Րաֆֆի Հարեմ

Литература

Այս ժողովածուն ներկայացնում է Երուանդ Օտյանի ստեղծագործությունները՝ ընդգրկելով նրա երգիծական արձակը, պատմվածքները և վեպերից հատվածներ։ Օտյանի գրականությունը առանձնանում է սուր հումորով, սոցիալական քննադատությամբ և հասարակական կյանքի հակասությունների ընդգծմամբ։ Նրա գործերում հաճախ պատկերվում են XIX–XX դարերի արևմտահայ իրականության տարբեր շերտեր՝ պաշտոնյաներ, մանր բուրժուազիա, մտավորականներ և հասարակ մարդիկ՝ իրենց բնավորական գծերով և վարքագծային թերություններով։ Գրողը վարպետորեն օգտագործում է երգիծանքն ու հեգնանքը՝ բացահայտելով մարդկային թուլությունները և հասարակական արատները։ Այս ընտրանին հնարավորություն է տալիս ծանոթանալ Օտյանի երգիծական աշխարհի առանձնահատկություններին և նրա կարևոր դերին հայ նոր գրականության զարգացման մեջ։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է բարակ թաղանթների հաստության չափման համար նախատեսված ունակային չափիչ սարքի մշակմանը, որի աշխատանքի հիմքում ընկած է էլեկտրական ունակության փոփոխության և ուսումնասիրվող շերտի հաստության միջև կապի օգտագործումը։ Հետազոտությունը համադրում է չափագիտության, էլեկտրոնիկայի, էլեկտրատեխնիկայի և բարակ թաղանթների ֆիզիկայի խնդիրները՝ նպատակ ունենալով ստեղծել զգայուն, ճշգրիտ և գործնական կիրառության համար հարմար չափման համակարգ։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են բարակ թաղանթների հաստության որոշման առկա մեթոդները և դրանց հնարավորություններն ու սահմանափակումները՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով ունակային չափման սկզբունքին։ Այս մոտեցման դեպքում չափվող օբյեկտի կամ համապատասխան էլեկտրոդային կառուցվածքի էլեկտրական պարամետրերի փոփոխությունը կարող է օգտագործվել թաղանթի հաստությունը գնահատելու համար։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է չափիչ սարքի կառուցվածքային և էլեկտրական սխեմայի մշակումը, որի ընթացքում անհրաժեշտ է հաշվի առնել չափման զգայունությունը, կայունությունը, լուծաչափը, արտաքին գործոնների ազդեցությունը և ստացված ազդանշանի մշակման առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում չափիչ համակարգի զգայուն տարրի նախագծմանը, էլեկտրոդների երկրաչափությանը և այնպիսի պայմանների ապահովմանը, որոնց դեպքում թաղանթի հաստության փոքր փոփոխությունները կհանգեցնեն գրանցելի էլեկտրական փոփոխությունների։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են նաև չափման արդյունքների վրա ազդող գործոնները, այդ թվում՝ նյութի դիէլեկտրական հատկությունները, միջավայրի պայմանները, ջերմաստիճանը, մակերևույթի առանձնահատկությունները և սարքի էլեկտրոնային բաղադրիչների կայունությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում սարքի տրամաչափմանը և փորձարարական ստուգմանը, քանի որ միայն տեսական կախվածության մշակումը բավարար չէ գործնական չափիչ համակարգի արդյունավետությունը գնահատելու համար։ Փորձերի միջոցով հնարավոր է որոշել սարքի չափման տիրույթը, զգայունությունը, կրկնելիությունը և սխալի հիմնական աղբյուրները։ Աշխատության մեջ կարող են դիտարկվել նաև ազդանշանի ուժեղացման, փոխակերպման և թվային մշակման եղանակները, որոնք հնարավորություն են տալիս բարձրացնել չափման արդյունքների հուսալիությունը և սարքի կիրառական արժեքը։ Բարակ թաղանթների հաստության ճշգրիտ չափումը կարևոր նշանակություն ունի նյութագիտության, միկրոէլեկտրոնիկայի, կիսահաղորդչային տեխնոլոգիաների, օպտիկական