Spot Market, օպցիոն, սվոպ, ԿԲ ինտերվենցիաներ

История

Ղարաքիլիսայի հերոսամարտը աշխատությունը նվիրված է 1918 թվականի Ղարաքիլիսայի ճակատամարտին, որը հայ ժողովրդի համար վճռորոշ և հերոսական իրադարձություն էր։ Գրքում մանրամասն նկարագրվում են ճակատամարտի նախապատմությունը, ռազմավարական գործողությունները, մարտի ժամանակակից պայմանները և հայ զինվորների անմնացորդ նվիրվածությունը հայրենիքին։ Հեղինակը ներկայացնում է այն մարտական մարտահրավերներն ու դժվարությունները, որոնց առջև կանգնել են հայ մարտիկները, անդրադառնում նրանց անձնական սխրանքներին և հերոսական գործողություններին, ինչպես նաև ճակատամարտի ազդեցությանը ազգային ինքնագիտակցության և Հայաստանի անկախության գործընթացի վրա։ Աշխատությունը համադրում է պատմական փաստերի վերլուծությունը, վկայություններ, հիշատակություններ և այլ աղբյուրներ, տրամադրելով ընթերցողին ամբողջական պատկերացում Ղարաքիլիսայի հերոսամարտի ռազմավարական, քաղաքական և մարդկային նշանակության մասին։ Գիրքը նախատեսված է թե պատմաբանների, թե ուսանողների, թե լայն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում են ուսումնասիրել հայ ժողովրդի հերոսական պայքարը և ազգային հիշողության կարևոր էջերը։

Медицина

Գրքում ուսումնասիրվում են թեյի սնկի (kombucha) կուլտուրային հեղուկից առանձնացված բյուրեղային նյութերի նույնականացման գործընթացները և դրանց որոշ ֆարմակոլոգիական հատկությունները, ներկայացվում են քիմիական անալիզի և սպեկտրոսկոպիկ մեթոդների կիրառմամբ ստացված արդյունքները, որոնք թույլ են տալիս որոշել նյութերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները և քիմիական բաղադրությունը, քննարկվում են այդ միացությունների կենսաբանական ակտիվությունը, ներառյալ հակամանրէային, հակաօքսիդանտ և հնարավոր մետաբոլիկ ազդեցությունները, վերլուծվում են դրանց ազդեցության մեխանիզմները կենսաբանական համակարգերի վրա, ինչպես նաև ուսումնասիրվում է արտադրական պայմանների ազդեցությունը բյուրեղային նյութերի ձևավորման և քանակական ելքի վրա, աշխատանքը միավորում է փորձարարական կենսաքիմիայի, բնական միացությունների քիմիայի և ֆարմակոլոգիական հետազոտությունների մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով գնահատել թեյի սնկի կողմից արտադրվող նյութերի հնարավոր կիրառական նշանակությունը բժշկության և կենսատեխնոլոգիայի ոլորտներում։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է Երևանի արդյունաբերական շենքերի ճարտարապետության ձևավորման և զարգացման ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով քաղաքի արդյունաբերական միջավայրի կազմավորումը, դրա պատմական փուլերը և ճարտարապետական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են արդյունաբերական նշանակության շենքերի ու համալիրների առաջացման նախադրյալները, դրանց տեղադրությունը քաղաքային կառուցվածքում, գործառութային նշանակությունը և ճարտարապետական լուծումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գործընթացներին, որոնց ազդեցությամբ Երևանի արդյունաբերական տարածքները ձևավորվել և փոխակերպվել են տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում՝ արտացոլելով քաղաքի տնտեսական զարգացման, տեխնիկական առաջընթացի և քաղաքաշինական քաղաքականության փոփոխությունները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ արտադրական շենքերի հատակագծային և ծավալատարածական լուծումներին, շինարարական նյութերի կիրառմանը, կառուցվածքային համակարգերին, ճարտարապետական