Психологическая проблема стресса в учебной деятельности студентов педвуза, проявленная в постсоветский период

Социология

Դպրոցը սոցիալական ինստիտուտ է, որը հասարակության մեջ իրականացնում է կրթության, դաստիարակության և սոցիալականացման հիմնական գործառույթները։ Սոցիոլոգիական տեսանկյունից դպրոցը ոչ միայն գիտելիք փոխանցող համակարգ է, այլ նաև այն միջավայրը, որտեղ անհատը յուրացնում է հասարակական նորմեր, արժեքներ, վարքագծի կանոններ և սոցիալական դերեր։ Դպրոցում երեխան սովորում է ենթարկվել կանոններին, համագործակցել այլ մարդկանց հետ, ընդունել խմբային պատասխանատվություն և զարգացնել իր սոցիալական հմտությունները, որոնք անհրաժեշտ են հասարակական կյանքում։ Այն նաև հանդես է գալիս որպես սոցիալական շարժունակության միջոց, քանի որ կրթության միջոցով անհատը կարող է փոխել իր սոցիալական կարգավիճակը և հասնել ավելի բարձր հնարավորությունների։ Դպրոցը միաժամանակ կատարում է վերահսկող և ինտեգրող դեր՝ նպաստելով հասարակության միասնական արժեքների ձևավորմանը և պահպանմանը։ Սոցիոլոգիական տարբեր մոտեցումներ դպրոցը դիտարկում են տարբեր կերպ․ ֆունկցիոնալիզմը այն համարում է հասարակության կայունության ապահովման միջոց, կոնֆլիկտային տեսությունները ընդգծում են սոցիալական անհավասարությունների վերարտադրությունը կրթական համակարգում, իսկ ինտերակցիոնիզմը կենտրոնանում է ուսուցիչ-աշակերտ փոխազդեցության և առօրյա հարաբերությունների վրա։ Այսպիսով, դպրոցը սոցիալական համակարգի կարևոր բաղադրիչ է, որը ձևավորում է անհատին որպես հասարակության անդամ և ազդում է ամբողջ հասարակության զարգացման վրա։

История

Այս աշխատությունը նվիրված է IV դարում Բյուզանդական կայսրության և արաբական ցեղերի միջև հարաբերությունների պատմական ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով քաղաքական, ռազմական և դիվանագիտական փոխազդեցությունները, որոնք ձևավորվում էին ուշ անտիկ աշխարհի սահմանային գոտիներում։ Հեղինակը վերլուծում է Բյուզանդիայի արևելյան սահմանների ռազմավարական նշանակությունը և արաբական ցեղերի դերը որպես թե՛ դաշնակից, թե՛ հակառակորդ՝ կախված տարածաշրջանային ուժերի հավասարակշռությունից։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է նաև Սիրիայի, Պաղեստինի և Միջագետքի սահմանային շրջանների նշանակությունը, որտեղ տեղի էին ունենում հաճախակի բախումներ, դաշինքների ձևավորում և փոխադարձ ներգործություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում «ֆեդերատ» (foederati) համակարգին, որով կայսրությունը փորձում էր կարգավորել արաբական ցեղերի հետ հարաբերությունները՝ նրանց ներգրավելով սահմանային պաշտպանության մեջ՝ փոխարենը տրամադրելով որոշ արտոնություններ և ֆինանսական աջակցություն։ Նշվում է նաև քրիստոնեության տարածման ազդեցությունը արաբական ցեղերի շրջանում և դրա դերը քաղաքական կապերի ձևավորման գործում, ինչպես նաև պարսկական Սասանյան կայսրության հետ մրցակցության ազդեցությունը տարածաշրջանային դինամիկայի վրա։ Աշխատությունը հիմնված է ինչպես հռոմեական և բյուզանդական պատմագիրների վկայությունների, այնպես էլ արաբական և հնագիտական տվյալների համադրության վրա, ինչը թույլ է տալիս վերականգնել IV դարի սահմանային աշխարհի բազմակողմանի պատկերը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Բյուզանդիա–արաբական հարաբերությունները որպես բարդ և փոփոխական գործընթաց, որտեղ ռազմական հակամարտությունը և դիվանագիտությունը փոխկապակցված էին կայսրության արևելյան քաղաքականության շրջանակում։

