Սաղմոսների մեկնություն, հատոր 5

Педагогика

Այս ստեղծագործությունը ներկայացնում է հոր և դստեր միջև հոգևոր, բարոյական ու դաստիարակչական հարաբերությունների թեման՝ հայրական խրատի և կյանքի փորձի փոխանցման միջոցով անդրադառնալով երիտասարդ կնոջ վարքի, մտածողության, արժեհամակարգի և հասարակական կյանքի կարևոր սկզբունքներին։ Ստեղծագործության գաղափարական հիմքում ընկած է այն համոզմունքը, որ դաստիարակությունը միայն գիտելիքների փոխանցում չէ, այլև մարդու բնավորության ձևավորման, բարոյական սկզբունքների ամրապնդման և կյանքի դժվարություններին գիտակցված պատրաստվելու շարունակական գործընթաց։ Հոր խոսքն այստեղ հանդես է գալիս որպես կյանքի փորձով ձևավորված իմաստության, հոգատարության և պատասխանատվության արտահայտություն, որի նպատակն է դստերը փոխանցել այնպիսի սկզբունքներ, որոնք կարող են ուղենիշ դառնալ նրա անձնական, ընտանեկան և հասարակական կյանքում։ Աշխատության հիմնական թեմատիկ շրջանակն առնչվում է կնոջ բարոյական նկարագրությանը, համեստությանը, ազնվությանը, խոհեմությանը, աշխատասիրությանը, պարտաճանաչությանը, ինքնահարգանքին, ընտանեկան հարաբերությունների պահպանմանը և մարդկային շփումներում պատշաճ վարքագծի կարևորությանը։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում երիտասարդության շրջանում ճիշտ դատողություն ձևավորելու, սեփական արարքների հետևանքները գիտակցելու, շրջապատի նկատմամբ հարգալից վերաբերմունք դրսևորելու և գայթակղություններից ու անխոհեմ որոշումներից խուսափելու անհրաժեշտությանը։ Հայրական խրատների միջոցով բացահայտվում է նաև սերունդների միջև փորձի և արժեքների փոխանցման նշանակությունը, երբ ավագ սերնդի կյանքի դիտարկումները դառնում են երիտասարդի ինքնուրույն մտածողության ու պատասխանատու վարքի ձևավորման հիմք։ Ստեղծագործության բարոյախոսական ուղղվածությունը ենթադրում է այնպիսի արժեքների կարևորում, ինչպիսիք են բարությունը, համբերությունը, անկեղծությունը, երախտագիտությունը, չափավորությունը, ներողամտությունը և ուրիշների նկատմամբ հոգատարությունը։ Միաժամանակ այն անդրադառնում է մարդու ներքին արժանապատվության, հեղինակության և հասարակության մեջ իր տեղի գիտակցման հարցերին՝ շեշտելով, որ իսկական արժեքը պայմանավորված է ոչ թե արտաքին հանգամանքներով, այլ անձի բարոյական հատկանիշներով, գիտելիքներով և գործելակերպով։ Գրական առումով ստեղծագործությունը հարում է խրատական նամակագրության և բարոյախոսական արձակի ավանդույթներին, որոնց բնորոշ են անմիջական դիմելաձևը, խորհրդատվական շարադրանքը, անձնական փորձի վրա հիմնված դատողությունները և դաստիարակչական նպատակադրումը։ Հայրական խոսքի ձևը ստեղծում է մտերմիկ ու վստահելի հաղորդակցություն՝ հնարավորություն տալով բարոյական գաղափարները ներկայացնելու ոչ թե վերացական քարոզի, այլ ընտանեկան հոգատարության և անձնական պատասխանատվության համատեքստում։ Այսպիսի գրականության կարևոր առանձնահատկություններից է նաև անհատական դաստիարակության և հասարակական բարոյականության փոխկապակցվածությունը. ընտանիքում ձևավորված արժեքները դիտարկվում են որպես ավելի լայն հասարակական հարաբերությունների և համայնքային կյանքի հիմք։ Պատմամշակութային տեսանկյունից հրատարակությունը հետաքրքիր է 19-րդ դարի սկզբի հայ գրավոր մշակույթի և գաղթօջախային մտավոր կյանքի ուսումնասիրության համար։ Կալկաթայի հայ համայնքը կարևոր դեր է ունեցել հայկական տպագրության, կրթության, գրականության և հասարակական մտքի զարգացման գործում։ Հեռավոր գաղթօջախներում հայերեն գրքերի հրատարակությունը նպաստել է ազգային լեզվի պահպանմանը, ընտանեկան ու կրթական արժեքների տարածմանը և հայ ընթերցողական միջավայրի ձևավորմանը։ Այս ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել նաև իր ժամանակաշրջանի ընտանեկան դաստիարակության և կանանց կրթության վերաբերյալ պատկերացումների համատեքստում՝ որպես վկայություն այն մասին, թե ինչպիսի բարոյական ու հասարակական չափանիշներ էին կարևորվում երիտասարդ կնոջ ձևավորման գործընթացում։ Այն արժեքավոր է հայ բարոյախոսական գրականության, ընտանեկան դաստիարակության պատմության, կանանց հասարակական դիրքի վերաբերյալ պատկերացումների և Կալկաթայի հայկական տպագրական ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Ժամանակակից ընթերցողի համար ևս ստեղծագործությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ծնող-զավակ հարաբերությունների, սերունդների միջև երկխոսության, կյանքի փորձի փոխանցման և բարոյական արժեքների շարունակականության տեսանկյունից։

