Միջանձնային հարաբերությունների և ուսումնական մոտիվացիայի հարաբերակցության դինամիկան միջին դպրոցում

Другие предметы

Հրատարակությունը ծրագրային և կազմակերպական բնույթի փաստաթուղթ է, որտեղ ներկայացված են Հայաստանի գլխավոր գրադարանային հաստատության՝ 2025 թվականի համար նախատեսված աշխատանքները, գործունեության հիմնական ուղղությունները, մասնագիտական նախաձեռնությունները և կազմակերպական խնդիրները։ Այն արտացոլում է հաստատության տարեկան աշխատանքի պլանավորումը՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմել գրադարանային, մատենագիտական, տեղեկատվական, գիտահետազոտական, մշակութային և հանրահռչակման աշխատանքների կազմակերպման վերաբերյալ։ Ծրագիրը կարևոր նշանակություն ունի գրադարանի գործունեության համակարգման համար, քանի որ մեկ ամբողջության մեջ ներկայացնում է տարվա ընթացքում իրականացվելիք հիմնական աշխատանքները և դրանց փոխկապակցվածությունը։ Առանցքային տեղ է հատկացվում գրադարանային հավաքածուների համալրմանը, հաշվառմանը, մշակմանը, պահպանությանը և ընթերցողների համար դրանց հասանելիության ապահովմանը։ Գրադարանային ֆոնդը դիտարկվում է որպես ազգային տպագիր և փաստագրական ժառանգության պահպանման կարևոր բաղադրիչ, ուստի ծրագրային աշխատանքներում նշանակալի դեր ունեն նոր հրատարակությունների հավաքագրումը, համապատասխան գրադարանային մշակումը և պահպանության պայմանների բարելավումը։ Կարևորվում է նաև ազգային գրական ժառանգության ամբողջական ներկայացման խնդիրը՝ ներառելով Հայաստանում և հայ մշակութային միջավայրին առնչվող տարբեր հրատարակությունների հավաքագրումն ու մատենագիտական գրանցումը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում ազգային մատենագիտության զարգացմանը։ Մատենագիտական տվյալների հավաքումը, համակարգումը, խմբագրումը և հրապարակումը հնարավորություն են տալիս ստեղծել Հայաստանի հրատարակչական արտադրանքը ներկայացնող տեղեկատվական համակարգ։ Այս ուղղությունը կարևոր է ինչպես գրադարանների, այնպես էլ գիտնականների, ուսանողների, հրատարակիչների և մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների համար։ 2025 թվականը առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև հայ ազգային ընթացիկ մատենագիտության պատմության տեսանկյունից, քանի որ լրանում է «Հայ տպագրության տարեգրքի» հրատարակման հարյուրամյակը։ Ծրագրում կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել գրադարանի էլեկտրոնային տեղեկատվական ռեսուրսների զարգացումը, թվայնացման աշխատանքները և թվային հավաքածուների հասանելիության ընդլայնումը։ Ժամանակակից գրադարանի գործունեությունը չի սահմանափակվում միայն ֆիզիկական գրականության սպասարկմամբ․ թվային միջավայրում անհրաժեշտ է ապահովել մատենագիտական գրառումների, թվայնացված գրքերի, մամուլի, պարբերականների և այլ նյութերի որոնելիությունն ու օգտագործման հարմարավետությունը։ Այդ պատճառով ծրագրային գործունեության նշանակալի բաղադրիչ են էլեկտրոնային շտեմարանների համալրումը, թվային նյութերի մշակումը և տեղեկատվական համակարգերի կատարելագործումը։ Թվայնացումը միաժամանակ ծառայում է երկու կարևոր նպատակի՝ մշակութային ժառանգության պահպանությանը և դրա ավելի լայն հասանելիության ապահովմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հազվագյուտ և արժեքավոր նյութերի պահպանության խնդիրներին։ Հին գրքերի, պարբերական մամուլի, եզակի հրատարակությունների և այլ փաստագրական նյութերի երկարաժամկետ պահպանությունը պահանջում է մասնագիտական