Биология

Այս հետազոտությունը վերաբերում է սրտամկանի նյութափոխանակության կարգավորման մեխանիզմներին փորձարարական պայմաններում՝ կենտրոնանալով այն բարդ կենսաբանական փոխազդեցությունների վրա, որոնք ձևավորվում են երկարատև սեղմման համախտանիշի մոդելի ժամանակ և հիպոթալամիկ ծագման ցիտոկինային ազդակների ազդեցության ներքո։ Ուսումնասիրությունը փորձում է բացահայտել, թե ինչպես է կենտրոնական նյարդային համակարգի հիպոթալամիկ հատվածի կողմից արտազատվող ցիտոկինային գործոնների միջամտությունը ազդում սրտամկանի էներգետիկ փոխանակության, օքսիդատիվ գործընթացների և բջջային հոմեոստազի վրա՝ ծանր տրավմատիկ վիճակների պայմաններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն պաթոֆիզիոլոգիական շղթաներին, որոնք առաջանում են իշեմիայի, ռեպերֆուզիայի և համակարգային բորբոքային պատասխանների համադրության արդյունքում, երբ սրտամկանը ենթարկվում է ինչպես տեղային, այնպես էլ կենտրոնական նյարդահումորալ կարգավորման խանգարումների։ Փորձարարական մոդելը թույլ է տալիս գնահատել, թե ինչպես են հիպոթալամիկ ազդակները մոդուլացնում սրտամկանի բջիջների նյութափոխանակությունը՝ ներառյալ գլյուկոզայի և ճարպաթթուների օգտագործման փոփոխությունները, միտոքոնդրիալ ֆունկցիայի դինամիկան և էներգետիկ դեֆիցիտի զարգացման մեխանիզմները։ Միևնույն ժամանակ վերլուծվում է ցիտոկինների դերը որպես միջնորդ մոլեկուլներ, որոնք կապում են կենտրոնական նյարդային համակարգի արձագանքը և պերիֆերիկ օրգանների վնասման աստիճանը՝ ստեղծելով ինտեգրատիվ նեյրոիմունային կարգավորման պատկեր։ Այս համատեքստում աշխատանքը կարևոր ներդրում է ներկայացնում տրավմատիկ շոկի և բազմաօրգանային դիսֆունկցիայի պաթոգենեզի հասկացման մեջ՝ ընդգծելով սրտամկանի պաշտպանական կամ դեզադապտիվ փոփոխությունների հնարավոր թիրախները։

