Модуляционные явления в резонансных системах

История

Աշխատանքը նվիրված է 1991-2016 թվականներին Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի և դրա ազդեցության ուսումնասիրությանը հայ-թուրքական հարաբերությունների վրա։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի Հանրապետության անկախացումից հետո ձևավորված նոր քաղաքական իրողություններն են, որոնց պայմաններում Հայոց ցեղասպանության հիշողությունը, միջազգային ճանաչման հարցը և Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորման խնդիրները դարձան Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, հայկական սփյուռքի գործունեության և միջազգային օրակարգի փոխկապակցված ուղղություններ։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է ճանաչման գործընթացը ոչ միայն որպես պատմական իրողության միջազգային գնահատման ձգտում, այլև որպես քաղաքական, դիվանագիտական և հասարակական գործընթաց, որն ազդել է երկու երկրների հարաբերությունների զարգացման վրա։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել անկախ Հայաստանի արտաքին քաղաքականության հիմնական սկզբունքները, Թուրքիայի նկատմամբ ձևավորված դիրքորոշումները և այն հանգամանքները, որոնք պայմանավորել են հարաբերությունների հաստատման ու զարգացման դժվարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցում տարբեր պետությունների, միջազգային կազմակերպությունների, խորհրդարանական կառույցների և հասարակական կազմակերպությունների դերակատարությանը։ Տարբեր երկրների կողմից ճանաչման վերաբերյալ ընդունված բանաձևերը, հայտարարությունները և քաղաքական որոշումները դիտարկվում են որպես միջազգային հանրության վերաբերմունքի ձևավորման կարևոր բաղադրիչներ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև հայկական սփյուռքի գործունեությունը։ Սփյուռքյան կազմակերպությունները տասնամյակներ շարունակ կարևոր դեր են ունեցել ցեղասպանության միջազգային ճանաչման օրակարգի պահպանման, քաղաքական և հասարակական շրջանակների իրազեկման, պատմական հիշողության պահպանման և տարբեր երկրների օրենսդիր մարմիններում համապատասխան նախաձեռնությունների առաջմղման գործում։ Այս գործունեությունը որոշակի ազդեցություն է ունեցել միջազգային քաղաքական օրակարգում հարցի պահպանման վրա և, միաժամանակ, առնչվել է Հայաստանի արտաքին քաղաքական առաջնահերթություններին։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Թուրքիայի պետական քաղաքականությանը ցեղասպանության հարցի նկատմամբ։ Թուրքիայի պաշտոնական դիրքորոշումը, պատմական իրադարձությունների մեկնաբանման վերաբերյալ մոտեցումները և միջազգային ճանաչման նախաձեռնություններին հակազդելու քաղաքականությունը կարևոր գործոններ են եղել հայ-թուրքական հարաբերությունների ձևավորման ընթացքում։ Այս համատեքստում ուսումնասիրության առարկա են դառնում նաև թուրքական արտաքին քաղաքականության այն քայլերը, որոնք ուղղված են եղել միջազգային ճանաչման գործընթացի սահմանափակմանը կամ դրա քաղաքական հետևանքների կանխմանը։ 1990-ականների և 2000-ականների ընթացքում հարաբերությունների կարգավորման փորձերը կարևոր տեղ են զբաղեցնում հետազոտության մեջ։ Դիվանագիտական կապերի հաստատման բացակայությունը, սահմանների փակ լինելը, տարածաշրջանային քաղաքական զարգացումները և պատմական հարցերի շուրջ հակասությունները ստեղծել են բարդ միջավայր երկկողմ հարաբերությունների համար։ Միաժամանակ առկա են եղել երկխոսության և հարաբերությունների կարգավորման տարբեր նախաձեռնություններ, որոնք ցույց են տվել, որ պատմական հիշողության և քաղաքական հարաբերությունների հարցերը հնարավոր է դիտարկել նաև բանակցային գործընթացների համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում 2009 թվականի հայ-թուրքական արձանագրությունների գործընթացին։ Դրանց նախապատրաստումն ու ստորագրումը դիտարկվում են որպես հարաբերությունների կարգավորման ամենանշանակալի փորձերից մեկը ուսումնասիրվող ժամանակահատվածում։ Արձանագրությունների շուրջ քննարկումները ցույց տվեցին, որ դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման, սահմանների բացման և պատմական հարցերի շուրջ մոտեցումների միջև գոյություն ունի բարդ փոխկապակցվածություն։ Ցեղասպանության հարցի միջազգային ճանաչման գործընթացը այս փուլում շարունակեց մնալ Հայաստանի, Թուրքիայի և սփյուռքյան կառույցների քաղաքական ու հասարակական քննարկումների կարևոր թեմա։ Ուսումնասիրությունը կարող է վերլուծել նաև այն հարցը, թե որքանով է միջազգային ճանաչման ընդլայնումը նպաստել հայ-թուրքական հարաբերությունների բարդացմանը, և որքանով այն, ընդհակառակը, նպաստել է պատմական խնդրի միջազգային տեսանելիության բարձրացմանը։ Այս հարցի ուսումնասիրությունը պահանջում է տարբերակել պատմական հիշողության, արդարության և միջազգային իրավաքաղաքական գնահատականի խնդիրները՝ դրանց ազդեցությունը չնույնացնելով երկկողմ դիվանագիտական հարաբերությունների բոլոր գործոնների հետ։ Աշխատանքում կարևոր նշանակություն ունի նաև տարածաշրջանային քաղաքական միջավայրի ուսումնասիրությունը։ Հայ-թուրքական հարաբերությունները զարգացել են ոչ թե մեկուսացված, այլ Հարավային Կովկասի անվտանգության, Հայաստանի և Ադրբեջանի հակամարտության, Թուրքիայի տարածաշրջանային քաղաքականության և միջազգային ուժերի շահերի փոխազդեցության պայմաններում։ Այդ պատճառով ցեղասպանության ճանաչման գործընթացի ազդեցությունը նպատակահարմար է դիտարկել ավելի լայն աշխարհաքաղաքական համատեքստում։ 2015 թվականի՝ Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի հետ կապված միջազգային միջոցառումները և քաղաքական հայտարարությունները կարող են առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնել հետազոտության մեջ։ Այդ ժամանակահատվածում թեման լայնորեն քննարկվեց տարբեր երկրների քաղաքական և հասարակական շրջանակներում, իսկ Հայաստանի և Թուրքիայի հարաբերությունների պատմական ու քաղաքական խնդիրները կրկին հայտնվեցին միջազգային ուշադրության կենտրոնում։ 2016 թվականը կարող է դիտարկվել որպես ուսումնասիրվող ժամանակահատվածի ամփոփիչ փուլ, որի ընթացքում արդեն տեսանելի էին նախորդ տարիների գործընթացների արդյունքները և հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման սահմանափակումները։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել միջազգային ճանաչման գործընթացի և երկկողմ հարաբերությունների միջև առկա փոխազդեցությունների ավելի հավասարակշռված գնահատմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ 1991-2016 թվականներին Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցը եղել է հայ-թուրքական հարաբերությունների վրա ազդող կարևոր քաղաքական և հասարակական գործոններից մեկը, սակայն այն գործել է տարածաշրջանային, դիվանագիտական, պատմական և աշխարհաքաղաքական բազմաթիվ այլ հանգամանքների հետ փոխկապակցված։ Թեման կարևոր է Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, հայ-թուրքական հարաբերությունների պատմության, ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի, սփյուռքի քաղաքական գործունեության և Հարավային Կովկասի միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։

