ՍՍՌՄ Գերագույն Սովետի ընտրությունները: (Մեթոդական ցուցումներ և հանձնարարական գրականության համառոտ ցանկ)

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է գեղարվեստական թարգմանության ընթացքում լեզվաարտահայտչական միջոցների համարժեքության խնդրի ուսումնասիրությանը՝ անգլերեն բնագրի և դրա հայերեն թարգմանության համադրական վերլուծության հիման վրա։ Քննության են առնվում թարգմանական համարժեքության տեսական սկզբունքները, գեղարվեստական տեքստի լեզվաոճական առանձնահատկությունների փոխանցման հնարավորությունները և թարգմանչական ընտրության վրա ազդող գործոնները։ Վերլուծվում են փոխաբերությունների, համեմատությունների, մակդիրների, խորհրդանշական պատկերների, դարձվածային միավորների, կրկնությունների և այլ արտահայտչամիջոցների վերարտադրման եղանակները հայերենում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ոչ միայն բառային և քերականական համապատասխանությանը, այլև բնագրի ոճական երանգի, հուզական ազդեցության, կերպարների խոսքային առանձնահատկությունների և հեղինակային արտահայտչաձևի պահպանմանը։ Դիտարկվում են բառացի թարգմանության, փոխարինման, վերափոխման, իմաստային ընդլայնման կամ սեղմման և համատեքստային համապատասխանության ընտրության դեպքերը։ Քննարկվում է նաև լեզվամշակութային տարբերությունների ազդեցությունը թարգմանության վրա, երբ բնագրում առկա որոշ հասկացություններ, պատկերներ կամ արտահայտություններ պահանջում են հայ ընթերցողի համար գործառականորեն համապատասխան լուծումների ընտրություն։ Կարևորվում է ձևի և բովանդակության հարաբերակցությունը, քանի որ գեղարվեստական թարգմանության ընթացքում անհրաժեշտ է հնարավորինս պահպանել ինչպես ստեղծագործության իմաստային ամբողջականությունը, այնպես էլ նրա գեղագիտական ազդեցությունը։ Համադրական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու թարգմանական տարբեր ռազմավարությունների արդյունավետությունը, հնարավոր իմաստային կամ ոճական տեղաշարժերը և համարժեքության ապահովման հիմնական դժվարությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել թարգմանաբանության, անգլերենի և հայերենի համեմատական ոճաբանության, գեղարվեստական թարգմանության և գրական լեզվի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