Литература

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է 21-րդ դարասկզբի հայ գրականության զարգացման հիմնական միտումների և ժամանակակից հայագիտության առջև ծառացած խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ժամանակակից գրական գործընթացների փոփոխություններն են, դրանց ձևավորման հասարակական, մշակութային և պատմական նախադրյալները, ինչպես նաև այն մեթոդաբանական ու գիտական խնդիրները, որոնք առաջանում են նորագույն հայ գրականության ուսումնասիրության ընթացքում։ Աշխատանքում 21-րդ դարասկզբի գրական զարգացումները դիտարկվում են նախորդ ժամանակաշրջանների գրական ժառանգության շարունակականության և նոր գեղարվեստական որոնումների համատեքստում։ Ուշադրություն է դարձվում գրական մտածողության փոփոխությանը, թեմատիկ և ժանրային նոր միտումների ձևավորմանը, հեղինակային անհատականության դրսևորումներին և ժամանակակից գրականության՝ հասարակական իրականության հետ ունեցած կապերին։ Ժամանակակից հայ գրականությունը ներկայացվում է որպես բազմաշերտ և փոփոխվող համակարգ, որի վրա ազդեցություն են ունենում ինչպես ազգային պատմամշակութային փորձը, այնպես էլ համաշխարհային գրական գործընթացները, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների զարգացումը, գլոբալացման երևույթները և հասարակական արժեքների փոփոխությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ժամանակակից գրականության թեմատիկ շրջանակի ուսումնասիրությունը։ Քննարկվում են ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, պատերազմի և հետպատերազմյան իրականության, անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունների, արտագաղթի, հայրենիքի և սփյուռքի, սոցիալական փոփոխությունների, սերունդների հարաբերությունների և ժամանակակից մարդու ներաշխարհի թեմաները։ Այս թեմաների միջոցով գրականությունը ոչ միայն արտացոլում է հասարակական իրականությունը, այլև ձևակերպում է դրա նկատմամբ վերաբերմունքի, գնահատման և վերաիմաստավորման տարբեր ձևեր։ Աշխատանքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ժանրային զարգացումներին։ Ժամանակակից հայ գրականության մեջ նկատվում են արձակի, պոեզիայի, դրամատուրգիայի և այլ ձևերի փոխակերպումներ, ժանրային սահմանների առավել շարժուն դառնալու միտումներ և տարբեր գեղարվեստական մեթոդների համադրում։ Նոր արտահայտչամիջոցների որոնումը կարող է դրսևորվել լեզվական, կառուցվածքային և կոմպոզիցիոն լուծումների բազմազանությամբ, ինչպես նաև ավանդական գրական ձևերի վերաիմաստավորմամբ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարևոր է նաև գրականության լեզվական և ոճական փոփոխությունների դիտարկումը։ Ժամանակակից հեղինակները կարող են համադրել գրական լեզվի տարբեր շերտեր, խոսակցական արտահայտություններ, բարբառային տարրեր և նորագույն բառապաշար՝ ստեղծելով ժամանակակից իրականությանը համապատասխան գեղարվեստական խոսք։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լեզվի և գրականության փոխազդեցության նոր ձևերը և գնահատելու ժամանակակից գրական լեզվի զարգացման միտումները։ Աշխատանքի երկրորդ առանցքային ուղղությունը հայագիտության խնդիրների ուսումնասիրությունն է։ Ժամանակակից հայագիտությունը ներառում է ոչ միայն դասական և միջնադարյան ժառանգության ուսումնասիրություն, այլև նորագույն գրականության, մշակույթի և հասարակական գործընթացների գիտական վերլուծություն։ Այս ընդլայնվող հետազոտական դաշտը պահանջում է նոր մեթոդաբանությունների կիրառում, միջգիտակարգային մոտեցումների զարգացում և ժամանակակից գիտական գործիքների արդյունավետ օգտագործում։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում գրական ժառանգության պահպանման և գիտական շրջանառության խնդիրը։ Թվային միջավայրի զարգացումը նոր հնարավորություններ է ստեղծում գրական տեքստերի հավաքագրման, թվայնացման, պահպանման, համակարգման և հասանելիության ընդլայնման համար։ Միաժամանակ առաջանում են հեղինակային իրավունքի, աղբյուրների հավաստիության, թվային արխիվների պահպանման և գիտական տեղեկատվության որակի վերահսկման խնդիրներ։ Աշխատանքում հայագիտության զարգացման կարևոր նախապայմաններից է դիտարկվում Հայաստանի և սփյուռքի գիտական ու մշակութային ներուժի համատեղ օգտագործումը։ Սփյուռքի գրական և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությունը, տարբեր համայնքներում ստեղծված գրական նյութերի գիտական շրջանառության մեջ ներգրավումը և հայագիտական հետազոտությունների միջազգային համագործակցության ընդլայնումը կարող են նպաստել հայ գրականության ամբողջական պատկերի ձևավորմանը։ Ուշադրություն է դարձվում նաև ժամանակակից հայ գրականության թարգմանության և միջազգային ներկայացվածության խնդրին։ Հայ գրականության տարածումը այլալեզու ընթերցողների շրջանում կարևոր է ոչ միայն մշակութային ճանաչելիության բարձրացման, այլև համաշխարհային գրական գործընթացներում դրա տեղն ու առանձնահատկությունները ներկայացնելու տեսանկյունից։ Այս ուղղությամբ անհրաժեշտ են որակյալ թարգմանություններ, գիտական ուսումնասիրություններ և ժամանակակից գրականության համակարգված ներկայացում միջազգային մշակութային դաշտում։ Աշխատանքը նաև անդրադառնում է հայագիտության մեթոդաբանական մարտահրավերներին։ Ժամանակակից գրական երևույթների ուսումնասիրությունը պահանջում է համադրել ավանդական գրականագիտական մեթոդները նոր տեսական ուղղությունների, մշակութաբանական, սոցիոլոգիական, պատմական և միջգիտակարգային մոտեցումների հետ։ Այդպիսի համադրումը հնարավորություն է տալիս ժամանակակից գրականությունը դիտարկել ոչ միայն որպես գեղարվեստական տեքստերի ամբողջություն, այլև որպես հասարակական հիշողության, ինքնության և մշակութային փոփոխությունների արտահայտման կարևոր ձև։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը նպատակ ունի ներկայացնելու 21-րդ դարասկզբի հայ գրականության