արտահայտչամիջոցներին և դրանց փոխհարաբերությանը քաղաքի ընդհանուր կերպարի հետ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև արդյունաբերական ճարտարապետության և Երևանի քաղաքային միջավայրի փոխազդեցությանը, ինչպես նաև նախկին արդյունաբերական տարածքների պահպանման, վերափոխման և ժամանակակից օգտագործման խնդիրներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս արդյունաբերական շենքերը դիտարկել ոչ միայն որպես արտադրական գործառույթ ունեցող կառույցներ, այլև որպես քաղաքի պատմական և ճարտարապետական զարգացման կարևոր վկայություններ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ճարտարապետներին, քաղաքաշինարարներին, արվեստաբաններին, ճարտարապետության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և Երևանի պատմական կառուցապատման ու արդյունաբերական ժառանգության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Право

Աշխատությունը նվիրված է անձի արժանապատվության՝ որպես հիմնարար սահմանադրաիրավական արժեքի պաշտպանության տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության իրավական համակարգի շրջանակում։ Քննության կենտրոնում են արժանապատվության իրավական բովանդակությունը, մարդու հիմնարար իրավունքների համակարգում դրա նշանակությունը և պետական իշխանության մարմինների պարտականությունները՝ այն հարգելու, պաշտպանելու և հնարավոր խախտումները կանխելու ուղղությամբ։ Արժանապատվությունը դիտարկվում է որպես մարդու իրավական կարգավիճակի առանցքային հիմքերից մեկը, որը սերտորեն փոխկապակցված է անձնական ազատության, հավասարության, մասնավոր կյանքի, ֆիզիկական և հոգեբանական անձեռնմխելիության, պատվի ու հեղինակության պաշտպանության և այլ իրավունքների հետ։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են սահմանադրական նորմերը, օրենսդրական կարգավորման մեխանիզմները և իրավական պաշտպանության միջոցները, որոնց միջոցով անձը կարող է պաշտպանել իր իրավունքները պետական մարմինների, պաշտոնատար անձանց կամ այլ սուբյեկտների գործողությունների հետևանքով առաջացած միջամտություններից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պետության բացասական և դրական պարտավորությունների հարաբերակցությանը. մի կողմից՝ պետական մարմինները պետք է ձեռնպահ մնան մարդու արժանապատվությանը անհամաչափ միջամտությունից, մյուս կողմից՝ անհրաժեշտ են արդյունավետ իրավական և ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներ հնարավոր խախտումները կանխելու և դրանց հետևանքները վերացնելու համար։ Քննության են առնվում դատական պաշտպանության, սահմանադրական վերահսկողության և մարդու իրավունքների պաշտպանության այլ իրավական կառուցակարգերի դերը, ինչպես նաև իրավական պաշտպանության արդյունավետության գնահատման չափանիշները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում արժանապատվության պաշտպանության խնդրին քրեական արդարադատության, ազատությունից զրկման, վարչական հարաբերությունների, սոցիալական պաշտպանության և պետական ծառայությունների մատուցման համատեքստերում, որտեղ անձը կարող է գտնվել պետության նկատմամբ առավել խոցելի վիճակում։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև ազգային իրավակարգավորման և մարդու իրավունքների միջազգային չափանիշների համադրություն՝ բացահայտելու դրանց փոխազդեցությունն ու իրավական պաշտպանության զարգացման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատությունն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն սահմանադրական իրավունքի և մարդու իրավունքների պաշտպանության ոլորտների համար՝ նպաստելով արժանապատվության իրավական բովանդակության հստակեցմանը, պաշտպանության մեխանիզմների արդյունավետության գնահատմանը և իրավակիրառ պրակտիկայի կատարելագործման ուղղությունների ձևավորմանը։

