական ու ժողովական տերմինաբանությամբ և իրադարձությունների գրավոր վավերագրման սկզբունքով։ Այն գեղարվեստական ստեղծագործություն չէ, այլ պատմական փաստաթուղթ, որի արժեքը պայմանավորված է ժամանակակից վկայությունների պահպանմամբ։ Արձանագրային նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն որոշումների վերջնական ձևակերպումները, այլև ազգային կառավարման լեզուն, ժողովական հաղորդակցության ձևերը և հասարակական խնդիրների ինստիտուցիոնալ ներկայացումը։ Դրանք կարևոր են նաև հայերեն պաշտոնական գրագրության, վարչական լեզվի և XIX դարի հասարակական-իրավական բառապաշարի պատմության տեսանկյունից։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր արևմտահայ սահմանադրական պատմության, ազգային ներկայացուցչական մարմինների գործունեության, Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի կառավարման, հայ հասարակական մտքի և XIX դարի իրավաքաղաքական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, իրավունքի պատմության մասնագետների, հայագիտական հետազոտողների, մատենագետների և ազգային հաստատությունների պատմությամբ զբաղվող ուսումնասիրողների համար։ Ընթերցողական և գիտաճանաչողական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու հայ ազգային ինքնակառավարման պատմական փորձին, ժողովական գործունեության կազմակերպման սկզբունքներին և սահմանադրական հաստատությունների դերակատարությանը։ Այն բացահայտում է ազգային կյանքի կազմակերպման մեջ ներկայացուցչական կառույցների նշանակությունը և ցույց տալիս, թե ինչպես էին ազգային հաստատությունները փորձում լուծել համայնքային նշանակության խնդիրները՝ հիմնվելով քննարկման, մասնակցության և հավաքական պատասխանատվության սկզբունքների վրա։ Հրատարակությունը հայ պատմական ու փաստաթղթային ժառանգության արժեքավոր միավոր է, որը կարևոր նյութ է տրամադրում արևմտահայ ազգային կառավարման, սահմանադրական մտածողության և հասարակական-քաղաքական կյանքի զարգացման ամբողջական ուսումնասիրության համար։

Философия

Աշխատությունը նվիրված է տրամաբանությանը՝ որպես ճիշտ մտածելու, դատելու և փաստարկելու արվեստի։ Այն ներկայացնում է բանականության գործունեության ուսումնասիրման այն սկզբունքները, որոնց միջոցով մարդը կարող է կարգավորել իր մտքերը, տարբերել ճշմարիտն ու սխալը, գնահատել դատողությունների հիմնավորվածությունը և հետևողականորեն հանգել եզրակացությունների։ Տրամաբանությունը դիտարկվում է որպես գիտելիքի ձեռքբերման և մտավոր գործունեության կազմակերպման կարևոր գործիք, որն անհրաժեշտ է ոչ միայն փիլիսոփայական հարցերի քննության, այլև առօրյա դատողությունների ու գիտական ուսումնասիրությունների համար։ Գրքի բովանդակային առանցքը տրամաբանական մտածողության կանոններն են՝ հասկացությունների ձևավորումը, դատողությունների կառուցումը, մտահանգումները և փաստարկների գնահատումը։ Այսպիսի ձեռնարկը նպաստում է վերլուծական կարողությունների զարգացմանը, սովորեցնում է նկատել մտքի հակասությունները, խուսափել անհիմն եզրակացություններից և սեփական տեսակետը ներկայացնել հստակ ու համակարգված ձևով։ Այն նաև կարևոր տեղ ունի փիլիսոփայական կրթության պատմության մեջ՝ որպես տրամաբանական գիտելիքը հայերենով մատուցելու և եվրոպական մտավոր ավանդույթները հայ ընթերցողին հասանելի դարձնելու օրինակ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել փիլիսոփայությամբ, տրամաբանությամբ և մտավոր մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվողների համար։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հասարակական կառավարման համակարգի վերափոխման և կատարելագործման ռազմավարական ուղղությունների ուսումնասիրությանը՝ պետական կառավարման արդյունավետության, ժողովրդավարական կառավարման սկզբունքների, ինստիտուցիոնալ զարգացման և հանրային ծառայությունների որակի բարձրացման համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է կառավարման համակարգում առկա կառուցվածքային, կազմակերպական և գործառութային խնդիրների բացահայտման, դրանց առաջացման պատճառների գնահատման և երկարաժամկետ բարեփոխումների հիմնավորման վրա։ Հասարակական կառավարումը դիտարկվում է որպես պետական