Лингвистика

Այս երկլեզու բառարանը ներառում է հայերեն-ֆրանսերեն և ֆրանսերեն-հայերեն բառային բաժիններ՝ հնարավորություն տալով երկու լեզուների բառապաշարը համադրելու և դրանց միջև համապատասխանություններ գտնելու։ Այն նախատեսված է հայերեն և ֆրանսերեն լեզուներով հաղորդակցվող ընթերցողների, թարգմանիչների, լեզու սովորողների և գրավոր նյութերի հետ աշխատող անձանց համար։ Բառարանի երկուղղված կառուցվածքը թույլ է տալիս ինչպես հայերեն բառերի ֆրանսերեն համարժեքները գտնել, այնպես էլ ֆրանսերեն բառերի հայերեն նշանակությունները պարզել։ Այսպիսի բառարանները կարևոր նշանակություն ունեն լեզուների ուսուցման, թարգմանական աշխատանքի, բառապաշարի հարստացման և միջլեզվական հաղորդակցության զարգացման գործում։ Հրատարակությունը արժեքավոր է 19-րդ դարի հայ բառարանագրության պատմության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է հայերենի և եվրոպական լեզուների միջև լեզվական ու մշակութային կապերի ամրապնդման գործընթացը։ Այն նաև վկայում է ֆրանսերենի նկատմամբ հայ ընթերցողների հետաքրքրության և ֆրանսալեզու գրականության ու գիտելիքի հասանելիությունն ընդլայնելու ձգտման մասին։ Բառարանը կարևոր տեղեկատու աղբյուր է հայերեն և ֆրանսերեն բառապաշարի պատմական համեմատության, թարգմանական ավանդույթների և հայ-ֆրանսիական մշակութային առնչությունների ուսումնասիրության համար։