История

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է 1945–1990 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում մշակույթի նկատմամբ պետական իշխանության իրականացրած քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով մշակութային կյանքի կազմակերպման սկզբունքները, պետական կառավարման մեխանիզմները, գաղափարական վերահսկողության ձևերը և մշակույթի տարբեր ոլորտների զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատության հիմքում այն հարցադրումն է, թե ինչպես էր խորհրդային պետությունը ձևավորում, ուղղորդում և վերահսկում մշակութային գործընթացները, ինչ նպատակներ էին հետապնդում իշխանական կառույցները և ինչպես էին այդ քաղաքականության պայմաններում զարգանում կրթությունը, գիտությունը, գրականությունը, արվեստը, թատրոնը, երաժշտությունը, կինոն և մշակութային այլ ոլորտներ։ 1945 թվականից հետո Հայաստանի մշակութային կյանքը մտավ զարգացման նոր փուլ․ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հանրապետությունում ընդլայնվեցին կրթական և գիտական հաստատությունները, ակտիվացավ մշակութային շինարարությունը, զարգացան արվեստի տարբեր ճյուղերը, իսկ Երևանը աստիճանաբար վերածվեց ոչ միայն հանրապետական, այլև համահայկական մշակութային կենտրոնի։ Միաժամանակ մշակույթի զարգացումը տեղի էր ունենում խորհրդային գաղափարախոսության և կուսակցական վերահսկողության պայմաններում։ Խորհրդային իշխանությունը մշակույթը դիտարկում էր որպես հասարակության գաղափարական դաստիարակության կարևոր միջոց, ուստի գրականության, արվեստի և գիտության զարգացումը սերտորեն կապված էր պետական քաղաքականության հետ։ Այդ համակարգում ստեղծագործական ազատությունը սահմանափակվում էր ընդունված գաղափարական չափանիշներով, իսկ սոցիալիստական ռեալիզմը երկար ժամանակ հանդես էր գալիս որպես գրականության և արվեստի հիմնական պաշտոնական գեղագիտական սկզբունք։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը պետական իշխանության և մշակութային հաստատությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունն է։ Մշակույթի նախարարությունը, կուսակցական մարմինները, տեղական իշխանությունները և մասնագիտացված կառույցները մասնակցում էին մշակութային կյանքի կազմակերպմանը, ֆինանսավորմանը, կադրային քաղաքականությանը և բովանդակային վերահսկողությանը։ Այդ համակարգի միջոցով պետությունը կարողանում էր որոշակի ուղղություն տալ մշակութային քաղաքականությանը՝ միաժամանակ խրախուսելով այնպիսի ստեղծագործություններ և նախաձեռնություններ, որոնք համապատասխանում էին պաշտոնական գաղափարախոսությանը։ Խորհրդային մշակութային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ էր կրթությունը։ Հետպատերազմյան շրջանում ընդլայնվեց դպրոցների և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ցանցը, զարգացավ մասնագիտական կրթությունը, իսկ գիտական հաստատությունների գործունեությունը դարձավ հանրապետության մշակութային և մտավոր կյանքի կարևոր մասը։ Հայաստանի գիտական ներուժի զարգացման մեջ առանձնահատուկ դեր ունեցավ գիտահետազոտական հաստատությունների համակարգը, որի ընդլայնումը նպաստեց բնական, տեխնիկական և հումանիտար գիտությունների առաջընթացին։ Մշակութային