Историко-этнографические очерки Шатаха

Биология

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ֆիզիկական գործոնների ազդեցության ուսումնասիրությանը երկշերտ լիպիդային թաղանթների կայունության վրա։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունն է բացահայտել, թե արտաքին ֆիզիկական ազդեցությունների փոփոխության պայմաններում ինչպես են փոխվում լիպիդային թաղանթների կառուցվածքային, ֆիզիկական և ֆունկցիոնալ հատկությունները։ Աշխատանքի շրջանակում ուսումնասիրվում են կենսաբանական թաղանթների կառուցվածքը, լիպիդային երկշերտի կազմակերպման առանձնահատկությունները և այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել դրա ամբողջականության ու կայունության վրա։ Կարող են դիտարկվել ջերմաստիճանի, ճնշման, էլեկտրական կամ էլեկտրամագնիսական ազդեցությունների, ճառագայթման և այլ ֆիզիկական գործոնների ներգործությունը՝ կախված հետազոտության կոնկրետ պայմաններից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն մեխանիզմների բացահայտմանը, որոնց միջոցով ֆիզիկական ազդեցությունները կարող են առաջացնել լիպիդային շերտի կառուցվածքային վերադասավորումներ, փոխել դրա թափանցելիությունը, առաձգականությունը, հեղուկությունը կամ մեխանիկական կայունությունը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են կիրառվել կենսաֆիզիկական և ֆիզիկաքիմիական մեթոդներ՝ թաղանթների հատկությունների փոփոխությունները քանակապես գնահատելու և տարբեր ազդեցությունների նկատմամբ դրանց դիմադրողականությունը համեմատելու համար։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ կենսաբանական թաղանթների գործունեության և կայունության հիմնարար մեխանիզմների ուսումնասիրման, ինչպես նաև կենսաֆիզիկայի, բժշկության, դեղաբանության և կենսատեխնոլոգիայի ոլորտներում թաղանթային համակարգերի վարքագծի ավելի լավ ըմբռնման համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է V–XII դարերում հայոց տոմարական համակարգի վերաբերյալ ձևավորված մեկնությունների պատմական և աղբյուրագիտական ուսումնասիրությանը՝ միջնադարյան հայկական ժամանակագրական գիտելիքի զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն գրավոր սկզբնաղբյուրներն են, որոնցում պահպանվել են տարվա կառուցվածքի, ամիսների և օրերի հաշվարկի, տոմարական շրջանների, շարժական ու անշարժ տոների, թվականների համապատասխանեցման և ժամանակի հաշվարկման այլ խնդիրների վերաբերյալ տեղեկություններ։ Տոմարական մեկնությունները դիտարկվում են ոչ միայն որպես գործնական հաշվարկների համար նախատեսված նյութեր, այլև որպես միջնադարյան գիտական մտքի կարևոր արտահայտություններ, որոնց միջոցով հնարավոր է բացահայտել ժամանակի ընկալման, աստղագիտական գիտելիքների և եկեղեցական ժամանակագրության փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարբեր հեղինակների և ձեռագրական ավանդույթների մեջ պահպանված տոմարագիտական պատկերացումների համեմատությանը, դրանց ձևավորման պատմական պայմաններին և ժամանակի ընթացքում կատարված փոփոխություններին։ Աղբյուրագիտական քննությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու տեքստերի ծագումը, փոխադարձ կապերը, հնարավոր խմբագրումները և հետագա ընդօրինակումների ընթացքում առաջացած տարբերությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայկական տոմարական համակարգի հարաբերակցությունը հարևան և քրիստոնեական այլ ժամանակագրական ավանդույթների հետ, քանի որ միջնադարյան հեղինակները ժամանակի հաշվարկման խնդիրները հաճախ դիտարկել են ավելի լայն գիտական ու եկեղեցական միջավայրում։ Հետազոտության ընթացքում կարող են քննվել նաև տոմարական բարեփոխումների անհրաժեշտության վերաբերյալ պատկերացումները, տարբեր թվագրական համակարգերի համապատասխանեցման եղանակները և պատմական իրադարձությունների թվականները ճշգրտելու համար կիրառված հաշվարկային սկզբունքները։ Տոմարական նյութերի վերլուծությունը կարևոր նշանակություն ունի պատմական սկզբնաղբյուրների ճիշտ թվագրման համար, քանի որ միջնադարյան տարեգրություններում, հիշատակարաններում և այլ գրավոր հուշարձաններում հանդիպող թվականների մեկնաբանությունը հաճախ պահանջում է տվյալ ժամանակաշրջանի տոմարական համակարգերի իմացություն։ Միաժամանակ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս հետևելու Հայաստանում մաթեմատիկական և աստղագիտական գիտելիքների զարգացման որոշ դրսևորումներին և դրանց կիրառությանը ժամանակագրության բնագավառում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է տոմարագիտության, պատմագիտության, ձեռագրագիտության և աղբյուրագիտության մեթոդները՝ միջնադարյան հայկական տոմարական մեկնությունների ձևավորման, փոխանցման և պատմագիտական արժեքի համակարգված բացահայտման նպատակով։