История

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության՝ ԱՊՀ շրջանակներում 1995-2001 թվականներին իրականացված գործունեության և այդ ժամանակահատվածում ձևավորված ռազմաքաղաքական ու սոցիալ-տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում են Հայաստանի՝ ԱՊՀ-ի ձևավորման և հետագա զարգացման գործընթացներում ունեցած մասնակցության առանձնահատկությունները, կազմակերպության անդամ պետությունների հետ քաղաքական, ռազմավարական, տնտեսական և սոցիալական փոխհարաբերությունների հիմնական ուղղությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրներին, Հայաստանի ռազմաքաղաքական դիրքորոշմանը, հավաքական անվտանգության մեխանիզմներին և ԱՊՀ շրջանակներում համագործակցության ձևաչափերին։ Ուսումնասիրվում են նաև Հայաստանի և ԱՊՀ մյուս երկրների միջև տնտեսական կապերի զարգացումը, առևտրատնտեսական հարաբերությունները, էներգետիկ և տրանսպորտային փոխգործակցությունը, արտադրական ու ֆինանսատնտեսական կապերի պահպանման և վերականգնման գործընթացները։ Աշխատանքում դիտարկվում են Հայաստանի անկախության առաջին տարիների սոցիալ-տնտեսական բարդությունները, տարածաշրջանային և միջազգային իրավիճակի ազդեցությունը երկրի զարգացման վրա, ինչպես նաև ԱՊՀ շրջանակներում համագործակցության հնարավորություններն ու սահմանափակումները։ Վերլուծության միջոցով ներկայացվում է այն քաղաքական և տնտեսական միջավայրը, որի պայմաններում Հայաստանը ձգտում էր համատեղել ազգային շահերի պաշտպանությունը, տարածաշրջանային անվտանգության ապահովումը և նախկին խորհրդային հանրապետությունների հետ փոխշահավետ հարաբերությունների զարգացումը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու նշված ժամանակաշրջանում Հայաստանի արտաքին և ներքին զարգացման գործընթացների փոխկապակցվածության, ԱՊՀ-ի դերի և Հայաստանի համար դրա շրջանակներում ձևավորված հնարավորությունների ու մարտահրավերների մասին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների և տնտեսագիտության մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և Հայաստանի նորագույն պատմությամբ ու հետխորհրդային տարածաշրջանի զարգացումներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի բարբառներում արմատական ածականների հոմանշային հարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել տարբեր բարբառային համակարգերում իմաստային ընդհանրությունների, տարբերությունների և փոխհարաբերությունների դրսևորումները։ Հետազոտության կենտրոնում արմատական ածականներն են՝ որպես բառային կազմի ինքնուրույն և կարևոր շերտ, որոնց հոմանշության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու հայերենի բարբառների բառապաշարային հարստությունը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները և պատմական զարգացումը։ Աշխատության շրջանակում քննության են առնվում տարբեր բարբառներում նույն կամ մոտ իմաստ արտահայտող ածականները, դրանց իմաստային նրբերանգները, գործածության ոլորտները և տարածքային տարբերակները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ բարբառներում հոմանիշ բառերը միշտ չէ, որ ամբողջությամբ համարժեք են․ դրանք կարող են տարբերակվել իմաստի երանգներով, ոճական կիրառությամբ, արտահայտչականությամբ, գործածության հաճախականությամբ կամ տարածքային տարածվածությամբ։ Այդ պատճառով հետազոտությունը կարևոր է ոչ միայն հոմանիշների պարզ թվարկման, այլև դրանց իմաստաբանական հարաբերությունների բացահայտման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են դիտարկվել ածականների հոմանշային շարքերը, դրանցում առկա իմաստային կենտրոններն ու ծայրամասային միավորները, ինչպես նաև տարբեր բարբառների միջև նույն բառի կամ իմաստի դրսևորման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև հոմանշության ձևավորման պատմական գործընթացը, քանի որ բարբառային բառապաշարի մեջ պահպանվել են ինչպես գրական լեզվի հետ ընդհանուր ծագում ունեցող բառեր, այնպես էլ հին լեզվական շերտեր, տեղային նորաբանություններ և այլ լեզուների հետ երկարատև շփումների հետևանքով ձևավորված բառային տարբերակներ։ Այս տեսանկյունից հոմանշային հարաբերությունների ուսումնասիրությունը կարող է լրացուցիչ տեղեկություններ տալ հայերենի բարբառների փոխազդեցության, տարածքային տարբերակման և պատմական զարգացման վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայոց լեզվի բառագիտության համար, քանի որ բարբառային նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ընդլայնելու հայերենի բառային համակարգի վերաբերյալ պատկերացումները և բացահայտելու գրական լեզվում չարտացոլված կամ սահմանափակ կիրառություն ունեցող լեզվական միավորների իմաստային ներուժը։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբաններին, բարբառագետներին, հայերենագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին, բառարանագիրներին, ինչպես նաև հայոց լեզվի պատմությամբ և տարածքային տարբերակներով հետաքրքրվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է հայերենի բարբառների ածականական բառապաշարի հարստությունը՝ կենտրոնանալով արմատական ածականների հոմանշային կապերի, իմաստային նրբերանգների և տարածքային դրսևորումների վրա։

