Րաֆֆի Զահրումար

Педагогика

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է բուհական կրթական համակարգում էկոլոգիական կրթության կազմակերպման առանձնահատկություններին՝ քիմիայի դասավանդման գործընթացի շրջանակում։ Գրքում ներկայացվում են էկոլոգիական կրթության տեսական հիմքերը, կայուն զարգացման գաղափարախոսությունը և բնապահպանական գիտելիքների ինտեգրման անհրաժեշտությունը քիմիական առարկաների ուսուցման մեջ։ Հեղինակը վերլուծում է քիմիայի դասընթացների բովանդակության էկոլոգիական ուղղվածության ապահովման մեթոդները՝ ընդգծելով աղտոտման աղբյուրների, քիմիական նյութերի շրջակա միջավայրի վրա ազդեցության և կանաչ քիմիայի սկզբունքների ուսումնասիրման կարևորությունը։ Աշխատությունում քննարկվում են ուսուցման ակտիվ մեթոդները՝ փորձարարական աշխատանքներ, նախագծային ուսուցում, իրավիճակային խնդիրներ և միջառարկայական կապերի կիրառումը, որոնք նպաստում են ուսանողների էկոլոգիական մտածողության ձևավորմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսումնական միջավայրի կազմակերպմանը, ուսանողների գործնական հմտությունների զարգացմանը և էկոլոգիական պատասխանատվության ձևավորմանը որպես մասնագիտական որակ։ Գիրքը նախատեսված է քիմիայի դասախոսների, մանկավարժների, մեթոդիստների, ուսանողների և կրթության ոլորտի հետազոտողների համար՝ առաջարկելով տեսական և մեթոդական լուծումներ բուհական էկոլոգիական կրթության արդյունավետ կազմակերպման համար։

Психология

Գրքում ուսումնասիրվում են ոստիկանի անձի հոգեբանական առանձնահատկությունները և դրանց պայմանավորվածությունը մասնագիտական գործունեությամբ, վերլուծվում է իրավապահ ծառայության ազդեցությունը անհատականության ձևավորման, հուզական կայունության, սթրեսակայունության և որոշումների արագ ընդունման կարողությունների վրա, ներկայացվում են ծառայողական միջավայրի՝ ներառյալ բարձր պատասխանատվության, ռիսկային իրավիճակների և ժամանակային սահմանափակումների ազդեցությունները հոգեբանական վիճակի և վարքային դրսևորումների վրա, քննարկվում են մասնագիտական ընտրության հոգեբանական նախադրյալները, անձի արժեքային համակարգի և ծառայողական պարտականությունների միջև փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև կոնֆլիկտային իրավիճակներում վարքի ինքնակարգավորման մեխանիզմները, ուսումնասիրվում են հուզական այրման կանխարգելման և մասնագիտական ադապտացիայի հնարավորությունները, առաջարկվում են հոգեբանական աջակցության, վերապատրաստման և ընտրության կատարելագործման ուղիներ, գիրքը միավորում է տեսական մոտեցումները և կիրառական հետազոտությունները՝ նպաստելով իրավապահ համակարգում անձնակազմի հոգեբանական պատրաստվածության և արդյունավետության բարձրացմանը։

Право

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքացիական դատավարության շրջանակում գործը դատաքննության նախապատրաստելու փուլին՝ ուսումնասիրելով դրա իրավական նշանակությունը, նպատակները, խնդիրները և իրականացման դատավարական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործողություններն են, որոնք իրականացվում են դատաքննության արդյունավետ և պատշաճ կազմակերպումն ապահովելու համար՝ դատարանի և դատավարության մասնակիցների կողմից անհրաժեշտ նախապատրաստական միջոցառումների իրականացման միջոցով։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ գործի նախապատրաստման ընթացքում դատարանի դերին, կողմերի դատավարական իրավունքներին ու պարտականություններին, ապացույցների ներկայացման և հավաքագրման, գործի փաստական հանգամանքների հստակեցման, կողմերի դիրքորոշումների պարզաբանման և վեճի իրավական շրջանակի որոշման հարցերին։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև այն հանգամանքը, որ պատշաճ նախապատրաստումը հնարավորություն է տալիս խուսափել դատաքննության անհարկի ձգձգումներից, ապահովել դատավարական տնտեսությունը և ստեղծել պայմաններ գործի ամբողջական ու օբյեկտիվ քննության համար։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նախապատրաստական փուլում ընդունվող դատավարական որոշումները, կողմերի հաշտության հնարավորությունը, անհրաժեշտության դեպքում երրորդ անձանց կամ այլ մասնակիցների ներգրավումը, ապացուցման շրջանակի որոշումը և դատաքննության նշանակման հետ կապված հարցերը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են վերլուծվել նաև գործը նախապատրաստելու փուլում առաջացող գործնական խնդիրները և դրանց լուծման հնարավոր իրավական մեխանիզմները՝ հաշվի առնելով քաղաքացիական դատավարության արդյունավետության, կողմերի մրցակցության և դատական պաշտպանության մատչելիության սկզբունքները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքացիական դատավարության իրավունքի մասնագետների, փաստաբանների, դատավորների, իրավաբանների, իրավաբանական ֆակուլտետների ուսանողների և քաղաքացիական դատավարության ընթացակարգային հարցերով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է ածականի դերի ուսումնասիրությանը լեզվական անվանման համակարգում՝ հատկապես բառակազմական տեսանկյունից։ Քննության են առնվում ածականների ձևավորման կառուցվածքային և իմաստային առանձնահատկությունները, դրանց տեղը բառապաշարային համակարգում և նոր անվանական միավորների ստեղծման գործընթացներում ունեցած նշանակությունը։ Վերլուծվում են ածականների բառակազմական հիմնական կաղապարները, ածանցման և այլ բառակազմական միջոցների կիրառությունը, ինչպես նաև ածանցյալ բառերի կառուցվածքի և իմաստի փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով առարկաների, երևույթների և հասկացությունների հատկանիշները լեզվում ստանում են ինքնուրույն անվանում և ներառվում ընդհանուր անվանական համակարգում։ Դիտարկվում են ածականների կապերը գոյականների, բայերի և խոսքի այլ մասերի հետ, դրանցից ածականների կազմման հնարավորությունները և բառակազմական հիմքի նշանակությունը նոր բառի իմաստի ձևավորման համար։ Քննարկվում են բառակազմական իմաստի, ձևաբանական կառուցվածքի, բառային մոտիվացիայի, բառակազմական տիպերի և կաղապարների փոխհարաբերությունները։ Կարևորվում է նաև ածականների իմաստային դասակարգումը և տարբեր բառակազմական միջոցների արտադրողականության գնահատումը։ Լեզվական անվանման տեսանկյունից ուսումնասիրվում է, թե ինչպես է մարդու կողմից իրականության ճանաչումն ու դասակարգումն արտահայտվում հատկանիշ անվանող բառերի միջոցով։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու ածականի՝ որպես անվանական համակարգի բաղադրիչի և բառակազմական գործընթացների արդյունքի մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել բառակազմության, ձևաբանության, բառագիտության, իմաստաբանության և ընդհանուր լեզվաբանության հարցերով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Литература