մոտեցում, համապատասխան պայմաններ և անհրաժեշտության դեպքում վերականգնողական աշխատանքներ։ Այս գործունեությունը կապվում է ազգային մշակութային ժառանգության պահպանության ընդհանուր առաքելության հետ։ Ծրագրում կարևոր ուղղություն է ընթերցողների և օգտվողների տեղեկատվական սպասարկումը։ Ժամանակակից գրադարանային ծառայությունների նպատակն է ոչ միայն տրամադրել պահանջվող գրականությունը, այլև աջակցել տեղեկատվության որոնմանը, մատենագիտական աղբյուրների օգտագործմանը և էլեկտրոնային ռեսուրսների հասանելիությանը։ Այդ համատեքստում կարևորվում են սպասարկման որակի բարձրացումը, նոր տեղեկատվական գործիքների կիրառումը և տարբեր խմբերի համար գրադարանային ծառայությունների մատչելիության ընդլայնումը։ Գրադարանը ներկայացվում է նաև որպես գիտական և կրթական հաղորդակցության կենտրոն։ Տարվա ընթացքում նախատեսվող գիտաժողովները, մասնագիտական քննարկումները, դասախոսությունները և այլ նախաձեռնությունները նպաստում են գրադարանագիտության, մատենագիտության, գրքի պատմության, մշակութային ժառանգության պահպանության և հարակից ոլորտների մասնագիտական զարգացմանը։ Միջազգային գիտաժողովների կազմակերպումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել մասնագիտական փորձի փոխանակման հարթակներ և ներկայացնել գրադարանային ու տեղեկատվական ոլորտի ժամանակակից մոտեցումները։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում մշակութային և հանրահռչակման միջոցառումները՝ գրքերի շնորհանդեսները, ցուցահանդեսները, գրական հանդիպումները, հոբելյանական նախաձեռնությունները և այլ ծրագրեր։ Դրանք նպաստում են գրքի և ընթերցանության հանրահռչակմանը, ազգային գրական ժառանգության ներկայացմանը և գրադարանի ու հասարակության միջև կապերի ամրապնդմանը։ Առանձին ուղղություն է միջազգային համագործակցությունը։ Մասնագիտական կապերի զարգացումը արտասահմանյան գրադարանների, մշակութային կազմակերպությունների և միջազգային ծրագրերի հետ հնարավորություն է տալիս փոխանակել փորձ, ծանոթանալ գրադարանային ոլորտի նոր չափորոշիչներին ու տեխնոլոգիաներին և միջազգային հարթակներում ներկայացնել հայկական գրավոր ժառանգությունը։ 2025 թվականի ընթացքում հաստատությունը ներգրավված է եղել նաև միջազգային գրքի ցուցահանդեսներին Հայաստանի մասնակցության ծրագրերում, ինչը գրականության և մշակույթի միջազգային հանրահռչակման կարևոր միջոց է։ Ծրագրային փաստաթղթում նշանակություն ունեն նաև աշխատակիցների մասնագիտական զարգացման խնդիրները։ Գրադարանային և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների արագ փոփոխությունը պահանջում է մասնագիտական գիտելիքների պարբերական թարմացում, վերապատրաստում և նոր աշխատանքային մեթոդների յուրացում։ Այդ պատճառով մասնագիտական կրթությունը, փորձի փոխանակումը և նորարարական մոտեցումների ներդրումը դիտարկվում են որպես ծառայությունների որակի բարձրացման կարևոր նախապայմաններ։ Կարևորվում է նաև գրադարանի գիտահետազոտական և հրատարակչական գործունեությունը, որի միջոցով ուսումնասիրվում և հանրայնացվում են գրադարանային հավաքածուները, հայ գրքի ու տպագրության պատմությունը, մատենագիտական ժառանգությունը և մասնագիտական ոլորտի արդի խնդիրները։ Տարեկան ծրագիրը միաժամանակ ունի կառավարչական նշանակություն, քանի որ հնարավորություն է տալիս նախապես համակարգել ստորաբաժանումների աշխատանքները, սահմանել գործունեության ուղղությունները և տարվա ընթացքում հետևել նախատեսված աշխատանքների իրականացման ընթացքին։ Այս առումով այն կարող