զարգացման բազմազան գործընթացները, բացահայտելու դրա հիմնական թեմատիկ, ժանրային, լեզվական և գեղարվեստական միտումները և միաժամանակ գնահատելու ժամանակակից հայագիտության զարգացման առաջնահերթ խնդիրները։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, հայագետներին, մշակութաբաններին, պատմաբաններին, գրականության ուսուցիչներին, թարգմանիչներին և ժամանակակից հայ գրականության ու ազգային մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում շինանյութերի արտադրության տնտեսական և արտադրական արդյունավետության բարձրացման հիմնական խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ոլորտի տեխնոլոգիական զարգացման, ռեսուրսների օգտագործման, արտադրանքի մրցունակության և կառավարման կատարելագործման համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է շինանյութերի արդյունաբերության առկա վիճակի գնահատման, արտադրական ներուժի օգտագործման արդյունավետության և ոլորտի զարգացմանը խոչընդոտող գործոնների բացահայտման վրա։ Քննության են առնվում արտադրության ծավալների, ինքնարժեքի, աշխատանքի արտադրողականության, հիմնական միջոցների օգտագործման, էներգատարության և նյութատարության ցուցանիշները՝ որպես ձեռնարկությունների տնտեսական արդյունավետությունը բնութագրող կարևոր գործոններ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տեղական հումքային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման հնարավորություններին, քանի որ հանքային և այլ բնական նյութերի հասանելիությունը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ արտադրության ծախսերի նվազեցման, տեղական արտադրական շղթաների զարգացման և ներմուծումից կախվածության սահմանափակման համար։ Դիտարկվում են ցեմենտի, բետոնի, քարե և այլ շինարարական նյութերի արտադրության կազմակերպման ընդհանուր առանձնահատկությունները՝ տեխնոլոգիական արդիականացման և արտադրանքի որակի բարձրացման տեսանկյունից։ Կարևորվում է գործող արտադրական հզորությունների տեխնիկական վիճակի գնահատումը և ժամանակակից սարքավորումների ու արտադրական տեխնոլոգիաների ներդրման անհրաժեշտությունը։ Տեխնոլոգիական վերազինումը դիտարկվում է որպես աշխատանքի արտադրողականության բարձրացման, արտադրական կորուստների նվազեցման, արտադրանքի որակի կայունացման և էներգետիկ ծախսերի օպտիմալացման կարևոր ուղղություն։ Ուսումնասիրվում են արտադրական գործընթացների ավտոմատացման, կառավարման ժամանակակից համակարգերի և որակի վերահսկման մեխանիզմների ներդրման հնարավորությունները։ Առանձին նշանակություն է տրվում էներգաարդյունավետությանը, քանի որ շինանյութերի որոշ տեսակների արտադրությունը կապված է էներգիայի զգալի սպառման հետ, և էներգետիկ ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը կարող է անմիջականորեն ազդել վերջնական արտադրանքի ինքնարժեքի ու մրցունակության վրա։ Քննության են առնվում նաև արտադրական թափոնների կրճատման, երկրորդային հումքի օգտագործման և շրջանաձև տնտեսության սկզբունքների կիրառման հնարավորությունները՝ տնտեսական արդյունավետությունը շրջակա միջավայրի պահպանության պահանջների հետ համադրելու նպատակով։ Շուկայական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են ներքին պահանջարկը, շինարարության ոլորտի զարգացման ազդեցությունը, արտադրողների միջև մրցակցությունը և ներմուծվող շինանյութերի հետ մրցունակության խնդիրները։ Կարևորվում է արտադրանքի տեսականու ընդլայնումը, նոր պահանջներին համապատասխան նյութերի արտադրությունը և որակի միջազգային չափանիշներին մոտեցումը՝ ինչպես ներքին շուկայում դիրքերի ամրապնդման, այնպես էլ արտահանման հնարավորությունների ընդլայնման համար։ Արտահանման զարգացման համատեքստում ուշադրություն է հատկացվում արտադրանքի ինքնարժեքին, որակին, փոխադրման ծախսերին, արտաքին շուկաների պահանջներին և լոգիստիկ ենթակառուցվածքներին։ Կառավարման տեսանկյունից քննության են առնվում արտադրական պլանավորման, ծախսերի կառավարման, ներդրումային որոշումների և մարդկային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման խնդիրները։ Աշխատանքի արտադրողականության բարձրացումը կապվում է ոչ միայն տեխնիկական վերազինման, այլև աշխատողների մասնագիտական պատրաստվածության, կառավարման որակի և արտադրական գործընթացների ճիշտ կազմակերպման հետ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ներդրումային միջավայրին և ոլորտում նոր տեխնոլոգիաների ներդրման ֆինանսավորման հնարավորություններին։ Դիտարկվում է պետական տնտեսական և արդյունաբերական քաղաքականության դերը՝ գործարար միջավայրի բարելավման, տեխնոլոգիական նորացման, տեղական արտադրության խթանման և արտահանման զարգացման պայմանների ձևավորման տեսանկյունից։ Արդյունավետության գնահատումը ներկայացվում է որպես համալիր գործընթաց, որը պետք է ներառի ոչ միայն արտադրության և շահութաբերության ցուցանիշները, այլև ռեսուրսների օգտագործումը, արտադրանքի որակը, տեխնոլոգիական մակարդակը, բնապահպանական ազդեցությունը և շուկայական մրցունակությունը։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոլորտի զարգացման ներքին պահուստները և մշակել արտադրական ու տնտեսական գործունեության բարելավման առավել հիմնավորված ուղղություններ։ Հետազոտության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է շինանյութերի արդյունաբերության զարգացման ռազմավարությունների, ձեռնարկությունների կառավարման մեխանիզմների և արտադրական արդյունավետության բարձրացման միջոցառումների մշակման հնարավորությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել շինանյութերի արտադրության, արդյունաբերական տնտեսագիտության, արտադրության կառավարման, շինարարության և ներդրումային քաղաքականության ոլորտների մասնագետների, տնտեսագետների, ձեռնարկությունների ղեկավարների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Лингвистика