История

Աշխատությունը նվիրված է Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության դեմ իրականացված զանգվածային բռնությունների, տեղահանությունների և ոչնչացման պատմական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում 1915 թվականին և դրան հաջորդած տարիներին հայ ժողովրդի կրած մարդկային, սոցիալական, մշակութային և նյութական կորուստներն են, ինչպես նաև այդ իրադարձությունների ձևավորման քաղաքական ու պատմական նախադրյալները։ Ուսումնասիրվում են Օսմանյան կայսրության հայ բնակչության հասարակական և քաղաքական դրությունը, ազգային հարցի զարգացումը, XIX դարի վերջի բռնությունների փորձը և այն գործընթացները, որոնք հանգեցրին համակարգված տեղահանությունների ու զանգվածային կոտորածների։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում Առաջին համաշխարհային պատերազմի պայմաններին, պետական կառույցների և տեղական իշխանությունների գործողություններին, հայ բնակչության բռնի տեղահանման կազմակերպմանը, մահվան ճանապարհներին, ճամբարային պայմաններին և վերապրածների ճակատագրերին։ Առանձին կարևորություն է տրվում ոչնչացման գործընթացի տարբեր դրսևորումների՝ զանգվածային սպանությունների, սովի, հիվանդությունների, բռնի տեղահանության, ունեցվածքի բռնագրավման և ընտանիքների ու համայնքների քայքայման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտությունը անդրադառնում է նաև հայկական մշակութային ժառանգության կորստին, եկեղեցիների, դպրոցների, կրթական ու մշակութային հաստատությունների գործունեության խաթարմանը և հայաբնակ բնակավայրերի ժողովրդագրական փոփոխություններին։ Կարևորվում է միջազգային արձագանքի ուսումնասիրությունը, այդ թվում՝ ժամանակակից դիվանագիտական փաստաթղթերի, օտարերկրյա դիտորդների, մամուլի և մարդասիրական կազմակերպությունների հաղորդումների նշանակությունը պատմական իրադարձությունների փաստագրման գործում։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև վերապրածների և փախստականների հետագա ճակատագիրը, հայկական սփյուռքի ձևավորման գործընթացը և տեղի ունեցածի հիշողության պահպանման ու փոխանցման խնդիրը։ Պատմական նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել տեղի ունեցածը ոչ միայն որպես առանձին ժամանակաշրջանի ողբերգական իրադարձությունների ամբողջություն, այլև որպես հայ ժողովրդի պատմական զարգացման, ժողովրդագրական պատկերի և ազգային ինքնության վրա խոր ազդեցություն ունեցած գործընթաց։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ցեղասպանագիտության մասնագետներին, հայագետներին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների և մարդու իրավունքների հետազոտողներին, ինչպես նաև դասախոսներին և ուսանողներին։ Ուսումնասիրության նշանակությունը պայմանավորված է պատմական փաստերի համակարգված քննությամբ և հայ ժողովրդի կրած կորուստների, վերապրման փորձի ու պատմական հիշողության պահպանման խնդիրների լուսաբանմամբ։

Другие предметы

Այս նյութը ներկայացնում է հայկական ճարտարապետությանը նվիրված հանձնարարական գրականության համակարգված ցանկ, որը նախատեսված է մշակույթի և արվեստի ժողովրդական համալսարանի ունկնդիրների համար՝ որպես ուսումնական և ճանաչողական ուղեցույց։ Այն ընդգրկում է այնպիսի աշխատություններ, որոնք լուսաբանում են հայկական ճարտարապետության պատմական զարգացման հիմնական փուլերը՝ սկսած վաղ քրիստոնեական շրջանից մինչև միջնադարյան վանական համալիրների ձևավորումը և հետագա դարերի քաղաքաշինական ու եկեղեցաշինական ավանդույթները։ Ցանկում ընդգրկված գրականությունը անդրադառնում է ճարտարապետական հուշարձանների կառուցվածքային առանձնահատկություններին, գեղարվեստական լուծումներին, տարածաշրջանային դպրոցների ձևավորմանը և ազգային ճարտարապետական ոճի զարգացման օրինաչափություններին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հետազոտություններին, որոնք վերլուծում են հայկական ճարտարապետության կապը պատմական միջավայրի, կրոնական պատկերացումների և հասարակական կյանքի կազմակերպման հետ։ Նյութը ծառայում է որպես կրթական գործիք՝ նպաստելով հայկական ճարտարապետական ժառանգության ավելի խորքային ընկալմանը և դրա արժեքի գիտակցմանը։