Лингвистика

Գրերի տեսակները և ուղղագրական սկզբունքները վերաբերում են այն համակարգերին, որոնց միջոցով լեզուն արտահայտվում է գրավոր ձևով, ինչպես նաև այն կանոններին, որոնք ապահովում են բառերի ճիշտ և միասնական գրությունը։ Գրերի տեսակները հիմնականում բաժանվում են մի քանի խմբերի՝ պատկերագրային (պիկտոգրաֆիկ), գաղափարագրային (իդեոգրաֆիկ), վանկային և այբբենական համակարգերի։ Պատկերագրային գրերում նշանները ներկայացնում են առարկաներ կամ երևույթներ, գաղափարագրայիններում՝ արդեն ավելի վերացական հասկացություններ, վանկային համակարգերում յուրաքանչյուր նշան համապատասխանում է վանկի, իսկ այբբենական համակարգերում յուրաքանչյուր նշան սովորաբար ներկայացնում է հնչյուն կամ հնչյունների փոքր խումբ, ինչը դարձնում է այն առավել ճկուն և տարածված ձևը ժամանակակից լեզուներում։ Հայերենը, օրինակ, պատկանում է այբբենական գրերի համակարգին և ունի իր յուրահատուկ գրանշանները։ Ուղղագրական սկզբունքները այն հիմնական կանոններն են, որոնցով կարգավորվում է բառերի գրությունը՝ ապահովելով լեզվի միասնականություն և ընթերցելիություն։ Դրանք ներառում են հնչյունաբանական սկզբունքը, ըստ որի բառը գրվում է այնպես, ինչպես արտասանվում է, ձևաբանական սկզբունքը, երբ բառի գրությունը պահպանում է նրա կառուցվածքային ձևերը նույնիսկ արտասանության փոփոխության դեպքում, պատմական-ավանդական սկզբունքը, երբ պահպանվում են հին գրության ձևերը անկախ ժամանակակից արտասանությունից, և իմաստաբանական սկզբունքը, երբ գրությունը պայմանավորված է բառի իմաստով կամ տարբերակման անհրաժեշտությամբ։ Այս սկզբունքների համադրությունը թույլ է տալիս լեզվին պահպանել ինչպես պատմական շարունակականությունը, այնպես էլ գործնական ճշտությունն ու հստակությունը, իսկ Հայոց լեզու-ում դրանք կարևոր դեր ունեն գրավոր հաղորդակցության միասնական համակարգի ձևավորման և պահպանման համար։

История

Այս աշխատությունը վերաբերում է 1905–1907 թվականների ռուսական առաջին հեղափոխության վերաբերյալ գրականության պրոպագանդային՝ որպես մեթոդական և բիբլիոգրաֆիական նյութերի ժողովածու, ընդգծելով պատմագիտական, գաղափարախոսական և գրադարանագիտական մոտեցումների փոխկապակցվածությունը խորհրդային գիտական միջավայրում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է համակարգել և ներկայացնել այն գրականությունն ու մեթոդական ուղեցույցները, որոնք օգտագործվել են 1905–1907 թթ. հեղափոխության թեմայի ուսումնասիրության, դասավանդման և գաղափարական լուսաբանման համար։ Ուսումնասիրվում են հեղափոխության վերաբերյալ պատմագիտական աշխատությունները, կուսակցական և խորհրդային մեկնաբանությունները, ինչպես նաև դրանց տարածման և ընթերցողին հասանելի դարձնելու ձևերը գրադարանների և տեղեկատվական կենտրոնների միջոցով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պրոպագանդիստական գրականության դերին հասարակական գիտակցության ձևավորման գործընթացում, ինչպես նաև մեթոդական նյութերի նշանակությանը ուսումնական գործընթացում՝ դպրոցներում և բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է բիբլիոգրաֆիական աշխատանքի սկզբունքները՝ աղբյուրների ընտրություն, դասակարգում և թեմատիկ համակարգում, որոնք ապահովում են նյութի արդյունավետ օգտագործումը հետազոտական և կրթական նպատակներով։ Միաժամանակ վերլուծվում է խորհրդային պատմագրության գաղափարական շրջանակը և դրա ազդեցությունը հեղափոխության ընկալման վրա։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր աղբյուր է պատմագիտության և գրադարանագիտության համար՝ ներկայացնելով հեղափոխական թեմատիկ գրականության կազմակերպման և տարածման մեթոդական փորձը։