մարմինների, տեղական ինքնակառավարման համակարգի, քաղաքացիական հասարակության, մասնավոր հատվածի և քաղաքացիների միջև ձևավորվող փոխհարաբերությունների ամբողջություն, որի արդյունավետությունը պայմանավորված է ոչ միայն կառավարման մարմինների կազմակերպական կառուցվածքով, այլև որոշումների ընդունման թափանցիկությամբ, հաշվետվողականությամբ, իրավական կարգավորմամբ և հանրային մասնակցության մակարդակով։ Քննության են առնվում անկախ պետականության պայմաններում կառավարման համակարգի ձևավորման և զարգացման հիմնական առանձնահատկությունները, վարչական ինստիտուտների վերակազմավորման գործընթացները և նոր հասարակական ու տնտեսական հարաբերություններին համապատասխան կառավարման մեխանիզմների ստեղծման անհրաժեշտությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պետական կառավարման մարմինների գործառույթների հստակեցմանը և դրանց միջև լիազորությունների արդյունավետ բաշխմանը։ Կառավարման համակարգում գործառույթների կրկնությունը, պատասխանատվության ոչ հստակ սահմանումը և տարբեր կառույցների միջև համակարգման խնդիրները դիտարկվում են որպես կառավարման արդյունավետությունը սահմանափակող գործոններ։ Այդ տեսանկյունից կարևորվում են ինստիտուցիոնալ կառուցվածքների օպտիմալացումը, պետական մարմինների գործառույթների վերանայումը և որոշումների ընդունման ընթացակարգերի կատարելագործումը։ Ուսումնասիրվում են կենտրոնացման և ապակենտրոնացման հարաբերակցության խնդիրները՝ գնահատելով պետական կառավարման տարբեր մակարդակների միջև լիազորությունների և ռեսուրսների բաշխման արդյունավետությունը։ Տեղական ինքնակառավարման զարգացումը դիտարկվում է որպես հասարակական կառավարման ժողովրդավարացման կարևոր ուղղություն, քանի որ տեղական նշանակության խնդիրների լուծումը քաղաքացիներին առավել մոտ կառավարման մակարդակում կարող է բարձրացնել որոշումների համապատասխանությունը համայնքների իրական պահանջներին։ Առանձին նշանակություն է տրվում հանրային ծառայության համակարգի բարեփոխմանը։ Քննության են առնվում պետական և համայնքային ծառայողների մասնագիտական ընտրության, վերապատրաստման, աշխատանքի գնահատման, առաջխաղացման և պատասխանատվության մեխանիզմները։ Արհեստավարժ, քաղաքական փոփոխություններից հնարավորինս անկախ և հանրային շահին ուղղված վարչական համակարգի ձևավորումը ներկայացվում է որպես կառավարման բարեփոխումների կայունության հիմնական պայմաններից մեկը։ Կարևորվում են մարդկային ռեսուրսների կառավարման ժամանակակից մեթոդները, մասնագիտական կարողությունների շարունակական զարգացումը և կառավարման մշակույթի կատարելագործումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պետական կառավարման արդյունավետության գնահատմանը։ Դիտարկվում են այն չափանիշները և ցուցանիշները, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել պետական ծրագրերի իրականացումը, հանրային միջոցների օգտագործումը, կառավարման մարմինների աշխատանքի արդյունքները և բնակչությանը մատուցվող ծառայությունների որակը։ Արդյունքահեն կառավարման սկզբունքների կիրառումը հնարավորություն է տալիս պետական մարմինների գործունեությունը գնահատել ոչ միայն իրականացված միջոցառումների, այլև դրանց իրական հասարակական արդյունքների հիման վրա։ Քննության են առնվում ռազմավարական պլանավորման և պետական քաղաքականության մշակման խնդիրները։ Կարևորվում է երկարաժամկետ նպատակների սահմանումը, դրանց համապատասխան ծրագրերի մշակումը, ֆինանսական ու մարդկային ռեսուրսների պլանավորումը և իրականացման արդյունքների պարբերական գնահատումը։ Ռազմավարական կառավարումը դիտարկվում է որպես առանձին պետական մարմինների գործունեությունը ընդհանուր զարգացման նպատակների շուրջ համակարգելու միջոց։ Առանձին նշանակություն է տրվում պետական քաղաքականությունների մշակման ընթացքում փաստերի, վիճակագրական տվյալների և վերլուծական գնահատումների օգտագործմանը, ինչը կարող է բարձրացնել ընդունվող որոշումների հիմնավորվածությունը։ Հասարակական կառավարման բարեփոխումների կարևոր ուղղություններից է վարչարարության պարզեցումը և քաղաքացիների ու պետական կառույցների փոխհարաբերությունների բարելավումը։ Ուսումնասիրվում են վարչական