է ծառայել նաև որպես հետագա հաշվետվողականության հիմք՝ հնարավորություն տալով համադրել նախատեսված և փաստացի իրականացված աշխատանքները։ Հրատարակությունն արժեքավոր աղբյուր է ժամանակակից հայկական գրադարանային գործի ուսումնասիրության համար, քանի որ փաստագրում է ազգային նշանակության գրադարանի գործունեության առաջնահերթությունները տվյալ ժամանակաշրջանում և ցույց տալիս ավանդական գրադարանային գործառույթների փոխակերպումը թվային ու տեղեկատվական միջավայրի պայմաններում։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանագիտության, մատենագիտության, տեղեկատվական գիտության, մշակութային ժառանգության պահպանության և մշակույթի կառավարման ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, գրադարանավարների, դասախոսների և ուսանողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարում Իրաքում ձևավորված և զարգացած հայկական համայնքի պատմության, հասարակական կյանքի, մշակութային ինքնության և ազգային կազմակերպությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում իրաքահայության ձևավորման ու հետագա զարգացման գործընթացներն են, համայնքի ժողովրդագրական փոփոխությունները, բնակության հիմնական կենտրոնները, հասարակական կառուցվածքը, տնտեսական գործունեությունը, կրթական ու մշակութային կյանքը և հայկական ինքնության պահպանման մեխանիզմները։ Իրաքի հայ համայնքի պատմությունը հատկապես սերտորեն կապված է 20-րդ դարի սկզբի Մերձավոր Արևելքի քաղաքական և ժողովրդագրական խոշոր փոփոխությունների հետ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի և Հայոց ցեղասպանության հետևանքով Օսմանյան կայսրությունից տեղահանված բազմաթիվ հայեր ապաստան գտան Իրաքի տարածքում՝ ձևավորելով նոր համայնքային կենտրոններ։ Հետագա տասնամյակներում այդ բնակչությունը աստիճանաբար կազմակերպվեց եկեղեցական, կրթական, բարեգործական և հասարակական կառույցների շուրջ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է համայնքի տարածական և ժողովրդագրական զարգացման ուսումնասիրությունը։ Կարող են դիտարկվել Բաղդադի, Բասրայի, Մոսուլի, Քիրքուքի և Իրաքի այլ բնակավայրերի հայկական համայնքները, դրանց թվաքանակի փոփոխությունները և փոխհարաբերությունները։ Հայ բնակչության տեղաշարժերը պայմանավորված էին ինչպես տնտեսական հնարավորություններով, այնպես էլ տարածաշրջանի քաղաքական անկայունությամբ, պատերազմներով և պետական քաղաքականության փոփոխություններով։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել համայնքի ներքին կազմակերպվածությանը։ Հայկական եկեղեցիները, ազգային և բարեգործական կազմակերպությունները, դպրոցները, մշակութային միությունները և մամուլը կարևոր դեր են ունեցել համայնքային կյանքի կազմակերպման և ազգային ինքնության պահպանման գործում։ Եկեղեցին ոչ միայն կրոնական, այլև սոցիալական և մշակութային կենտրոնի դեր է կատարել՝ միավորելով համայնքի անդամներին և պահպանելով հայոց լեզվի, ավանդույթների ու ազգային հիշողության փոխանցումը սերունդներին։ Կրթության հարցը ևս առանցքային նշանակություն ունի։ Հայկական դպրոցները նպաստել են մայրենի լեզվի պահպանմանը, հայկական պատմության և մշակույթի փոխանցմանը և համայնքի երիտասարդ սերնդի ազգային ինքնագիտակցության ձևավորմանը։ Դպրոցական կրթությանը զուգահեռ կարևոր դեր կարող էին ունենալ կիրակնօրյա դպրոցները, մշակութային խմբակները, գրադարանները և երիտասարդական կազմակերպությունները։ Այս հաստատությունների գործունեությունը հատկապես կարևոր էր այն պայմաններում, երբ հայ համայնքը գտնվում էր այլալեզու և բազմամշակութային հասարակական միջավայրում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև իրաքահայերի տնտեսական գործունեությանը։ Հայերը մասնակցել են առևտրի, արհեստների, ծառայությունների, արդյունաբերության և այլ տնտեսական ոլորտների զարգացմանը։ Համայնքի որոշ ներկայացուցիչներ կարողացել են ստեղծել սեփական ձեռնարկություններ և զբաղեցնել նշանակալի դիրքեր քաղաքային տնտեսական կյանքում։ Այս տնտեսական գործունեությունը միաժամանակ նպաստել է համայնքի նյութական կայունությանը և հասարակական դիրքի ամրապնդմանը։ Կարևոր ուսումնասիրության առարկա է նաև մշակութային կյանքը։ Հայկական թատրոնը, երաժշտությունը, գրականությունը, տոնական ավանդույթները, ազգային պարերը և մամուլը հնարավորություն են տվել պահպանել և վերարտադրել հայկական մշակութային ինքնությունը։ Համայնքային միջոցառումները ոչ միայն մշակութային ժամանցի ձև էին, այլև ազգային համախմբման միջոց։ Մամուլի և գրականության միջոցով իրաքահայերը կարողացել են կապ պահպանել ինչպես Հայաստանի, այնպես էլ սփյուռքահայ մյուս համայնքների հետ։ Հետազոտության մեջ կարող է առանձնացվել նաև իրաքահայ համայնքի հարաբերությունը Իրաքի հասարակության և պետական կառույցների հետ։ Իրաքի բազմազգ և բազմակրոն միջավայրը ստեղծել է տարբեր համայնքների համակեցության առանձնահատուկ պայմաններ։ Հայերի հասարակական ինտեգրումը, քաղաքացիական մասնակցությունը և ազգային ինքնության պահպանումը կարող են դիտարկվել որպես փոխկապակցված գործընթացներ։ Այս համատեքստում կարևոր է ուսումնասիրել պետական քաղաքականության ազդեցությունը հայկական համայնքի կազմակերպական և մշակութային կյանքի վրա։ 20-րդ դարի երկրորդ կեսի քաղաքական զարգացումները, ներքին հակամարտությունները և տարածաշրջանային պատերազմները աստիճանաբար ազդեցին նաև իրաքահայության կենսապայմանների վրա։ Անվտանգության խնդիրները, տնտեսական դժվարությունները և քաղաքական անկայունությունը հանգեցրին արտագաղթի աճին։ Համայնքի անդամների մի մասը տեղափոխվեց այլ երկրներ, այդ թվում՝ Հայաստան և արևմտյան սփյուռքի տարբեր կենտրոններ։ Այս գործընթացը փոխեց համայնքի ժողովրդագրական պատկերը և նվազեցրեց նրա նախկին թվաքանակը։ Հետազոտության արժեքավոր կողմերից կարող է լինել նաև սերունդների միջև ազգային ինքնության փոխանցման խնդրի ուսումնասիրությունը։ Լեզուն, ընտանիքը, եկեղեցին, դպրոցը, մշակութային կազմակերպությունները և համայնքային հիշողությունը միասին ձևավորել են ինքնության պահպանման մեխանիզմներ։ Միաժամանակ նոր սերունդների սոցիալականացման և իրաքյան հասարակության մեջ ինտեգրման գործընթացները կարող էին առաջ բերել ազգային ինքնության դրսևորման նոր ձևեր։ Աշխատությունը կարող է օգտագործել պատմական փաստաթղթեր, համայնքային կազմակերպությունների նյութեր, մամուլ, հուշագրություններ, վիճակագրական տվյալներ և բանավոր պատմության աղբյուրներ՝ իրաքահայության պատմական զարգացումն ավելի ամբողջական ներկայացնելու համար։ Այդ աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն խոշոր քաղաքական իրադարձությունները, այլև համայնքի առօրյա կյանքը, ընտանեկան հարաբերությունները, կրթությունը, աշխատանքը և մշակութային գործունեությունը։ Աշխատության գիտական և պատմամշակութային նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն ներկայացնում է իրաքահայությանը որպես Մերձավոր Արևելքի հայկական սփյուռքի կարևոր բաղադրիչ՝ ցույց տալով համայնքի ձևավորման, կազմակերպման, զարգացման և աստիճանական