քաղաքականության մեկ այլ առանցքային ոլորտը գրականությունն էր։ Պետական կառույցները և գրական կազմակերպությունները մասնակցում էին հրատարակչական գործունեության կազմակերպմանը, գրողների միությունների աշխատանքին, գրական մամուլի և գրքերի տարածմանը։ Միաժամանակ գրական ստեղծագործությունը ենթարկվում էր գաղափարական չափանիշների․ քաղաքական կամ գաղափարական առումով անցանկալի մոտեցումները կարող էին քննադատության արժանանալ, իսկ հեղինակների ստեղծագործական գործունեությունը՝ սահմանափակվել։ Սակայն խորհրդային համակարգի ներսում անգամ ձևավորվեցին այնպիսի գրական և գեղարվեստական արժեքներ, որոնք հետագայում դարձան հայ մշակույթի նշանակալի ձեռքբերումներ։ Արվեստի բնագավառում պետական քաղաքականությունը դրսևորվում էր թատրոնի, կինոյի, կերպարվեստի, երաժշտության և ճարտարապետության կազմակերպման ու ֆինանսավորման միջոցով։ Պետական աջակցությունը հնարավորություն էր տալիս ստեղծել խոշոր մշակութային հաստատություններ, կազմակերպել համերգներ, ցուցահանդեսներ, թատերական ներկայացումներ և կինոարտադրություն, սակայն միաժամանակ պահպանվում էր բովանդակային վերահսկողությունը։ Այս հակասությունը՝ մշակույթի նյութական և ինստիտուցիոնալ զարգացման մի կողմից և գաղափարական սահմանափակումների մյուս կողմից, թեմայի ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է։ Հատուկ ուշադրության է արժանի ազգային մշակույթի և խորհրդային գաղափարախոսության փոխհարաբերությունը։ Հայկական պատմությունը, գրականությունը, լեզուն, ժողովրդական արվեստը և ազգային մշակութային ժառանգությունը շարունակեցին զարգանալ, սակայն դրանց ներկայացումը հաճախ պետք է տեղավորվեր խորհրդային գաղափարական շրջանակներում։ Միաժամանակ հայ մշակույթի որոշ ոլորտներ կարողացան ձեռք բերել լայն ճանաչում նաև ԽՍՀՄ սահմաններից դուրս։ Հայկական երաժշտությունը, կերպարվեստը, գրականությունը, կինոն և ճարտարապետությունը ներկայացվեցին միութենական և միջազգային մշակութային հարթակներում՝ նպաստելով Հայաստանի մշակութային հեղինակության բարձրացմանը։ Հետազոտության համար կարևոր ժամանակահատված է 1960-ական թվականներից սկսվող մշակութային վերելքը։ Այս շրջանը կապված էր հասարակական և մշակութային կյանքի որոշակի աշխուժացման, նոր սերնդի մտավորականների և արվեստագետների ակտիվացման, պատմական հիշողության նկատմամբ հետաքրքրության աճի և ազգային մշակութային թեմաների ավելի լայն շրջանառության հետ։ Մշակույթի տարբեր բնագավառներում ի հայտ եկան նոր գեղարվեստական որոնումներ, որոնք երբեմն դուրս էին գալիս պաշտոնական չափորոշիչների նեղ շրջանակից։ Հետագա տասնամյակներում այդ գործընթացներն ավելի խորացան՝ հատկապես 1980-ականների երկրորդ կեսին, երբ վերակառուցման և հրապարակայնության քաղաքականությունը թուլացրեց նախկին գաղափարական սահմանափակումների մի մասը։ 1988 թվականից հետո Հայաստանում մշակութային կյանքը սերտորեն միահյուսվեց հասարակական և ազգային-քաղաքական շարժումների հետ։ Այդ ժամանակ մշակութային գործիչները, գրողները, արվեստագետները և գիտական հանրությունը սկսեցին ավելի ակտիվորեն արտահայտվել հասարակական խնդիրների շուրջ, իսկ ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և Արցախի հարցի թեմաները դարձան հանրային քննարկումների կարևոր բաղադրիչներ։ ՀՀ կրթական ծրագրերում նույնպես խորհրդահայ մշակույթի ուսումնասիրությունը ներկայացվում է որպես Խորհրդային Հայաստանի պատմության կարևոր բաղադրիչ՝ ընդգծելով մշակույթի զարգացման պայմանները, ձեռքբերումները և Երևանի՝ համահայկական կրթամշակութային