Некоторые вопросы теории экситонных состояний и оптических свойств низкоразмерных полупроводниковых систем

Культура

Հրատարակությունը վերաբերում է հայոց ազգային մատենադարանի ընկերությանը և ներկայացնում է հայ գրավոր ժառանգության պահպանման, գրքերի հավաքման ու մատենագիտական գործունեության կազմակերպման հետ կապված նախաձեռնությունների պատմական համատեքստը։ Մատենադարանների և գրադարանային ընկերությունների ստեղծումը կարևոր նշանակություն է ունեցել հայ գրքի, ձեռագրերի, տպագիր հրատարակությունների և ազգային մշակութային արժեքների հավաքման ու պահպանման գործում։ Նման ընկերությունները կարող էին միավորել գրքի և գիտության նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող անհատների՝ նպաստելով գրադարանային հավաքածուների համալրմանը, ընթերցանության տարածմանը և հայերեն գրավոր ժառանգության ուսումնասիրությանը։ Ազգային մատենադարանի գաղափարը կապված է եղել հայ մշակութային հիշողության պահպանման, գիտելիքի հասանելիության ընդլայնման և գրական ժառանգության համակարգված հավաքագրման ձգտումների հետ։ 19-րդ դարում հայ հասարակական ու կրթական կյանքում ձևավորվող մշակութային նախաձեռնությունները կարևոր դեր են ունեցել ազգային ինքնագիտակցության զարգացման և գիտական ու գրական գործունեության խթանման գործում։ Այս հրատարակությունը արժեքավոր է հայ գրադարանային գործի, մատենագիտական մտածողության և մշակութային կազմակերպությունների պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել գրադարանագետներին, մատենագետներին, պատմաբաններին և հայ գրքի ու ձեռագրական ժառանգության պահպանման պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Литература

«Ժլատը» վերնագրով հրատարակությունը մատնանշում է մարդկային բնավորության այնպիսի գիծ, ինչպիսին է ժլատությունը՝ նյութական միջոցները ծախսելու կամ ուրիշների հետ կիսելու մշտական դժկամությունը։ Ժլատությունը գրականության մեջ հաճախ ներկայացվում է որպես արատ, որը կարող է խաթարել մարդկային հարաբերությունները, սահմանափակել բարեգործությունը և նյութական շահը վեր դասել բարոյական արժեքներից։ Այս թեմայով ստեղծագործությունները սովորաբար բացահայտում են այն հակասությունը, երբ հարստություն կամ ունեցվածք կուտակելու ձգտումը դառնում է մարդու վարքի հիմնական շարժիչ ուժը՝ խոչընդոտելով առատաձեռնությանը, կարեկցանքին և հասարակական պատասխանատվությանը։ Ժլատ կերպարը կարող է ծառայել նաև երգիծական պատկերման միջոց՝ ընթերցողին ցույց տալով չափազանց խնայողության, կասկածամտության և սեփական շահին կառչած լինելու ծիծաղելի կամ վնասակար հետևանքները։ Բարոյախոսական գրականության մեջ նման կերպարների ներկայացումը հաճախ նպատակ ունի խրախուսելու չափավորությունը, ողջամիտ վերաբերմունքը նյութական բարիքների նկատմամբ և մարդկանց միջև փոխօգնությունը։ Վերնագրից ելնելով՝ հրատարակությունը կարելի է կապել ժլատության թեմայի գեղարվեստական կամ բարոյախոսական մշակման հետ, սակայն առանց ստեղծագործության բովանդակության լրացուցիչ տվյալների հնարավոր չէ վստահորեն որոշել դրա սյուժեն կամ ժանրային ճշգրիտ պատկանելությունը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայերեն տպագիր գրականության, բարոյական թեմաների և մարդկային բնավորության գեղարվեստական պատկերման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ և ժամանակաշրջանի ընթերցողական մշակույթով հետաքրքրվող հետազոտողների ու ընթերցողների համար։