ընթացակարգերի կատարելագործման, ավելորդ գործառույթների կրճատման, ծառայությունների մատուցման ժամկետների նվազեցման և քաղաքացիների համար պետական համակարգի հասանելիության բարձրացման հնարավորությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թվային կառավարման և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառմանը։ Էլեկտրոնային ծառայությունների, միասնական տեղեկատվական համակարգերի և տվյալների փոխանակման մեխանիզմների զարգացումը կարող է նպաստել վարչարարական ծախսերի նվազեցմանը, ծառայությունների արագացմանը և կառավարման թափանցիկության բարձրացմանը։ Միաժամանակ կարևորվում են տեղեկատվական անվտանգության, անձնական տվյալների պաշտպանության և թվային ծառայությունների հասանելիության խնդիրները։ Թափանցիկությունն ու հաշվետվողականությունը դիտարկվում են որպես կառավարման համակարգի նկատմամբ հանրային վստահության ձևավորման կարևոր նախապայմաններ։ Քննության են առնվում պետական մարմինների գործունեության վերաբերյալ տեղեկատվության հրապարակման, որոշումների հիմնավորման, հանրային վերահսկողության և պաշտոնատար անձանց պատասխանատվության մեխանիզմները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կոռուպցիոն ռիսկերի նվազեցմանը՝ վարչական ընթացակարգերի հստակեցման, վերահսկողական համակարգերի զարգացման և շահերի բախման կանխարգելման տեսանկյունից։ Կարևորվում է քաղաքացիական հասարակության մասնակցությունը կառավարման գործընթացներին։ Հանրային քննարկումները, խորհրդակցությունները, հասարակական կազմակերպությունների ներգրավումը և քաղաքացիների հետ հետադարձ կապի մեխանիզմները դիտարկվում են որպես պետական քաղաքականության մշակման որակի բարձրացման միջոցներ։ Մասնակցային կառավարումը հնարավորություն է տալիս որոշումների ընդունման ընթացքում հաշվի առնել հասարակության տարբեր խմբերի պահանջներն ու շահերը և բարձրացնել ընդունված քաղաքականությունների հասարակական ընդունելիությունը։ Ուսումնասիրվում են նաև պետական և մասնավոր հատվածների համագործակցության հնարավորությունները՝ հանրային ծառայությունների մատուցման, ենթակառուցվածքային ծրագրերի և կառավարման նորարարական մեխանիզմների կիրառման ոլորտներում։ Միաժամանակ կարևորվում է պետության կարգավորող և վերահսկողական գործառույթների պահպանումը՝ հանրային շահերի պաշտպանության նպատակով։ Բարեփոխումների ռազմավարությունը դիտարկվում է որպես շարունակական գործընթաց, որը պահանջում է ոչ միայն նոր իրավական ակտերի կամ կառույցների ստեղծում, այլև կառավարման մշակույթի, աշխատանքային մեթոդների և հասարակության հետ հարաբերությունների փոփոխություն։ Առանձին նշանակություն է տրվում բարեփոխումների հաջորդականությանը, տարբեր միջոցառումների փոխկապակցվածությանը և իրականացվող փոփոխությունների արդյունքների մշտադիտարկմանը։ Կարևորվում է նաև միջազգային կառավարման փորձի ուսումնասիրությունը՝ այն Հայաստանի ինստիտուցիոնալ, սոցիալական և տնտեսական առանձնահատկություններին համապատասխանեցնելու սկզբունքով։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է կառավարման համակարգի արդյունավետության բարձրացման, պետական ինստիտուտների կարողությունների ամրապնդման, հանրային ծառայությունների որակի բարելավման և պետություն-հասարակություն հարաբերությունների զարգացման համար ռազմավարական առաջարկությունների ձևավորման հնարավորությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հանրային կառավարման, պետական քաղաքականության, քաղաքագիտության, վարչարարության, տեղական ինքնակառավարման և ինստիտուցիոնալ բարեփոխումների ոլորտների հետազոտողների, պետական ու համայնքային կառավարման մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Культура