ծածկույթների և այլ տեխնոլոգիական ոլորտների համար, որտեղ նույնիսկ փոքր հաստության շեղումները կարող են ազդել պատրաստի նյութի կամ սարքի հատկությունների վրա։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է բարակ թաղանթների հաստության չափման համար ունակային սկզբունքով սարքի նախագծման, տեխնիկական իրականացման և փորձարարական գնահատման ամբողջական գործընթացը։ Այն կարող է օգտակար լինել էլեկտրոնիկայի, չափագիտության, ավտոմատացման, սարքաշինության և նյութագիտության ոլորտների մասնագետների, ինժեներների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի բնակարանային ոլորտի և հողային ռեսուրսների կառավարման համակարգի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ներառելով իրավական, ինստիտուցիոնալ, տնտեսական, քաղաքաշինական, սոցիալական և բնապահպանական խնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են բնակարանային ֆոնդի վիճակի, բնակարանների հասանելիության, բնակելի տարածքների կառավարման և պահպանման, շենքերի վերականգնման ու արդիականացման, ինչպես նաև բնակարանային քաղաքականության իրականացման հիմնական առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բնակարանային ոլորտում պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների դերերին, մասնավոր հատվածի մասնակցությանը և համապատասխան կառավարման մեխանիզմների արդյունավետությանը։ Քննվում են սեփականության հարաբերությունները, բազմաբնակարան շենքերի ընդհանուր գույքի կառավարման խնդիրները, բնակարանային ծառայությունների կազմակերպումը և բնակչության տարբեր սոցիալական խմբերի համար համապատասխան բնակարանային պայմանների ապահովման հարցերը։ Հողային կառավարման ուղղությամբ դիտարկվում են հողի սեփականության և օգտագործման հարաբերությունները, հողերի դասակարգումը, կադաստրային համակարգը, տարածական պլանավորումը, հողային շուկայի զարգացումը և անշարժ գույքի գրանցման հետ կապված ինստիտուցիոնալ գործընթացները։ Կարևորվում է հողօգտագործման և քաղաքաշինական պլանավորման փոխկապակցվածությունը, քանի որ բնակավայրերի ընդլայնումը, ենթակառուցվածքների զարգացումը և տնտեսական գործունեությունը պահանջում են տարածքային ռեսուրսների համակարգված կառավարում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում քաղաքային և գյուղական բնակավայրերի զարգացման տարբերություններին, բնակարանային ենթակառուցվածքների որակին, հանրային ծառայությունների հասանելիությանը և տարածքային անհավասարություններին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև բնակելի շենքերի էներգաարդյունավետության, բնական աղետների նկատմամբ դիմակայունության և կառուցապատման անվտանգության հարցերի դիտարկումը՝ Հայաստանի բնական ու քաղաքաշինական պայմանների համատեքստում։ Քննվում են ոլորտը կարգավորող քաղաքականությունների և կառավարման համակարգերի կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները՝ հաշվի առնելով սոցիալական կարիքները, տնտեսական հնարավորությունները և կայուն տարածքային զարգացման սկզբունքները։ Բնակարանային և հողային քաղաքականությունների համատեղ դիտարկումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դրանց միջև առկա փոխկապակցվածությունը և հասկանալու, թե ինչպես են սեփականության, տարածական պլանավորման, շինարարության, ենթակառուցվածքների ու սոցիալական քաղաքականության որոշումները միասին ձևավորում բնակավայրերի զարգացման միջավայրը։ Աշխատությունը կարող է ծառայել որպես վերլուծական և տեղեկատվական աղբյուր պետական կառավարման մարմինների, քաղաքաշինության և տարածքային պլանավորման մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար՝ հնարավորություն տալով համակարգված պատկերացում կազմել Հայաստանի բնակարանային և հողային կառավարման ոլորտների կառուցվածքի, խնդիրների և զարգացման ուղղությունների մասին։

Право

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում քրեական դատավարության ընթացքում վարույթին մասնակցող անձանց անաչառությունն ու անկախությունն ապահովող իրավական մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ հատկապես այն հանգամանքների տեսանկյունից, որոնց առկայությունը կարող է անհնար դարձնել տվյալ անձի հետագա մասնակցությունը վարույթին։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է քրեական դատավարության օրենսդրությամբ նախատեսված բացառման և ինքնաբացարկի հիմքերի բովանդակության, դրանց կիրառման պայմանների և գործնական նշանակության վրա։ Այս իրավական ինստիտուտը դիտարկվում է որպես արդար դատաքննության, դատավարական անաչառության և վարույթի մասնակիցների իրավունքների պաշտպանության կարևոր երաշխիք։ Քննության են առնվում այն իրավիճակները, երբ դատավորը, դատախազը, քննիչը կամ վարույթում որոշակի մասնագիտական գործառույթ իրականացնող այլ անձ կարող է ունենալ անձնական, ընտանեկան, ծառայողական կամ այլ բնույթի կապեր ու շահագրգռվածություն, որոնք կարող են հիմնավոր կասկած առաջացնել նրա անկողմնակալության վերաբերյալ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իրական շահերի բախման և անաչառության վերաբերյալ արտաքին ընկալման տարբերակմանը, քանի որ արդարադատության նկատմամբ վստահության համար կարևոր է ոչ միայն փաստացի կողմնակալության բացակայությունը, այլև այնպիսի հանգամանքների բացառումը, որոնք կարող են ողջամիտ կասկած առաջացնել դատավարական որոշումների օբյեկտիվության նկատմամբ։ Ուսումնասիրվում են վարույթին նախկինում այլ դատավարական կարգավիճակով մասնակցելու, գործի արդյունքի նկատմամբ ուղղակի կամ անուղղակի շահագրգռվածության, կողմերի հետ որոշակի կապերի և այլ հնարավոր հիմքերի իրավական հետևանքները։ Կարևորվում է բացառման հիմքերի հստակ և կանխատեսելի ձևակերպումը, քանի որ չափազանց ընդհանուր կարգավորումները կարող են հանգեցնել ոչ միատեսակ իրավակիրառ պրակտիկայի, իսկ չափազանց սահմանափակ թվարկումը՝ չընդգրկել իրականում անաչառության վերաբերյալ կասկած առաջացնող բոլոր իրավիճակները։ Առանձին քննության առարկա են ինքնաբացարկի և բացարկի ընթացակարգերը, համապատասխան միջնորդության ներկայացման պայմանները, դրա քննարկման իրավասությունը և ընդունվող որոշումների հիմնավորման պահանջները։ Դիտարկվում է նաև, թե դատավարության որ փուլում կարող են ի հայտ գալ մասնակցությունը բացառող հանգամանքները և ինչպիսի իրավական հետևանքներ պետք է առաջանան դրանց ուշ բացահայտման դեպքում։ Կարևորվում է դատավարական իրավունքների չարաշահման կանխարգելումը, քանի որ բացարկի մեխանիզմը, լինելով անաչառության ապահովման կարևոր միջոց, չպետք է օգտագործվի վարույթն անհիմն ձգձգելու կամ դատավարության բնականոն ընթացքին խոչընդոտելու նպատակով։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է ապահովել, որ բացարկի վերաբերյալ դիմումները ենթարկվեն իրական և հիմնավորված քննության և չմերժվեն միայն ձևական պատճառաբանություններով։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է հատկացվում դատավորի անկախության և անաչառության սկզբունքների հարաբերակցությանը, ինչպես նաև