Литература

Ստեղծագործությունը հասարակական-գաղափարական և քննադատական արձակ է, որտեղ հեղինակը անդրադառնում է լուսավորության, կրթության և մտավոր զարգացման խնդիրներին՝ դիտարկելով դրանք որպես հասարակության առաջընթացի հիմնական հիմքեր։ Գործում «լուսավորության կենտրոն» գաղափարը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես կոնկրետ կրթական միջավայր, այլ նաև որպես խորհրդանշական պատկեր՝ կապված գիտելիքի տարածման, ազգային ինքնագիտակցության բարձրացման և հասարակական առաջընթացի հետ։ Մուրացանը քննարկում է այն հակասությունները, որոնք գոյություն ունեն իրական կրթության և ձևական ուսուցման միջև, ընդգծելով, որ առանց բարոյական հիմքի գիտելիքը կարող է լինել ոչ լիարժեք կամ նույնիսկ վտանգավոր։ Ստեղծագործության մեջ քննադատվում են նաև այն հասարակական պայմանները, որոնք խոչընդոտում են գիտելիքի տարածմանը, ինչպես նաև այն մարդկանց վերաբերմունքը, ովքեր թերագնահատում են կրթության դերը։ Լեզուն պարզ է, տրամաբանական և գաղափարապես հագեցած, իսկ շարադրանքը՝ ավելի վերլուծական, քան պատմողական։ Ընդհանուր առմամբ գործը կարելի է դիտարկել որպես հասարակական-կրթական էսսե կամ գաղափարական արձակ, որը նպատակ ունի ընթերցողին ուղղորդել դեպի գիտելիքի, լուսավորության և բարոյական զարգացման կարևորության գիտակցում։