նվազման հիմնական փուլերը։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, սփյուռքագետներին, ազգագրագետներին, սոցիոլոգներին, ինչպես նաև Մերձավոր Արևելքի և հայկական սփյուռքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել 20-րդ դարում Իրաքի հայկական համայնքի պատմական ուղու մասին՝ ընդգրկելով նրա ձևավորման նախադրյալները, ժողովրդագրական և տարածքային զարգացումները, տնտեսական ու հասարակական գործունեությունը, կրթական և մշակութային կյանքը, ազգային ինքնության պահպանման խնդիրները և տարածաշրջանի քաղաքական փոփոխությունների ազդեցությունը համայնքի հետագա ճակատագրի վրա։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է Եղիշե Չարենցի և արվեստի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով գրողի ստեղծագործական աշխարհում արվեստի տարբեր տեսակների, գեղագիտական սկզբունքների և մշակութային գաղափարների դրսևորումները։ Հետազոտության կենտրոնում Չարենցի գեղարվեստական մտածողությունն է, նրա վերաբերմունքը գրականության, երաժշտության, կերպարվեստի, թատրոնի և արվեստի այլ ձևերի նկատմամբ, ինչպես նաև այդ ոլորտների փոխազդեցությունը նրա ստեղծագործական մեթոդի և աշխարհայացքի հետ։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել այն եղանակները, որոնց միջոցով տեսողական, երաժշտական և այլ արվեստների պատկերներն ու սկզբունքները ներթափանցում են բանաստեղծական խոսքի մեջ՝ ձևավորելով պատկերային, ռիթմական և գաղափարական յուրահատուկ համակարգեր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել գեղարվեստական ձևի և բովանդակության փոխհարաբերությանը, նորարարական արտահայտչամիջոցների կիրառմանը և ժամանակակից արվեստի նկատմամբ հեղինակի հետաքրքրությանը։ Չարենցի ստեղծագործության մեջ արվեստը կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես թեմա, այլև որպես իրականության ընկալման և վերարտադրման ինքնուրույն միջոց, որի միջոցով բանաստեղծը ձևակերպում է իր գեղագիտական ու մշակութային պատկերացումները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև գրողի ստեղծագործական կապերին իր ժամանակի հայ և համաշխարհային մշակույթի հետ՝ դիտարկելով այն գրական և արվեստագիտական ազդեցությունները, որոնք նպաստել են նրա գեղարվեստական մտածողության ձևավորմանը։ Կարևոր ուղղություն է արվեստի և ազգային ինքնության փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը, քանի որ մշակութային ժառանգության, հայկական արվեստի և ազգային գեղագիտական արժեքների թեմաները կարևոր տեղ են զբաղեցնում ժամանակաշրջանի մտավոր կյանքում։ Աշխատանքը կարող է վերլուծել նաև հեղինակի վերաբերմունքը արվեստի հասարակական առաքելությանը, ստեղծագործողի դերին և նոր մշակույթի ձևավորման անհրաժեշտությանը։ Չարենցի արվեստագիտական հայացքների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու նրա ստեղծագործական անհատականության, գեղագիտական որոնումների և 20-րդ դարի առաջին կեսի հայ մշակութային միջավայրի մասին։ Հետազոտությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև միջարվեստային կապերի ուսումնասիրման տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչպես են գրականությունը և արվեստի մյուս ոլորտները փոխադարձաբար ազդում միմյանց վրա։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, արվեստաբաններին, մշակութաբաններին, հայ գրականության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ուսուցիչներին, ուսանողներին և Չարենցի ստեղծագործական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Сельское хозяйство

