Մարդկային կապիտալ

Математика

Գիտատեխնիկական և մեխանիկական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է առաձգական տարրեր պարունակող մեխանիկական համակարգերի շարժման և դրանց կառավարման գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում համակարգերի դինամիկական հատկությունները, շարժման ընթացքում առաջացող տատանումները, առաձգական դեֆորմացիաները և դրանց ազդեցությունը ընդհանուր շարժման բնույթի ու կայունության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մեխանիկական համակարգերի մաթեմատիկական մոդելների կառուցմանը, շարժման հավասարումների ձևավորմանը և կառավարման այնպիսի մեթոդների մշակմանը, որոնք հնարավորություն են տալիս ապահովելու համակարգի պահանջվող վարքագիծը։ Վերլուծվում են առաձգական տարրերի պարամետրերի, արտաքին ազդեցությունների և կառավարման ազդանշանների փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը համակարգի արագագործության, ճշգրտության և կայունության վրա։ Քննարկվում են անցումային գործընթացների կարգավորման, անցանկալի տատանումների նվազեցման և շարժման օպտիմալ բնութագրերի ապահովման խնդիրները։ Տեսական և հաշվարկային մոտեցումների կիրառումը հնարավորություն է տալիս գնահատելու տարբեր կառավարման ալգորիթմների արդյունավետությունը և ընտրելու համապատասխան լուծումներ առաձգական կապերով մեխանիզմների համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել մեխանիկայի, ավտոմատ կառավարման, ռոբոտատեխնիկայի և մեխատրոնիկայի ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է հալոգեն պարունակող հիմնաալյումաբորատային ապակիների սինթեզի, դրանց կառուցվածքային և ֆիզիկաքիմիական հատկությունների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև բարձր իոնական հաղորդականությամբ նոր նյութերի մշակման հնարավորություններին։ Քննարկվում են ապակենման նյութերի առաջացման տեսական հիմքերը, բորատային և ալյումինատային կառուցվածքային միավորների փոխազդեցությունները, ինչպես նաև հալոգենային բաղադրիչների ազդեցությունը ապակիների կառուցվածքի և հատկությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ապակիների քիմիական բաղադրության ընտրությանը, սինթեզի պայմաններին, ջերմային մշակման առանձնահատկություններին և ստացվող նյութերի կայունության ապահովմանը։ Ուսումնասիրվում են իոնների տեղաշարժման մեխանիզմները, ապակենման մատրիցի կառուցվածքային առանձնահատկությունների և էլեկտրահաղորդականության միջև փոխկապակցվածությունները, ինչպես նաև տարբեր բաղադրիչների ազդեցությունը լիցքակիրների շարժունակության վրա։ Անդրադարձ է կատարվում նյութերի էլեկտրական, ջերմային և կառուցվածքային բնութագրերի գնահատման մեթոդներին, իոնական հաղորդականության ջերմաստիճանային կախվածությանը և հաղորդականության բարձրացման հնարավոր ուղիներին։ Կարևորվում են ապակիների բյուրեղացման նկատմամբ կայունությունը, քիմիական դիմադրողականությունը, բաղադրության փոփոխությունների հետևանքով առաջացող կառուցվածքային վերափոխումները և դրանց ազդեցությունը նյութերի գործառական հատկությունների վրա։ Դիտարկվում են նաև ապակենման և ապակեբյուրեղային նյութերի համեմատական առանձնահատկությունները, դրանց կիրառելիությունը պինդ էլեկտրոլիտների, էլեկտրաքիմիական սարքերի և էներգիայի պահպանման տեխնոլոգիաների ոլորտներում։ Հետազոտության թեման կարևոր նշանակություն ունի անօրգանական նյութագիտության, ապակու քիմիայի և բարձր հաղորդականությամբ ֆունկցիոնալ նյութերի ստեղծման համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քիմիկոսների, նյութագետների, պինդ մարմնի ֆիզիկայի մասնագետների, էլեկտրաքիմիկոսների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է որոշակի լոլիկի սորտերի ուղղակի և հակադարձ խաչասերման արդյունքում ստացված հիբրիդների ժառանգականության բնույթի և հատկանիշների դրսևորման ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով գենետիկական փոխանցման օրինաչափությունները և ֆենոտիպային փոփոխականությունը։ Վերլուծվում են հիմնական ագրոնոմիական և մորֆոլոգիական հատկանիշների (բերքատվություն, պտղի չափ, ձև, գունավորում, հասունացման ժամկետներ) ժառանգման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև մայրական և հայրական ձևերի ազդեցության աստիճանը հիբրիդային սերունդներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուղղակի և հակադարձ խաչասերման արդյունքների համեմատական վերլուծությանը՝ բացահայտելով ցիտոպլազմային ժառանգության հնարավոր դրսևորումները և գենոտիպ–ֆենոտիպ կապերը։ Ուսումնասիրությունը նաև գնահատում է ընտրված սորտերի սելեկցիոն արժեքը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել բարձր բերքատվությամբ և կայուն հատկանիշներով նոր հիբրիդների ստացման հեռանկարները։ Աշխատությունը ներկայացնում է փորձարարական տվյալների հիման վրա արված գենետիկական և ագրոբիոլոգիական վերլուծություններ, որոնք կարող են կիրառվել բույսերի սելեկցիայի և գյուղատնտեսական արտադրության բարելավման մեջ։