Литература

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Գրեհեմ Գրինի ստեղծագործության և XX դարի անգլիական սոցիալական վեպի փոխհարաբերությանը՝ բացահայտելով հեղինակի գրական մտածողության, թեմատիկ հետաքրքրությունների և գեղարվեստական մեթոդների առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես է Գրինը իր վեպերում ներկայացնում հասարակական իրականությունը, սոցիալական անհավասարությունը, քաղաքական հակասությունները, բարոյական ճգնաժամերը և անհատի պայքարը իրեն շրջապատող աշխարհի պայմաններում։ Նրա ստեղծագործությունները հնարավորություն են տալիս սոցիալական վեպի ավանդույթը դիտարկել ոչ միայն հասարակական հարաբերությունների արտաքին պատկերման, այլև մարդու ներքին աշխարհի և բարոյական ընտրության տեսանկյունից։ Գրինի գրական աշխարհում հասարակությունը հաճախ ներկայացվում է որպես բարդ և հակասական համակարգ, որտեղ անհատը ստիպված է գոյատևել քաղաքական, տնտեսական և բարոյական ճնշումների պայմաններում։ Նրա հերոսները սովորաբար հեռու են միանշանակությունից․ նրանք կարող են լինել խոցելի, կասկածող, մեղավոր, վախեցած կամ բարոյապես երկիմաստ, սակայն հենց այդ հատկանիշներն են նրանց դարձնում հոգեբանորեն համոզիչ։ Հեղինակի համար կարևոր է ոչ միայն այն, թե ինչպիսի հասարակության մեջ է ապրում մարդը, այլև այն, թե ինչպես են այդ պայմաններն ազդում նրա արժեքների, որոշումների և սեփական անձի նկատմամբ վերաբերմունքի վրա։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալական իրականության և անհատի ներաշխարհի փոխկապակցվածությանը։ Գրինի վեպերում քաղաքական ու հասարակական իրադարձությունները հաճախ դառնում են հերոսների անձնական ճակատագրերի կարևոր գործոններ։ Պատերազմները, հեղափոխական գործընթացները, աղքատությունը, գաղութատիրական հարաբերությունները, իշխանության պայքարը և հասարակական անարդարությունը ներկայացվում են այնպիսի իրավիճակներում, որտեղ անհատը ստիպված է որոշում կայացնել՝ երբեմն չունենալով բարոյապես անվիճելի տարբերակ։ Այդ պատճառով սոցիալական խնդիրը միահյուսվում է էթիկական խնդրին։ Գրինի ստեղծագործության կարևոր առանձնահատկություններից է բարու և չարի պարզ բաժանման մերժումը։ Նրա հերոսների գործողությունները հաճախ չեն տեղավորվում բարոյական գնահատականի մեկ հստակ շրջանակում։ Մարդը կարող է սխալվել՝ առաջնորդվելով բարի նպատակներով, կամ կատարել բարոյականորեն կասկածելի քայլ՝ փորձելով պաշտպանել մեկ ուրիշին։ Այս երկիմաստությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու պատասխանատվության, մեղքի, խղճի, հավատքի և ներման խնդիրները։ Այս առումով սոցիալական վեպը նրա մոտ ձեռք է բերում փիլիսոփայական և հոգեբանական խորություն։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև կրոնական և բարոյական գաղափարների դերին։ Գրինի ստեղծագործություններում մարդու և Աստծո հարաբերության, հավատքի ու կասկածի, մեղքի ու ներման թեմաները հաճախ կապված են սոցիալական իրականության հետ։ Հերոսների հոգևոր ճգնաժամը կարող է պայմանավորված լինել ոչ միայն անձնական խնդիրներով, այլև հասարակության անարդար կառուցվածքով, բռնությամբ կամ պատմական իրադարձություններով։ Այդ պատճառով հեղինակի աշխարհընկալման մեջ սոցիալական և հոգևոր խնդիրները հաճախ գոյություն ունեն նույն հարթության վրա։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև XX դարի անգլիական սոցիալական վեպի զարգացման ընդհանուր գործընթացին։ Այս գրական ուղղության մեջ կարևոր են հասարակության տարբեր շերտերի պատկերումը, դասակարգային հարաբերությունների քննադատությունը, քաղաքային կյանքի հակասությունները, աղքատության և սոցիալական անարդարության թեմաները, ինչպես նաև անհատի և հասարակական համակարգի բախումը։ Գրինը շարունակում է այդ ավանդույթը, սակայն այն ընդլայնում է՝ միավորելով սոցիալական վերլուծությունը քրեական, քաղաքական, հոգեբանական և բարոյափիլիսոփայական տարրերի հետ։ Նրա վեպերի լարված սյուժեները և դրամատիկական իրավիճակները միաժամանակ ծառայում են հասարակական իրականության բացահայտմանը։ Հատկանշական է նաև Գրինի պատկերած միջավայրերի բազմազանությունը։ Նրա ստեղծագործություններում գործողությունների տարածքը կարող է տեղափոխվել տարբեր երկրներ և մշակութային միջավայրեր, ինչը հնարավորություն է տալիս սոցիալական խնդիրները ներկայացնել ավելի լայն՝ միջազգային համատեքստում։ Գաղութատիրության, քաղաքական ճնշումների, բռնության և տնտեսական անհավասարության թեմաները նրա վեպերում հաճախ դառնում են ոչ միայն տվյալ հասարակության, այլև ժամանակակից աշխարհի ընդհանուր խնդիրների արտահայտություն։ Այսպիսով, հեղինակի սոցիալական վեպը դուրս է գալիս զուտ ազգային սահմաններից։ Գրինի գեղարվեստական մեթոդի կարևոր կողմերից է նաև սյուժեի դինամիկությունը։ Լարված իրավիճակները, վտանգի մշտական զգացումը, անորոշությունը և անսպասելի շրջադարձերը ընթերցողին ներգրավում են գործողության մեջ, սակայն այդ արկածային կամ թրիլլերային տարրերի ներքո պահպանվում է հասարակական և բարոյական խնդիրների քննությունը։ Արտաքին գործողությունը դառնում է մարդու ներքին հակասությունները բացահայտելու միջոց։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Գրեհեմ Գրինի ստեղծագործությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում XX դարի անգլիական սոցիալական վեպի զարգացման մեջ։ Նրա գրականությունը միավորում է հասարակական իրականության սուր դիտարկումը, հոգեբանական խորությունը, բարոյական երկիմաստությունը և փիլիսոփայական հարցադրումները։ Գրինը սոցիալական խնդիրները ներկայացնում է ոչ միայն որպես արտաքին պայմաններ, այլև որպես ուժեր, որոնք ներթափանցում են մարդու գիտակցության և անձնական հարաբերությունների մեջ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել անգլիական գրականությամբ, XX դարի վեպի պատմությամբ, սոցիալական գրականությամբ և Գրեհեմ Գրինի ստեղծագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ օգնելով հասկանալ նրա դերը անգլիական վիպական ավանդույթի զարգացման և սոցիալական թեմատիկայի նոր գեղարվեստական մեկնաբանության մեջ։