Другие предметы

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է Հայաստանի վերաբերյալ նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը՝ նախատեսված ընթերցողների, գիտաշխատողների, ուսանողների և մասնագետների համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի պատմությամբ, մշակույթով, հասարակական կյանքով, տնտեսությամբ, աշխարհագրությամբ և ժամանակակից զարգացումներով։ Ցանկում ընդգրկված են գիտական, վերլուծական, ճանաչողական և հանրամատչելի բնույթի աշխատություններ, որոնք արտացոլում են Հայաստանի ուսումնասիրության արդի ուղղությունները և նոր գիտական մոտեցումները։ Հրատարակությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական աղբյուր, որը հնարավորություն է տալիս արագ կողմնորոշվել նոր գրականության մեջ, ստանալ անհրաժեշտ մատենագիտական տվյալներ և ընտրել համապատասխան նյութեր ուսումնական, գիտահետազոտական և մասնագիտական գործունեության համար։ Այն նպաստում է հայագիտական գիտելիքների տարածմանը, երկրի վերաբերյալ տեղեկատվության համակարգված ներկայացմանը և ընթերցողական լայն շրջանակների իրազեկվածության բարձրացմանը։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ուղղակի և անուղղակի հարկերի հարաբերակցության օպտիմալացման ուղիների ուսումնասիրությանը՝ հարկային համակարգի արդյունավետության, պետական բյուջեի եկամուտների ապահովման, տնտեսական աճի և հարկային բեռի արդար բաշխման համատեքստում։ Հետազոտության թեման գիտությունների թեկնածուի ատենախոսության շրջանակում ուսումնասիրվել է ՀՀ ԳԱԱ Մ. Քոթանյանի անվան տնտեսագիտության ինստիտուտում, իսկ պաշտպանությունը տեղի է ունեցել 2010 թվականին։ Աշխատության կենտրոնում հարկային համակարգի կառուցվածքի այնպիսի համադրության ձևավորման խնդիրն է, որի դեպքում ուղղակի և անուղղակի հարկերը միաժամանակ կապահովեն պետական եկամուտների կայունությունը, տնտեսական գործունեության խթանումը և հարկային արդարության սկզբունքի պահպանումը։ Ուղղակի հարկերը հիմնականում կապված են եկամուտների, շահույթի և գույքի հարկման հետ, մինչդեռ անուղղակի հարկերը գանձվում են ապրանքների և ծառայությունների շրջանառության կամ սպառման միջոցով և դրանց տնտեսական բեռը մեծապես փոխանցվում է վերջնական սպառողին։ Հետևաբար դրանց հարաբերակցությունը կարևոր նշանակություն ունի ինչպես տնտեսավարող սուբյեկտների գործունեության, այնպես էլ բնակչության գնողունակության և սոցիալական բարեկեցության համար։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել ուղղակի և անուղղակի հարկերի տեսակարար կշիռները ՀՆԱ-ում և պետական բյուջեի հարկային եկամուտներում, դրանց փոփոխության դինամիկան, հարկային դրույքաչափերի ազդեցությունը, հարկման բազայի ընդլայնման հնարավորությունները և հարկային վարչարարության արդյունավետությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն խնդրին, որ անուղղակի հարկերի չափազանց մեծ տեսակարար կշիռը կարող է մեծացնել սպառողների վրա ընկնող հարկային բեռը, բարձրացնել ապրանքների և ծառայությունների գները և սահմանափակել ներքին պահանջարկը։ Աշխատանքում կարևոր ուղղություն է հարկային համակարգի կառուցվածքային հավասարակշռության ապահովումը՝ ուղղակի հարկերի դերի ուժեղացման, հարկային արտոնությունների և դրույքաչափերի վերանայման, ինչպես նաև ստվերային տնտեսության կրճատման միջոցով։ Հետազոտության հրապարակված արդյունքներում առաջարկվում է նաև տարբերակված մոտեցում հարկային դրույքաչափերի և հարկվող շեմերի նկատմամբ՝ դրանք համապատասխանեցնելով տնտեսության և առանձին հարկատուների առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև մաքսային քաղաքականությանը, ներմուծման և արտահանման խթանմանը, մաքսային վարչարարության կատարելագործմանը և այնպիսի մեխանիզմների ձևավորմանը, որոնք կնպաստեն հարկման բազայի ընդլայնմանը՝ առանց տնտեսության ակտիվության անհարկի սահմանափակման։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հարկային վարչարարության կատարելագործումը, քանի որ հարկային եկամուտների աճը կարող է ապահովվել ոչ միայն դրույքաչափերի փոփոխությամբ, այլև հարկային պարտավորությունների կատարման մակարդակի բարձրացմամբ, ստվերային գործունեության բացահայտմամբ և հարկման բազաների ընդլայնմամբ։ ՀՀ հարկային եկամուտների կառավարման ծրագրերում ևս որպես հիմնական ուղղություններ առանձնացվել են հարկային վարչարարության կատարելագործումը, հարկման բազաների ընդլայնումը և հարկային քաղաքականության այնպիսի իրականացումը, որը միաժամանակ նպաստում է բիզնես միջավայրի մրցունակությանը և բյուջետային եկամուտների ապահովմանը։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կայանում է նրանում, որ ուղղակի և անուղղակի հարկերի ավելի հիմնավորված հարաբերակցությունը կարող է նպաստել հարկային բեռի արդարացի բաշխմանը, պետական ֆինանսների կայունությանը, ներդրումային միջավայրի բարելավմանը և տնտեսական ակտիվության խթանմանը։ Ուսումնասիրության մոտեցումները կարող են կիրառվել հարկային քաղաքականության մշակման, հարկային օրենսդրության կատարելագործման, բյուջետային եկամուտների կանխատեսման և հարկային վարչարարության բարելավման գործընթացներում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հարկերի կառուցվածքային հարաբերակցությունը դիտարկում է որպես հարկային քաղաքականության առանցքային խնդիր՝ ընդգծելով պետական եկամուտների ապահովման և հարկային արդարության, տնտեսական արդյունավետության ու հասարակության բարեկեցության միջև հավասարակշռության անհրաժեշտությունը։