Հրատարակությունը նվիրված է գրադարաններում ընթերցողների հետ անհատական աշխատանքի կազմակերպման և իրականացման մեթոդական հիմքերի ներկայացմանը։ Այն նախատեսված է գրադարանավարների և ընթերցողների սպասարկմամբ զբաղվող մասնագետների համար՝ օգնելու նրանց ավելի արդյունավետ կազմակերպել անհատական շփումը ընթերցողների հետ, բացահայտել նրանց տեղեկատվական ու ընթերցողական պահանջները և համապատասխանեցնել առաջարկվող գրականությունը յուրաքանչյուր ընթերցողի հետաքրքրություններին ու կարիքներին։ Մեթոդական հանձնարարականներում կարող են ներկայացվել ընթերցողների ուսումնասիրության, նրանց հետաքրքրությունների բացահայտման, ընթերցանության ուղղորդման և անհատական խորհրդատվության հիմնական սկզբունքները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ընթերցողի հետ զրույցի, հարցումների, գրականության ընտրության, գրքի վերաբերյալ քննարկումների և ընթերցանության նկատմամբ հետաքրքրության խթանման մեթոդներին։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ տարբեր տարիքային, կրթական և մասնագիտական խմբերի հետ աշխատանքի առանձնահատկություններին՝ հաշվի առնելով նրանց ընթերցողական պահանջների տարբերությունները։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել անհատական սպասարկման ձևերի ճիշտ ընտրությանը, ընթերցողի նախասիրությունների պարբերական ուսումնասիրմանը և գրադարանային ֆոնդի հնարավորությունների արդյունավետ օգտագործմանը։ Նյութը կարող է ներառել նաև գրականության հանձնարարականների կազմման, թեմատիկ և անհատական ընթերցանության պլանների մշակման, ընթերցողների հետ հետադարձ կապի ապահովման և իրականացված աշխատանքի արդյունքների գնահատման վերաբերյալ գործնական ցուցումներ։ Հրատարակության մեթոդական բնույթը այն դարձնում է կիրառական ուղեցույց, որը կարող է օգնել գրադարաններին բարելավել ընթերցողների սպասարկման որակը և ձևավորել ավելի անհատականացված ու արդյունավետ հաղորդակցություն։ Աշխատանքը հատկապես օգտակար է հանրային, դպրոցական և այլ տիպի գրադարանների աշխատակիցների, գրադարանագիտության մասնագետների, մեթոդիստների և համապատասխան կրթական ծրագրերի ուսանողների համար։

Литература

Այս աշխատությունը վերաբերում է Ավետիք Իսահակյանի ստեղծագործության գեղագիտական և փիլիսոփայական հիմունքների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով նրա գրական ժառանգության գաղափարական խորքը, գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները և ազգային ու համամարդկային արժեքների փոխհարաբերությունը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել Իսահակյանի ստեղծագործության մեջ արտահայտված աշխարհայացքային համակարգը, մարդու, բնության, սիրո, հայրենիքի և ճակատագրի մասին նրա փիլիսոփայական ընկալումները, ինչպես նաև դրանց գեղագիտական մարմնավորումը տարբեր ժանրերում՝ պոեզիայում, արձակում և պոեմներում։ Ուսումնասիրվում են նրա ստեղծագործական մտածողության հիմնական շերտերը՝ ռոմանտիզմի և ռեալիզմի համադրությունը, խորհրդանշական պատկերների կիրառությունը, ժողովրդական բանահյուսության ազդեցությունը և էպիկական մտածողության տարրերը, որոնք միասին ձևավորում են Իսահակյանի յուրահատուկ գեղարվեստական աշխարհը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա փիլիսոփայական հայացքներին՝ կյանքի իմաստի որոնման, մարդկային տառապանքի, ազատության և բարոյական արժեքների հարցադրումներին, որոնք արտահայտվում են ինչպես քնարական, այնպես էլ էպիկական ձևերում։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է Իսահակյանի ստեղծագործության կապը հայ ազգային ինքնության ձևավորման գործընթացի հետ՝ ընդգծելով նրա դերը որպես ազգային և համամարդկային արժեքների սինթեզող գրող։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է գրականագիտության մեջ՝ բացահայտելով Ավ. Իսահակյանի ստեղծագործության գեղագիտական և փիլիսոփայական բազմաշերտ կառուցվածքը։