կենտրոն դառնալու նշանակությունը։ Աշխատության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ Գագիկ Եթիմյանի այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է Վանաձորում 2012 թվականին և ընդգրկված է Վանաձորի պետական համալսարանի պատմության ամբիոնի հրապարակումների ցանկում։ Հեղինակը նույն թեմային անդրադարձել է նաև «Հայաստանի մշակույթը 1945–1990 թվականներին / Քաղաքականություն և իրականություն» և «Մշակութային քաղաքականությունը Խորհրդային Հայաստանում (1945–1990 թթ.)» աշխատություններում, ինչը վկայում է թեմայի նրա երկարատև և համակարգված ուսումնասիրության մասին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր է խորհրդային շրջանի հայկական մշակույթի պատմությունը ոչ միայն ստեղծագործությունների և մշակութային ձեռքբերումների, այլև դրանց ձևավորման քաղաքական ու ինստիտուցիոնալ պայմանների տեսանկյունից հասկանալու համար։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրելու պետական վերահսկողությունն ու մշակութային զարգացումը, գաղափարախոսական սահմանափակումներն ու ստեղծագործական որոնումները, ինչպես նաև գնահատելու այն ձեռքբերումները, որոնք ձևավորվեցին խորհրդային համակարգի պայմաններում և հետագայում դարձան ժամանակակից հայ մշակույթի կարևոր ժառանգություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, խորհրդային շրջանի պատմությամբ, մշակույթի պատմությամբ, քաղաքականության և մշակույթի փոխհարաբերություններով, գրականության, արվեստի և կրթության պատմությամբ զբաղվող պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Биология

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է միլիմետրային ալիքների ազդեցության ուսումնասիրմանը տարբեր կենսաբանական համակարգերի վրա՝ ինչպես in vitro, այսինքն՝ լաբորատոր պայմաններում առանձնացված կենսաբանական նյութերի կամ բջջային համակարգերի, այնպես էլ in vivo՝ ամբողջական կենդանի օրգանիզմների մակարդակներում։ Աշխատանքի հիմնական նպատակն է պարզել, թե միլիմետրային տիրույթի էլեկտրամագնիսական ճառագայթումը ինչպիսի փոփոխություններ կարող է առաջացնել կենսաբանական համակարգերում, ինչ պայմաններում են դրանք դրսևորվում և ինչ մեխանիզմներով կարող են պայմանավորված լինել։ Միլիմետրային ալիքները էլեկտրամագնիսական ճառագայթման բարձր հաճախականության տիրույթ են, և դրանց կենսաբանական ազդեցության ուսումնասիրությունը ձևավորում է կենսաֆիզիկայի և կենսաբժշկության միջդիսցիպլինար ուղղություն։ Հետազոտության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ ազդեցությունը դիտարկվում է տարբեր մակարդակներում՝ առանձին կենսաբանական բաղադրիչներից և բջիջներից մինչև ամբողջական օրգանիզմ։ In vitro փորձերը հնարավորություն են տալիս վերահսկվող պայմաններում ուսումնասիրել ճառագայթման անմիջական ազդեցությունը կենսաբանական նյութի վրա՝ փոփոխելով հաճախականությունը, ինտենսիվությունը, ազդեցության տևողությունը և այլ պարամետրեր։ Այսպիսի մոտեցումը թույլ է տալիս առանձնացնել ճառագայթման ազդեցությունը այլ գործոններից և ավելի հստակ գնահատել կենսաբանական արձագանքի բնույթը։ In vivo ուսումնասիրությունները, իրենց հերթին, հնարավորություն են տալիս գնահատել միլիմետրային ալիքների ազդեցությունը ամբողջական օրգանիզմի մակարդակում։ Այստեղ հաշվի են առնվում ոչ միայն առանձին բջիջների կամ հյուսվածքների փոփոխությունները, այլև տարբեր օրգանների և ֆիզիոլոգիական համակարգերի փոխազդեցությունը։ Այսպիսի փորձերը կարևոր են, քանի որ կենդանի օրգանիզմում