մեղադրանքի, պաշտպանության և դատական իշխանության գործառույթների տարանջատման նշանակությանը։ Քննության են առնվում նաև փորձագետի, թարգմանչի և դատավարությանը մասնագիտական աջակցություն ցուցաբերող այլ անձանց մասնակցության հետ կապված հնարավոր հակասությունները, քանի որ նրանց մասնագիտական եզրակացությունների կամ գործողությունների օբյեկտիվությունը կարող է էական նշանակություն ունենալ ապացույցների գնահատման և վարույթի արդյունքների համար։ Իրավական կարգավորումների արդյունավետությունը գնահատվում է ոչ միայն նորմերի ձևակերպման, այլև դրանց գործնական կիրառման տեսանկյունից՝ բացահայտելով հնարավոր օրենսդրական բացերը, հակասությունները և մեկնաբանման դժվարությունները։ Կարևորվում է ազգային օրենսդրության համապատասխանությունը արդար դատաքննության միջազգային իրավական չափանիշներին, հատկապես անկախ և անկողմնակալ դատարանի պահանջին։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս գնահատել տարբեր իրավական համակարգերում կիրառվող լուծումները և որոշել, թե դրանցից որոնք կարող են օգտակար լինել ներպետական կարգավորումների կատարելագործման համար։ Առանձին նշանակություն է տրվում դատական պրակտիկայի ուսումնասիրությանը, քանի որ կոնկրետ գործերում բացարկի և ինքնաբացարկի հիմքերի մեկնաբանությունը ցույց է տալիս օրենսդրական դրույթների իրական գործառնական սահմանները։ Նման վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել միատեսակ իրավակիրառության խնդիրները և ձևակերպել դատավարական երաշխիքների ամրապնդմանն ուղղված առաջարկություններ։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է քրեական դատավարության մասնակիցների անաչառության ապահովման, շահերի բախման կանխարգելման, բացարկների քննության ընթացակարգերի կատարելագործման և արդարադատության նկատմամբ հասարակական վստահության ամրապնդման հնարավորությամբ։ Այն կարող է օգտակար լինել քրեական դատավարության, դատական իրավունքի և մարդու իրավունքների ոլորտների մասնագետների, դատավորների, դատախազների, քննիչների, փաստաբանների, հետազոտողների, դասախոսների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Литература

«Ոստիկ» վերնագրով այս հրատարակությունը հայերեն տպագիր գրականության նմուշներից է, որի բովանդակության ճշգրիտ բնույթը պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել գրքի բնագիրը կամ լրացուցիչ մատենագիտական աղբյուրներ։ Վերնագրում օգտագործված «ոստիկ» բառը պատմական հայերենում կարող է առնչվել պաշտոնյայի կամ իշխանության ներկայացուցչի նշանակությանը։ Հայոց պատմության տարբեր ժամանակաշրջաններում այդ բառը գործածվել է որոշակի վարչական կամ իշխանական դեր ունեցող անձանց նշանակելու համար, իսկ միջնադարյան պատմական աղբյուրներում այն հանդիպում է նաև օտար տիրապետության վարչական համակարգերի համատեքստում։ Այդ պատճառով վերնագիրը կարող է ընթերցողի ուշադրությունը հրավիրել իշխանության, հասարակական կարգի, պաշտոնեական պարտականությունների կամ պատմական միջավայրի հետ կապված թեմաների վրա։ Այնուամենայնիվ, միայն բառի նշանակությունից հնարավոր չէ եզրակացնել, որ գիրքը պատմական երկ է կամ որ դրա գլխավոր հերոսը որևէ կոնկրետ պաշտոնյա է։ «Գիրք Ա» նշումը ցույց է տալիս, որ հրատարակությունն ունի առաջին գրքի կամ առաջին մասի բնորոշում, ինչը կարող է նշանակել բազմամաս ստեղծագործության առաջին հատված կամ որևէ շարքի առաջին հատոր։ Առանց ամբողջական մատենագիտական նկարագրության հնարավոր չէ հաստատել՝ արդյոք հաջորդաբար լույս են