Այս աշխատանքը նվիրված է պատմականության արտահայտման լեզվական և ոճական միջոցների ուսումնասիրությանը Ստեփան Զորյանի պատմավեպերում՝ բացահայտելով այն գեղարվեստական հնարքները, որոնց միջոցով ստեղծվում է պատմական իրականության համոզիչ և գեղարվեստորեն մշակված պատկեր։ Հեղինակը վերլուծում է լեզվական տարբեր շերտերի կիրառությունը՝ հնաբանությունները, պատմական բառապաշարը, բարբառային տարրերը և շարահյուսական կառուցվածքները, որոնք միասին նպաստում են պատմական միջավայրի վերարտադրմանը և ժամանակի զգացողության ստեղծմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմողական ոճին, նկարագրական դետալների ընտրությանը և կերպարների խոսքի առանձնահատկություններին, որոնք արտացոլում են տվյալ դարաշրջանի սոցիալ-մշակութային իրականությունը։ Աշխատությունը նաև ուսումնասիրում է հեղինակի լեզվական ընտրության և պատմական նյութի գեղարվեստական վերափոխման հարաբերակցությունը՝ ընդգծելով փաստականության և գեղարվեստականության համադրության կարևորությունը պատմավեպի կառուցվածքում։ Ներկայացվում է, թե ինչպես է լեզուն ծառայում ոչ միայն որպես հաղորդակցության միջոց, այլ նաև որպես պատմական միջավայրի վերակերտման հիմնական գործիք՝ ապահովելով ընթերցողի ընկալման խորացում և ժամանակաշրջանի հոգեբանական մթնոլորտի փոխանցում։ Շեշտվում է, որ Ստեփան Զորյանի պատմավեպերում լեզվական միջոցները կատարում են ոչ միայն նկարագրական, այլև գաղափարական դեր՝ նպաստելով ազգային պատմության և մշակութային հիշողության գեղարվեստական արտահայտմանը։