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է գյուղատնտեսության ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը՝ նախատեսված գյուղատնտեսության մասնագետների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ուսանողների և ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Ցանկում ընդգրկված են բուսաբուծությանը, անասնաբուծությանը, ագրոնոմիային, հողագիտությանը, գյուղատնտեսական տեխնիկային, ագրոէկոլոգիային, գյուղատնտեսական տնտեսագիտությանը և գյուղատնտեսության այլ ուղղություններին վերաբերող նոր հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են ոլորտի գիտական նվաճումները, տեխնոլոգիական նորարարությունները և արդի զարգացման միտումները։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս արագ ծանոթանալ նոր մասնագիտական գրականությանը, ստանալ անհրաժեշտ մատենագիտական տեղեկություններ և ընտրել համապատասխան աղբյուրներ գիտահետազոտական, ուսումնական և գործնական գործունեության համար։ Այն կարևոր տեղեկատվական ռեսուրս է, որը նպաստում է գյուղատնտեսական գիտելիքների տարածմանը, մասնագիտական փորձի կատարելագործմանը և ոլորտի զարգացմանն ուղղված ժամանակակից տեղեկատվության հասանելիության ապահովմանը։

Другие предметы

Այս վիճակագրական ժողովածուն ներկայացնում է Հայաստանի Հանրապետությունում 2017 թվականին լույս տեսած հրատարակությունների ամբողջական պատկերը՝ ներառելով գրքերի, բրոշյուրների, պարբերականների և այլ տպագիր նյութերի վերաբերյալ մատենագիտական ու վիճակագրական տվյալներ։ Հրատարակությունը կազմված է ազգային մատենագիտական հաշվառման սկզբունքների հիման վրա և արտացոլում է տվյալ ժամանակահատվածում հրատարակչական գործունեության ծավալները, թեմատիկ ուղղությունները, լեզվական առանձնահատկությունները, հրատարակիչների գործունեությունը և տպագիր արտադրանքի հիմնական ցուցանիշները։ Այն կարևոր աղբյուր է Հայաստանի գրահրատարակչության զարգացման միտումների, մշակութային կյանքի, գիտակրթական ոլորտի և տեղեկատվական ռեսուրսների ուսումնասիրության համար։ Ժողովածուն օգտակար է գրադարանագետների, մատենագետների, հետազոտողների, հրատարակչական ոլորտի մասնագետների, ուսանողների և Հայաստանի մշակութային ու տեղեկատվական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Հայաստանի ազգային գրապալատը նման տարեկան վիճակագրական ժողովածուներ է պատրաստում՝ Հայաստանի Հանրապետությունում լույս տեսած պարբերական և ոչ պարբերական հրատարակությունների վերաբերյալ տվյալների ամփոփման նպատակով։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է Հովհաննես Իմաստասեր Օձնեցու գրական և եկեղեցագիտական ժառանգության լեզվական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ նրա երկերը դիտարկելով VIII դարի հայ գրավոր մշակույթի և գրաբարի զարգացման համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է հեղինակի ստեղծագործություններում գործածված բառապաշարի, ձևաբանության, շարահյուսության, դարձվածաբանության և ոճական արտահայտչամիջոցների քննության վրա՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ինչպես ժամանակաշրջանին բնորոշ ընդհանուր լեզվական օրինաչափությունները, այնպես էլ անհատական հեղինակային լեզվի առանձնահատկությունները։ Քննության են առնվում բառերի իմաստային կառուցվածքը, բառընտրության սկզբունքները, եկեղեցական, աստվածաբանական, դավանաբանական և կանոնագիտական հասկացությունների արտահայտման համար կիրառվող