Литература

Աշխատանքը նվիրված է Լորենս Ստեռնի և Ջեյմս Ջոյսի վեպերի համադրական պոետիկայի ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով դրանց միջև առկա ինտերտեքստուալ հարաբերությունների, գեղարվեստական կառուցվածքների և գրական ավանդույթի վերաիմաստավորման վրա։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ Ջոյսի ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել նաև ավելի վաղ ձևավորված վեպային փորձարարությունների շարունակության և արմատական վերափոխման համատեքստում, իսկ Ստեռնի նորարարական գրական տեխնիկաների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական հասկանալու Ջոյսի մոդեռնիստական պոետիկայի որոշ առանձնահատկություններ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել երկու վեպերի պատմողական կառուցվածքի ոչ ավանդական բնույթը։ Դասական, գծային և պատճառահետևանքային պատմողականության փոխարեն երկու ստեղծագործություններում էլ կարևոր դեր են ստանում ժամանակի խախտված հաջորդականությունը, պատմողական շեղումները, ասոցիատիվ անցումները, ինքնավերաբերականությունը և ընթերցողի սպասումների միտումնավոր խախտումը։ Այս առանձնահատկությունների համադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու հեղինակների ստեղծագործական մեթոդների ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ժամանակի և տարածության կազմակերպմանը։ Ստեռնի վեպում պատմության ընթացքը հաճախ ընդհատվում է հերոսի հիշողություններով, մեկնաբանություններով և կողմնակի պատմություններով, ինչի հետևանքով ժամանակագրական հաջորդականությունը դառնում է երկրորդական։ Ջոյսի դեպքում ժամանակային կառուցվածքի ապամիավորումը հասնում է ավելի բարդ աստիճանի՝ միաձուլվելով երազային, առասպելական, լեզվական և մշակութային տարբեր շերտերի հետ։ Այս առումով ժամանակը դառնում է ոչ միայն պատմվող իրադարձությունների հերթականություն, այլև գիտակցության և լեզվի շարժման արտահայտություն։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է ինտերտեքստուալության ուսումնասիրությունը։ Երկու վեպերն էլ կառուցվում են բազմաթիվ գրական, պատմական, դիցաբանական, կրոնական և մշակութային հղումների փոխազդեցության միջոցով։ Հատկապես կարևոր է ուսումնասիրել այն եղանակները, որոնցով ավելի վաղ գրական և մշակութային տեքստերը վերափոխվում, պարոդացվում, մեջբերվում կամ վերաիմաստավորվում են նոր ստեղծագործության շրջանակում։ Այդ գործընթացում նախորդ տեքստը պարզապես աղբյուր չէ, այլ նոր իմաստների ձևավորման ակտիվ բաղադրիչ։ Աշխատանքում կարող է քննվել նաև հեղինակի և ընթերցողի հարաբերությունը։ Ստեռնի ստեղծագործական մեթոդը հաճախ խախտում է ընթերցողի սովորական ակնկալիքները՝ նրան ստիպելով հետևել ոչ միայն պատմությանը, այլև պատմելու գործընթացին։ Ջոյսի մոտ այս միտումը դառնում է ավելի ընդգծված․ լեզվական բազմաշերտությունը, բառախաղերը, հնչյունական կապերը և տարբեր լեզուների տարրերի միավորումը պահանջում են ընթերցողից ակտիվ մասնակցություն և բազմաթիվ մշակութային հղումների ճանաչում։ Լեզվի նկատմամբ փորձարարական վերաբերմունքը երկու ստեղծագործությունների