Химия

Այս աշխատանքը նվիրված է ֆունկցիոնալ տեղակալված Y-լակտոնների (γ-լակտոնների) սինթեզի նոր մեթոդների մշակմանը և դրանց ռեակցիոն մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ օրգանական քիմիայի ժամանակակից մոտեցումների շրջանակում։ Աշխատությունում դիտարկվում են տարբեր սինթետիկ ուղիներ, որոնք հնարավորություն են տալիս ստանալ կառուցվածքային բազմազանությամբ օժտված լակտոնային համակարգեր՝ վերահսկելով ստերեոքիմիական արդյունքը և ֆունկցիոնալ խմբերի դիրքորոշումը մոլեկուլում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կատալիտիկ գործընթացներին, ներառյալ օրգանոկատալիզը և մետաղակատալիզը, որոնք թույլ են տալիս բարձրացնել ելքը և ընտրողականությունը՝ մեղմ ռեակցիոն պայմաններում։ Քննարկվում են նաև ցիկլացման տարբեր ռազմավարություններ՝ ներքին էսթերացման, օքսիդատիվ ցիկլացման և ռադիկալային մեխանիզմների հիման վրա, ինչպես նաև դրանց կիրառելիությունը բարդ կառուցվածքով բնական և կենսաակտիվ միացությունների սինթեզում։ Աշխատությունում ընդգծվում է, որ առաջարկվող նոր մեթոդները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ դեղագործական քիմիայի, նյութագիտության և կենսաօրգանական միացությունների նախագծման ոլորտներում՝ ապահովելով ավելի արդյունավետ և ընտրողական սինթետիկ գործիքակազմ։