Информатика

Այս աշխատությունը նվիրված է արագ հաշվողական ալգորիթմների մշակմանը, որոնք հիմնված են Ադամարի տիպի օրթոգոնալ փոխակերպումների և Վիլյամսոնի կառուցվածքների վրա, ինչպես նաև պրոյեկցիոն կոդավորման մեթոդների կիրառմանը թվային տվյալների արդյունավետ ներկայացման և մշակման համար։ Նյութում մանրամասն ուսումնասիրվում են արագ փոխակերպումների մաթեմատիկական հիմքերը, մասնավորապես օրթոգոնալ մատրիցների դեկոմպոզիցիայի սկզբունքները, որոնք թույլ են տալիս նվազեցնել հաշվարկային բարդությունը և բարձրացնել ալգորիթմների արդյունավետությունը մեծ չափերի տվյալների հետ աշխատելիս։ Քննարկվում է նաև Hadamard transform-ի ընդհանրացված տարբերակների կիրառությունը, ինչպես նաև դրանց կապը կոդավորման տեսության և սխալների հայտնաբերման մեթոդների հետ։ Պրոյեկցիոն կոդավորման հատվածում ներկայացվում են տվյալների կոմպրեսիայի և վերականգնման մոտեցումներ, որոնք հիմնված են ենթատարածությունների վրա պրոյեկցիայի գաղափարի վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության նվազագույն կորուստ և բարձր կայունություն աղմուկի նկատմամբ։ Աշխատությունը համադրում է տեսական ալգեբրային կառուցվածքները և գործնական հաշվողական իրականացումները՝ նպատակ ունենալով մշակել արագ և արդյունավետ մեթոդներ ազդանշանների մշակման, պատկերների վերլուծության և թվային կապի համակարգերի համար։

Литература

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է 1991–2008 թվականների հայ վիպագրության զարգացման հիմնական միտումների, գեղարվեստական առանձնահատկությունների և թեմատիկ ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական ու մշակութային փոփոխությունների արտացոլումը վեպերում, նոր գաղափարական և գեղագիտական մոտեցումների ձևավորումը, ինչպես նաև գրական ավանդույթի վերաիմաստավորման գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վեպի ժանրային փոխակերպումներին, պատումի կառուցվածքին, կերպարաստեղծման եղանակներին, հեղինակային խոսքի առանձնահատկություններին և ժամանակի ու տարածության գեղարվեստական կազմակերպմանը։ Վերլուծվում են անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունների, ինքնության, պատմական հիշողության, բարոյահոգեբանական խնդիրների և ժամանակակից իրականության ներկայացման տարբեր ձևերը։ Քննարկվում են նաև նոր գրական ուղղությունների ազդեցությունը, ոճական բազմազանությունը և ավանդական ու նորարարական գեղարվեստական սկզբունքների փոխհարաբերությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու անկախության շրջանի առաջին տասնամյակների հայ արձակի զարգացման առանձնահատկությունների և գրական գործընթացում վեպի ունեցած տեղի վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության, գրականության տեսության և ժամանակակից գրական գործընթացների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։