համադրության կարևոր բաղադրիչներից է։ Ստեռնի մոտ լեզվական խաղը, բառերի իմաստային երկիմաստությունը, շարադրանքի ընդհատումները և տպագրական ձևերի կիրառումը նպաստում են վեպի ավանդական կառուցվածքի քայքայմանը։ Ջոյսը զարգացնում է այդ հնարավորությունները մինչև ծայրահեղ բարդության՝ ստեղծելով բազմալեզու, հնչյունական և ասոցիատիվ լեզվական համակարգ, որտեղ բառի իմաստը կարող է ձևավորվել միաժամանակ մի քանի լեզվական ու մշակութային կապերի միջոցով։ Հետազոտության մեջ կարող է առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնել պարոդիայի և գրական ավանդույթի վերաիմաստավորման խնդիրը։ Ստեռնի վեպը խաղային և հաճախ ծաղրական վերաբերմունք է ցուցաբերում իր ժամանակի վեպային նորմերի նկատմամբ՝ խախտելով պատմողականության ընդունված կանոնները։ Ջոյսի ստեղծագործության մեջ այդ ավանդույթի հետ խաղը դառնում է ավելի լայնածավալ և ընդգրկում է գրականության, պատմության, առասպելաբանության ու մշակույթի բազմաթիվ շերտեր։ Այսպիսով, ինտերտեքստուալությունը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես հղումների համակարգ, այլև որպես գրական ավանդույթի քննադատական վերակառուցման միջոց։ Կարևոր է նաև հերոսի և պատմողի կերպարների համադրությունը։ Ստեռնի ստեղծագործության մեջ պատմողը մշտապես ընդգծում է իր ներկայությունը և միջամտում պատմության ընթացքին՝ ստեղծելով հեղինակի, պատմողի և ընթերցողի միջև բարդ փոխհարաբերություն։ Ջոյսի դեպքում պատմողական ձայնի կառուցվածքն ավելի բազմաշերտ է, և դրա սահմանները հաճախ դժվար է հստակ տարանջատել տարբեր գիտակցական, լեզվական ու մշակութային ձայներից։ Այս երևույթը նպաստում է պատմողական կենտրոնի ապակայունացմանը և վեպի բազմաձայնությանը։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև կառուցվածքային և տեքստային ձևերի նշանակությունը։ Տպագրական առանձնահատկությունները, էջի կառուցվածքը, կետադրության անսովոր կիրառությունը, հատվածականությունը և տարբեր տեսակի տեքստերի ներմուծումը նպաստում են ավանդական վեպային ձևի վերափոխմանը։ Եթե Ստեռնի մոտ այդ տեխնիկաները հաճախ ունեն խաղային և պարոդիկ բնույթ, ապա Ջոյսի մոտ դրանք դառնում են գեղարվեստական ամբողջ համակարգի հիմնարար տարրեր։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է երկու հեղինակների ստեղծագործական կապերի և նրանց պոետիկայի ընդհանրությունների ու տարբերությունների բացահայտմամբ։ Համադրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալու, թե ինչպես են վաղ շրջանի վեպային փորձարարությունները վերածվում մոդեռնիստական գրականության առավել արմատական ձևերի, և ինչպես է գրական ավանդույթի հետ երկխոսությունը նպաստում նոր գեղարվեստական լեզվի ստեղծմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը երկու վեպերի միջև առկա ինտերտեքստուալ կապերը դիտարկում է որպես գրական շարունակականության և միաժամանակ ստեղծագործական վերափոխման դրսևորում՝ ուսումնասիրելով պատմողական ձևի, ժամանակի, լեզվի, պարոդիայի, բազմաձայնության և մշակութային հղումների միջոցով ձևավորվող ընդհանուր ու տարբեր պոետիկական սկզբունքները։