Лингвистика

Գիրքը նվիրված է բուսանուններ պարունակող դարձվածային միավորների լեզվաբանական ուսումնասիրությանը՝ անգլերենի, հայերենի և ռուսերենի համեմատական վերլուծության հիման վրա։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են նման դարձվածքների իմաստային կառուցվածքը, ձևավորման առանձնահատկությունները, մշակութային և լեզվամտածողական նշանակությունը։ Հեղինակը բացահայտում է, թե ինչպես են բույսերի անվանումները կիրառվում փոխաբերական իմաստներով, ինչպիսի պատկերացումներ և արժեքային համակարգեր են արտահայտում տարբեր լեզուներում, ինչպես նաև ինչ ընդհանրություններ ու տարբերություններ են առկա այդ լեզվական միավորների միջև։ Ներկայացվում են դարձվածքների կառուցվածքային, իմաստաբանական և գործառական առանձնահատկությունները՝ ուշադրություն դարձնելով ազգային մշակույթի, ավանդույթների և լեզվական աշխարհի արտացոլմանը։ Աշխատությունը արժեքավոր ուսումնասիրություն է լեզվաբանների, թարգմանիչների, բանասիրական մասնագիտությունների ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են դարձվածաբանությամբ, լեզուների համեմատական ուսումնասիրությամբ և լեզվի ու մշակույթի փոխհարաբերություններով։

Финансы

Նվիրված է կազմակերպությունների գործունեության ֆինանսական արդյունքների ձևավորման, գնահատման և մեկնաբանման համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ նախատեսված տնտեսագիտության, ֆինանսների, հաշվապահության և կառավարման ոլորտներում սովորող ուսանողների ու մասնագետների համար, գրքում ներկայացվում են ֆինանսական արդյունքների վերլուծության հիմնական մոտեցումները՝ եկամուտների, ծախսերի և շահույթի կառուցվածքային վերլուծություն, շահութաբերության ցուցանիշների գնահատում, ինչպես նաև ֆինանսական արդյունքների վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնների բացահայտում, բացատրվում է ֆինանսական հաշվետվությունների՝ շահույթի և վնասի հաշվետվության, հաշվեկշռի և դրամական հոսքերի հաշվետվության դերը վերլուծության գործընթացում, մանրամասն քննարկվում են շահութաբերության ցուցանիշները՝ համախառն, գործառնական և զուտ շահույթ, ինչպես նաև կապիտալի վերադարձելիության և ակտիվների արդյունավետության գործակիցները, աշխատությունը անդրադառնում է նաև ֆինանսական արդյունքների դինամիկ վերլուծությանը՝ ժամանակային շարքերի և համեմատական մեթոդների կիրառմամբ, ինչպես նաև պլանավորված և փաստացի արդյունքների շեղումների գնահատմանը, ներկայացվում են վերլուծության արդյունքների հիման վրա կառավարչական որոշումների կայացման մոտեցումները և կազմակերպության արդյունավետության բարձրացման ուղիները, գրքում ընդգծվում է ֆինանսական վերլուծության դերը ռազմավարական պլանավորման, ներդրումային որոշումների և ձեռնարկության մրցունակության ապահովման գործընթացներում, աշխատությունը համադրում է տեսական մեթոդաբանությունը և գործնական վերլուծական գործիքները՝ ձևավորելով ֆինանսական արդյունքների գնահատման ամբողջական համակարգ։