կենսաբանական պատասխանը կարող է էապես տարբերվել մեկուսացված բջջային համակարգում դիտվող երևույթներից։ Աշխատանքի գիտական կարևոր խնդիրներից է կենսաբանական ազդեցության օբյեկտիվ չափանիշների ընտրությունը։ Կախված ուսումնասիրվող համակարգից՝ կարող են գնահատվել բջիջների կենսունակությունը, աճի և բազմացման առանձնահատկությունները, նյութափոխանակության ցուցանիշները, ֆերմենտային ակտիվությունը, թաղանթների ֆունկցիոնալ վիճակը, իմունաբանական կամ ֆիզիոլոգիական արձագանքները և այլ կենսաբանական պարամետրեր։ Նման ցուցանիշների համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել միլիմետրային ալիքների ազդեցության մասին։ Հետազոտության կարևոր կողմերից է նաև ազդեցության պայմանների և կենսաբանական պատասխանի միջև կապի ուսումնասիրությունը։ Էլեկտրամագնիսական ճառագայթման կենսաբանական ազդեցությունը կարող է կախված լինել ոչ միայն ճառագայթման առկայությունից, այլև դրա հաճախականությունից, հզորությունից, ազդեցության տևողությունից, ռեժիմից և կենսաբանական օբյեկտի առանձնահատկություններից։ Հետևաբար տարբեր պայմաններում ստացված արդյունքների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե ինչ գործոններ են առավել նշանակալի կենսաբանական արձագանքի ձևավորման համար։ Այս թեմայի առանձնահատկությունն այն է, որ միլիմետրային ալիքների հնարավոր կենսաբանական ազդեցությունների շուրջ գիտական գրականության մեջ դիտարկվել են տարբեր արդյունքներ, և դրանց մեկնաբանությունը պահանջում է խիստ վերահսկվող փորձարարական պայմաններ։ Այդ պատճառով նման հետազոտությունների արժեքը մեծապես կախված է փորձերի վերարտադրելիությունից, ճառագայթման ֆիզիկական պարամետրերի ճշգրիտ նկարագրությունից և համապատասխան վերահսկիչ խմբերի կիրառությունից։ Աշխատանքը կարող է նաև անդրադառնալ միլիմետրային ալիքների հնարավոր կիրառություններին կենսաբժշկության և բժշկական տեխնոլոգիաների ոլորտում։ Եթե որոշակի պայմաններում արձանագրվում են reproducible կենսաբանական ազդեցություններ, դրանք կարող են հիմք հանդիսանալ հետագա հետազոտությունների համար՝ հասկանալու դրանց մեխանիզմները և գնահատելու հնարավոր կիրառական նշանակությունը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է տարբերակել գիտականորեն հաստատված ազդեցությունները ենթադրություններից և գնահատել ինչպես հնարավոր օգտակար, այնպես էլ անցանկալի հետևանքները։ In vitro և in vivo մոտեցումների համադրումը հատկապես կարևոր է այս տեսանկյունից, քանի որ թույլ է տալիս անցնել կենսաբանական ազդեցության ուսումնասիրության տարբեր մակարդակներով՝ պարզ համակարգերից դեպի ավելի բարդ ֆիզիոլոգիական մոդելներ։ Այս մեթոդաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս պարզել՝ արդյոք լաբորատոր մակարդակում հայտնաբերված փոփոխությունները պահպանվում են ամբողջական օրգանիզմում և ունեն արդյոք կենսաբանական նշանակություն։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միլիմետրային ալիքների և կենդանի համակարգերի փոխազդեցությունը դիտարկում է կենսաֆիզիկական և փորձարարական կենսաբանական տեսանկյունից՝ միավորելով էլեկտրամագնիսական ճառագայթման ֆիզիկան, բջջային կենսաբանությունը, ֆիզիոլոգիան և կենսաբժշկական հետազոտությունը։ Այն կարող է հետաքրքրել կենսաֆիզիկոսներին, կենսաբաններին, ֆիզիոլոգներին, բժշկական ֆիզիկայի մասնագետներին, կենսաբժշկական հետազոտողներին և էլեկտրամագնիսական ճառագայթման կենսաբանական ազդեցությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող գիտնականներին։