История

Այս աշխատությունը համարվում է պատմագրության հիմնարար ստեղծագործություններից մեկը և հաճախ անվանվում է «պատմության հայր» Հերոդոտոսի գլխավոր գործը։ Այն կազմված է ինը գրքից և ընդգրկում է հին աշխարհի լայնածավալ պատմական նկարագրություն՝ կենտրոնանալով հունա-պարսկական հակամարտությունների վրա։ Գրքում հեղինակը ներկայացնում է ոչ միայն ռազմական և քաղաքական իրադարձությունները, այլ նաև տարբեր ժողովուրդների սովորույթները, հավատալիքները, կենցաղը և աշխարհագրական առանձնահատկությունները։ Այդ պատճառով աշխատությունը ունի ինչպես պատմական, այնպես էլ ազգագրական և աշխարհագրական արժեք։ Կենտրոնական թեմաներից է հունական քաղաք-պետությունների պայքարը Պարսկական կայսրության դեմ, հատկապես Մարաթոնի, Թերմոպիլեի և Սալամինի ճակատամարտերի նկարագրությունը։ Հերոդոտոսը նաև ներկայացնում է Պարսկական կայսրության ձևավորումը և դրա ընդլայնումը՝ կապված այնպիսի պատմական գործիչների հետ, ինչպիսիք են Կյուրոս Մեծ և նրա հաջորդները։ Աշխատության առանձնահատկությունն այն է, որ հեղինակը հաճախ համադրում է տարբեր աղբյուրներ, լսած պատմություններ և սեփական դիտարկումներ՝ փորձելով բացատրել իրադարձությունների պատճառները և հետևանքները։ Թեև որոշ տեղեկություններ ունեն լեգենդային բնույթ, գիրքը համարվում է անփոխարինելի աղբյուր հին աշխարհի պատմության ուսումնասիրության համար։

История

Մովսես Խորենացու «Հայոց Պատմություն» աշխատությունը հայ միջնադարյան պատմագրության ամենանշանավոր և հիմնարար երկերից մեկն է, որը համարվում է հայ ժողովրդի պատմության առաջին ամբողջական և համակարգված շարադրանքը։ Գիրքը գրվել է գրաբարով և ընդգրկում է հայ ժողովրդի ծագման, պետական կազմավորման, թագավորական տոհմերի, քաղաքական պայքարների, պատերազմների, մշակույթի, ավանդույթների և հոգևոր կյանքի բազմադարյա պատմությունը։ Մովսես Խորենացին, որին հաճախ անվանում են «Հայ պատմահայր», իր աշխատության մեջ միավորել է բանավոր ավանդույթները, ժողովրդական վիպական պատմությունները, հին մատենագրական աղբյուրները և օտար պատմիչների տեղեկությունները՝ ստեղծելով ազգային պատմագիտական եզակի հուշարձան։ «Հայոց Պատմությունը» բաղկացած է երեք հիմնական մասերից։ Առաջին բաժնում ներկայացվում են հայ ժողովրդի առասպելական ծագումնաբանությունը, Հայկ Նահապետի և Բելի պատմությունը, հայկական նախնադարյան տոհմերը և վաղ շրջանի ավանդությունները։ Երկրորդ մասում նկարագրվում է Արշակունիների ժամանակաշրջանը, Հայաստանի քաղաքական զարգացումը, հարաբերությունները հարևան պետությունների հետ և քրիստոնեության ընդունման պատմական իրադարձությունները։ Երրորդ հատվածում հեղինակը անդրադառնում է իր ժամանակաշրջանի քաղաքական և հասարակական իրողություններին՝ ներկայացնելով Հայաստանի վիճակը արտաքին ճնշումների և ներքին հակասությունների պայմաններում։ Գիրքն առանձնանում է ոչ միայն պատմական արժեքով, այլև բարձր գրականությամբ, պատկերավոր լեզվով և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման վրա ունեցած բացառիկ ազդեցությամբ։ Այն դարեր շարունակ եղել է հայ կրթության, պատմագիտության և մշակութային ինքնության կարևորագույն հիմքերից մեկը։ Աշխատության մեջ միահյուսվում են պատմությունը, առասպելը, փիլիսոփայական դիտարկումները և հայրենասիրական գաղափարները, ինչի շնորհիվ այն դարձել է հայ դասական գրականության անկյունաքարային ստեղծագործություններից մեկը։ «Հայոց Պատմությունը» կարևոր աղբյուր է ոչ միայն Հայաստանի, այլև ամբողջ Առաջավոր Ասիայի և տարածաշրջանի հին պատմության ուսումնասիրության համար։ Գիրքը լայնորեն ուսումնասիրվել է պատմաբանների, բանասերների և աստվածաբանների կողմից, թարգմանվել է բազմաթիվ լեզուներով և մինչ օրս շարունակում է մնալ հայագիտական կարևորագույն աշխատություններից մեկը։