Литература

Ժամանակակից գեղարվեստական և հոգեբանական-քնարական բնույթի ստեղծագործություն է, որտեղ հեղինակը պատկերավոր լեզվով ներկայացնում է մարդու կյանքի դժվար փուլերը, ներքին ապրումների բարդությունը և ճակատագրի «դառը բաժակից» խմելու խորհրդանշական գաղափարը։ Գիրքը կառուցված է հուզական և մտորումային շերտերով, որտեղ սիրո, կորուստի, հիասթափության, հիշողության և հույսի թեմաները միահյուսվում են՝ ստեղծելով մարդու ներաշխարհի խորքային պատկեր։ Նաիրա Մխիթարյանը հաճախ օգտագործում է ծաղկի, քաղքի և կյանքի անցողիկ գեղեցկության խորհրդանիշները՝ ցույց տալու համար, որ նույնիսկ ցավալի փորձառությունների մեջ կա հոգևոր հասունացում և ինքնաճանաչման հնարավորություն։ Ստեղծագործության մեջ առանձնահատուկ տեղ ունի մարդկային հարաբերությունների փխրունությունը, ներքին պայքարը և վերականգնման ճանապարհը, երբ մարդը փորձում է վերաիմաստավորել իր ապրածը և գտնել ուժ՝ առաջ շարժվելու համար։ Գիրքը առանձնանում է քնարական շնչով, զգացմունքային խորությամբ և խորհրդանշական մտածողությամբ, ինչը այն դարձնում է հետաքրքիր ժամանակակից հայ հոգեբանական արձակի սիրահարների համար։

Право

Աշխատությունը նվիրված է Կիլիկյան Հայաստանի պետականության ժամանակաշրջանում ձևավորված քրեաիրավական համակարգի, հանցագործությունների վերաբերյալ իրավական պատկերացումների և պատժի կիրառման սկզբունքների պատմաիրավական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում ժամանակաշրջանի իրավական աղբյուրները, օրենսդրական ժողովածուները, դատական սովորույթները և իրավական նորմերը՝ բացահայտելու համար քրեական պատասխանատվության ձևավորման և իրականացման հիմնական առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հանցավոր համարվող արարքների տեսակներին, դրանց դասակարգման սկզբունքներին և հասարակության, պետության, եկեղեցու, սեփականության, ընտանիքի ու անհատի դեմ ուղղված իրավախախտումների նկատմամբ կիրառվող մոտեցումներին։ Վերլուծվում են պատժի նպատակներն ու տեսակները, պատասխանատվության աստիճանի որոշման չափանիշները, ինչպես նաև հանցանքի ծանրության, մեղավորության և պատճառված վնասի նշանակությունը պատժի ընտրության գործընթացում։ Քննության են առնվում նաև դատական իշխանության կազմակերպումը, քրեական գործերի քննության ընթացակարգային առանձնահատկությունները և աշխարհիկ ու եկեղեցական իրավական նորմերի փոխազդեցությունը։ Կարևորվում է հայկական ավանդական իրավական մտածողության դերը՝ միաժամանակ հաշվի առնելով Կիլիկյան Հայաստանի ակտիվ քաղաքական, առևտրային և մշակութային կապերը հարևան պետությունների ու եվրոպական երկրների հետ, որոնք կարող էին նպաստել տարբեր իրավական ավանդույթների փոխազդեցությանը։ Ուսումնասիրվում է քրեաիրավական նորմերի կապը տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական կառուցվածքի, բարոյական պատկերացումների և պետական կառավարման պահանջների հետ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում միջնադարյան հայկական իրավական հուշարձանների նշանակությանը, որոնց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու հանցագործության, մեղքի, պատասխանատվության և արդարադատության վերաբերյալ ժամանակի պատկերացումները։ Համեմատական մոտեցմամբ հնարավոր է բացահայտել Կիլիկյան Հայաստանի իրավական համակարգի ընդհանրություններն ու առանձնահատկությունները հայկական իրավունքի նախորդ և հետագա զարգացման փուլերի համեմատությամբ։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի հայոց պետության և իրավունքի պատմության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել միջնադարյան հայկական պետականության իրավական մշակույթի, քրեական արդարադատության և հասարակական հարաբերությունների իրավական կարգավորման սկզբունքների մասին։