եզրույթները, ինչպես նաև դրանց տեղը միջնադարյան հայերեն մասնագիտական բառապաշարի համակարգում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գրաբարյան բառապաշարի տարբեր շերտերին, հոմանիշային հարաբերություններին, վերացական հասկացությունների անվանումներին և այն լեզվական միջոցներին, որոնց օգնությամբ ձևակերպվում են աստվածաբանական ու փիլիսոփայական բարդ գաղափարներ։ Ձևաբանական մակարդակում ուսումնասիրվում են անվանական և բայական համակարգերի կիրառության առանձնահատկությունները, հոլովական ու խոնարհման ձևերը, դերանունների, մակբայների, կապերի և շաղկապների գործածությունը՝ դրանք համադրելով դասական գրաբարի լեզվական նորմերի հետ։ Շարահյուսական քննության ընթացքում կարևորվում են պարզ և բարդ նախադասությունների կառուցվածքը, ստորադասական հարաբերությունների արտահայտման եղանակները, շարադասությունը, նախադասության անդամների կապակցման ձևերը և ծավալուն տրամաբանական կառուցվածքների կազմակերպման միջոցները։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն լեզվական կառույցներին, որոնք պայմանավորված են երկերի աստվածաբանական, մեկնողական, կանոնական կամ բանավիճային բնույթով։ Ոճագիտական տեսանկյունից դիտարկվում են կրկնությունները, հակադրությունները, զուգահեռ կառուցվածքները, հռետորական հարցերը, դիմումները և այլ արտահայտչամիջոցներ, որոնց միջոցով հեղինակն ուժեղացնում է խոսքի տրամաբանական, համոզիչ կամ հուզական ազդեցությունը։ Ուսումնասիրվում է նաև աստվածաշնչյան լեզվի և վաղ քրիստոնեական մատենագրական ավանդույթի ազդեցությունը՝ պարզելու դրանց դերը հեղինակի բառապաշարի, շարահյուսության և ոճի ձևավորման գործում։ Միաժամանակ կարևորվում են այն առանձնահատկությունները, որոնք կարող են վկայել լեզվի պատմական զարգացման և դասական գրաբարի հետագա փոփոխությունների մասին։ Երկերի լեզվական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացնել VIII դարի հայերենի վիճակը, գրական լեզվի գործառական հնարավորությունները և եկեղեցագիտական ու գիտական մտքի արտահայտման համար ձևավորված լեզվական համակարգը։ Առանձին նշանակություն ունի հեղինակային լեզվի և ժամանակաշրջանի ընդհանուր մատենագրական ավանդույթի հարաբերակցության բացահայտումը, քանի որ այդ համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել, թե որ լեզվական հատկանիշներն են ընդհանուր գրաբարյան ժառանգության դրսևորումներ, իսկ որոնք կարող են բնորոշ լինել հենց հեղինակի անհատական ոճին։ Հետազոտությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի նաև հայերենի պատմական բառագիտության և տերմինաբանության ուսումնասիրության համար, քանի որ եկեղեցական ու աստվածաբանական բնույթի երկերում պահպանվել են բազմաթիվ հասկացություններ և արտահայտություններ, որոնք արտացոլում են միջնադարյան հայկական մտավոր մշակույթի զարգացումը։ Լեզվական փաստերի համակարգված քննությունը նպաստում է ոչ միայն տվյալ հեղինակի մատենագրական ժառանգության առավել խոր ընկալմանը, այլև գրաբարի պատմության տարբեր փուլերի, հայ աստվածաբանական լեզվի և միջնադարյան գիտական ու եկեղեցական տերմինաբանության զարգացման ուսումնասիրությանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի պատմության, գրաբարի, պատմական քերականության, բառագիտության, ոճագիտության, հայ միջնադարյան մատենագրության և Հայոց եկեղեցու գրավոր ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող լեզվաբանների, հայագետների, բանասերների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։