История

Աշխատությունը ներկայացնում է հայկական հնությունների ուսումնասիրմանը, պահպանությանը և հանրահռչակմանը նվիրված ընկերության կազմակերպական գործունեության սկզբունքներն ու նպատակները սահմանող կանոնադրական նախագիծ։ Փաստաթղթի հիմնական գաղափարը հայկական պատմամշակութային ժառանգության նկատմամբ գիտական և հասարակական հետաքրքրության խթանումն է, ինչպես նաև պատմական արժեք ներկայացնող նյութերի հայտնաբերման, հավաքագրման, ուսումնասիրման և պահպանման աշխատանքների կազմակերպումը։ Կարևորվում է հնագիտական, պատմական, ճարտարապետական, վիմագրական, ձեռագրական և մշակութային այլ հուշարձանների վերաբերյալ տեղեկությունների հավաքումը և դրանց գիտական ուսումնասիրության համար համապատասխան պայմանների ստեղծումը։ Նախատեսվող ընկերության գործունեությունը կապված է հայկական անցյալի նյութական և գրավոր վկայությունների պահպանության հետ՝ ընդգրկելով հնությունների հաշվառման, նկարագրման, փաստագրման և գիտական շրջանառության մեջ դնելու խնդիրները։ Ուշադրություն է հատկացվում նաև գիտական ուսումնասիրությունների խրախուսմանը, մասնագետների և հայկական մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող անձանց համագործակցության ձևավորմանը, գիտելիքների տարածմանը և հասարակության շրջանում պատմական հուշարձանների արժեքի վերաբերյալ իրազեկվածության բարձրացմանը։ Կանոնադրական բնույթի փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել ընկերության հնարավոր կառուցվածքի, անդամակցության սկզբունքների, կառավարման մարմինների, անդամների իրավունքների ու պարտականությունների և գործունեության կազմակերպման ձևերի մասին։ Միաժամանակ այն արտացոլում է այն ժամանակաշրջանի գիտական և հասարակական վերաբերմունքը հայկական հնությունների նկատմամբ, երբ պատմական հուշարձանների ուսումնասիրությունն ու պահպանությունը աստիճանաբար ձևավորվում էին որպես կազմակերպված գիտամշակութային գործունեության առանձին ուղղություն։ Փաստաթուղթը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայագիտության և հուշարձանապահպանության պատմության ուսումնասիրման տեսանկյունից, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե ինչպիսի նպատակներ և կազմակերպական մեխանիզմներ էին առաջարկվում հայկական մշակութային արժեքների պահպանության ու հետազոտության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագիտությամբ, հնագիտությամբ, պատմությամբ, մշակութային ժառանգության պահպանությամբ, թանգարանագիտությամբ և գիտական կազմակերպությունների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, մասնագետներին և ուսանողներին։

Литература

Ստեղծագործության կենտրոնում աղջկա ներաշխարհն է՝ նրա զգացմունքները, ապրումները, ցանկությունները և կյանքի ընթացքում ձևավորվող հոգևոր աշխարհը։ Զապել Ասատուրի գրական ժառանգության մեջ կարևոր տեղ ունեն կնոջ անհատականության, կրթության, ինքնուրույնության և հասարակության մեջ նրա դիրքի հարցերը։ Այս համատեքստում երկը կարելի է դիտարկել որպես աղջկա զգացմունքային կյանքի և անձնական փորձառության գրական անդրադարձ։ Վերնագրում ընդգծված սիրտը խորհրդանշում է ոչ միայն սերը, այլև ներքին ազնվությունը, զգայունությունը, հույսերը, հիասթափությունները և սեփական երջանկության որոնումը։ Աղջկա ապրումները դիտարկելու միջոցով ընթերցողը հնարավորություն է ստանում խորհելու այն հասարակական սպասումների ու սահմանափակումների մասին, որոնք ազդում են կնոջ ընտրությունների և ինքնադրսևորման վրա։ Ստեղծագործության արժեքը նաև արևմտահայ գրականության մեջ կանացի կերպարի և հոգեբանական աշխարհի ներկայացման տեսանկյունից է։ Այն առնչվում է մարդկային հարաբերությունների, բարոյական արժեքների, անձնական ազատության և զգացմունքային հասունացման խնդիրներին՝ ընթերցողին հրավիրելով ավելի ուշադիր վերաբերվելու կնոջ ներաշխարհին ու անհատականությանը։