Информатика

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է վերջավոր դաշտերի վրա անբերվելի և նորմալ բազմանդամների կառուցման տեսական ու գործնական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում վերջավոր դաշտերի հանրահաշվական կառուցվածքն է և այնպիսի բազմանդամների կառուցման մեթոդների բացահայտումը, որոնք ունեն հատուկ և կարևոր հատկություններ։ Անբերվելի բազմանդամը տվյալ դաշտի վրա չի ներկայացվում ավելի ցածր աստիճանի ոչ հաստատուն բազմանդամների արտադրյալի տեսքով և կարևոր դեր ունի վերջավոր դաշտերի ընդլայնումների կառուցման գործում։ Նման բազմանդամների միջոցով հնարավոր է ստանալ ավելի մեծ վերջավոր դաշտեր և ուսումնասիրել դրանց տարրերի հանրահաշվական հատկությունները։ Նորմալ բազմանդամների ուսումնասիրությունը կապված է նորմալ հիմքերի գաղափարի հետ, երբ բազմանդամի արմատների համապատասխան տարրերը կարող են ձևավորել վերջավոր դաշտի ընդլայնման նորմալ հիմք։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է այս երկու հատկությունների համատեղ ուսումնասիրությունը և այնպիսի բազմանդամների կառուցման խնդիրը, որոնք միաժամանակ բավարարում են անբերվելիության և նորմալության պահանջներին։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել վերջավոր դաշտերի կառուցման ընդհանուր սկզբունքները, բազմանդամների աստիճանի և դաշտի բնութագրի ազդեցությունը, ինչպես նաև անհրաժեշտ և բավարար պայմանները, որոնց միջոցով հնարավոր է ստուգել տվյալ բազմանդամի անբերվելիությունն ու նորմալությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել կառուցման ալգորիթմներին, որոնք հնարավորություն են տալիս ոչ միայն ապացուցել համապատասխան բազմանդամների գոյությունը, այլև գործնականորեն գտնել դրանք որոշակի վերջավոր դաշտերի և աստիճանների համար։ Նման մեթոդների մշակման ընթացքում կարևոր են բազմանդամների գործոնացման, արմատների հատկությունների, դաշտային ընդլայնումների և Ֆրոբենիուսի ավտոմորֆիզմի հետ կապված արդյունքները։ Աշխատությունը կարող է ներառել նաև հաշվարկային մոտեցումներ, որոնց միջոցով հնարավոր է արդյունավետորեն որոնել և ստուգել պահանջվող հատկություններով բազմանդամներ։ Թվային և ալգորիթմական մեթոդների կիրառումը հատկապես կարևոր է մեծ աստիճանի բազմանդամների կամ մեծ հզորությամբ վերջավոր դաշտերի դեպքում, երբ ուղղակի ստուգումը կարող է պահանջել զգալի հաշվարկային ռեսուրսներ։ Թեմայի կարևորությունը պայմանավորված է նաև դրա բազմաթիվ կիրառություններով։ Վերջավոր դաշտերի և հատուկ հատկություններով բազմանդամների տեսությունը լայնորեն կիրառվում է կոդավորման տեսության, կրիպտոգրաֆիայի, թվային հաղորդակցության, սխալների հայտնաբերման և ուղղման համակարգերի, ինչպես նաև հաշվողական հանրահաշվի տարբեր խնդիրներում։ Նորմալ հիմքերը հատկապես օգտակար են վերջավոր դաշտերի տարրերի արդյունավետ ներկայացման և որոշ հանրահաշվական գործողությունների իրականացման համար։ Աշխատանքը միավորում է վերացական հանրահաշվի, թվերի տեսության, վերջավոր դաշտերի տեսության և ալգորիթմական մաթեմատիկայի խնդիրները՝ կենտրոնանալով հատուկ կառուցվածք ունեցող բազմանդամների գոյության, կառուցման և հատկությունների վրա։ Այն կարող է հետաքրքրել հանրահաշվաբաններին, թվերի տեսաբաններին, կիրառական մաթեմատիկոսներին, կրիպտոգրաֆիայի և կոդավորման մասնագետներին, ինչպես նաև վերջավոր դաշտերի և հաշվողական հանրահաշվի խնդիրներով զբաղվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։ Աշխատությունը արժեքավոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ տեսական արդյունքները կապում է կոնկրետ կառուցման մեթոդների հետ՝ հնարավորություն տալով վերջավոր դաշտերի վրա պահանջվող հատկություններով բազմանդամների ստացումը դիտարկել ոչ միայն որպես գոյության խնդիր, այլև որպես արդյունավետ ալգորիթմական գործընթաց։