տեսել այլ գրքեր, թե այդ նշումը պարզապես կիրառվել է ստեղծագործության ներքին կառուցվածքը ներկայացնելու համար։ Եթե վերնագիրը վերաբերում է գեղարվեստական ստեղծագործության, այն կարող է ներառել պատմողական նյութ, կերպարների գործողություններ և հասարակական հարաբերությունների նկարագրություն, իսկ եթե ունի պատմագիտական կամ ուսուցողական բնույթ, ապա կարող է անդրադառնալ տվյալ բառի հետ կապված պատմական կամ վարչական հասկացություններին։ Սակայն այս հնարավորություններից որևէ մեկը հաստատված համարել չի կարելի՝ առանց գրքի տեքստի ուսումնասիրության։ XIX դարի վերջին և XX դարի սկզբին հայերեն տպագիր գրականությունը ներառում էր տարբեր ժանրերի ստեղծագործություններ՝ գեղարվեստական երկերից և թարգմանություններից մինչև պատմական, կրթական ու բարոյախրատական աշխատություններ։ Այդ հրատարակությունները նպաստում էին հայերեն ընթերցանության տարածմանը, գրական ճաշակի ձևավորմանը և հայալեզու մշակութային կյանքի զարգացմանը։ Ալեքսանդրապոլը տվյալ ժամանակաշրջանում հայկական հասարակական, մշակութային և կրթական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ տպագրվում էին տարբեր բնույթի հայերեն գրքեր ու այլ նյութեր։ Քաղաքի տպագրական գործունեությունը նպաստում էր գրական ստեղծագործությունների հասանելիությանը և տեղական ընթերցողական միջավայրի զարգացմանը։ Այս հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ գրքի պատմությամբ, հին տպագիր նյութերի մատենագիտությամբ և Ալեքսանդրապոլի մշակութային կյանքով զբաղվող ուսումնասիրողներին։ Եթե գրքի բնագիրը հասանելի լինի, հնարավոր կլինի ավելի հստակ որոշել դրա ժանրը, թեմատիկ ուղղվածությունը, հեղինակի մտադրությունը, հիմնական կերպարները կամ քննարկվող պատմական հարցերը։ Մինչ այդ առավել հիմնավոր է այն ներկայացնել որպես XX դարի սկզբի հայերեն տպագիր հրատարակություն՝ առաջին գրքի կամ մասի նշումով, որի կոնկրետ բովանդակությունը վերնագրից միանշանակ չի բացահայտվում։

Экономика

Այս աշխատությունը նվիրված է գնաճի նպատակադրման ռազմավարության տեսական հիմքերի, կիրառման մեխանիզմների և արդյունավետության գնահատման ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության փորձի օրինակով։ Հեղինակը վերլուծում է գնաճի կառավարման ժամանակակից մոտեցումները, կենտրոնական բանկերի դերը դրամավարկային քաղաքականության իրականացման գործում, ինչպես նաև գնաճային գործընթացների վրա ազդող տնտեսական գործոնները։ Աշխատությունում ներկայացվում են գնաճի նպատակադրման ռազմավարության ձևավորման սկզբունքները, դրա առավելություններն ու սահմանափակումները, կիրառվող գործիքները և դրանց ազդեցությունը մակրոտնտեսական կայունության ապահովման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի տնտեսական միջավայրի առանձնահատկություններին, դրամավարկային քաղաքականության իրականացման փորձին, գնաճային սպասումների կառավարմանը և ռազմավարության արդյունավետության գնահատման մեթոդներին։ Հեղինակը ներկայացնում է վերլուծական մոտեցումներ, վիճակագրական գնահատումներ և առաջարկություններ, որոնք ուղղված են գնաճի վերահսկման, ֆինանսական կայունության ամրապնդման և տնտեսական քաղաքականության արդյունավետության բարձրացմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետներին, ֆինանսական ոլորտի մասնագետներին, պետական կառավարման աշխատակիցներին, գիտաշխատողներին, բուհերի դասախոսներին, ուսանողներին և դրամավարկային քաղաքականության հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։