Այս մատենագիտական և տեղեկատվական աշխատությունը նախատեսված է մշակույթի և արվեստի ոլորտներում հրապարակված նոր գրականության համակարգված ներկայացման, հաշվառման և տարածման համար։ Այն ներառում է տարբեր ժամանակաշրջաններում հրատարակված գրքերի, գիտական հոդվածների, ժողովածուների, ցուցահանդեսային կատալոգների, արվեստագիտական ուսումնասիրությունների և այլ մասնագիտական աղբյուրների վերաբերյալ մատենագիտական տվյալներ՝ հնարավորություն տալով հետազոտողներին, ուսանողներին և մշակութային հաստատությունների աշխատակիցներին արագ կողմնորոշվել առկա գրականության մեջ։ Աշխատությունում նյութերը դասակարգվում են ըստ թեմատիկ ուղղությունների՝ ընդգրկելով կերպարվեստը, երաժշտությունը, թատրոնը, կինոն, ճարտարապետությունը, ժողովրդական մշակույթը, մշակութային քաղաքականությունը և արվեստագիտության այլ ոլորտներ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում աղբյուրների նկարագրական ներկայացմանը, հրատարակչական տվյալների ճշգրտությանը և տեղեկատվության մատչելի կազմակերպմանը, ինչը նպաստում է գիտահետազոտական և կրթական գործունեության արդյունավետությանը։ Այսպիսի տեղեկատուները կարևոր դեր են կատարում մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության, գիտական հաղորդակցության և մասնագիտական տեղեկատվության տարածման գործում։

Журналистика

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի տնտեսական լրագրության ձևավորման, զարգացման և արդի վիճակի համեմատական ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են տնտեսական թեմաների լուսաբանման առանձնահատկությունները, լրագրողական մեթոդները, տեղեկատվության ներկայացման ձևերը, տնտեսական լրատվամիջոցների դերը հանրային կարծիքի ձևավորման և տնտեսական գործընթացների ընկալման գործում։ Հեղինակը համեմատում է տնտեսական լրագրության տարբեր մոտեցումներ, անդրադառնում է մասնագիտական չափանիշներին, տեղեկատվական աղբյուրների օգտագործմանը, լրագրողների մասնագիտական պատրաստվածության խնդիրներին և ոլորտի զարգացման հեռանկարներին։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են նաև տնտեսական հաղորդակցության փոփոխվող պայմանները, թվային միջավայրի ազդեցությունը և տնտեսական տեղեկատվության ավելի արդյունավետ ներկայացման հնարավորությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լրագրողների, տնտեսագետների, մեդիա հետազոտողների, ուսանողների և զանգվածային հաղորդակցության ոլորտով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդի պատմության ամենանշանակալի իրադարձություններից մեկին՝ հինգերորդ դարում տեղի ունեցած Վարդանանց պատերազմին, որը դարձավ հայրենիքի, քրիստոնեական հավատքի և ազգային ինքնության պահպանման համար մղված պայքարի խորհրդանիշ։ Պատմական շարադրանքի կենտրոնում Ավարայրի ճակատամարտն է, Վարդան Մամիկոնյանի գլխավորած ապստամբությունը և հայ ժողովրդի դիմադրությունը Սասանյան Պարսկաստանի կրոնական ու քաղաքական ճնշումներին։ Երկում ներկայացվում են պատերազմի նախադրյալները, ժամանակի քաղաքական իրավիճակը, հայ նախարարների ու հոգևորականների դիրքորոշումները, ժողովրդի միասնականության ձգտումը և ազատության ու հավատի պաշտպանության համար կատարված զոհողությունները։ Պատմական իրադարձությունները ներկայացվում են ոչ միայն որպես ռազմական բախումների հաջորդականություն, այլև որպես բարոյական ու հոգևոր ընտրության դրսևորում, որտեղ առանձնահատուկ նշանակություն ունեն հավատարմությունը սեփական համոզմունքներին, հայրենասիրությունը, անձնազոհությունը, քաջությունը և ազգային արժանապատվությունը։ Հեղինակի պատմողական ոճին բնորոշ են հուզական արտահայտչականությունը, գաղափարական ընդգծվածությունը և հերոսական կերպարների վառ ներկայացումը, ինչի շնորհիվ պատմական պատումը ձեռք է բերում նաև գրական ու դաստիարակչական արժեք։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում Վարդան Մամիկոնյանի և նրա զինակիցների կերպարներին, որոնք մարմնավորում են հայրենիքի ու հավատքի պաշտպանության գաղափարը և դարձել են հայ ազգային հիշողության կարևոր խորհրդանիշներ։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ ժողովրդի պատմության, քրիստոնեական ինքնության ձևավորման, ազգային դիմադրության ավանդույթների և հայ պատմագրական մտքի ուսումնասիրության համար։ Այն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ճանաչելու Վարդանանց պատերազմի պատմական ու գաղափարական նշանակությունը, հասկանալու այդ իրադարձության ազդեցությունը հայ հասարակական գիտակցության վրա և գնահատելու այն որպես ազգային միասնության, ազատասիրության ու հոգևոր տոկունության բացառիկ օրինակ։