Экономика

Այս աշխատությունը նվիրված է աշխատանքի առաջարկի և պահանջարկի էությանը, դրանց ձևավորման գործոններին և աշխատաշուկայի հավասարակշռության մեխանիզմներին ժամանակակից տնտեսությունում։ Գրքում ներկայացվում է, թե ինչ է աշխատանքի առաջարկը՝ որպես աշխատողների կողմից աշխատանքի մատուցման պատրաստակամություն տարբեր վարձատրության մակարդակներում, և ինչ է աշխատանքի պահանջարկը՝ որպես գործատուների կողմից աշխատուժի ներգրավման անհրաժեշտություն արտադրության կազմակերպման համար։ Հեղինակը անդրադառնում է աշխատաշուկայի հիմնական գործոններին՝ աշխատավարձի մակարդակ, արտադրողականություն, կրթության և որակավորման աստիճան, ժողովրդագրական փոփոխություններ և տնտեսական ցիկլեր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում աշխատավարձի ձևավորման մեխանիզմներին, գործազրկության տեսակներին և դրանց ազդեցությանը աշխատաշուկայի հավասարակշռության վրա։ Գրքում քննարկվում են նաև պետական քաղաքականության գործիքները՝ նվազագույն աշխատավարձի սահմանում, զբաղվածության ծրագրեր, վերապատրաստման համակարգեր և սոցիալական պաշտպանություն։ Վերլուծվում է աշխատանքի առաջարկի և պահանջարկի փոխազդեցությունը տնտեսական աճի, եկամուտների բաշխման և սոցիալական կայունության համատեքստում։ Աշխատությունը համադրում է տեսական մոտեցումները և գործնական օրինակները՝ օգտակար լինելով տնտեսագետների, HR մասնագետների, պետական քաղաքականություն մշակողների և ուսանողների համար։

Литература

Աշխատանքը նվիրված է ֆրանսիացի նշանավոր գրող և դրամատուրգ Ժան Ժընեի ստեղծագործության ուսումնասիրությանը՝ XX դարի երկրորդ կեսի ֆրանսիական դրամատուրգիայի ընդհանուր զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել նրա դրամատուրգիայի գաղափարական, թեմատիկ և գեղարվեստական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև որոշել այն տեղն ու նշանակությունը, որ ունեցել է նրա ստեղծագործությունը ժամանակակից ֆրանսիական թատրոնի ձևավորման և զարգացման գործընթացում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննվել Ժընեի պիեսներում արտահայտված սոցիալական, բարոյական, հոգեբանական և փիլիսոփայական խնդիրները, մասնավորապես՝ ինքնության, օտարման, իշխանության, բռնության, հանցագործության, ազատության և հասարակական նորմերի խախտման թեմաները։ Նրա դրամատուրգիական աշխարհը հաճախ կառուցվում է իրականության և բեմական պատրանքի փոխհարաբերության, դերերի փոխակերպման և կերպարների ինքնության անորոշության վրա, ինչի շնորհիվ թատերական գործողությունը ձեռք է բերում խորհրդանշական և երբեմն ծիսական բնույթ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև հեղինակի լեզվական և կառուցվածքային նորարարություններին, երկխոսությունների առանձնահատկություններին, կերպարների համակարգին, բեմական տարածության կազմակերպմանը և թատերականության ընդգծված դերին։ Առանձնահատուկ կարևորություն ունի Ժընեի ստեղծագործության դիտարկումը XX դարի երկրորդ կեսի ֆրանսիական դրամատուրգիայի հիմնական միտումների ֆոնին, երբ թատրոնը վերաիմաստավորում էր ավանդական սյուժեն, կերպարը, երկխոսությունը և բեմական գործողությունը։ Այս համատեքստում նրա գործերը կարող են ուսումնասիրվել այլ ժամանակակից դրամատուրգների ստեղծագործությունների հետ համադրությամբ՝ բացահայտելու ընդհանուր գեղագիտական միտումներն ու անհատական տարբերությունները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև աբսուրդի թատրոնի, ավանգարդային դրամատուրգիայի և հետպատերազմյան ֆրանսիական թատերական մշակույթի հետ նրա ստեղծագործության ունեցած առնչություններին՝ միաժամանակ ընդգծելով, որ նրա գեղարվեստական մեթոդը չի սահմանափակվում որևէ մեկ գրական ուղղության շրջանակներով։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև բեմական մարմնավորման խնդիրը, քանի որ նրա պիեսներում թատերական գործողությունը հաճախ կառուցվում է դիմակների, դերախաղի, կրկնօրինակման և իրականության պայմանականացման միջոցով։ Աշխատանքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալու, թե ինչպես է դրամատուրգը թատրոնը վերածում հասարակական և անհատական ինքնության քննության տարածքի՝ կասկածի տակ դնելով ընդունված բարոյական ու սոցիալական սահմանումները։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը նպաստում է XX դարի երկրորդ կեսի ֆրանսիական դրամատուրգիայի զարգացման առանձնահատկությունների և Ժընեի ստեղծագործական ժառանգության ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, թատերագետներին, ֆրանսիական գրականության և մշակույթի մասնագետներին, համեմատական գրականությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև ֆրանսիական ժամանակակից դրամատուրգիայի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։